Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
Zonja Strašila Mastrubić ishte një grua me bindje të hekurt.
Ajo besonte seriozisht, se të gjithë burrat e botës e kishin organizuar një komplot ndërkombëtar kundër vaginës së saj, e cila vuante nga një kruarje e padurueshme.
Pas shumë netësh, të kaluara duke e kërkuar fajtorin e kësaj fatkeqësie, ajo arriti në një përfundim të thjeshtë dhe të pakundërshtueshëm:
Fajtorë ishin burrat.
Me një letër dramatike në dorë, ajo iu drejtua Adolf Hitlerit — për të cilin besonte se ishte njeriu i vetëm në botë që mund ta zgjidhte këtë “krizën e saj vaginale” me metoda njëqind përqind efikase.
Vetëm Zoti e di pse zonja Strašila e shihte pikërisht Adolf Hitlerin si shpëtimtarin e fundit të vaginës së saj të vuajtur.
Sepse një gjë ishte e sigurt:
Ai nuk ishte gjinekolog.
Mirëpo ai e kishte një aftësi të jashtëzakonshme:
E shpallte vetveten ekspert në çdo fushë që nuk e kuptonte.
Prandaj, e mori shumë seriozisht kërkesën e saj.
Kështu filloi operacioni më absurd në historinë e njerëzimit:
Eliminimi i të gjithë burrave që nuk pranonin t’ua zgjidhnin problemet vaginale të gjitha grave që vuanin nga kruarja e padurueshme e vaginës.
Me vetëbesimin e Mizi Pipidak Pilifuncit dhe me dijen e Hajvan Hajvanićit, Adolf Hitleri pas pak e shpalli veten “Mbrojtës Suprem të të gjitha Vaginave që Vuanin nga Kruarja e Padurueshme”.
Dhe sikur as kjo të mos mjaftonte, ai e themeloi Ministrinë për Zgjidhjen e Problemeve Vaginale.
Ministri i parë — dhe njëkohësisht i vetmi kandidat i mundshëm — ishte zoti Mendim Hapsira Kin Kini.
Ai shpëtoi nga ekzekutimi vetëm për një arsye të jashtëzakonshme:
Sipas raportit zyrtar, ai ishte i vetmi burrë që ishte deklaruar i gatshëm për t’u marrë me këtë problem të rëndë global.
Urdhri i parë i ministrisë u botua me shkronja të mëdha:
“Çdo burrë që nuk i zgjidh problemet e çdo gruaje që vuan nga kruarja e padurueshme në vaginë, shpallet fajtor derisa ta dëshmojë të kundërtën.”
Këshilltarët e Hitlerit heshtën.
Jo sepse mendonin se urdhri kishte kuptim, por sepse kishin frikë se një ditë mund të krijohej edhe një komision shtetëror për ta hetuar paaftësinë e tyre për ta kuptuar humorin absurd.
Por problemi kryesor mbeti i pazgjidhur.
Një ditë, zonja Strašila hyri në “kallamoqin” e fqinjit, Sami Kurčubić, për ta kruar vaginën, sepse ai i kishte premtuar se do ta zbulonte metodën me efikase për eliminimin e shkaktarit.
Pas gjithë kësaj përpjekjeje madhështore, ndodhi diçka tronditëse:
Kruarja në vaginën e zonjës Strašila vazhdonte ende.
Madje, sa më shumë burra që zhdukte ushtria e Hitlerit, aq më shumë i shtohej kruarja.
Atëherë zonja Strašila u ul para pasqyrës, e vështroi gjatë vetveten dhe pëshpëriti:
“Mos vallë burrat nuk ishin fajtorë? Mos vallë i paragjykova pa u konsultuar më parë me trurin tim ?”
Në atë çast, diku lart në qiell, një satirist plak buzëqeshi dhe tha:
“Ka njerëz që kërkojnë armiq në çdo cep të botës, vetëm për të mos e pranuar se problemi më i madh jeton në imagjinatën e tyre.”
Dhe kështu përfundoi historia e Ministrisë së Kruarjes:
Një institucion madhështor me shumë vula, me shumë urdhra dhe me shumë viktima — por pa asnjë zgjidhje për problemin e vërtetë.
Sepse ndonjëherë njerëzimit nuk i duhet një ministri e re, por vetëm një pasqyrë ku mund ta shohë vetveten.
