Në politikën tonë ka hyrë një frymë e re — dorëheqja me gëzim.
Njëra palë jep dorëheqje, tjetra e uron, ndërsa e treta bën “like”.
Ramiz Lladrovci, me humorin e vet të njohur, gati u gëzua më shumë se vetë Memli – ish-reperi që u kthye në kryetar partie me refren: “Shkoj, se kështu e do muzika politike.”
Po as LDK-ja nuk mbeti mbrapa. Isa Mustafës i organizuan “after party” me heshtje akademike.
E Rambo, gjenerali i dorëheqjeve të befasishme, iku pa thënë as “Atdheut i qoftë lehtë”.
Nëse vazhdon kështu, s’do na duhen më zgjedhje – mjafton t’u japim dorëheqjet me orar.
Në një vend normal, opozita përpiqet ta rrëzojë pushtetin.
Në Kosovë, opozita rrëzon vetveten.
Kjo është “opozita jonë e re”, që grindet më shumë me vetveten se me qeverinë,
e që në vend të programit politik ka “statusin ditor”.
Sot kemi pluralizëm me një parti dhe tri dorëheqje.
Tribuni udhëheq i vetëm, jo se s’ka kundërshtarë, por sepse kundërshtarët janë në pushime morale.
Mbeti vetëm një “komandant bojleri” me 3%, që rri në opozitë për inat të zakonit.
Ndërkohë, imami-reper, Memli, bashkë me të atin profesor, po shndërrojnë xhaminë në talk-show politik.
Ky brez i “Plazma keksave” e quan diskutim ajo që dikur quhej predikim.
Kur feja përzihet me fjalimet e partive, e kur babai e biri flasin si analistë të kundërt, s’është më debat — është serial humoristik.
Dhe ndoshta Ramiz Lladrovci ka pasur të drejtë kur i quajti “filifinca e langarecë”.
Në këtë realitet ku të gjithë japin dorëheqje, vetëm arti s’mund ta bëjë.
Unë e Ramizi s’japim dorëheqje –sepse sarkazma s’mund të heshtë.
Në vend të konferencës, unë bëj ekspozitë.
Në vend të “sekreteve shtetërore”, unë nxjerr të vërtetat publike me laps e ironi.
Në një Kosovë ku politika lodhet, arti zgjohet.
Sepse arti është opozita që nuk shitet, nuk emërohet, dhe nuk dorëhiqet.
Shkruar me lapsin e sarkazmës dhe humorin e Rugovës,
nga Smuji ’25 – që s’e jep dorëheqjen nga fjala.
