Kreu Blog Faqe 1006

Askush nuk guxon t’i prekë bosët e krimit!

Drini.us
-
0
Askush nuk guxon t’i prekë bosët e krimit!

Florim Zeqa  

Sipas ligjeve aktuale, konfiskimi i pasurisë nënkupton marrjen e përhershme të pasurisë që është fituar në mënyrë të kundërligjshme, sipas urdhrit të formës së prerë nga gjykata kompetente apo organi tjetër kompetent, kurse sekuestrimi nënkupton marrjen e pasurisë nga organi kompetent deri në vendimin e prerë të gjykatës.

Ligji i mirë pa zbatueshmëri, kthehet në mashtrim për qytetarët

Kosova nuk është se ka mungesë të ligjeve, ka problem me zbatimin e tyre, shkaku i ushtrimit të ndikimit të skajshëm të politikës mbi sistemin e drejtësisë.

I ashtuquajturi Projektligj për konfiskimin e pasurisë së pajustifikuar dhe ai për deklarimin e pasurisë, të cilin e ka miratuar Parlamenti i Kosovës, me këtë përbërje të kontrolluar të Gjyqësorit, Prokurorisë dhe Policisë, jo vetëm që nuk do të gjejë zbatueshmëri në praktikë, do të favorizojë akoma më tepër korrupsionin dhe krimin e organizuar në Kosovë, për shkak se cak i ligjit do të jenë zyrtarët dhe ish zyrtarët e nivelit të ulët por jo edhe bosët e korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Të gjithë jemi dëshmitarë të një pasurimi marramendës dhe tepër të dyshimtë të njerëzve të pushtetshëm për dy dekada në politikë, e të cilët edhe nuk kanë ngurruar ta deklarojnë një pjesë të kësaj pasurie milionëshe gjoja si ‘trashëgimi’, thuajse janë fëmijë të ‘princave’ të fshatrave prej nga ata vijnë.

Prokuroria, Policia dhe Gjyqësori nga frika e përballjes me bosët e krimit, i injorojnë në tërësi krimin e organizuar dhe korrupsionin e figurave të larta shtetërore, qoftë në nivelin qendror apo në atë lokal.

Lidhja e mafio-oligarkëve me politikanët e inkriminuar

Lufta kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit është aq e vështirë dhe e komplikuar, shkaku se mafio-oligarkët e pasluftës bashkë me politikanët e inkriminuar i kanë shpërndarë të gjitha pasuritë e paligjshme qindra milionëshe tek kompanitë fantome të mafio-oligarkëve, kompanitë e familjarëve apo klientelave të tyre në Kosovë, në Shqipëri, në Maqedoni, në Mal të Zi e gjithandej vendeve të rajonit e deri tek ‘Parajsat Fiskale’ në vendet me siguri të lartë monetare.

Projektligj për konfiskimin e pasurisë së pajustifikuar do të kishte kuptim vetëm nëse secili i dyshuar do t’i nënshtrohet procesit të VETTING-ut, filluar nga presidentja, kryeparlamentari, kryeministri, zv. ministra e deputetë, si dhe verifikimi i pasurisë së familjarëve të tyre, pasi ka dyshime të bazuara se kanë përfituar në mënyrë korruptive shuma të mëdha parash, prona e shumëçka tjetër përgjatë viteve të fundit.

Blerja e shtëpive dhe banesave prej qindramijëra eurove nga zyrtarët e lartë shtetërorë pa mbulesë fiskale është tregues i mjaftueshëm për përfshirjen e tyre në afera të mëdha korruptive përmes ministrave e zv. ministrave, përmes oligarkëve ekonomik dhe sekserëve të tyre në Kosovë dhe Diasporë. Mosbërja transparente e lëvizjeve financiare të fondeve publike e shton akoma më tepër dozën e dyshimit për shpërdorime enorme të parasë publike nga ana e pushtetarëve aktualë.

E keqja bëhet më e madhe për faktin se nuk ka prokurorë vendorë që guxon të ngrisë padi kundër zyrtarëve të lartë shtetërorë, e aq më pak ndaj bosëve të krimit dhe korrupsionit të nivelit të lartë. Për të justifikuar ligjin, prokurorët gjithnjë gjejnë viktima të nivelit të ulët për t’i larguar nga puna dhe dënuar në formën e prerë, kurse kriminelet e nivelit të lartë si gjithnjë mbeten të lirë dhe të paprekshëm nga drejtësia.

