El – Sayed në orbiten e “Vëllazërisë Myslimane” – pjesa 3

Nga Steven Emerson | IPT News | 28 tetor 2026

Buletinet dhe procesverbalet e vetë MSA-së së Universitetit të Michiganit tregojnë se El-Sayed drejtonte rekrutimin dhe davetin në cilësinë e përgjegjësit për marrëdhëniet me publikun. Më pas shërbeu si redaktor i stafit dhe nënkryetar i një dege që planifikoi një fushatë në mbështetje të Tariq Ramadanit dhe shqyrtoi mundësinë e organizimit të një mbledhjeje fondesh për një organizatë bamirëse të lidhur me Hamasin.

I vetmi episod nga vitet e tij të studimeve universitare që ka marrë vëmendje gjatë kësaj fushate është një protestë e vetme. Në janar të vitit 2007, sipas versionit të publikuar, ai ishte nënkryetar i Shoqatës së Studentëve Myslimanë (MSA) në Universitetin e Michiganit, kur anëtarët e saj u larguan nga një ligjëratë në kampus, ku po flisnin tre persona që e quanin veten ish-terroristë islamikë. El-Sayed foli në aktivitetin kundërprotestues.

„Sot kemi bërë diçka të mirë“, tha ai, „dhe duhet të vazhdojmë ta bëjmë këtë edhe në të ardhmen.“

Sipas autorit, arsyeja pse El-Sayed e ndjeu të nevojshme të organizonte kundërshtimin ndaj një aktiviteti të ish-terroristëve islamikë zbulon më shumë sesa kishte ndërmend të tregonte. Autori pretendon se, sikurse propagandistët e tjerë islamistë të Vëllazërisë Myslimane, ata refuzojnë madje edhe ta pranojnë termin „terroristë islamikë“, sepse e konsiderojnë një konceptim racist.

Vitet e tij në MSA Michigan, sipas Emersonit, përbëjnë një hartë orientuese për lidhjet dhe bashkëpunimin e tij me Vëllazërinë Myslimane. Buletini i degës, Al-Risalah („Mesazhi“), si dhe procesverbalet e mbledhjeve të bordit, të siguruara nga IPT, zbulojnë më shumë. El-Sayed ishte pjesë e bordit për të paktën dy nga katër vitet e studimeve, fillimisht si përgjegjës për marrëdhëniet me publikun dhe më pas si nënkryetar. Ndërmjet këtyre dy funksioneve, ai shkruante për buletinin e organizatës.

Dega e Michiganit ishte zyrtarisht në varësi të kësaj organizate kombëtare. Statuti i saj, i cili ende figurohej si kushtetutë e organizatës në vitin 2006, përcaktonte se MSA-ja do të funksiononte si degë e Shoqatës së Studentëve Myslimanë të SHBA-së dhe Kanadasë, si dhe e Këshillit të MSA-së së Rajonit të Liqeneve të Mëdha. Ajo duhej t’u përmbahej rregulloreve dhe statuteve të të dyja strukturave mbikëqyrëse.

Në rast se dega shkelte „ndonjë prej parimeve islame, sipas interpretimit të MSA-së Kombëtare dhe Këshillit të MSA-së“, dhe ndërmjetësimi dështonte, të dyja strukturat kishin të drejtën të shpërndanin Komitetin Ekzekutiv të MSA-së lokale dhe të mbikëqyrnin zgjedhjet e reja.

