Në vitin 1916, qyteti i Shkupit u godit rëndë nga një përmbytje e madhe e shkaktuar nga dalja e lumit Vardar nga shtrati i tij. Kjo katastrofë natyrore ndodhi gjatë një periudhe të trazuar, kur qyteti ishte nën pushtimin bullgar gjatë Luftës së Parë Botërore. Reshjet intensive dhe shkrirja e borës në zonat malore përreth sollën prurje të jashtëzakonshme të ujit, duke përmbytur lagje të tëra të qytetit.
Një nga zonat më të prekura ishte pjesa ku ndodhej kisha e vjetër katolike shqiptare, një ndër simbolet më të rëndësishme shpirtërore dhe kulturore të komunitetit shqiptar në Shkup. Kjo lagje, e banuar në mbi 30% nga shqiptarë katolikë, ishte një qendër e gjallë shoqërore me shumë biznese të vogla, zejtari dhe punëtorë xehetarë që ndihmonin në gjallërimin ekonomik të qytetit.
Përmbytja shkaktoi dëme të mëdha materiale. Shumë shtëpi u zhytën në ujë, dyqanet u shkatërruan, dhe komuniteti vendas humbi jo vetëm pasuritë fizike, por edhe shumë nga strukturat që ruanin identitetin dhe trashëgiminë kulturore. Kisha katolike, megjithëse qëndroi në këmbë, u rrethua nga ujërat dhe mbeti për javë të tëra e paarritshme.
Për komunitetin shqiptar, kjo përmbytje nuk ishte thjesht një fatkeqësi natyrore, por një goditje e rëndë në një kohë kur lufta kishte sjellë pasiguri, mungesë ushqimi dhe represion politik. Pavarësisht vështirësive, banorët e zonës arritën të rindërtojnë jetën e tyre me guxim dhe përkushtim, duke ruajtur gjuhën, besimin dhe traditat në një mjedis gjithnjë e më të vështirë.