ISIS merr përgjegjësinë për sulmin vetëvrasës në Pakistan, në të cilin u vranë 54 veta

Drini.us
-
0
ISIS merr përgjegjësinë për sulmin vetëvrasës në Pakistan, në të cilin u vranë 54 veta

Viktimat e terrorit në Pakistan u varrosën të hënën. Fotografi e AP/Mohammad Sajjad

Tore Kristiansen   31.07.2023 18:53

Grupi terrorist islamik e merr përgjegjësinë për sulmin jashtëzakonisht të përgjakshëm vetëvrasës në Pakistan, në të cilin së paku 54 vetë u vranë gjatë një tubimi të brendshëm.

Ishte grupi terrorist islamik IS që kreu operacionin e madh të bombardimeve në Pakistan të dielën, në të cilin u vranë së paku 54 vetë. Disa familje mbajtën ceremoninë e varrimit për të vdekurit e tyre të hënën.

Sulmi ndodhi në periferi të qytetit Khar në distriktin Bajur, i cili kufizohet me Afganistanin.

Këta janë njerëz të varfër në një vend të varfër, njerëz që kanë më shumë se ç’duhet për t’u ndeshur nëse një grup terrorist islamist nuk do ta bëjë jetën e tyre edhe më të rëndë.

NTB-AP-AFP raportojnë mbi rastin.

Një kamikaz shpërtheu eksploziv brenda një vendi të mbushur plot , ku 400 anëtarë dhe përkrahës të partisë Jamiat Ulema-e-Islam mbajtën një tubim.

Zëdhënësit e partisë thanë se kreu i saj, Maulana Fazlur Rehman, nuk ishte i pranishëm në kohën e sulmit.

Të hënën, numri i të vdekurve ishte 54 vetë dhe gati 200 u plagosën, sipas policisë. Numri i të vrarëve mund të rritet edhe më shumë.

ISIS tha të hënën se ata qëndrojnë prapa aktit.

Nuk është dëgjuar shumë për këtë grup ekstremist islamist që nga rënia e të ashtuquajturit kalifati në Siri/Irak në vitin 2017.

Grupi ishte më i forti në këtë zonë, ku sot ka disa ndjekës të mbijetuar që fshihen në zonat e shkreta dhe angazhohen në terror sporadik kundër fshatrave, kampeve të refugjatëve dhe postave ushtarake.

Por IS ka gjithashtu një prani të dukshme në disa vende në Afrikë, dhe jo më pak në rajonin Pakistan/Afganistan.

Është veçanërisht në zonën e fundit të kësaj organizate mizore dhe fanatike që tani duket se është në rritje, dhe po e bën veten të dukshme me sulme të vazhdueshme terroriste.

Regjimi taleban në Afganistan duket se është një armik i përbetuar i ISIS dhe një numër veprimesh të përgjakshme janë kryer kundër objektivave në Afganistan. Islamistët kundër islamistëve, në një spirale të përgjakshme terrori, vuajtjesh dhe vdekjesh. Shumë do ta quanin një dëshmi të keqe për të ashtuquajturën fe të paqes. Shih edhe rastin më poshtë.

Një zëdhënës i shefit të politikës së jashtme të BE-së, Josep Borrell, tha se sulmi i tmerrshëm ishte një përpjekje për të dobësuar demokracinë në Pakistan.

Document.no

Etërit Misionarët e Dashurisë, dega meshtare aktive

Drini.us
-
0
Etërit Misionarët e Dashurisë, dega meshtare aktive

Don Lush Gjergji 

Sivjet festojmë një përvjetor të rëndësishëm për jetën dhe veprën e Shën Nënës Tereze, pra, edhe për  ne, si pasardhës shpirtëror të Nënës dhe Shenjtëreshës tonë, për Kishën Katolike në Popullin Shqiptar, si dhe për mbarë Popullin tonë.  

Siç dihet tashmë Nëna jonë Tereze ka themeluar shumë degë femërore dhe mashkullore, gjithnjë me titullin Misionaret apo Misionarët e Dashurisë, mbi të gjitha: 

  • Misionaret e Dashurisë, rend apo kongregatë, Nëna Tereze do të thoshte, bashkësia e motrave, që i ka themeluar ajo qysh në vitin 1950. Këto murgesha ndahet pastaj në dy drejtime:  – aktive, në vitin 1950;  –  kontemplative, në vitin 1976. 

