Nga Dritan Goxhaj
EJANI TË BOMBARDOJMË IRANIN (XI)
Pjesa e njëmbëdhjetë
SHKATËRRIMI I “RRJETËS SË MERIMANGËS”
Që në momentin që kanë filluar agresionin ndaj Iranit, Amerika po përballet me sfidën më të thellë ushtarake të saj që nga mbarimi i Luftës së Dytë Botërore.
Tashmë po shihet nga të gjithë rënia e fuqisë dhe ndikimit Amerikan në Gadishullin Arabik e deri në ujrat e Gjirit Persik. Amerika ka hyrë më vetdije në këtë luftë, por tashti duket se po ecin si sonambul, (njeri që ngrihet nëpër gjumë dhe bënë veprime të pavetëdijshme), drejt një përplasje katastrofike dhe të pafitueshme, duke e bërë këtë jo më një dështim politik, por një kolaps strategjik.
Për të kuptuar më qartë shkallën e shkatërrimit që Irani po i bën Amerikës në këtë rajon, duhet më parë të shohim se cili është gurthemeli i fuqisë amerikane në rajon.
Ky gur themel janë bazat amerikane të shpërndara në gjithë rajonin e Gadishullit Arabik, një rrejt i integruar bazash dhe radarësh i projektuar si një “rrejt merimange”, për të funksionuar si një rrejt mbrojtës duke ofruar një obrellë të pandërprerë dhe në kohë reale të njoftimeve dhe zbulimeve të menjëhershme, për t’u mbrojtur nga raketat iraniane.
Por, që nga fillimi i këtij agresioni e deri më sot, të gjithë ata njerëz që i kanë ndjekur dhe i ndjekin këto ngjarje, qoftë emocionalisht, e qoftë strategjikisht, e kanë kuptuar se ky agresion u krye për nevoja dhe me nxitje të Izraelit.
Edhe pse gjatë këtij agresioni retorika iraniane e përcakton Izraelin si përgjegjësin kryesor të këtij agresioni dhe si problemin kryesor në Lindjen e Mesme, Irani akoma nuk e ka goditur Izraelin me gjithë fuqinë e tij e ta shkatërrojë, por është fokusuar kryesisht tek bazat amerikanë ne Gji, dhe te sistemet e radarëve, duke ushtruar një shkatërrim në gjithë infrastrukturën përreth Izraelit.
Dhe pikërisht këtu të gjithë i bëjnë një pyetje vetes: Pse Irani duket se është më i fokusuar për të goditur bazat amerikane në rajon, se sa të shkatërrojë Izraelin?
Për t’ju përgjigjur kësaj pyetje duhet, së pari, të sqarojmë se Gjiri Persik, nuk është thjeshtë një rajon burimi energjitik, ai është zona operative e fuqisë Amerikane në të gjithë Azinë Perendimore.
Gjiri Persik është një sistem rajonal që shtrihet në të gjitha monarkitë arabe të Gadishullit Arabik duke fuknsionuar nëpërmjet rrjetit të inteligjencës (zbulimit), sistemit të radarëve, infrastrukturës së mbikqyrjes, koordinimimt të mbrojtjes kundërajrore dhe ajrore, bazat ushtrake, sistemet satelitore.
Dhe e gjitha kjo ka dy qëllime.
E para, të projektojë fuqinë Amerikane në rajon.
Dhe e dyta, të mbajë Izraelin larg çdo izolimi dhe t’i garantojë atij jo vetëm mbrojtjen, por edhe superioritetin dhe dominimin ushtarak.
Por në doktrinat luftarake shtetet nuk mendojnë për sloganet, por për pasojat.
Duhet të kemi parasysh se, Izraeli është një shtet që posedon armë bërthamore, dhe këtë e dinë të gjithë, përfshi edhe Irani, dhe në çfardo lloj skenari që Izraeli do mendonte se është në buzë të shpërbërjes së shtetit të tij genocidial, atëherë ai nuk do nguronte që të përdorte këto armë.
