____
(në shqip dhe serbisht)
Të dashur ngrënës të mutit nga Serbia fqinje,
Natyrisht, kur e them këtë, nuk e kam fjalën për serbët që kanë edukatë, kulturë, zgjuarsi, mençuri, ndjenjë drejtësie dhe qëndrime paqedashëse.
E kam fjalën vetëm për ju, serbët e qelbur, që „Partinë e Prapambetur të Vuçiqit“ e quani „Partia Përparimtare Serbe“, sepse në fjalorin tuaj politik fjala „prapa“ ka kuptimin e fjalës „përpara“.
Por „përpara“ në kuptimin e mbërritjes sa më të shpejtë te gropa septike, që të mund ta hani racionin tuaj të përditshëm të mutit.
Kjo grua e shëmtuar dhe e paedukatë, të cilën ju e mbroni aq me zell, sikur të ishte monument kombëtar serb, nuk e filloi bisedën me mua as me përshëndetje, as me pyetje, as me atë fjalinë e thjeshtë që çdo njeri normal e përdor para se të nisë një debat. Ajo e filloi duke më thënë se paskam „kokë turke“.
Kjo deklaratë e saj, ma zgjoi sinqerisht kureshtjen, prandaj fillova t’i analizoj shkencërisht kokat tuaja.
Dhe sapo e bëra këtë, fillova të dyshoj se Darvini ishte tepër optimist kur fliste për natyrën tuaj njerëzore.
Ai e shpjegoi shumë mirë teorinë e evolucionit, por, për fat të keq, nuk pati kohë të mjaftueshme të merrej me të gjitha anomalitë administrative të natyrës.
Nuk parashikoi, për shembull, se evolucioni mund të prodhonte kaq shumë koka serbe që ngjajnë me mutacione të kokave të derrave të zgjebosur, të pajisura me mjekra shtrigash mesjetare, të cilat e kanë kaluar gjithë jetën duke ngrënë mut dhe tani janë të afta të nxjerrin nga goja vetëm mut, nga mëngjesi deri në mbrëmje.
Edhe sikur një kokë të tillë ta dërgonim në ndonjë laborator të famshëm, shkencëtarët nuk do ta klasifikonin si specie të re. Do ta klasifikonin si problem teknik.
Prandaj, të dashur ngrënës të mutit nga Serbia fqinje, hani mut sa të doni. Ua qifsha nënën juve dhe çdo anëtar të familjes suaj, sipas rendit alfabetik, të bazuar në evidencën e komshiut tim të dashur, Hamza Ciganoviqit.
Nuk dua t’ju pengoj në zhvillimin e industrisë suaj kombëtare të prodhimit dhe konsumimit të mutit.
Në fund të fundit, çdo vend i ka sektorët e vet strategjikë. Dikush prodhon automobila, dikush kompjuterë, dikush ilaçe. Ju, duke gjykuar nga ajo që shoh, keni investuar shumë në prodhimin e mutit dhe tashmë keni arritur kapacitete të tilla, saqë mund të mendoni edhe për eksport në Rusi.
Dhe nëse ju mbaron muti, lirisht mund ta kaloni doganën dhe të vini këtu për ta ngrënë edhe mutin e „Listës Serbe“.
Ne, natyrisht, kemi menduar edhe për transportin.
Ndryshe nga kroatët, ne nuk jua kemi përgatitur vetëm „Bljeskun“ dhe „Olujën“.
Ne jemi aq mirëpritës, saqë kemi menduar edhe për një paketë të plotë logjistike.
Jua kemi siguruar madje edhe traktorët më modernë, në mënyrë që ikja juaj të mos mbetet më vetëm një aktivitet spontan, por të shndërrohet në një disiplinë sportive të organizuar.
Madje mund ta organizojmë për ju edhe Kampionatin Ndërkombëtar të Traktorëve me titull:
„KUSH DO TË MBËRRIJ MË SË SHPEJTI NË BEOGRAD“
Do të ketë kategori garimi për të gjithë.
Për politikanë.
Për patriotë interneti.
Për analistë interneti.
Për komentues interneti.
Dhe, natyrisht, për profesionistë të asaj kategorie që deri dje deklaronin:
„KURRË NUK DO TË IKIM!“
Ndërsa sot pyetja e tyre më e rëndësishme strategjike është:
„A KA TRAKTORI MJAFTUESHËM NAFTË?“
Mendoj se kjo është një nga arritjet më të bukura të patriotizmit modern serb: të jesh aq i bindur se nuk do të ikësh kurrë, saqë të fillosh ta kontrollosh presionin e gomave.