Statuti e quante kryetarin „Emir(a)“, ndërsa bordin „Këshilli i Konsultimit“. Anëtarësimi kufizohej për personat që duhej të kishin dëshmuar Shahadetin, pra deklarimin e besimit islam. Kandidatëve duhej t’u rikujtohej edhe një hadith lidhur me betimin e besnikërisë: „Betimi për t’iu bindur atij si në dëshirë, ashtu edhe pa dëshirë (…) dhe se ne nuk do ta sfidojmë autoritetin e bartësve të tij legjitimë, përveç nëse shohim kufër të qartë (mosbesim).“

Sipas historikut të publikuar në faqen e MSA-së Kombëtare, në vitin 1983 kjo organizatë themeloi Shoqatën Islamike të Amerikës së Veriut (ISNA). Statuti i ISNA-së parashikonte që, në rast të shpërbërjes së saj, pasuritë e saj në SHBA t’i kalonin ekskluzivisht North America Islamic Trust (NAIT). Në vitin 2008, prokurorët federalë deklaruan para gjykatës se provat e paraqitura gjatë procesit kishin vërtetuar se ISNA dhe NAIT ishin ndër organizatat e krijuara nga Vëllazëria Myslimane në SHBA.

Në vjeshtën e vitit 2004, buletini Al-Risalah e rendiste „Abdulrahman el Sayed“ si përgjegjës për marrëdhëniet me publikun, funksion të cilin e ndante me Nura Sediqe. Ky funksion ishte „përgjegjës për sjelljen e studentëve në MSA“. Procesverbalet e mbledhjeve e përmendin atë në të paktën tetë takime gjatë viteve 2004–2005.

Përgjegjësi për marrëdhëniet me publikun dhe daveti

Historiku i vetë MSA-së Kombëtare e përcaktonte qëllimin e themelimit të saj si „përhapjen e Islamit nga studentët në Amerikën e Veriut“. Udhëheqësit e Vëllazërisë Myslimane e përshkruanin MSA-në si organizatën e parë publike përmes së cilës synonin të realizonin davetin e tyre. Në vitin 1995, Yusuf al-Qaradawi i tha një audience amerikane se Islami do ta „pushtonte Amerikën… jo përmes shpatës, por përmes davetit“.

Në Michigan, marrëdhëniet me publikun ishin detyrë e El-Sayedit. Ai ishte personi kontaktues për fushatën vjetore të rekrutimit të nxënësve të shkollave të mesme, në shkurt të vitit 2005.

Më 1 shkurt 2005, ai dhe Sediqe prezantuan planet e komitetit: një ligjërues për ditën e shkollave të mesme; një rreth studimor me temën „Si të realizohet daveti në mënyrë efektive“, pra thirrja islame drejt besimit, me qëllim „të trajnoheni dhe të ndryshoni veten për të qenë më të mirë në davet dhe në davetin e brendshëm“. Ky i fundit nënkuptonte afrimin e myslimanëve më pak praktikues. Gjithashtu, propozohej „diçka që e ndryshon MSA-në nga brenda. Të afrojmë myslimanë dhe jomyslimanë nga grupet periferike“.

 „Të afrojmë myslimanë dhe jomyslimanë nga grupet periferike.“

 — Plani i komitetit të davetit të MSA-së në Universitetin e Michiganit, i prezantuar nga El-Sayed dhe Nura Sediqe, procesverbali i bordit, 1 shkurt 2005.

Në një mbledhje të 16 nëntorit 2004, ku mori pjesë El-Sayed, anëtarët diskutuan organizimin e një rrethi studimor me Yusuf Estesin, një amerikan i konvertuar në Islam dhe predikues i njohur për veprimtarinë e tij misionare. Aktiviteti „duhej të ishte për jomyslimanët“ dhe tema e tij „duhej të ishte një hallkë daveti“.

Bordi e renditi tryezën e davetit gjatë Javës së Ndërgjegjësimit për Islamin ndër arritjet e veta. Megjithatë, në pranverë, bordi i ri u ankua se „askush nuk regjistrohet“ për të marrë pjesë në këtë aktivitet dhe propozoi që herën tjetër të vendosej një tabelë me mbishkrimin „TRYEZA E NDËRGJEGJËSIMIT PËR ISLAMIN“, pasi njerëzit nuk afrohen vetvetiu në tryezë, përveç nëse janë tashmë myslimanë ose i njohin organizatorët.