Pse dy degë apo drejtime?  

Sepse vetë Nëna Tereze, së pari jetën dhe veprimtarinë e saj e ka definuar kështu: gjithnjë aktive, pra në kërkim të Jezusit në të varfër ndër më të varfër, në të gërbulure, në ata që janë në buzë të vdekjes, pra,  me ata dhe për ata që askush nuk i do “përpos Zotit dhe neve”, pohonte ajo. 

Për të jetuar dhe vepruar kështu, na nevojitet ndihma dhe përkrahja e Zotit, pra, urata, meditimi, adhurimi, me një fjalë jeta shpirtërore. Motrat Misionaret e Dashurisë veprojnë gjithnjë dhe gjithkund ku ka njerëz të sëmurë, të braktisur, të kërcënuar dhe rrezikuar, kurse të enjten i kushtohen tërësisht jetës shpirtërore, “mbushin akumulatorin” për shërbim me dashuri dhe për dashuri. 

Ato tash në botë janë më 6 mijë në shumë vende dhe shtete të botës, ndër ne janë në Shkup (1980)  dhe në Pejë (1982).   

Motrat Misionaret e Dashurisë, dega kontemplative, gjithnjë janë të përkushtuar jetës shpirtërore, të mbyllura, ndërsa të enjten, dalin për t’i ndihmuar dhe zëvendësuar Motrat Misionaret e Dashurisë. Siç shihet dhe hetohet ato përplotësohen, janë mozaiku i Zotit në Kishë dhe në botë. 

Forhåndsvisning av bilde

  • Vëllezërit Misionaret e Dashurisë, dega aktive, që Nëna Tereze e ka themeluar qysh në vitin 1963, pra, para 60 viteve, dhe që është temë e trajtimit tonë.  

(Letra origjinale e Nënës Tereze në gjuhën shqipe, 12 maj 1963).1 

 Vëllezërit Misionaret e Dashurisë, dega kontemplative, themeluar në vitin 1979. 

  • Etërit Misionarët e Dashurisë, të themeluar në vitin 1984. 

Përpos këtyre degëve rregulltarë, sipas frymëzimit të Nënës Tereze janë themeluar edhe tri lëvizje apo shoqata laike – shekullare: 

  • “Bashkëpunëtorët e Nënës Tereze”, që në shpirtin dhe frymën e saj të jetojnë dhe të veprojnë  kudo në botë, pa dallim apo përjashtim feje dhe kombi. Nga kjo përvojë, jetë dhe dëshmi më vonë kanë lindur edhe dy drejtime shekullare apo laike në botë: 
  • Laikët misionarë të dashurisë, si të kushtuar, po ashtu edhe të martuar. 
  • Lëvizja meshtarak  Corpus Domini – Korpi i Krishtit, e themeluar në vitin 1991 

Kjo është një paraqitje panoramike e themelimeve të Nënës Tereze. Gjitha këto themelime, në kohë të ndryshme, si dhe me përkushtime specifike, kanë një  qëllim dhe dëshirë të përbashkët: që të jenë afër dhe bashkë me të varfër ndër më të varfër, duke njohur, zbuluar, shërbyer dhe dashur Jezu Krishtin në çdo trajtë apo qenie të tyre. 

Duke u nisur nga klithja e Jezusit nga kryqi: “Kam etje”, Nëna Tereze vendosi ta braktiste Kongregatën e “Motrave të Loretos”, ku ishte formuar, kishte jetuar dhe vepruar për 18 vite, dhe ky ishte tejet e lumtur. 

Nga dëshmia e saj mësojmë: “Isha shumë e lumtur me jetën rregulltarë si Motër e Loretos. Për mua ishte më vështirë të ndahesha prej tyre, se prej familjes dhe Shkupit tim… Mirëpo ishte një urdhër hyjnor: “Ti duhet të dalësh prej Motrave të Loretos për t’i shërbyer të varfrit ndër më të varfër…” 

Sari, veshja rregulltarë, ishte veshje tipike e grave të Bengalisë, me dallim që e kishin kryqin në cep të krahut, ndërsa në mbulesë të kresë apo “shlajer” katër vija të kaltërta që simbolizojnë katër kushtet rregulltarë:  varfërinë, dëgjesës, pastërtinë dhe shërbimin falas për të varfër ndër më të varfër. 