Sa i përket „kokës turke“, mos u shqetësoni.
Unë nuk kam asnjë problem me kokën time.
Problemi fillon atëherë kur disa njerëz mendojnë se kombësia është zëvendësim për inteligjencën dhe se mjekra është dëshmi e evolucionit.
Prandaj, ju lutem, mos më detyroni të hyj edhe më thellë në anatominë politike të kokave tuaja.
Sepse, nëse vazhdojmë kështu, do të na duhet një fakultet i tërë për ta studiuar këtë fenomen.
Dhe në fund do të arrijmë në përfundimin më shkencor të mundshëm:
Disa koka, pavarësisht nga kombësia, thjesht nuk janë të denja për Teorinë e Darvinit.
Ato janë të denja vetëm për bujqësi dhe blegtori.
Dhe pikërisht për koka të tilla, traktorët tanë janë gjithmonë gati.
Sqarim:
Kur pashë fotografinë tuaj me mbishkrimin „Dogodine u Prizrenu“, e kuptova se biseda jonë kishte përfunduar para se të kishte filluar. Ka fotografi që vlejnë sa një mijë fjalë. E juaja i kurseu edhe ato një mijë.
Ju keni një talent vërtet të rrallë: trimërinë e tregoni gjithmonë aty ku askush nuk mund t’jua kthejë – përballë civilëve të paarmatosur. Por historia është një mësuese e mërzitshme: ajo vazhdimisht pyet pse e njëjta trimëri u zhduk si me magji gjatë „Bljesakut“ dhe „Olujës“.
Kam vënë re edhe një fenomen tjetër interesant. Nga një mijë komentues serbë, rreth 998 prej tyre e fillojnë debatin me fyerje. Jo sepse u mungojnë argumentet – megjithëse edhe kjo ndodh shpesh – por sepse për ta është më e lehtë të sulmojnë mbiemrin e autorit sesa mendimin e tij. Është njësoj sikur ta humbësh një lojë shahu dhe pastaj të ankohesh për ngjyrën e figurave.
Në fakt, nuk kisha aspak ndërmend të përfshihesha në komente. Por, kur pashë se sa shumë energji investoni në ligësi, mendova se do të ishte e pahijshme të mos jua ktheja me të njëjtën monedhë.
Dhe, në fund, kuptova diçka: nuk ju munda sepse bërtita më fort.
Ju munda sepse, ndërsa ju kërkonit fyerjen e radhës, unë kërkoja argumentin e radhës. Prandaj, debati ynë i ngjante një gare mes një maratonisti dhe një njeriu që këmbëngul se fitues duhet të shpallet ai që bërtet më fort nga tribunat.
_____
KADA DARVIN IZGUBI NADU, NA SCENU STUPAJU TRAKTORI
Autor : Lirim Gashi
Dragi govnojedi iz susedne Srbije,
Naravno, kada to kažem, ne mislim na Srbe koji imaju vaspitanje, kulturu, pamet, mudrost, osećaj za pravdu i miroljubive stavove.
Mislim samo na vas, smrdljive Srbe, koji „Vučićevu Nazadnu Stranku“ nazivate „Srpskom Naprednom Strankom“, jer u vašem političkom rečniku reč „nazad“ ima značenje reči „napred“.
Ali „napred“ u smislu što bržeg stizanja do septičke jame, kako biste mogli da pojedete svoju dnevnu porciju govana.
Ova ružna i nevaspitana žena, koju tako revnosno branite kao da je srpski nacionalni spomenik, nije započela razgovor sa mnom ni pozdravom, ni pitanjem, ni onom jednostavnom rečenicom koju svaki normalan čovek koristi pre nego što započne raspravu. Počela je time što mi je rekla da imam „tursku glavu“.
Ta njena konstatacija me je, iskreno, zaintrigirala, pa sam počeo naučno da analiziram vaše glave.
I čim sam to uradio, počeo sam da sumnjam da je Darvin bio previše optimističan kada je govorio o vašoj ljudskoj prirodi.
On je veoma dobro objasnio teoriju evolucije, ali, nažalost, nije imao dovoljno vremena da se pozabavi svim administrativnim anomalijama prirode.
Nije, na primer, predvideo da evolucija može proizvesti toliko srpskih glava koje liče na mutacije glava šugavih svinja, opremljenih bradama srednjovekovnih veštica, koje su čitav život provele jedući govna i sada su sposobne da iz usta izbace samo govna, od jutra do večeri.