Autori sqaron se asnjëra prej këtyre veprimtarive, në vetvete, nuk është diçka e dyshimtë. Daveti është detyrim fetar për myslimanët, ashtu siç është ungjillëzimi për shumë të krishterë, dhe grupet studentore të çdo besimi ftojnë të tjerët të njihen me fenë e tyre. Një kolumnist i Al-Risalah kishte shkruar se myslimanët janë të detyruar „t’u tregojnë të tjerëve për Islamin, jo t’i konvertojnë ata“. Dokumentet e degës nuk tregojnë se çfarë thoshte El-Sayed në takimet e davetit dhe as nuk dëshmojnë se dikush ishte konvertuar.

Sipas autorit, rëndësia qëndron te pyetja se kujt i shërbente ky davet. Zyrtari i Vëllazërisë Myslimane, Zeid al-Noman, kishte deklaruar: „Me vendosjen e davetit nënkuptohet daveti i Vëllazërisë Myslimane. Nuk nënkuptohet përhapja e Islamit në përgjithësi, sepse përhapja e Islamit është diçka e përgjithshme.“

Organizata që Vëllazëria Myslimane krijoi për ta shtrirë davetin e saj në kampuset amerikane e kishte ngarkuar El-Sayedin me përgjegjësinë për afrimin e njerëzve të rinj.

Mbledhja e parë e bordit gjatë vitit kur El-Sayed ishte përgjegjës për marrëdhëniet me publikun u mbajt më 21 shtator 2004. Në të u trajtua një çështje e ardhur nga organizata kombëtare.

Procesverbali shënon: „MSA-ja Kombëtare dëshiron të organizojë një javë veprimi, nga 24 shtatori deri më 1 tetor, për të protestuar kundër revokimit të vizës së Tariq Ramadanit në SHBA. Duhet të sigurojmë mbështetjen e administratës së Universitetit të Michiganit dhe të qeverisë studentore.“

Ramadani, nipi i themeluesit të Vëllazërisë Myslimane, Hassan al-Banna, kishte marrë një ofertë për profesor në Universitetin Notre Dame. Në korrik të vitit 2004, Departamenti Amerikan i Shtetit ia revokoi vizën. Ky vendim u kundërshtua për arsye të lirisë akademike nga organizata shkencore dhe organizata myslimane. Në procesverbal, çështja ishte titulluar „Në mbrojtje të lirisë akademike“.

Në vitin 2006, SHBA-ja e ndaloi hyrjen e tij për shkak të donacioneve që kishte dhënë për një organizatë bamirëse zvicerane, të cilën Departamenti i Thesarit e kishte cilësuar në vitin 2003 si financuese të Hamasit. Ndalimi u hoq në vitin 2010.

Në të njëjtin procesverbal thuhej: „MSA-ja duhet të mbajë një qëndrim hapur dhe pa frikë, dhe duhet të mbajmë qëndrim kundër padrejtësisë në Palestinë.“ Më tej shtohej se këto ishin vetëm propozime të përgjithshme.

Në dhjetor, dega mbështeti organizimin e një proteste në Ann Arbor para bankave që identifikoheshin si „mbështetëse të IDF-së“, Forcave të Mbrojtjes së Izraelit.

Në mars të vitit 2005, dega mobilizoi anëtarët me moton „Mbështetni tërheqjen e investimeve!“ për të marrë pjesë në një votim të qeverisë studentore lidhur me hetimin e investimeve të universitetit në kompani që zhvillonin veprimtari biznesi me Izraelin. Rezoluta dështoi me rezultat 25 vota kundër dhe 11 pro.

Në mbledhjen e bordit të 22 marsit, ku mori pjesë El-Sayed, procesverbali shënonte me entuziazëm: „Krijuam mbledhjen më të madhe në historinë e takimeve të MSA-së.“

Bordi shqyrtoi gjithashtu mundësinë e organizimit të një darke për mbledhjen e fondeve për organizatën bamirëse KindHearts, me seli në Toledo të Ohajos.

