Majlinda Nikçi, Prishtinë
___
Zonja dhe zotërinj,
Unë nuk kërkoj privilegj.
Nuk kërkoj fyerje.
Nuk kërkoj dhunë.
Unë kërkoj barazi.
Nëse një shtet pretendon të jetë i lirë, atëherë liria nuk matet me librin që na pëlqen, por me librin që na shqetëson.
Sepse liria që vlen vetëm për mendimet e miratuara nuk është liri – është dekor.
Nëse një qytetar ka të drejtë të shkatërrojë një roman, një manifest politik, një ideologji apo një simbol tjetër, atëherë ligji nuk ka të drejtë të ndalet para një libri fetar dhe të thotë: “Këtu jo”.
Jo sepse libri është i shenjtë.
Por sepse ligji duhet të jetë neutral.
Kur shteti mbron një tekst për shkak të ndjeshmërisë fetare, por nuk mbron të tjerët, ai nuk mbron paqen — ai mban anë.
Dhe në çastin që shteti mban anë, ai pushon së qeni arbitër dhe bëhet palë.
Kjo nuk është mbrojtje e besimit.
Kjo është hierarki e ideve.
Dhe çdo hierarki idesh është armike e lirisë.
Unë nuk po sulmoj besimtarin.
Nuk po gjykoj fenë.
Unë po mbroj të drejtën që asnjë ide, asnjë libër, asnjë simbol të mos ketë imunitet ligjor nga kritika apo refuzimi, edhe kur ky refuzim është i ashpër.
Sepse sot është një libër fetar.
Nesër është një ide politike.
Pasnesër është fjala jote.
Liria nuk është e bukur.
Liria nuk është e rehatshme.
Por ose është e plotë, ose nuk është fare.
Dhe unë qëndroj këtu për të thënë:
ligji duhet të mbrojë qytetarin, jo idenë; njeriun, jo librin; barazinë, jo frikën.
