Emin Azemi, Kumanovë
____
SPEKTAKLET E PËSHTIRA ME POLITIKANË PRANË SOFRAVE TË IFTARIT!
____
Agjërimi, në esencën e tij, është një akt i lartë shpirtëror, privat dhe një ushtrim i përulësisë. Kur politikanët, që shpesh nuk kanë lidhje praktike me agjërimin, i kthejnë iftaret në evente me prozhektorë, kamera dhe fjalime politike, ata e zhveshin këtë rit nga shenjtëria. Iftari pushon së qeni një vakt mirënjohjeje dhe kthehet në një spektakël .
Në aspektin etik, pjesëmarrja e politikanëve që nuk agjërojnë në iftare masive shpërfaq një formë të instrumentalizimit të besimit. Ata nuk vijnë për të ndarë dhimbjen e urisë me besimtarët, por për të “vjelë” legjitimitet emocional. Kjo krijon një ndjenjë false të afërsisë: ata duan të duken “si populli” për një çast, ndërsa gjatë gjithë vitit mund të jenë të shkëputur nga problemet reale të po atij populli.
Ftesa e politikanëve në iftare shpesh shërben si një mjet për të treguar fuqi. Kur strukturat fetare ftojnë politikanët në tryezën e iftarit, krijohet një simbiozë e rrezikshme. Politikanët marrin “bekimin” e heshtur, ndërsa bashkësitë fetare marrin mbështetje apo favore. Kjo e dëmton rolin kritik që duhet të ketë feja ndaj pushtetit.
Për rrjedhojë, mesazhi kryesor që përcillet nuk është ai i paqes apo i solidaritetit, por ai i kontrollit të masave. Politikanët duan të tregojnë se “territori i besimit” është nën ndikimin e tyre. Për besimtarin e thjeshtë, kjo mund të krijojë konfuzion: në vend që të fokusohet te reflektimi shpirtëror, ai detyrohet të konsumojë mesazhe politike mes dy kafshatave bukë.
Etika e agjërimit kërkon sinqeritet (Ihlas). Kur politika ndërhyn në iftar, ky sinqeritet zëvendësohet me oportunizëm. Ky fenomen po e kthen Ramazanin në një “sezon fushate”, ku partizanllëku politik kërkohet përmes pjatës së iftarit, duke e fyer inteligjencën e besimtarit që e praktikon agjërimin me sakrificë të vërtetë.
Këto parada me iftare politike do të mund të merrnin fund në momentin që institucionet fetare do të vendosnin një kod etik: iftaret të mbeten për besimtarët, jetimët dhe skamnorët, ndërsa politikanët të ftohen si qytetarë të thjeshtë, pa protokolle, pa mikrofonë e pa kamera dhe pa vendin e parë në sofër.
Kur shohim që besimtarët renden të bëjnë fotografi me një politikan që ka ardhur vetëm për protokoll, ne me vetdëshirë po pranojmë se pushteti i kësaj bote është më i rëndësishëm se barazia para Zotit.
Politikanët e shfrytëzojnë këtë “admirim” për të pastruar imazhin e tyre. Një iftar me 500 veta u shërben atyre si “amnisti morale”. Ata mendojnë se duke u ulur në sofër, populli do t’ua falë dështimet, korrupsionin apo neglizhencën gjatë pjesës tjetër të vitit.
Kur iftari kthehet në një garë se kush po ulet afër ministrit apo deputetit, agjërimi humb vlerën e tij të thjeshtësisë. Kjo krijon një hierarki sociale brenda një rituali që është krijuar pikërisht për t’i zhdukur këto hierarki. Për rrjedhojë, admirimi i verbër i bën njerëzit të heshtin., ndërkohë që është e vështirë pastaj ta kritikosh një politikan për rrugët e prishura apo spitalet e rrënuara, kur sapo ke ngrënë bukë me të në të njëjtën tavolinë. Kjo është “diplomacia e kafshatës” që e mbyt zërin qytetar.