Më 7 dhjetor 2004, në një mbledhje ku El-Sayed duket se ishte i pranishëm, komiteti politik propozoi organizimin e kësaj darke. Lista e pjesëmarrësve shënon një person me emrin „Abdulrahman“, ndërsa atë ditë ai kishte bashkëprezantuar edhe një pikë tjetër.

Procesverbali e përshkruante KindHearts si një „organizatë jofitimprurëse humanitare që ndihmon Palestinën dhe vendet e tjera myslimane“. Në të shënohej gjithashtu se „organizata nuk ka probleme ligjore“ dhe se „MSA-ja nuk rrezikon asgjë duke u lidhur me këtë organizatë“.

Më 18 janar 2005, në praninë e El-Sayedit, anëtarët vunë në dukje se KindHearts „dërgon para në vende të ndryshme të Lindjes së Mesme“. Ata diskutuan nëse MSA-ja duhej t’i përqendronte burimet e veta në një çështje të politikës së jashtme dhe sugjeruan që darka të organizohej përmes IES-it, në vend të MSA-së.

Procesverbali përfundonte: „Këtë aktivitet do ta organizojmë me IES-in si sponsor.“ Dokumentet nuk e identifikojnë se çfarë ishte IES-i dhe asnjë dokument i gjetur nga IPT nuk dëshmon nëse darka u realizua.

 „Organizata nuk ka probleme ligjore… MSA-ja nuk rrezikon asgjë duke u lidhur me këtë organizatë.“

— Procesverbali i bordit të MSA-së së Universitetit të Michiganit, 7 dhjetor 2004, lidhur me darkën e propozuar për KindHearts.

Shumë kohë përpara se bordi i MSA-së të diskutonte mbledhjen e fondeve për KindHearts, kjo organizatë bamirëse ishte përfshirë në një hetim të Komitetit të Financave të Senatit Amerikan lidhur me financimin e terrorizmit.

Më 22 dhjetor 2003, kryetari i komitetit, Chuck Grassley, republikan nga Iowa, dhe anëtari i rangut më të lartë të demokratëve, Max Baucus, nga Montana, i shkruan komisionerit të IRS-së, Mark Everson, duke kërkuar deklaratat tatimore, listat e donatorëve dhe dokumentet e auditimeve e hetimeve penale për një listë organizatash të përjashtuara nga taksat. Letra u bë publike më 14 janar 2004.

Në të thuhej se hetimi synonte organizatat, „veçanërisht organizatat e përjashtuara nga taksat, si bamirësitë dhe fondacionet, të cilat financojnë terrorizmin dhe përjetësojnë dhunën“.

„Kind Hearts“ figuronte në listën bashkëngjitur, së bashku me Holy Land Foundation dhe Global Relief Foundation, të cilat tashmë ishin mbyllur nga qeveria. Në të njëjtën listë figuronte edhe vetë Shoqata e Studentëve Myslimanë. Kërkesa u bë lajm në faqen e parë të gazetës Washington Post.

Më 26 korrik 2004, prokurorët federalë ngritën aktakuzë kundër Mohammad El-Mezainit, mbledhësit të vetëm profesional të regjistruar të fondeve për KindHearts dhe ish-kryetarit të Holy Land Foundation.

Në aktakuzë ai përshkruhej si „kushëri i zëvendësshefit politik të Hamasit dhe terroristit të shpallur posaçërisht, Mousa Abu Marzook“, si dhe „organizator dhe udhëheqës i veprimtarisë kriminale“. Më vonë, ai u shpall fajtor.

Në shkurt të vitit 2006, Departamenti Amerikan i Thesarit ngriu asetet e KindHearts, duke e cilësuar si „pasardhëse të Holy Land Foundation“ dhe duke deklaruar se „zyrtarët dhe mbledhësit e fondeve të saj kishin koordinuar veprimtarinë me udhëheqësit e Hamasit“.

Thesari deklaroi se udhëheqësi i Hamasit, Khalid Mishaal, e kishte identifikuar El-Mezainin si udhëheqësin e Hamasit në SHBA. Sipas deklaratës, pas mbylljes së Holy Land Foundation, El-Mezaini i kishte transferuar aftësitë e tij në mbledhjen e fondeve te KindHearts.