Sot motrat apo vëllezërit e Nënës Tereze janë të pranishëm në pesë kontinente dhe përpos të varfërve, të braktisurve, të gërbulurve, merren edhe  me alkoolistë, të droguare, të sëmurë nga Aidis apo sida, nga malaria, për të moshuar dhe fëmijë bonjakë. 

Vëllezërit Misionarët e Dashurisë  

Në vitin 1963, pra, para 60 viteve, Nëna Tereze së pari i mblodhi dhe i zgjodhi 3 të rinj, duke i edukuar dhe frymëzuar me motive ungjillore dhe më 25 mars 1963, ditën e Lajmërimit të Zojës apo Zoja Nunciatë, edhe zyrtarisht themeloi Vëllezërit Misionarët e Dashurisë.. 

Në fillimi ishin nën udhëheqjen dhe frymëzimin e drejtpërdrejt të Nënës Tereze, kurse si udhëheqës shpirtëror e kishin meshtarin Travers Ball (1928 – 2000), jezuit nga Australia, i cili gjatë vitit të tretë të studimeve teologjike (1965) kishte vendosur që jetën e tija t’ia kushtonte të varfërve ndër më të varfër. Pasi e kishte marrë lejen prej eprorit gjeneral të jezuitëve të atëhershëm, atë  Pedro Arrupe (1907 – 1991), atë Travers Ball, ishte larguar nga Kongregata e Jezuitëve, kishte marrë një emër të ri rregulltar, vëllai Andrew, dhe qysh në vitin 1966 kishte formuar bashkësinë e parë rregulltarë. Titulli i tij zyrtar ishte karizmatik dhe domethënës: “Shërbëtori i Përgjithshëm” duke i udhëhequr dhe edukuar në frymëzimin e Shën Nënës Tereze si dhe të Ungjillit. 

Mu për këtë vëllai Andrew konsiderohet si “bashkëthemelues” i Vëllezërve Misionarëve të Dashurisë. 

Ky rregull, kongregatë kishte marrë edhe aprovimin zyrtar ipeshkvor në vitin 1967. Gjatë kësaj periudhe të gjatë kohës shumëvjeçare kishte pasur disa ndërrime dhe ndryshime, por gjithnjë sipas frymëzimit ungjillor dhe asaj të Nënës Tereze.  Më 12 qershor 2003 Kongregata për Kler  me “Decretum laudis” e kishte pranuar dhe njohur si Kongregatë me të drejta papnore.  

Në vitin 2016 Vëllezërit Misionarët e Dashurisë ishin 420, të shpërndarë në 69 bashkësi dhe në 21 shtet në botë.  

Shtëpia Amë apo Gjenerale është në Kalkutë, në Indi. 

Kjo është historia dhe mrekullia e Zotit nëpërmjet Shën Nënës Tereze, vëllait Andrew dhe Vëllezërve Misionarëve të Dashurisë.  

 Disa të dhëna: 

Motrat “Misionaret e Dashurisë” janë mbi 6 mijë në më se 130 shtete dhe me 730 shtëpi apo kuvende. 

Deri tash kanë pasur këto Eprore Gjenerale: 

Shën Nëna Tereze (1950 – 1997). 

Nëna Nirmale Joshi (1997 – 2009). 

Nëna Mery Prema Pierick (2009 – 2022). 

Nëna Joseph Michael (2022 – ). 

Tri data të rëndësishme në jetën e Shën Terezes:  

“Kthimi në Shtëpinë e Atit” – kalimi në amshim: 5 shtator 1997; lumturimi: 19 tetor 2003; shenjtërimi: 4 shtator 2016. 

“Misionaret e Dashurisë – dega kontemplative” :  

Këtë degë të motrave Misionaret e Dashurisë – dega kontemplative e ka themeluar në New York Nëna Tereze së bashku me motrën Nirmala Joshi në vitin 1976 me këtë qëllim: “ për t’i përkrahur motrat dhe të varfrit , sidomos varfërinë shpirtërore, me qendër Eukaristinë”. 

