Emri “kali i Kaligulas” i referohet Incitatusit, një kalë garash i çmuar në pronësi të perandorit romak Kaligula. Ndërsa historia më e famshme për Incitatusin është se Kaligula kishte ndërmend ta bënte atë senator, të dhënat historike sugjerojnë se ai nuk u emërua kurrë në të vërtetë. Kaligula e mbuloi Incitatusin me trajtime ekstravagante, duke përfshirë një stallë mermeri, ushqim të veçantë dhe madje duke detyruar t‘i veshnin mbulesë të purpurta.
Deputeti vs. kalit Incitatus
Në Romën e lashtë,
perandori Caligula,
i zhgënjyer nga servilizmi i senatorëve,
vendosi të emërojë kalin e tij Incitatus…
si konsull!
Po, një kalë.
Me strehim mermeri,
ushqim me tërshërë të artë,
dhe shërbëtorë me uniforma më të rregullta
se deputetët koçovarë të Kuvendit tranzitore.
E pse e bëri Caligula këtë?
Jo sepse i pëlqente hipizmi,
por për të treguar
se Senati ishte aq i pavlerë,
saqë edhe një kalë mund të ishte më i dobishëm.
Tani…
të ndalemi një çast.
A nuk ju duket se…
dikush në Prishtinë po lexon manualin e Caligulës?
Në Kuvendin tonë,
debati është sport kontestimi,
jo ligjvënie.
Deputetët nuk i lexojnë ligjet –
vetëm i votojnë me regji partie.
Dhe populli që i votoi?
Hesht.
Jo nga frika,
por nga lodhja.
Universitetet janë kthyer në dhoma heshtjeje.
Akademikët flasin për etikë,
por e matin guximin me termometër diplomatik.
Analistët tanë?
Shesin mend si ambulantët që shesin kukulla kineze –
njësoj, për gjithçka.
Sot për veri, nesër për Gaza, pasnesër për traktorë.
Mediat?
i ndajnë ekranet si pjatat në dasëm:
pak për këtë parti,
pak për atë parti,
dhe gjithmonë “një ekskluzive bombastike”…
që zgjat sa reklama e pastës së dhëmbëve.
Shoqëria civile?
Mat ndikimin me numër projektesh,
jo me ndikim real.
Raportet e tyre lexohen…
nga donatorët që i kanë financuar.
Në këtë mozaik absurd,
edhe kali i Caligulës
do të dukej më i denjë
për një ulëse në Kuvend.
Ai s’do të përzihej në tendera,
nuk do të krijonte qeveri pa legjitimitet,
as s’do të kërcënonte gazetarë në konferenca për shtyp.
Dhe për ironi…
do të dëgjonte më shumë,
se shumica e atyre që sot flasin 24/7 nëpër studio.
Pra…
nuk kemi një Caligulë.
Kemi një sistem që e ka tejkaluar Caligulën
me kreativitetin e vet destruktiv.
Ky nuk është më vetëm dështim institucional –
është një shfaqje kolektive.
Një farsë ku të gjithë luajnë rolin e viktimës,
por askush nuk pranon të jetë përgjegjës.
Dhe pyetja mbetet:
Nëse në Romën antike,
një kalë ishte simbol përçmimi për Senatin,
atëherë…
kush është simboli ynë sot?