Megjithatë, Departamenti i Thesarit nuk e finalizoi kurrë shpalljen zyrtare të KindHearts si organizatë të përcaktuar në këtë mënyrë. Në vitin 2009, një gjykatës federal vendosi se ngrirja e pasurive pa urdhër gjykate ishte jokushtetuese. Në një marrëveshje të vitit 2012, në të cilën asnjëra palë nuk pranoi përgjegjësi për shkelje, qeveria e hoqi KindHearts nga lista e saj, ndërsa organizata bamirëse, e cila tashmë ishte shpërbërë, pranoi të mbetej e mbyllur.

El-Sayed u largua nga bordi gjatë vitit akademik 2005–2006. Procesverbali i 25 tetorit 2005 e rendit atë në mesin e personave që nuk ishin anëtarë të bordit ekzekutiv. Deri në mars të vitit 2006, emri i tij figuron në faqen e stafit të buletinit si redaktor.

Numri i atij muaji përmbante një koment të nënshkruar prej tij, me titull „Bashkimi rajonal“. Në të argumentohej se komuniteti mysliman në zonën metropolitane të Detroitit ishte i paralizuar nga ndarjet racore, sektare dhe etnike.

„Bashkëpunimi më i madh do të sillte një davet me ndikim më të fuqishëm, zëra më të fortë politikë dhe më shumë peshë në komunitetin e gjerë mysliman“, shkruante ai.

Në përfundim, ai shkruante: „Mbetet përgjegjësia jonë para syve të Allahut, duke pasur parasysh punën e prindërve tanë dhe gjendjen e vështirë të Umetit global mysliman, që ta bëjmë komunitetin mysliman në zonën metropolitane të Detroitit pikënisjen për bashkimin global… Bashkimi është një hap vendimtar në shërimin e Umetit tonë të sëmurë. Allahu e di më së miri.“

 „Ta bëjmë komunitetin mysliman në zonën metropolitane të Detroitit pikënisjen për bashkimin global.“

— Abdulrahman El-Sayed, „Bashkimi rajonal“, Al-Risalah, mars 2006.

Eseja trajton kryesisht ndarjet ndërmjet myslimanëve të Detroitit dhe nuk bën thirrje për krijimin e një shteti islamik. Megjithatë, autori argumenton se, kur lexohet përkrah dokumenteve të vetë Vëllazërisë Myslimane, programi i saj është i njohur.

Memorandumi i Akramit i vitit 1991 fliste për „bashkimin dhe drejtimin e përpjekjeve të myslimanëve“ dhe për „vendosjen e davetit tonë“ në Amerikë. Ndërsa Qaradawi kishte folur për pushtimin „përmes davetit“.

Sipas autorit, fjalët e El-Sayedit janë më të moderuara dhe eseja nuk përmban mbështetje të drejtpërdrejtë për Vëllazërinë Myslimane. Megjithatë, ato janë shkruar nga një student që gjatë vitit paraprak kishte drejtuar davetin dhe rekrutimin në degën e tij, në një organizatë të cilën Vëllazëria Myslimane e kishte krijuar pikërisht për këtë qëllim. Autori i interpreton këto fjalë si përshkrim të metodës së Vëllazërisë: davet dhe organizim politik, të ndërtuar nga kampuset universitare e deri te shërbimi i Umetit mbarëbotëror.

> „Bashkëpunimi më i madh do të sillte një davet me ndikim më të fuqishëm, zëra më të fortë politikë dhe më shumë peshë në komunitetin e gjerë mysliman.“

— El-Sayed, „Bashkimi rajonal“, Al-Risalah, mars 2006.

El-Sayed publikoi komentin e tij të parë të nënshkruar mbi terrorizmin në gazetën Michigan Daily, më 22 shkurt 2006.

