Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
- Një gjest simbolik për Gjergj – Bajram Kabashin, publicistin që për pothuajgjysmë shekulli mbrojti me penë kulturën dhe identitetin shqiptar
Kur një portret flet më shumë se një ceremoni
Në jetën kulturore të një kombi ndodh shpesh që nderimet më të sinqerta të mos vijnë nga ceremonitë zyrtare, por nga gjestet e thjeshta që lindin nga respekti njerëzor dhe intelektual. Një portret artistik, i realizuar me ndjenjë dhe mirënjohje, mund të thotë më shumë se shumë fjalë.
Kjo ishte edhe arsyeja që më shtyu t’i dhuroj mikut tim, publicistit dhe gazetarit të njohur Bajram Kabashi – Gjergji, disa portrete artistike kushtuar figurës së tij. Ky nuk ishte një gjest formal, por një shenjë respekti për një njeri që për më shumë se pesë dekada ka jetuar me penën në dorë dhe me përgjegjësinë intelektuale ndaj kombit.
Portretet në këtë rast nuk janë thjesht një realizim estetik. Ato janë një simbol mirënjohjeje për një rrugëtim të gjatë të përkushtuar ndaj kulturës shqiptare dhe ndërgjegjes kombëtare.
Një jetë në shërbim të fjalës dhe kulturës
Në hapësirën shqiptare të publicistikës, emri i Bajram Kabashi – Gjergji lidhet me një traditë të gjatë të mendimit kritik dhe të fjalës së lirë.
Për më shumë se pesëdhjetë vite, ai ka shkruar, analizuar dhe reflektuar mbi çështje që lidhen me kulturën, identitetin dhe sfidat e shoqërisë shqiptare. Në shkrimet e tij nuk gjejmë vetëm kronikën e kohës, por edhe një shqetësim të thellë për fatin e kulturës shqiptare dhe për ruajtjen e vlerave kombëtare.
Gjergj Kabashi i përket atij brezi intelektualësh që e kanë parë gazetarinë dhe publicistikën si një mision qytetar dhe kombëtar, jo thjesht si profesion.
Në një botë që ndryshon me shpejtësi dhe ku shpesh zërat kritikë përpiqen të heshten, njerëz të tillë mbeten të domosdoshëm për të mbajtur gjallë ndërgjegjen publike dhe debatin kulturor.
Revista “Drini” – një tribunë e mendimit kombëtar
Puna e Bajram Kabashit – Gjergjit është e lidhur ngushtë edhe me revistën “Drini”, një nga botimet kulturore që për vite me radhë ka trajtuar tema të rëndësishme për historinë, identitetin dhe kulturën shqiptare.
Kjo revistë ka shërbyer si një tribunë e rëndësishme për mendimin kombëtar, ku janë ngritur debate dhe reflektime mbi çështje që shpesh nuk gjejnë vend në mediat e zakonshme.
Në faqet e saj janë trajtuar tema që lidhen me historinë shqiptare, me rreziqet që mund të cenojnë identitetin kulturor dhe me nevojën që shoqëria shqiptare të mbetet e vetëdijshme për rrënjët dhe vlerat e saj.
Në këtë kuptim, Gjergj Kabashi ka qenë një nga zërat që kanë mbajtur gjallë këtë tribunë kulturore për shumë vite, duke filluar nga viti 2006.
Luan – Asllan Dibrani
Portreti si simbol i një rruge pothuaj pesëdhjetëvjeçare në profesion
Portretet artistike që i dhurova mikut tim Bajram Kabashi – Gjergjit janë në thelb një simbol modest për një rrugëtim shumë më të madh.
Sepse kontributi i tij nuk matet vetëm me një artikull apo një botim. Ai matet me pesë dekada shkrimesh, analizash dhe reflektimesh që kanë ndikuar në mendimin publik shqiptar.