Nëna Tereze e quante këtë veprimtari në heshtje, uratë, meditim dhe adhurim, si “apostolati i rrugës dhe buzëqeshjes”. Për Jezusin eukaristik ajo thoshte: “ Të dua, je i im!” dhe vazhdonte: “Shpirti kontemplativ jeton 24 orë në ditë me Jezusin dhe për Jezusin!”. 

“Vëllezërit Misionaret e Dashurisë – dega kontemplative” – e ka  themeluar  Nëna Tereze së bashku me atë Sebastian Vazhakala me 19 mars 1979, me seli qendrore në Romë, si institut dioqezan i Romës (8 dhjetor 1993). 

Ata, si dhe të gjitha institucionet e themeluar prej Shën Nënës Tereze, varen vetëm prej Provanisë hyjnore dhe bamirësisë.  

Qëllim kryesor është ky: “ta shuajmë urinë e Jezusit për njerëzit, për shpirtra, për shëlbim”, 

Atë Sebastian Vazhakala takimin e parë me Nënën Tereze i ka pasur  në vitin 1966 në Ranchi, Indi, si student i filozofisë dhe prej atëherë nuk është ndarë më kurrë prej saj. Ai ndër të tjera thotë: “Ne bëjmë punën që e kërkon Jezusi… Puna jonë, pra, është vetë Jezusi, shenjtërimi ynë”. 

Vëllezëri e Dashurisë, dega konemplative, selinë qendrore e kanë në Romë, epror gjeneral është atë Sebastian Vazhakala dhe janë të pranishëm përpos Romës, Italisë, edhe në Shqipëri, në Indi dhe në Gana.  

Sot “Misionaret e Dashurisë” në Itali janë në 18 shtëpia apo kuvende, në Romë me 5 bashkësi.  

Prania e tyre më e madhe është në Indi, me 24 shtëpia apo kuvende dhe mbi pesmijë motra. 

OKB-ja dhe Nëna Tereze 

Peres De Cuelar, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së organizoi një takim – pritje në Selinë e OKB-se,  më 26 tetor 1985, ku ndër të tjera tha kështu: “Ja gruaja më e fortë e botës. Ajo është Kombet e Bashkuara. Ajo është paqja në botë…”. 

OKB-ja  ka caktuar 5 shtatorin si Dita ndërkombëtare  e bamirësisë në botë qysh në vitin 2012 (dokumentit 67/105), për të nderuar “kthim e saj në Shtëpinë e Atit” – kalimin në amshim, si frymëzim të pashtershëm për bamirësi dhe edukim. 

Po ashtu OKB-ja ka botuar  më 27 gusht 2021 pullën postale me portalin e Shën Nënës Tereze dhe me mbishkrimin: “Punë të vogla me dashuri të madhe”.  

Porositë  bazë të Shën Nënës Tereze: 

“Të duash do të thotë të bësh gjëra të vogla me dashuri të madhe”. 

“Vuajtja është dhuratë e madhe e Zotit.” 

“Duhet të flasim më pak. Një vend për t’u lutur nuk është vend për thashetheme.” 

“Të varfrit na japin shumë më tepër se sa u japim ne atyre.” 

“Unë nuk lutem për sukses. Kërkoj plotësinë e fesë.” 

“Nëse i gjykoni njerëzit, nuk keni kohë t’i doni ata.” 

“Jep jo vetëm kujdesin, por edhe zemrën!” 

“Kam zgjedhur varfërinë për njerëzit tanë të varfër.  Ne do jemi të aftë të duam të varfrit nëse njohim varfërinë dhe jemi vetë të varfër.” 

“Çfarë mund të bëni për të promovuar paqen në botë? Shko në shtëpi dhe duaje familjen.” 

“Disa njerëz vijnë në jetë si bekim. Disa të tjerë vijnë si mësim.” 

“Dashuria fillon duke u kujdesur për më të afërmit – ata në shtëpi.” 

“Varfëria më e tmerrshme është vetmia dhe ndjenja e të qenit pa dashuri.” 

“Kemi harruar se i përkasim njëri-tjetrit, prandaj s’kemi paqe. “ 

“Pa dashuri dhe flijim jeta s’ka kuptim”. 

“Vetëm Dashuria do ta shpëtojë botën”. 

“Veprat e dashurisë janë vepra të paqes”. 

“Një fëmijë mund të ngjizet në zemrën tënde, pa lindur nga kraharori yt”. 

