Pamje të çuditshme në Dardani!
Po i shohim këto pamje nëpër rrugët e Mitrovicës dhe, për të qenë i sinqertë, më vjen një pyetje: A jemi ende në Dardani, apo dikush po përpiqet të na bindë se kemi humbur adresën?
Për Vushtrrinë po hesht pak. Jo se nuk kam çfarë të them, por “frikësohem” se mos më vjen edhe një herë ajo etiketa e famshme:
“Islamofob!”
Mirëpo, le ta bëjmë pyetjen më interesante:
Kush janë islamofobët — dhe kush janë shqiptarofobët?
Sepse përgjigjja ime është e thjeshtë:
Sapo dikush del në mbrojtje të gjuhës shqipe, kulturës shqiptare, dokeve e zakoneve tona, historisë sonë dhe besimit të të parëve tanë, menjëherë fillojnë të bien kambanat e alarmit.
Dikush shqetësohet.
Dikush revoltohet.
Dikush nxjerr fjalorin e etiketave.
Dhe më në fund del fjala magjike:
“Islamofob!”
Sa praktike!
Nuk ke nevojë të rrëzosh argumentin. Mjafton ta etiketosh autorin.
Por mua më intereson diçka tjetër:
Po shqiptarofobët ku janë?
Ata që bezdisen nga shqiptari kur flet për gjuhën e vet.
Ata që shqetësohen kur përmendet trashëgimia shqiptare.
Ata që bëhen nervozë kur dikush kujton besimin e të parëve.
Ata që e shohin identitetin kombëtar si kërcënim, ndërsa çdo ndikim të huaj si “diversitet”.
Këta si t’i quajmë?
Apo kjo pyetje është më e rrezikshme se “islamofobia”?
Dhe këtu më kujtohet “qoftëlargu” i popullit.
Në rrëfimet e të vjetërve, qoftëlargu ishte ai krijesa e frikshme që, sipas besimeve popullore, rrinte në errësirë, në qoshe e në vende të panjohura. Njerëzit nuk e shihnin, por flisnin për të dhe i trembeshin.
Sot, duket se kemi një version modern të qoftëlargut.
Vetëm se ky nuk ka më nevojë të fshihet në errësirë.
Ka dalë në dritë, ka marrë pamje publike, ka gjetur platforma, ka gjetur mikrofon dhe, më e bukura, ka mësuar edhe fjalorin e “tolerancës”.
Qoftëlargu i vjetër të frikësonte natën.
Qoftëlargu modern të frikëson ditën duke të treguar se ti je “i keqi” pse guxon të flasësh për identitetin tënd.
Dikur populli thoshte:
“Qoftëlarg!”
Sot, në versionin modern, duket sikur duhet të themi:
“Qoftëlarg ideologjisë që shqiptarin e quan problem vetëm pse kujton se është shqiptar!”
Dhe këtu duhet bërë një dallim i prerë:
Nuk është problem besimtari që e praktikon fenë e tij në paqe.
Problemi është ideologjia politike që kërkon ta përdorë fenë si instrument për pushtet, ndikim dhe transformim të shoqërisë sipas modeleve që nuk kanë lindur nga historia dhe tradita jonë shqiptare.
Prandaj, mos ma ngatërroni fenë me ideologjinë.
Mos ma ngatërroni myslimanin me islamizmin politik.
Dhe mbi të gjitha, mos ma ngatërroni shqiptarin që mbron identitetin e vet me “islamofobin” që shpikni sa herë nuk keni përgjigje.
Sepse nëse mbrojtja e gjuhës shqipe, kulturës shqiptare, traditave tona dhe kujtesës së të parëve quhet islamofobi, atëherë kemi një problem serioz me përkufizimet.
Dhe nëse çdo gjë shqiptare që nuk i përshtatet një ideologjie duhet të shpallet “e prapambetur”, “ekstremiste” apo “fobike”, atëherë ndoshta nuk kemi më nevojë për fjalor.
Kemi nevojë për një pasqyrë.
Një pasqyrë ku secili ta shohë veten.
Sepse qoftëlargu i dikurshëm jetonte në legjenda.
Qoftëlargët e rinj kanë dalë nga legjendat dhe kanë hyrë në politikë, në propagandë e në hapësirën publike.
Dhe, çuditërisht, sot nuk tremben më nga drita.
Tremben vetëm kur shqiptari ndez dritën dhe fillon t’i shohë më qartë.
E nëse kjo quhet “islamofobi”…
atëherë le ta bëjnë edhe një fjalor të ri: “shqiptarofobia ndaj shqiptarit që nuk pranon të harrojë kush është”.
Qoftëlarg!
