Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
Në një fshat ku çdo burrë ishte më i çmendur se tjetri, jetonte një grua e pamartuar me emrin Rrushe Nevojkari, e cila ishte më e fortë, më e çmendur dhe më e rrezikshme se të gjithë ata alamet burra së bashku.
Ajo ishte aq e fortë, aq e çmendur, aq e rrezikshme dhe aq e paparashikueshme, saqë askush nuk guxonte t’i afrohej “shpellës së lagësht” të trekëndëshit të saj bermudian mes kofshëve.
Por kjo nuk e kishte bërë Rrushe Nevojkari më të butë e më të mëshirshme ndaj burrave të fshatit; përkundrazi, e kishte bërë edhe më të egër, më të rrezikshme dhe më hakmarrëse.
Për gabimin më të vogël në sjellje ndaj saj, ajo ia thyente secilit nofullën, ndërsa hundën ia shndërronte në një pajisje për dhurim vullnetar të gjakut.
Një ditë, më i dobëti dhe më frikacaku ndër ta iu afrua Rrushe Nvojkari me kujdes, si lepuri lakrës, dhe i kërkoi ta mbronte nga huligani më i egër dhe më i rrezikshëm i fshatit Hyzri Çekanthi.
Kur pa se ai ishte i pashëm, por i dobët, i ndjeshëm dhe frikacak si një lepur, ajo mbolli disa koka lakrash në pjesën më pjellore të trekëndëshit të saj bermudian mes kofshëve, me qëllim që ta joshte drejt shpellës së saj të lagësht, përgjatë mureve të së cilës rridhte mjalta e shkrirë nga temperatura e lartë e krijuar prej dëshirës së zjarrtë për depërtimin e shpejtë dhe të fuqishëm të një kastraveci të gjatë, të trashë e mishtor, që do të përplasej për pikën G si treni për vagonin e rebeluar.
Por, për fat të keq, plani i Rrushe Nevojkari dështoi që në hapin e parë.
Djaloshi, i cili kishte frikë edhe nga hija e vet, kur i pa lakrat e mbjella në shpellën e trekëndëshit të saj bermudian, nuk mendoi aspak për romancë.
Përkundrazi, mendoi se Rrushe Nevojkari kishte hapur aty një kooperativë bujqësore.
Të nesërmen u kthye me një thes plehu organik, dy shata dhe një fletore ku kishte shënuar këshilla për kultivimin e perimeve.
Rrushe Nevojkari e shikoi me habi.
— Çfarë janë këto? — e pyeti.
— Kontributi im modest për zhvillimin e ekonomisë lokale të Trekëndëshit të Bermudës — u përgjigj ai me një zë që i dridhej nga frika si teli i kitares.
Për herë të parë në jetën e saj, Rrushe Nevojkari mbeti pa fjalë.
Ajo ishte mësuar që burrat ose të iknin prej saj, ose të përfundonin me hundë të shtrembëruara. Por askush deri atëherë nuk i kishte sjellë pleh për lakrat.
Lajmi u përhap nëpër fshat me shpejtësinë me të cilën zakonisht përhapen vetëm thashethemet dhe gripi.
— Djaloshi e ka zbutur Rrushen ! — thoshin disa.
— Jo, Rrushe Nevojkari e ka futur në biznes! — thoshin të tjerët.
Ndërsa plaku më i mençur i fshatit, i cili ishte martuar katër herë dhe ishte penduar pesë herë, dha mendimin e tij:
— Burra, mbajeni mend këtë: kur një grua e fortë mbjell lakra në shpellën e Trekëndëshit të Bermudës mes kofshëve, mos kërkoni filozofi. Mund të ketë nevojë vetëm për një kopshtar.
Dhe kështu, për habinë e të gjithëve, fshati që deri atëherë prodhonte vetëm sherre, filloi të prodhonte edhe lakra.
Sherret nuk pushuan krejtësisht, por të paktën tani shiteshin bashkë me perimet në treg.
Kaluan disa javë dhe i gjithë fshati priste me padurim të mësonte nëse kopshtari frikacak do ta gjente ndonjëherë guximin për ta çuar deri në fund misionin e tij bujqësor.
Rrushe Nevojkari vazhdonte të kujdesej për lakrat e saj me një përkushtim që do ta kishte bërë krenar edhe ministrin më optimist të bujqësisë.
Ndërsa djaloshi vazhdonte të sillte pleh, ujë, farëra dhe tabela statistikore.
Sa herë që Rrushe Nevojkari i afrohej me sy të zjarrtë, ai nxirrte një laps dhe fillonte të fliste për rendimentin mesatar të lakrave për metër katror.
Sa herë që ajo psherëtinte thellë, ai mendonte se kishte nevojë për ventilim më të mirë.
Sa herë që ajo i buzëqeshte, ai nxirrte fletoren dhe shënonte:
“Bima duket e kënaqur me kushtet klimatike.”
Më në fund, një mbrëmje vere, kur hëna ndriçonte mbi fshat dhe bretkosat këndonin si kor operistik i dehur, Rrushe Nevojkari humbi durimin.
— O njeri! — bërtiti ajo. — A e kupton ti fare pse i kam mbjellë ato lakra?
Djaloshi u zverdh.
— Për zhvillimin e sektorit primar?
— Jo!
— Për vetëpunësim rural?
— Jo!
— Për eksport?
— Jo!
Për herë të parë në jetën e tij, djaloshi vendosi të mos ikte.
Qëndroi aty, duke u dridhur si gjethe plepi në erë.
Pastaj bëri atë që askush nuk e kishte pritur.
E mbylli fletoren.
E lëshoi shatin në tokë.
Dhe për herë të parë e shikoi Rrushe Nevojkarin jo si projekt bujqësor, por si grua.
Fshati nuk mësoi kurrë saktësisht çfarë ndodhi atë natë.
Dëshmitë ishin kontradiktore.
Disa thanë se u dëgjua një britmë.
Disa thanë se u dëgjua një e qeshur.
Disa këmbëngulnin se ishte kënga e një gomari.
Por të nesërmen në mëngjes u vu re një ndryshim i madh.
Rrushe Nevojkari buzëqeshte.
Ndërsa djaloshi nuk dridhej më.
Madje i përshëndeste njerëzit pa u fshehur pas gardheve.
Plaku më i mençur i fshatit ndezi pipën dhe tha:
— E shihni, burra? Problemi nuk ishte te kastraveci. Problemi ishte se kastraveci mendonte se ishte agronom.
Që nga ajo ditë, djaloshi u bë burrë, Rrushe Nevojkari u bë pak më e butë dhe fshati fitoi dy gjëra të rëndësishme:
më pak sherre dhe më shumë lakra.
Megjithëse, sipas thashethemeve, rendimenti i një parcele të caktuar vazhdonte të ishte jashtë çdo statistike normale.
Por për këtë askush nuk mbante evidencë zyrtare.