“Preke të gërbulurin me zemrën tënde”. 

“Dashuria nuk bënë mrekulli, ajo është mrekulli”. 

Prishtinë – Dugujevë, 30 korrik  2023

“Flamuri i Arbërit” i Jeronim De Rades – revistë arbëreshe, e para në gjuhën shqipe

Drini.us
-
1
“Flamuri i Arbërit” i Jeronim De Rades – revistë arbëreshe, e para në gjuhën shqipe

Nga Frank Shkreli 

  • Pa ndërhyrje nga “kryetar bashkie, pa xhandarë: aty linda i lirë e pa frej sundimi”. 

Para se të marrë fund muaji Korrik, 2023, desha të kujtoj, një përvjetor, shkurtimisht, por historikisht me rëndësi për kulturën dhe gjuhën shqipe në përgjithsësi, por sidomos për historinë e gazetarisë shqiptare në përgjithësi, për gazetarinë në gjuhën shqipe: 140-vjetorin e botimit të së përkohëshmes – revistës Arbëreshe, “Flamuri i Arbërit” — botuar nga i madhi Jeronim De Rada (1814-1903), me 20 Prill të vitit 1883 në Cosenza të Italisë.  Por, botimi i revistës së parë, të përkohëshmes mujore, “Flamuri i Arbërit”, për Shqipërinë dhe për shqiptarët, në Prill të vitit 1883, nuk ishte i vetmi hap me rëndësi — nga pikëpamja e historisë së gazetarisë shqiptare — i De Radës, ndonëse nja 30-vjetë më parë, në vitin 1848, ai kishte botuar edhe gazetën e parë shqiptare, “L’Albanese d’Italia”.    

Revistën, “Flamuri i Arbërit”, të Jeronim De Radës, Prof. Dr. Hamit Boriçi e ka cilësuar atë si organin e parë të shtypi shqiptar që është marrë me Shqipërinë dhe me çështjet shqiptare, në kohën e lëvizjeve kombëtare në trojet shqiptare.  Ndonëse u paraqit dhe nisi të botohej si fletore shoqërore, kulturore, folklorike, letrare e gjuhësore, ajo sipas tij, shpejt i kapërceu këto caqe. Krahas problemeve tė gjuhës dhe të kulturës shqipe, revista “Flamuri i Arbërit”, trajtoi gjerësisht edhe çështje të politikës kombëtare, duke evokuar ngjarjet e Lidhjes sė Prizrenit. Vetë De Rada shkroi njė varg artikujsh, si atë me titull “Ç’i duhet Shqipërisë?”, botuar me vijim në disa numra. Në të parashtrohen njė varg idesh politike me karakter programor, si domosdoshmëria dhe legjimiteti i luftës për bashkimin administrativ të Shqipërisë në një vilajet të vetëm, ku të përfshihej “gegëria, toskëria dhe viset shqiptare në Maqedoni”.  De Rada ka shkuar edhe mė tej, duke propaganduar idenė e njė shteti shqiptar, organizuar mbi parime të drejta kombëtare e demokratike, sipas Profesorit Hamit Boriçi. 

Ndërsa në një biografi të hollësishme të De Radës, përmbledhur nga Ernest Koliqi dhe botuar në një numër të veçantë të revistës “Shejzat” të vitit 1964, kushtuar 150-vjetorit të lindjes De Radës – shënohet se në vitin 1845, Jeronim de Rada ka takuar në Napoli Demetrio Kamardën, një “shqiptar i vërtetë me mend e me zemër”, me të cilin thuhet se takohej shpesh për të biseduar, “rreth ringjalljes shqisore e morale të kombit të përbashkët, ma i vorfnuemi ndër atdhena të njerëzvet”. Përveç veprave të shumta, përfshirë “Milosaon” dhe botime mbi historinë shqiptare, De Rada fillon në vitin 1848, botimin e “L’Albanese d’Italia”, që konsiderohet si fletorja e parë shqiptare dhe në vitin 1883, “Flamurtarin e Arbërit” që konsiderohet si revista e parë shqiptare. De Rada pjesë aktive në lëvizjet për ringjalljen e Italisë, por me dështimin e tyre, ai kthehet në vendlindjen e tij Maki, një fshat prej “600 frymësh, pa gjyqtar, pa kryetar bashkie, pa xhandarë: aty linda i lirë e pa frej sundimi.” 

