DRENICA E SUPËS POLITIKE TË SAMI LUSHTAKUT, ËSHTË PALESTËR E TRURIT TË MBYLLUR
Një lexues dembel dhe mosmirënjohës nga Drenica e Sami Lushtakut, i cili – sipas rrëfimit të tij – e përçmon Drenicën e Adem Jasharit, m’u ankua se nuk kishte kuptuar asgjë, edhe pse gjatë ushtrimeve në palestër e kishte detyruar një shok të gjorë t’ia lexonte shkrimin tim për profesoreshën Ganimete Musliu, e cila, po e mëson dhe po e nxit popullin e Kosovës që edhe një herë ta “pijë dhe ta shijojë” atë supën e vjetër, helmuese dhe të djegur politike, të cilën krerët hajdutë dhe tradhtarë të partisë së saj bandite ua kanë servirur për gati dy dekada fshatarëve dhe qytetarëve të mjerë të Kosovës.
I thashë: stërvite pak edhe trurin, jo vetëm trupin.
Ai më pa sikur sapo i kisha kërkuar të ngrinte pesha me tru, gjë që për disa njerëz është po aq e pamundur sa ta lexosh një libër pa e përdorur gishtin për t’i ndjekur rreshtat.
Pastaj më tha me seriozitetin e një njeriu që sapo ka zbuluar se Wi-Fi nuk funksionon me lutje: “Unë e lexova tekstin… por nuk kuptova kush është fajtor.”
I thashë: “Kjo është arritje e madhe. Ke hyrë në filozofi pa e ditur.”
Ai u mendua për një çast dhe shtoi: “Po unë mendova se ishte për ushqim… ajo supa e vjetër, e djegur…”
Në atë moment e kuptova se tragjedia nuk ishte politike. Ishte kulinare.
Sepse në këtë vend, çdo metaforë përfundon në stomak.
Nëse i thua dikujt “sistemi është i kalbur”, ai pyet: “A pihet me kos apo pa kos?”
Pyetja e duhur do të ishte kjo :
“A kalbet me koordinim, apo pa koordinim me Milan Radojçiqin?”
Dhe pastaj, natyrisht, vjen palestra — vendi i shenjtë ku njerëzit nga Drenica e Sami Lushtakut ngrenë pesha për trupin, por e lënë trurin në shtëpi, të mbyllur me çelës në dollap.
Miku im i paftuar vazhdoi: “Po kjo profesoresha… a e ka recetën e saktë të supës?”
I thashë: “Po. Receta është shumë e thjeshtë: premtimeve të vjetra i shtohen dy lugë harrese kolektive, pastaj ato përzihen me pak nervozizëm elektoral dhe lihen të zihen për 20 vjet.”
Ai tundte kokën me admirim: “Pra është gatim politik…”
“Jo,” i thashë, “është ushtrim i durimit kombëtar.”
Në atë moment vendosi të mos lexojë më tekste politike gjatë stërvitjes.
Tha se i krijojnë konfuzion mes bicepsit dhe mendimit kritik.
Dhe e kuptoj.
Sepse në fund të fundit, është më lehtë të ngresh 100 kilogramë hekur sesa 2 gramë dyshim në kokë.
Dhe ky, fatkeqësisht, është sporti ynë më i zhvilluar kombëtar në Drenicën e Sami Lushtakut.
I kërkoj falje mikut tim të çmuar Isa Xhemajlajt, që vlen sa gjysma e Dukagjinit.
