Isuf Bajraktari, Suedi
Kosova nuk po qeveriset, por po menaxhohet përmes krizës.Nuk po kërkohet zgjidhje, por po kërkohet fajtor. Në këtë realitet, shteti po trajtohet si mjet dhe jo si përgjegjësi.Kosova nuk përballet më me një krizë të zakonshme politike. Ajo po përballet me një kulturë politike që e prodhon dhe e mirëmban krizën si instrument për mbijetesë në pushtet.
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese, që i jep Kuvendit një afat 34-ditor për zgjedhjen e Presidentit, nuk përfaqëson zgjidhje. Ai është vetëm një shtyrje e përplasjes së radhës, një pauzë procedurale në një konflikt që politika nuk po e zgjidh, sepse nuk po tregon vullnet për ta zgjidhur.Shpërndarja e Kuvendit ishte pasojë e një dështimi të qartë, mungesës së numrave, mungesës së kompromisit dhe mungesës së përgjegjësisë politike.Por në vend të reflektimit, skena politike vijon të prodhojë të njëjtin model sjelljeje, përplasje, bllokadë dhe kalkulim politik. Njëra palë bllokon procesin. Tjetra këmbëngul në qëndrimet e saj. Secila përpiqet të fitojë terren politik, ndërsa interesi i shtetit mbetet në plan të dytë.Kjo nuk është një krizë e zakonshme politike. Kjo është një krizë e përgjegjësisë. Mungesa e gatishmërisë për kompromis ka zëvendësuar funksionimin normal të demokracisë. Madje, ide si detyrimi i deputetëve për të marrë pjesë në votim tregojnë një devijim të qartë nga parimet themelore demokratike. Demokracia nuk funksionon me imponim, por me marrëveshje.
Ndërkohë, si zgjidhje po paraqiten zgjedhjet.
Megjithatë, në rrethanat aktuale, zgjedhjet nuk janë domosdoshmërisht zgjidhje. Ato rrezikojnë të shndërrohen në një mekanizëm për shtyrjen e krizës dhe për transferimin e përgjegjësisë nga një subjekt politik te tjetri.
Retorika mbetet e njëjtë:“Fajin e kanë ata.” “Jo, fajin e keni ju.” “Ne nuk jemi përgjegjës.” Në këtë klimë politike, zgjedhjet vështirë se mund të prodhojnë stabilitet të qëndrueshëm. Përkundrazi, ato mund të sjellin një rikonfigurim të së njëjtës krizë, me të njëjtët aktorë dhe me të njëjtat probleme strukturore.
Problemi nuk qëndron te mungesa e kornizës kushtetuese apo ligjore. Problemi qëndron te mungesa e vullnetit politik për kompromis dhe për respektim të rregullave. Kosova nuk ka mungesë rregullash. Ka mungesë përgjegjësie në zbatimin e tyre. Dhe për aq kohë sa kriza do të përdoret si instrument politik dhe jo si çështje për t’u zgjidhur, çdo proces institucional apo zgjedhor do të mbetet vetëm një përsëritje e së njëjtës situatë. Në fund, pyetja nuk është nëse do të ketë zgjedhje. Pyetja është: a do të ketë përgjegjësi politike?
Sepse pa përgjegjësi, asnjë proces nuk mund të prodhojë stabilitet.