Čak i kada bismo takvu glavu poslali u neku čuvenu laboratoriju, naučnici je ne bi klasifikovali kao novu vrstu. Klasifikovali bi je kao tehnički problem.
Zato, dragi govnojedi iz susedne Srbije, jedite govna koliko god želite. Jebem vam majku i svakog člana vaše porodice, po abecednom redu, na osnovu evidencije mog dragog komšije Hamze Ciganovića.
Ne želim da vam smetam u razvoju vaše nacionalne industrije proizvodnje i konzumiranja govana.
Na kraju krajeva, svaka zemlja ima svoje strateške sektore. Neko proizvodi automobile, neko računare, neko lekove. Vi ste, sudeći po onome što vidim, mnogo investirali u proizvodnju govana i već ste dostigli takve kapacitete da možete da razmišljate čak i o izvozu u Rusiju.
A ako vam ponestane tržišta, slobodno možete da pređete carinu i dođete ovde da pojedete i govna “Srpske Liste”.
Mi smo, naravno, mislili i na transport.
Za razliku od Hrvata, nismo vam pripremili samo „Bljesak“ i „Oluju“.
Mi smo toliko gostoljubivi da smo mislili i na kompletan logistički paket.
Obezbedili smo vam čak i najmodernije traktore, kako vaše bekstvo više ne bi ostalo samo spontana aktivnost, već kako bi se pretvorilo u organizovanu sportsku disciplinu.
Čak možemo za vas da organizujemo i Međunarodno Prvenstvo Traktora pod nazivom:
„KO ĆE NAJBRŽE STIĆI U BEOGRAD“
Biće takmičarskih kategorija za sve.
Za političare.
Za internet patriote.
Za internet analitičare.
Za internet komentatore.
I, naravno, za internet profesionalce one vrste koja je do juče izjavljivala:
„NIKADA NEĆEMO POBEĆI!“
A danas im je najvažnije strateško pitanje:
„IMA LI TRAKTOR DOVOLJNO NAFTE?“
Mislim da je to jedno od najlepših dostignuća modernog srpskog patriotizma: biti toliko uveren da nikada nećeš pobeći, da počneš da proveravaš pritisak u gumama.
Što se tiče „turske glave“, nemojte da brinete.
Ja nemam nikakav problem sa svojom glavom.
Problem počinje onda kada neki ljudi pomisle da je nacionalnost zamena za inteligenciju i da je brada dokaz evolucije.
Zato vas, molim, nemojte me naterati da još dublje ulazim u političku anatomiju vaših glava.
Jer, ako ovako nastavimo, biće nam potreban čitav fakultet da proučimo taj fenomen.
I na kraju ćemo doći do najnaučnijeg mogućeg zaključka:
Neke glave, bez obzira na nacionalnost, jednostavno nisu dostojne Darvinove Teorije.
One su dostojne samo poljoprivrede i stočarstva.
I upravo za takve glave su naši traktori uvek spremni.
Napomena:
Kada sam video vašu fotografiju sa natpisom „Dogodine u Prizrenu“, shvatio sam da je naš razgovor završen pre nego što je i počeo. Postoje fotografije koje vrede koliko i hiljadu reči. Vaša je uštedela i tih hiljadu.
Vi imate jedan zaista redak talenat: hrabrost uvek pokazujete tamo gde vam niko ne može uzvratiti – pred nenaoružanim civilima. Ali istorija je dosadna učiteljica: ona uporno pita zašto je ista ta hrabrost nestala kao čarolijom tokom „Bljeska“ i „Oluje“.
Primetio sam još jedan zanimljiv fenomen. Od hiljadu srpskih komentatora, njih oko 998 započinje raspravu uvredama. Ne zato što im nedostaju argumenti – mada se i to često dešava – već zato što im je lakše da napadnu prezime autora nego njegovu misao. To je kao kada izgubiš partiju šaha, pa se žališ na boju figura.
Nisam uopšte imao nameru da se uključujem u komentare. Ali kada sam video koliko energije ulažete u zluradost, pomislio sam da bi bilo nepristojno da vam to ne uzvratim istom merom.
I na kraju sam shvatio nešto: nisam vas nadmašio zato što sam glasnije vikao.
Nadmašio sam vas zato što ste vi, dok ste tražili sledeću uvredu, ja tražio sledeći argument. Zato je naša debata ličila na trku između maratonca i čoveka koji uporno tvrdi da pobednik treba da bude onaj koji najglasnije viče sa tribina.