Dhe Irani e ka kuptuar qartë se çdo kërcënim ushtarak ekzistencial për Izraelin, do e çonte konfliktin drejt një përshkallëzimi bërthamor.
Dhe për 48 vjet Irani ka parë se Izraeli nuk bën dot pa mbështetjen dërrmuese ushtarake, teknologjike, diplomatike e financiare amerikane.
Pa ato, shteti genocidial i Izraelit nuk mund funksionojë, e as të jetë fuqi dominuese ushtarake në rajon, siç është tashti.
Dhe këto, aktualisht i japin Izraelit garancinë e mbijetesës, por ama, Izraeli nuk kërkon vetëm mbijetesën në këtë rajon, ai kërkon të kthehet në qëndër rajonale perandorake totalisht autonome.
Izraeli kërkon dominim total mbi fushat e gazit në Mesdheun Lindor; kërkon integrim në sistemet ekonomike të Gjirit; kërkon normalizim me botën arabe; kërkon ndikim mbi koridoret e energjisë që lidhin Azinë me Europën; kërkon ndikim politik e ushtarak mbi Sirinë dhe Libanin dhe, nëse me forcën e Amerikës do arrinte të ndryshonte edhe regjimin në Iran, atëherë implikimet gjopolitike do të dilnin jasht çdo fantazie të mundshme.
Dhe në këtë pikë Izraeli nuk do të ishte më thjesht një bazë e avancuar amerikane në rajon, që aktualisht është thjesht një shtet klient i perandorisë Amerikane, por do të ishte një perandori rajonale e pozicionuar midis Europës, Gjirit dhe Azisë.
Dhe kjo shpjegon edhe arsyen e gjithë këtij agresioni, i cili ka të bëjë me: nëse në një botë të re multipolare që po riorganizohet, rendi rajonal në Lindjen e Mesme do të jetë i ngritur dhe i përqëndruar rreth Izraelit i mbështetur nga fuqia amerikane, apo drejt një arkitekture të re rajonale sigurie, e përqëndruar rreth fuqisë së vendeve muslimane, si Irani, Turqia, Arabia Saudite, Pakistani e Egjypti me mbështetje Ruso-Kineze!
Por duket që Irani e ka kuptuar qartë që kjo është lufta e vërtetë strategjike.
Dhe, për të bërë të mundur që rendi rajonal në Lindjen e Mesme të mos ngrihet i përqëndruar rreth Izraelit, ka vendosur të dobësojë e të çmontojë ekosistemin që mbështet jo vetëm supermacinë aktuale izraelite, por edhe ëndrrën e tyre perandorake.
Kjo është edhe një nga arsyet se përse Irani ka ndërtuar një strategji ushtarake që e çon kundërshtarin drejt një raskapitje të gjatë, duke shmangur çdo lloj beteje vendimtare.
Dhe ky ekosistem shtrihet i gjithi në monarkitë arabe, pasi bazat amerikane në këto vende nuk janë thjeshtë vëzhgues neutralë, por janë asete operacionale brenda një plani strategjik më të madh e më të rezikshëm, pasi, me anë të rrejtit të tyre të inteligjencës (zbulimit), sistemit të radarëve, infrastrukturës së mbikqyrjes, koordinmimt të mbrojtjes kundërajrore dhe ajrore dhe sistemet satelitore që operojnë si një “rrejt merimange”, ofrojnë jo vetëm mburojën për Izraelin, por përbëjnë bazën arkitekturore të planit strategjik për dominimin rajonal izraelit.
Dhe fokusi i Iranit në goditjen e këtyre bazave e aseteve, pra gjithë këtij sistemi nuk do të thotë se po shmanget nga shkatërrimi i Izraelit, por në të vërtetë po shkatërron sistemin qëndror nervor të funksionimit të Izraelit.
Shkatërrimi dhe zhbërja e kësaj “rrejte merimange” përbën kolapsin strategjik Amerikano-Izraelit për dominimin jo vetëm rajonal, por edhe botëror.
Tiranë, 20 maj 2026