Në shumë nga shkrimet e tij ai ka paralajmëruar për sfidat që sjellin zhvillimet globale dhe për nevojën që shqiptarët të mos qëndrojnë duarkryq përballë ndryshimeve të mëdha që po përjeton bota.
Ai i sheh këto zhvillime si procese historike ku kombet duhet të ruajnë identitetin dhe të mbrojnë kulturën e tyre.
Një falënderim që u kthye në një dialog miqësor
Pas publikimit të portreteve, miku im Bajram Kabashi – Gjergji shprehu publikisht falënderimin dhe mirënjohjen e tij për këtë gjest.
Fjalët e tij ishin për mua një nder i veçantë. Jo për arsye personale, por sepse treguan se respekti mes njerëzve të fjalës dhe kulturës mbetet një vlerë që duhet ruajtur.
Në këtë mënyrë, portretet artistike u kthyen në një simbol të një dialogu të bukur mes dy njerëzve që i lidh fjala dhe dashuria për kulturën shqiptare: Bajram Kabashi – Gjergji dhe Asllan Dibrani – Luani.
Kur arti bëhet kujtesë për historinë
Historia e një kombi nuk ndërtohet vetëm nga ngjarjet politike. Ajo ndërtohet edhe nga njerëzit që përmes penës mbajnë gjallë ndërgjegjen publike dhe kulturën kombëtare.
Gjergj Kabashi është një nga ata publicistë që për pothuaj gjysmë shekulli ka kontribuar në këtë mision.
Prandaj portretet artistike që i janë kushtuar nuk janë vetëm një gjest miqësor. Ato janë një mënyrë për të nderuar një jetë të tërë përkushtimi ndaj kulturës, fjalës së lirë dhe identitetit shqiptar.
Sepse në fund të fundit, arti dhe fjala kanë të njëjtin qëllim:
të ruajnë kujtesën dhe të mbajnë gjallë shpirtin e një kombi.
Luan – Asllan Dibrani
Gjermani
Mendimin e Luan – Asllan Dibranit për mua për arye profesionale e botoj, se tek Luani mirënjohja është busollë jetësore që nuk e lejon të mos i shoh meritat e askujt, as të mijat. Në të vërtetë une Gjergj – Bajram Kabashi nuk kisha “për ta humbur” asnjë ditë të jetës sime, po të mos ishte “një qëllim i naltë që të ban me qëndrue”, qysh theksonte poeti ynë kombëtar Hil Mosi dhe fakti tjetër se ndër kundërshtime “nuk vyen kurrë me u ligështue” qysh theksonte poeti në një varg tjetër.
Une kur pata ardhur në Norvegji, isha praktikisht i ndjekur prej atyre që në vend të paaftësive të tyre profesionale “janë marrë me një profesion” tjetër, që po ashtu nuk e kanë njohur fare. Ata vetëm pengojnë dhe nuk kanë qenë kurrë në gjendje ta ndihmojnë tjetrin, kombin e vet.
Jo vetëm une, por edhe Luan – Asllan Dibrani, që nga viti 2006 në Drini , e para atij viti në Zemra Shqiptare etj, e kemi luftuar pandërpre, natën e ditën islamizimin e kombit, të vetëdijshëm se nëse i lëshojmë pe e rrugë fashizmit islamik, ne nuk jemi njerëz e as profesionistë që e luftojmë të keqen, pushtimin e brendshëm me Islam.
Jo vetëm ne, por të gjithë ata që na u bashkuan, kanë arsye të mburren, se me mund të madh arritëm të krijojmë platformë dhe ta zgjojmë elitën e një kombi për luftimin deri në mboshtje të plotë të islamizimit.
Nëna Fatime Morina – Kabashi
Tomoc, nëntor 2025
Punim artistik i Luan – Asllan Dibranit. Luani në këtë punim artistik për jetën e familjes sime në Tomoc , me një nostalgji dhe kujtim për kohërat e shkuara, e tregon me imagjinatën e një artisti të vërtetë dhe i vë në pahë ngjyrat e asj jete që nuk kthehet më.