Në një mbledhje të 14 shkurtit, ku ai ishte i pranishëm, bordi kishte planifikuar organizimin e një vigjiljeje në kampus për Jill Carrollin, gazetare me prejardhje nga Ann Arbor, e cila ishte rrëmbyer në Bagdad nga një grup që kërcënonte ta vriste nëse nuk liroheshin të gjitha gratë irakiane të mbajtura në burgjet ushtarake amerikane.

El-Sayed e cilësoi rrëmbimin „një neveri të plotë“ dhe „një akt të pashpirt dhe çnjerëzor“, ndërsa rrëmbyesit i quajti „shtrembërues të një besimi të bukur dhe kriminelë kundër njerëzimit“.

Ai shkruante se rrëmbyesit „pa dyshim janë të zemëruar deri në atë pikë sa të gjykojnë gabimisht dhe të ndërmarrin veprime të padrejta për shkak të ndonjë faktori. Për ta identifikuar këtë faktor, duhet të shqyrtojmë kërkesat e tyre: lirimin e të gjitha grave irakiane të mbajtura në burgjet ushtarake. Edhe pse mënyrat e tyre nuk mund të justifikohen, qëllimet e tyre nuk i vë në dyshim. A nuk meritojnë edhe këto gra të pafajshme, ashtu si Carroll, të lirohen?“

Ai shtonte se „lufta në Irak – një faktor që në mënyrë të tërthortë mundësoi rrëmbimin e Carrollit – është gjithashtu një neveri“.

 „Edhe pse mënyrat e tyre nuk mund të justifikohen, qëllimet e tyre nuk i vë në dyshim.“

— El-Sayed për rrëmbyesit e Jill Carrollit, Michigan Daily, 22 shkurt 2006.

Autori e paraqet këtë si një deklarim të hershëm të një modeli: dënimi i një akti, i pasuar menjëherë nga një shpjegim që e vendos shkakun te politikat amerikane ose perëndimore.

Pas sulmit të një personi ndaj sinagogës Temple Israel në periferi të Detroitit, në mars të vitit 2026, El-Sayed e dënoi sulmin, por më pas shpjegoi se sulmuesi kishte humbur të afërm në një sulm ajror në Liban. Ai deklaroi: „Njerëzit e lënduar lëndojnë të tjerët.“

Sipas autorit, në të vërtetë, sulmuesi ishte i afërm i terroristëve të Hezbollahut, të cilët ishin vrarë nga Forcat e Mbrojtjes së Izraelit gjatë një misioni për të sulmuar Izraelin. Më vonë, El-Sayed kërkoi falje për disa pjesë të reagimit të tij, por nuk specifikoi se për cilat pjesë.

Në shtator të vitit 2005, gjatë vitit kur El-Sayed nuk ishte pjesë e bordit dhe përpara se të bëhej pjesë e stafit, Al-Risalah publikoi ditarin e udhëtimit të Shimaa Abdel-Fadeel, përgjegjëse për çështjet politike.

Ajo përshkruante një vizitë verore në Sudan, gjatë së cilës kishte „darkuar me ish-këshilltarin presidencial, Dr. Hassan Al Turabi“.

Turabi kishte qenë sekretar i përgjithshëm i Vëllazërisë Myslimane në Sudan dhe udhëheqës i Frontit Kombëtar Islamik, i cili kishte dalë nga kjo organizatë.

Një dokument informues i Departamentit Amerikan të Shtetit i vitit 1996 deklaronte: „Bin Ladeni u zhvendos në Sudan në vitin 1991, ku u mirëprit nga udhëheqësi i Frontit Kombëtar Islamik (NIF), Hassan al-Turabi.“

Numri i marsit 2006 i Al-Risalah, në të cilin u botua artikulli „Bashkimi rajonal“, përmbante gjithashtu një shkrim të saj ku thuhej se myslimanët kishin nevojë për „më shumë avokatë për të mbrojtur dhe për të dalë në mbrojtje të personave si Sami Al-Arian dhe Mumia Abu-Jamal“.

Muajin pasues, Al-Arian, të cilin një gjykatës federal më vonë e cilësoi si „udhëheqës të Xhihadit Islamik Palestinez“, u deklarua fajtor për komplot për t’i ofruar shërbime kësaj organizate.

