Mund të jenë të zotë në profesionet e tyre, por për kryeministra u mungon gjithçka, përveç gatishmërisë për zvarritje dhe lepe-peqe.
Pse nuk distancohen nga “Pronto”? Sepse duan të vazhdojnë politikat dhe pasurimin kundërligjor, që e konsiderojnë të drejtë natyrore. Ligji, sipas tyre, nuk duhet të pengojë politikanët dhe të afërmit e tyre në grumbullimin e pasurisë.
Hamza dhe Abdixhiku nuk reformojnë partitë, nuk ndërtojnë vizion; janë kukulla në shërbim të bosëve të vet, përkohësisht. Albin Kurti do të festojë fitoren, disa gazetarë do të marrin medikamente për qetësim, dhe ndonjë i pasuruar kundërligjshëm mund të arratiset drejt Shqipërisë, te shteti ligjor i Edi Ramës.
Njerëzit me mizën nën kapuç, të cilët mund të hetohen, janë bashkuar me të korruptuarit dhe “veteranët” e rrejshëm, si dikur proletariati botëror. Ky grup, që përfshin oligarkë, gazetarë, moderatorë e analistë, përfaqësohet politikisht nga LDK, PDK dhe AAK. Ata luftojnë për ta, por pikërisht kjo është arsyeja pse do t’i humbin zgjedhjet.
Liderët e opozitës janë aq boshë në projekte dhe ide, saqë po të hidheshin në det, nuk do të fundoseshin. Do të lundronin mbi ujë… si tullumbace.
Ata merren vetëm me shpifje, insinuata dhe dhunë verbale, të pushtuar nga smira, paragjykimet dhe urrejtja. Nuk ofrojnë asgjë konkrete. Luftojnë Kurtin, por nuk paraqesin asnjë alternativë më të mirë: asnjë projekt, përveç rikthimit të gjendjes në të kaluarën.
Votat nuk fitohen me rrena, mashtrime, foto-montazhe, me mosdistancim nga votimet e Gjykatës së Posaçme e Çakorrit apo me heshtjen për biografitë korruptive.
Votat fitohen me rritje të buxhetit, të pensioneve, të pagave, me punësim, zhvillim dhe armatim. Jo duke premtuar rikthimin dhe vazhdimin e hajnokracisë!
„Zoti Kurti, tungjatjeta, me ty Kosova sa t’asht jeta!“
Pra, rezultati dihet. Traumat janë të pashmangshme, pjesa tjetër është zhurmë: piskama për klikime dhe rrugaçëri televizive nga njerëz që e quajnë veten intelektualë, por shërbejnë si shembuj të dëmshëm për rininë. Ata janë të alkoolizuar apo të prishur në shtëpi me një edukatë thellësisht asociale.
Rezultati? Një fitore më shumë, disa trauma më tepër dhe përmbyllja e reformës së drejtësisë së kapur. Pikërisht ky synim po prodhon panik, trishtim dhe pagjumësi kronike…
Nje gje nuk e kam te qarte me artikullshkruesin. A thua ky ndonjehere e ka pyetur vehten se cila eshte aresyeja qe keta “te alkoolizuar” me pare ishin perkrahes te Albinit kurse tash u bene kundershtarë te tij dhe perse numri i tyre eshte kaq i madh. Perse gjate kohes sa ishin perkrahes te Albinit nuk ishin te “alkoolizuar” kurse tani po.
Per mendimin tim ketyre te “alkoolizuarve, te prishurve me nje edukate thellesisht asociale” nuk ju deshen me shume se nje vit per ta kuptuar gabimin. Te tjereve, fatkeqesisht po ju duhet kohë shume me e gjatë.
Teksti mbështetet më shumë në sarkazëm dhe etiketime sesa në argumentim të mirëfilltë. Ironia ndaj ritualeve politike dhe krahasimi me slogane të së kaluarës autoritare mund të jenë goditëse, por mbeten të dobëta kur nuk shoqërohen me fakte, analiza apo prova konkrete. Gjuha e ashpër dhe ofenduese ndaj kundërshtarëve, sidomos etiketimi i tyre si moralisht të dështuar apo të prishur shoqërisht, e zhvendos vëmendjen nga thelbi i çështjes dhe e dobëson mesazhin kritik.
Si pasojë, teksti më shumë prodhon zhurmë emocionale sesa debat serioz publik. Në mungesë të argumenteve të strukturuara, pretendimet për “trauma”, “panik” apo “reformë të kapur” mbeten deklarata retorike, jo qëndrime të provuara. Kritika politike humbet fuqinë kur zëvendësohet nga fyerja, sepse polemika pa argument bind pak dhe ndan shumë.