Po bëhet një manipulim i rrezikshëm kur lufta e UÇK-së paraqitet si fetare. Serbia nuk i shkatërroi xhamitë sepse qenkan “identitet i shqiptarëve” apo sepse po luftonte islamin, por sepse po pastronte terrenin nga çdo gjë që nuk i duhej për kontroll dhe rindërtim sipas interesit të vet; po të kishte pasur pagoda, tempuj hindu apo çfarëdo objekti tjetër joserb, do t’i kishte rrëzuar njësoj, thjesht në Kosovë objektet fetare jortodokse ishin kryesisht xhami. Në të njëjtën kohë, Serbia ishte shumë e kujdesshme me imazhin ndërkombëtar dhe nuk donte të paraqitej para Evropës si shtet që shkatërron kisha të krishtera, sepse synonte ta shiste konfliktin si luftë kundër “rrezikut islamik” dhe jo si spastrimin etnik të një populli. Ironikisht, sot disa shqiptarë po e përsërisin pikërisht këtë narrativë serbe pa e menduar fare.
Nëse lufta do të ishte fetare, shqiptarët katolikë do të ishin kursyer, por realiteti është krejt i kundërt: masakra e Mejës, një nga krimet më të rënda të luftës, kishte kryesisht viktima nga familje katolike, gjë që e rrëzon përfundimisht tezën e “luftës kundër muslimanëve”. UÇK-ja nuk kishte program fetar, statut fetar, betim fetar apo simbolikë fetare; ajo ishte lëvizje çlirimtare kombëtare dhe nuk mbante as nuk njihte përkatësi fetare të pjesëtarëve të saj. Në terren u vranë, u dëbuan dhe u masakruan njësoj shqiptarë muslimanë, katolikë, ateistë dhe njerëz indiferentë ndaj fesë, ndërsa as NATO, as OKB dhe as organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut nuk e kanë përkufizuar kurrë këtë konflikt si fetar, por si spastrimin etnik dhe represionin shtetëror ndaj shqiptarëve.
Çdo përpjekje për ta kthyer luftën e UÇK-së në “luftë muslimane” nuk është as e vërtetë historikisht dhe as e ndershme moralisht; është zvogëlim i sakrificës kombëtare dhe riprodhim i propagandës serbe me gojën e shqiptarëve.
