Masakrat e gjocidet turke – osmane ndaj shqiptarëve s’kanë përfunduar asnjëherë gjatë shekujve të pushtimit … Pamje nga Masakra e Manastirit e vitit 1908
___
MASAKRAT OSMANE NDAJ ROBËRVE TË DORËZUAR SHQIPTARË VITI 1466
___
“Në pranverën e vitit tetëqind e shtatëdhjetë (1466) pas shpalljës së nisjës së luftës kundër Shgipërisě, çdo gazi ngjeshi me dëshirë shpaten.
Flamujt-Emblema të pushtimit u vunë në levizje nga Edreneja. Kur tendat e fushimit të sulltanit shtrinë hijën e tyre mbi fushen e qytetit të Manastirit aty rendën nga të gjitha anët luftëtarët për t’iu bashkuar ushtrisë perandorake si ca lumenj të medhenj që lëshohen ne det dhe si dallgë te detit që venë e perplasën u derdhen mbí Shqipëri.”
“Atehër u dha urdhëri të shtroheshin në bindje ata harbut shqiptarë të pafe. Për kětë arsyje, ne çdo vendqëndrim sillnin para sovranit fitimtar meshkujt e lidhur me zingjirë që luftëtaret guximtar e të shkathēt të sultanit me një të rënë të shpatës – fap fap, i egzekutonin.
I bënë kështu ata njerez që aq të etur e të dëshiruar qëne pas vdekjes, të shijonin verēn e rrēnimit që derdhej prej shpatës së shndritshme.
Pati ndalesa ku u shkuan në shpatë deri në tre mijë, katër mijë, apo shtatë mijë nga të pafetë. Prej kufomave të shumta, lugina të thella tanimë ngjasonin si të ishin kodra.
Prej gjakut të derdhur, rrafshina të gjëra tani ngjasonin si Amudarja që rridhte.”
(Nga Kronikat e Tursun Beut – kronikan i Perandorë (sulltan) Mehmetit të II. faqe 150)
