Nga: Sak Muji
Sylë Mujaj
___
(Fantazi publicistiko-sarkastike – për ruajtje si reflektim shoqëror dhe humor politik)
I
Po na dhimset anëtarësia, e jo kryetarët.
Sepse këta të fundit po ikin si pastrues nate pas dritës së fikur.
PDK, LDK, AAK – dorëheqje kolektive, zhgënjim individual.
Në sallat e mbetura bosh, vetëm anëtarët po pyesin njëri-tjetrin:
“Po tash, kush na mbulon?”
II
E s’vonoi shumë – u gjet përgjigjja: mërgata!
Ata që s’kanë ardhur në votime qe tri dekada, por i dinë përmendsh të gjithë “kryetarët e duhur”.
Në kafene të Cyrihut e Badenit, po zhvillohet “kongresi virtual”.
Të gjithë me kompetencë diplomatike,
pa djersë, pa mandat, pa karrige,
por me jorgan patriotik gati për t’i mbuluar udhëheqësit që u ftohën nga realiteti.
III
Në Kosovë po mbyllet dera e partive,
ndërsa në diasporë po hapen seminarët për “rikthimin e pluralizmit”.
Ah more vëllezër të mërgatës, e keni ngatërruar adresën:
këtu s’ka më pluralizëm,
ka monizëm sentimental – me 98% anëtarë të lodhur që ende presin drejtësi.
IV
Tash kemi një popull që s’ka kujt t’i bëjë opozitë,
një qeveri që s’ka me kënd të grindet,
dhe një diasporë që s’ka ç’bën veç qesh me mall.
E hajt tash, u mblodh mërgata për të zgjedhur kryetarët që ikën!
Na prunë jorganin, e harruan trupin që s’e mbulon dot më as një fjalë e madhe.
V
Në vend të drejtësisë – kemi “strategji” me filxhan kafeje.
Në vend të ndryshimit – çmim nostalgjie për dorëheqjen më të qetë.
Por mos u mërzitni… ka kush mbetet!
Ramizi s’e jep dorëheqjen nga vetvetja,
e Smuji s’e jep dorëheqjen nga sarkazma!
VI – Epilogu bardh e zi
Një jorgan bardh e zi u shtri mbi anëtarësinë e tri partive të lodhura.
Ata flenë pa kryetar, por me ëndrra për pushtet.
Mbi kokat e tyre, dora e mërgatës rregullon skajin e jorganit.
Në sfond, një diell i vogël ngjitet mbi horizont –
shenjë se humori ende ngroh më shumë se politika.
Smuji ’25 – Bardh e Zi, por me humor të kuq.
(Për ata që s’dinë nëse po qeshin prej ironisë, apo prej realitetit.)
