Kur fanatizmi zbret në fushë dhe zbeh flamurin!
Ka momente kur sporti bashkon.
Dhe ka momente kur përdoret për të ndarë.
Ky është një prej tyre.
Fusha nuk është vend demonstrimi fetar
Kombëtarja nuk është klub, as mejhane.
Nuk është as vend i shprehjeve individuale pa kufi.
Është simbol.
Është flamur.
Është përfaqësim i një populli të tërë.
Kur hyn në atë fushë, nuk je vetëm “ti”.
Je Kosova, je Shqipëria, je Kombi Shqiptar!
Dhe çdo gjest bëhet mesazh.
Problemi nuk është besimi, por demonstrimi!
Askush nuk e ndalon askënd të besojë.
Besimi është personal.
Por kur kthehet në demonstrim publik mbi simbolin kombëtar, krijon përçarje.
Sepse kombëtarja nuk është vend për identitete paralele.
Është vend për një identitet të vetëm:
KOMBIN
Nga emocion sportiv në sinjal kulturor!
Një gol duhet të jetë emocion.
Një festë kolektive.
Jo një akt që zhvendos vëmendjen nga ekipi te një agjendë tjetër.
Sepse në atë moment, nuk feston vetëm lojtari, por sheh bota, lexon mesazh publiku.
Dhe mesazhi nuk është më sportiv.
Si e lexon Europa këtë fenomen?
Europa nuk e sheh si “besim”.
E sheh si demonstrim identitar në hapësirë publike.
Dhe çdo demonstrim i tillë, sidomos në sport, shihet me dyshim:
Si shenjë radikalizimi, si përzierje e fushave që duhen ndarë.
Sepse sporti europian bazohet te neutraliteti, përfaqësimi dhe uniteti.
➤ Besimi është personal, përfaqësimi është publik.
➤ Kur simboli kombëtar zbehet, dikush tjetër zë vendin e tij.
➤ Fanatizmi nuk bashkon, e zhvendos thelbin.
Morali
Nuk është çështje ndalimi.
Është çështje kufiri.
Respekto besimin tënd, por mos e vendos mbi simbolin që përfaqëson të gjithë.
Sepse kur luan për kombin, kombin e ke mbi gjithçka.
Nuk kemi nevojë për më shumë ndarje.
Kemi nevojë për më shumë vetëdije.
Sepse një gjest i vetëm në fushë, mund të jetë më shumë se një festë, mund të jetë një sinjal që duhet kuptuar.
Ka momente kur sporti bashkon.
Dhe ka momente kur përdoret për të ndarë.
Ky është një prej tyre.
Fusha nuk është vend demonstrimi fetarKombëtarja nuk është klub, as mejhane.
Nuk është as vend i shprehjeve individuale pa kufi.
Është simbol.
Është flamur.
Është përfaqësim i një populli të tërë.
Kur hyn në atë fushë, nuk je vetëm “ti”.
Je Kosova, je Shqipëria, je Kombi Shqiptar!
Dhe çdo gjest bëhet mesazh.
Problemi nuk është besimi, por demonstrimi!Askush nuk e ndalon askënd të besojë.
Besimi është personal.
Por kur kthehet në demonstrim publik mbi simbolin kombëtar, krijon përçarje.
Sepse kombëtarja nuk është vend për identitete paralele.
Është vend për një identitet të vetëm:
KOMBIN
Nga emocion sportiv në sinjal kulturor!Një gol duhet të jetë emocion.
Një festë kolektive.
Jo një akt që zhvendos vëmendjen nga ekipi te një agjendë tjetër.
Sepse në atë moment, nuk feston vetëm lojtari, por sheh bota, lexon mesazh publiku.
Dhe mesazhi nuk është më sportiv.
Si e lexon Europa këtë fenomen?Europa nuk e sheh si “besim”.
E sheh si demonstrim identitar në hapësirë publike.
Dhe çdo demonstrim i tillë, sidomos në sport, shihet me dyshim:
Si shenjë radikalizimi, si përzierje e fushave që duhen ndarë.
Sepse sporti europian bazohet te neutraliteti, përfaqësimi dhe uniteti.
➤ Besimi është personal, përfaqësimi është publik.
➤ Kur simboli kombëtar zbehet, dikush tjetër zë vendin e tij.
➤ Fanatizmi nuk bashkon, e zhvendos thelbin.
MoraliNuk është çështje ndalimi.
Është çështje kufiri.
Respekto besimin tënd, por mos e vendos mbi simbolin që përfaqëson të gjithë.
Sepse kur luan për kombin, kombin e ke mbi gjithçka.
Nuk kemi nevojë për më shumë ndarje.
Kemi nevojë për më shumë vetëdije.
Sepse një gjest i vetëm në fushë, mund të jetë më shumë se një festë, mund të jetë një sinjal që duhet kuptuar.
