Stema e “Vëllazërisë Muslimane”, që tashmë është ndaluar edhe në Egjipt dhe në vende të tjera arabe dhe europiane-perëndimore, pra aty ku është themeluar nga Hassan al Banna më 1928, e cila vazhdon të jetë frymëzuesja kryesore e Al Kaedas dhe të një sërë organizatash të tjera terroriste – islamike në botë. Islamizimi është pjesë e saj dhe gjuha religjioze – islamike, që tashmë ka depërtuar në mbarë Gadishullin Ilirik nga Turqia , po ashtu është pjesë e konglomeratit të politikës së saj për një komb me përkatësi religjioze, që synon t’i ketë heronjt e vet, kulturën e vet dhe gjuhën e vet.
____
Është një paradoks i dhimbshëm kur heronjtë, kultura dhe nacionalizmi i huaj bëhen pikënisje për urrejtjen ndaj historisë, heronjve, gjuhës, kulturës dhe traditës sonë kombëtare.
Të respektosh historinë dhe kulturën e popujve të tjerë është shenjë qytetërimi. Por ta bësh këtë duke përbuzur historinë tënde, duke mohuar heronjtë e kombit dhe duke përdhosur simbolet e trashëgiminë tënde, nuk është as kulturë, as emancipim dhe as hapje ndaj botës. Është një formë e tjetërsimit të identitetit.
Nuk mund të ndërtohet respekti për të tjerët mbi urrejtjen ndaj vetvetes. Nuk mund të madhërohen perandoritë e huaja, ndërsa historia e popullit tënd të trajtohet me përçmim. Nuk mund të admirohen heronjtë e kombeve të tjera, ndërsa ata që luftuan, sakrifikuan dhe dhanë jetën për lirinë dhe dinjitetin tonë të paraqiten si pengesë për të sotmen.
Historia jonë, me gjithë kompleksitetin, dhimbjet, gabimet dhe lavdinë e saj, është pjesë e pandashme e identitetit tonë. Ajo nuk ka nevojë për zbukurime, por as për mohime. Heronjtë tanë nuk kanë nevojë të jenë të pagabueshëm për të merituar respektin që u takon për sakrificën e tyre. Ata duhet të studiohen, të vlerësohen dhe të vendosen në kontekstin e kohës në të cilën kanë jetuar dhe vepruar.
Shqetësues bëhet sidomos fakti kur kjo përbuzje shndërrohet në qëndrim publik, kur simbolet kombëtare përdhosen, gjuha nënvlerësohet, traditat përqeshen dhe trashëgimia kulturore trajtohet si diçka e vjetruar, vetëm pse nuk përputhet me modele të huaja identitare.
Një popull që turpërohet nga gjuha e vet, që e përbuz historinë dhe që i kthen shpinën trashëgimisë së tij, rrezikon të humbasë gradualisht edhe vetëdijen për atë që është.
Natyrisht, dashuria për kombin nuk duhet të shndërrohet në urrejtje ndaj kombeve të tjera. Patriotizmi nuk është armiqësi, ndërsa ruajtja e identitetit nuk është izolim. Përkundrazi, një popull që e njeh dhe e çmon veten, është më i aftë t’i respektojë edhe të tjerët.
Por ka një kufi që nuk duhet kaluar: respekti për të huajën nuk mund të kërkojë si çmim përbuzjen e tënden.
Ne mund të jemi qytetarë të botës pa pushuar së qeni shqiptarë. Mund të përqafojmë kulturat e tjera pa braktisur tonën. Mund të mësojmë nga historia e popujve të tjerë pa e fshirë historinë tonë.
Sepse identiteti kombëtar nuk është barrë që duhet hequr qafe për t’u dukur modernë. Është kujtesa jonë kolektive, gjuha që na bashkon, trashëgimia që na dallon dhe përgjegjësia që kemi ndaj brezave që vijnë.
Nuk është madhështi të ngresh piedestale për të huajt duke rrëzuar heronjtë e tu. Madhështi është të dish t’i respektosh të gjithë, pa e përbuzur atë që je.
