ARKIVI:
7 Mars 2026

Gjerasim Qiriazi , figura e ndritur e Rilindjes Kombëtare, vdiq i ri, vetëm 35 vjeç , por mbeti një dritë në errësirën e padijes

Shkrime relevante

Izraeli ka hakuar kamerat e trafikut të Teheranit dhe përdori AI për të planifikuar vrasjen e Khamenei

Ali Khamenei nuk është më. Foto: Khamenei.ir Arnt Jensvoll / Document.no Sulmi ndaj...

Nga Mësonjëtorja e Korçës te Shkollat Shqipe në Diasporë

(7 Marsi – Dita e Mësuesit) Nexhmije Mehmetaj, Gjenevë 7 Marsi është një...

Arsyetimi, manipulimi, kontrolli i pushtetarëve

Nga: Aurel Dasareti Gënjeshtra kur një person me pushtet e arsyeton vetveten...

Padia në Gjykatën e Strasburgut, do të konstaton diskriminimin në pasivizimin e adresave në Luginën e Preshevës

Në foto: Gjykata e Strasburgut për të Drejtat dhe Liritë Njerëzore   Nga:...

Cili është ujku të cilin nuk po e njohim?

Fahri Xharra, Gjakovë Asnjë popull tjetër i botës në të cilën ne...

Shpërndaj

Në një kohë kur fjala shqipe ftohej të heshtte dhe shkronjat tona përpiqeshin të zhbëheshin nga pushtete të huaja, lindi një zë që do të ngjallte shpresë dhe dije: Gjerasim Qiriazi. I lindur në fshatin Tërnovë në Manastirin e dashur të shqiptarëve, ai u bë një nga figurat më të ndritura të Rilindjes Kombëtare.
Me vizion të qartë dhe dashuri të thellë për atdheun, Gjerasimi i kushtoi jetën arsimit dhe përhapjes së gjuhës shqipe. Ai e kuptoi se për të pasur një komb të fortë, duhej të kishte një popull të ditur, dhe se dija ishte arma më e fuqishme për çlirimin shpirtëror e kombëtar.
Në vitin 1891, së bashku me motrën e tij Sevasti Qiriazi, themeloi shkollën e parë për vajza në gjuhën shqipe në Korçë — një akt trimërie dhe vizioni. Kjo shkollë nuk ishte thjesht një institucion arsimor, por një ogur i ri për emancipimin e gruas shqiptare dhe për përhapjen e kulturës kombëtare në një kohë të vështirë.
Përvoja e tij si i rrëmbyer nga kusarët, e përshkruar me mjeshtëri në një vepër të veçantë, e tregon jo vetëm si një njeri të ditur, por edhe si një shpirt që qëndroi i pathyeshëm përballë sfidave dhe dhimbjes. Ai diti të mbante gjallë vullnetin për jetë e për liri, edhe në rrethana të errëta.
Gjerasim Qiriazi nuk jetoi gjatë – vdiq i ri, vetëm 35 vjeç – por jeta e tij qe një pishtar që ndriçoi rrugën për brezat që erdhën pas. Ai mbolli farat e dijes dhe dashurisë për gjuhën amtare në tokën e një kombi që po zgjohej. Emri i tij, i gdhendur në altarin e kulturës shqiptare, mbetet shembull frymëzimi për këdo që beson se përparimi nis nga mendja dhe zemra.

K O M E N T E

1 KOMENT

  1. Nga shkrimi i shkurtër, veçova këtë pjesë, po citoj:
    “Gjerasimi i kushtoi jetën arsimit dhe përhapjes së gjuhës shqipe. Ai e kuptoi se për të pasur një komb të fortë, duhej të kishte një popull të ditur, dhe se dija ishte arma më e fuqishme për çlirimin shpirtëror e kombëtar.
    Gjerasim Qiriazi nuk jetoi gjatë, vetëm 35 vjet – por jeta e tij qe një pishtar që ndriçoi rrugën për brezat që erdhën pas.”
    Ju lumt mendja dhe ju lumt dora!
    Komentin po e përfundoj me këtë mendim:
    …themeli i fortë i çdo shteti është arsimi dhe arsimimi.

    IMH
    E mail: ekspertimh@hotmail.com

SHKRUAJ NJË KOMENT

Ju lutem, shkruaj komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaj emrin tuaj këtu