Gazeta Michigan Daily kishte raportuar në dhjetor 2005 se një anëtar i MSA-së kishte filluar një fushatë me letra në mbështetje të Al-Arianit, i cili para arrestimit „vizitonte shpesh Ann Arborin dhe qëndronte rregullisht në shtëpinë e Abdelfadeelit“.

Mumia Abu-Jamal, ish-anëtar i organizatës Black Panther, ishte shpallur fajtor dhe dënuar me vdekje për vrasjen e policit të Filadelfias, Daniel Faulkner, në vitin 1981. Polici ishte qëlluar pasi kishte ndaluar vëllain e Abu-Jamalit gjatë një kontrolli rrugor gjatë natës. Ai aktualisht po vuan dënimin me burgim të përjetshëm.

Në dhjetor të vitit 2006, Michigan Daily e identifikoi Abdel-Fadeelin si „përgjegjëse për çështjet politike të Shoqatës së Studentëve Myslimanë“. Kjo e vendoste atë në bordin e viteve 2006–2007, në të cilin El-Sayed shërbente si nënkryetar.

Gjatë vitit të fundit të studimeve, faqja e komitetit ekzekutiv të degës rendiste „Nura Sediqe – Kryetare“ dhe, menjëherë poshtë saj, „Nënkryetar për Çështjet e Brendshme – Abdul Rahman Elsayed“.

Atë vit, Al-Risalah publikoi një editorial ku pretendohej se operacioni izraelit i nëntorit 2006 në Beit Hanoun „nuk kishte për qëllim kërkimin e militantëve, por ndëshkimin kolektiv të palestinezëve“.

Sipas Forcave të Mbrojtjes së Izraelit, në këtë qytet kishte shumë platforma lëshimi që përdoreshin për të hedhur raketa Qassam drejt Izraelit. Gjatë operacionit, një grua hodhi veten në erë pranë trupave izraelite, në një sulm të marrë përsipër nga Xhihadi Islamik Palestinez, sipas Qendrës Meir Amit për Inteligjencën dhe Terrorizmin.

Një raport për Javën e Ndërgjegjësimit për Islamin e krahasoi atë javë me „marrjen sioniste të Diag-ut“. Buletini promovonte „Eksperimentin e Unitetit“ dhe publikonte një letër inkurajuese që grupit ia kishte dërguar mentori i tyre, vëllai Dawud Walid, drejtor ekzekutiv i CAIR-MI.

Në një predikim të vitit 2012, Walid do të pyeste: „Kush janë ata që kanë shkaktuar zemërimin e Allahut?“ Dhe do të përgjigjej: „Ata janë hebrenjtë, ata janë hebrenjtë.“

Në fillim të vitit 2007, Sediqe, e cila në atë kohë ishte kryetare, e vlerësoi konventën „Reviving the Islamic Spirit“, të mbajtur në Toronto, si „një nga konferencat më efektive që ekzistojnë“.

Ndër folësit kryesorë ajo përmendi Tariq Ramadanin; Siraj Wahhajn, i cili ishte përfshirë nga prokurorët në listën e bashkëpunëtorëve të dyshuar, por të paakuzuar, në çështjen terroriste të vitit 1995, të njohur si „Sheiku i Verbër“. Ai nuk u akuzua kurrë dhe prokurori kryesor më vonë deklaroi se nuk ishte i dyshuar.

Ajo përmendi gjithashtu Tareq Suwaidanin, i cili figuroi në listën qeveritare të bashkëpunëtorëve të dyshuar, por të paakuzuar, në çështjen Holy Land Foundation, në seksionin e „anëtarëve të Vëllazërisë Myslimane në SHBA“.

Sipas një princi saudit, në vitin 2013, Suwaidani kishte deklaruar se ishte „njëri prej udhëheqësve të Vëllazërisë Myslimane“.

