Aurel Dasareti, ekspert i shkencave psikologjike-ushtarake, SHBA
Kur një popull proteston kundër një diktature, strategjia e mesazheve në rrugë varet shumë nga qëllimi organizativ dhe dinamika e pushtetit. Ka dy qasje se si protestuesit i zgjedhin objektivat e tyre: Përqendrimi ekskluziv te diktatori antishqiptar, hajduti i droguar Edvin Kristaq Rama.
Kthjelltësia e mesazhit: Fokusimi vetëm te figura qendrore e rrezikshme (diktatori) shmang shpërndarjen e vëmendjes dhe e bën kauzën më të qartë për opinionin ndërkombëtar dhe masat popullore.
Goditja e kokës së regjimit aktual kriminal: Duke injoruar figurat dytësore ose shumë më pak të rrezikshme (si një kryeministër i moshuar apo thjesht ceremonial), protestuesit tregojnë se e kuptojnë ku qëndron burimi i vërtetë i shtypjes.
Barazimi ose përfshirja e Sali Berishës në të njëjtin nivel me kryeministrin krye-kriminal në detyrë (Edi Rama) dëmton rëndë fokusin kryesor ndaj qeverisjes aktuale antikombëtare. Sipas kësaj logjike, duke u marrë me opozitën historike dhe figurën e Berishës, pakënaqësia shpërndahet dhe i heq presionin vetëm pushtetit ekzekutiv që mban përgjegjësitë administrative të vendit sot.
Shkurtër: Në vend që ta përqendrojnë kundërshtimin e tyre te njeriu i dëmshëm që mban fatin e tyre në duar – dhe të kërkojnë “Rama në burg” – këta protestues joseriozë thërrasin: “Rama në burg, Berisha në burg”!? Këto barazime të gabuara vetëm sa i ndërlikojnë gjërat; në fakt, ato u shërbejnë interesave të kriminelit më të rrezikshëm në të gjithë historinë e Shqipërisë: Edvin Kristaq Ramës. Duke e mbajtur qëllimisht popullatën në varfëri, ai ka punuar për dekada të tëra për ta zbrazur Shqipërinë nga shqiptarët, duke i zëvendësuar ata me “refugjatë” dhe “punëtorë” nga mbarë bota – afrikanë, aziatikë, arabë, rusë, serbë – të cilët janë caktuar t’i trashëgojnë këto toka iliro-arbërore-shqiptare.
Aurel Dasareti
08-11-2026
