Agjërimi është sakrificë personale; shkollimi është detyrim shoqëror që na mëson kuptimin e saj.
Dituria Nuk Shkurtohet për Komoditet
Ndryshimi i orarit të mësimit për shkak të Ramazanit është një dorëzim i turpshëm i institucioneve përballë presionit fetar. Shkolla publike nuk është faltore. Ajo ekziston për dije, për disiplinë dhe për të ardhmen e fëmijëve, jo për t’u përshtatur me praktika fetare që janë zgjedhje personale.
Shkollimi është i detyrueshëm me ligj. Agjërimi nuk është. Kush vendos të agjërojë, e bën me vullnetin e vet dhe duhet të përballet me kushtet e përditshme të jetës, përfshirë orarin normal të mësimit. Është e papranueshme që fëmijëve t’u shkurtohen orët, t’u prishen rutinat dhe t’u cenohet cilësia e arsimit për shkak të komoditetit të disa të rriturve.
Ky është një precedent i rrezikshëm. Sot ndryshojmë orarin për një praktikë fetare, nesër për një tjetër. Ku ndalet kjo? Shteti laik nuk funksionon me përjashtime sipas bindjeve personale. Ai funksionon me rregulla të barabarta për të gjithë.
Të privosh fëmijët nga dituria dhe pushimi i rregullt për të krijuar lehtësi fetare është padrejtësi. Arsimi nuk negociohet. Kushtetuta nuk përkulet. E drejta e fëmijëve është mbi çdo interes tjetër.
Untersiggenthal 20/02/2026
Saranda Teresa Bruno
Nganjehere edhe kete sakrifice te agjerimit nuk mund ta kuptoj. Thjesht eshte nje ndryshim orari, nuk konsumohet ushqimi diten por konsumohet naten. Ate cka do te duhej ta haje diten e han naten.