Në një konventë palestineze të mbajtur në nëntor të vitit 2000 në Rosemont, Illinois, sipas transkriptit të një videoje të cituar në një dokument gjyqësor federal të vitit 2003, Suwaidani kishte deklaruar: „Hebrenjtë do ta gjejnë fundin e tyre nga duart tona.“

Dy vjet më parë, Dogana dhe Mbrojtja Kufitare e SHBA-së kishte ndaluar dhe marrë shenjat e gishtërinjve të qytetarëve amerikanë që po ktheheshin nga e njëjta konferencë, duke u mbështetur në informacione se ajo „mund të shërbente si pikë takimi për terroristët“. Ky veprim ishte konfirmuar nga një gjykatë federale e apelit në çështjen Tabbaa kundër Chertoff.

Për të paktën dy vjet si anëtar i bordit dhe një vit të tretë si pjesë e stafit të buletinit, El-Sayed ndihmoi në drejtimin e një dege të një organizate kombëtare, e cila, sipas vetë deklarimeve të Vëllazërisë Myslimane, ishte themeluar nga anëtarët e saj.

Ai ishte pjesë e bordit kur dega planifikoi një fushatë në mbështetje të nipit të themeluesit të Vëllazërisë Myslimane, vendosi të mbante një qëndrim „hapur dhe pa frikë“ „kundër padrejtësisë në Palestinë“ dhe dëgjoi se një organizatë bamirëse, mbledhësi i regjistruar i fondeve i së cilës ishte akuzuar për financimin e Hamasit, „nuk kishte probleme ligjore“.

Në qershor të vitit 2019, një vit pas kandidimit të tij për guvernator, El-Sayed dhe bashkëshortja e tij, Sarah Jukaku, regjistruan një video për të uruar degën me rastin e 50-vjetorit të themelimit.

„Allahu ua shtoftë bereqetin që e keni pasur gjatë pesëdhjetë viteve të fundit edhe për pesëdhjetë vitet e ardhshme“, tha ai.

4 – Rrjeti i aktiviteteve

Nga viti 2017 deri në vitin 2020, El-Sayed foli në aktivitetet e ISNA-s, në banketet kombëtare dhe lokale të CAIR-it dhe në konventën ICNA-MAS. Ai personalisht u kërkoi audiencave të dhuronin para për CAIR-in. Mori pjesë në një banket të CAIR-it, ku një folës akuzoi „Federatën Hebraike“ për financimin e neonazistëve. Gjithashtu, ai i tha kongresistes Ilhan Omar se kundërshtimi i saj ndaj kërkesave të përsëritura që zyrtarët myslimanë ta dënonin Hamasin ishte „plotësisht i drejtë“.

Lidhjet me të gjashtë pjesët e serisë:

6. Pjesa 6 – „Me fjalët e tij“. Izraeli, Hamasi, Irani, Vëllazëria Myslimane dhe dhjetë pyetje.

Rreth autorit: Steven Emerson është gazetar investigativ, producent dokumentarësh dhe themelues e drejtor ekzekutiv i Investigative Project on Terrorism (IPT), i cili administron një prej arkivave më të mëdha në botë mbi rrjetet terroriste islamiste. Ai është autor ose bashkautor i tetë librave mbi terrorizmin dhe sigurinë kombëtare.

© 2026 Investigative Project on Terrorism. Artikujt e IPT-së mund të ripublikohen me kusht që të ruhet atribuimi i plotë dhe të vendoset lidhja drejt artikullit origjinal.

Burimi origjinal: [Investigative Project on Terrorism – Steven Emerson, Pjesa 3](https://www.investigativeproject.org/…/el-sayed-in-the…).

Shënim: Pretendimet dhe interpretimet në këtë tekst i atribuohen autorit të artikullit; përkthimi nuk përbën verifikim të pavarur të tyre.

Wenn du möchtest, kann ich:

* Continue with El-Sayed’s post-2006 activities

* Detail the impact of El-Sayed’s leadership on MSA outcomes

* Explain connections between MSA and wider Brotherhood strategies