Ashtu, “I lirë e pa frej” nga vendlinja e tij, Jeronim de Rada i kushtohet me gazetarinë e tij, zbatimit të porosisë së Gjergj Kastriotit -Skenderbe, amanet që Heroi i Kombit Shqiptar dhe Shpëtimtari i Evropës, u kishte lenë Arbëreshve dhe të gjithë shqiptarëve kudo dhe brez pas brezi – atëherë dhe sot – për të ruajtur gjuhën kulturën dhe traditat. 

Prandaj, 140-vjetori i botimit të revistës mujore, “Flamuri iArbërit” nga Jeronim De Rada është një rast për të kujtuar jo vetëm Jeronim de Radën por edhe të gjithë Arbëreshët e Italisë, të cilët brez pas brezi, për më shumë se 500-vjet, në dhe të huaj, kanë ruajtur gjuhën shqipe, traditën dhe kulturën kombëtare, ndërkohë që me gazetarinë e kohës, kanë përhapur idenë e lirisë dhe të demokracisë edhe për shqiptarët në Shqipëri dhe në trojet e tyre anë e mbanë Ballkanit Perëndimor. De Rada e bëri këtë në mënyrën më efektive për kohën që jetoi ai, por edhe për sot – me fjalën e lirë të gazetarisë, ashtu siç është shprehur edhe ai, pa ndërhyrje nga, “… kryetar bashkie, pa xhandarë: aty linda i lirë e pa frej sundimi”, duke iu referuar vendlindjes së tij në Makje Macchia Albanese, lagje e Shën Mitrit, në provincën e Cosenzës, të Italisë.

Ky mesazh i Jeronim De Radës, para pothuaj një shekull e gjysëm, për ushtrimin e fjalës së lirë, “pa frej sundimi”, edhe nga gazetaria shqiptare sot, është një amanet për ne nga Jeronim De Rada, i cili sipas Ernest Koliqit, është një porosi edhe sot për ne “Shqiptarët që morëm në dorëzim nga De Rada amanetin e lanun Arbëreshvet prej Skanderbegut, d.m.th. pasqyrimin e Shqipërisë së lirë”. Si rrjedhim, ka shkruar Koliqi, ne “duhet t’i jemi mirënjohës Poetit të Makjit, por edhe të nji gjuhe e gjaku, që nen qiella të huaja, atë amanet ruajtën me besniki të patrandëshme”. Ndërsa përfundon duke thënë se, “Nëpër poezi e apostullatë të Jeronim De Radës, Arbëreshët e Italisë, kryen at vepër të mistershme shpërblimi njerëzor e kombëtar, që i Nalti Perëndi u përcaktoi atyre, kur në një stinë duhije e tmeri, lanë brigjet e Atdheut dhe mërguan në një vis të huaj, me ikona fetare e me hire shqiptare.” 

Për fat të keq, ashtu si në kohën pas vdekjes së Skenderbeut, një shumicë e shqiptarëve sot gjithnjë kanë në mend largimin nga Atdheu, mërgimin për në dhena të huaja duke synuar brigje dhe vende të huaja. Fatkeqësisht, siç ka shkruar edhe Eqrem Vlora, “Çdo popull duhet të paguajë tagrin e caktuar nga natyra e vet për të kaluar sëmundjet foshnjore që ia turbullojnë fillimin e një jete të re. Edhe ne po e paguajmë këtë tagrin: Herë në mundime të brendshme, herë me vështirsinat që na shkakton moskuptimi i jashtëm. Nuk kemi kujt t’i ankohemi. Për marritë që kemi bërë, po bëjmë edhe do të bëjmë vetë. Lutemi që Zoti na dhëntë durim edhe koha harrim… Mos kuptimet e të huajve na kanë ndaluar ose vonuar zhvillimin e plotë të idealeve kombëtare.   Dikush na ka kujdesur, dikush na ka pasur besim e dikush nuk na ka druajtur. Me dashje ose pa dashje, të gjithë na kanë dëmtuar! Duhet të flasim haptazi, se kështu sigurisht nuk e kanë ëndërruar De Rada edhe shokët e tij, zhvillimin e kulturës kombëtare shqiptare!”, ka shkruar Eqrem Vlora me rastin e 150-vjetorit të lindjes së Arbëreshit të njohur.  

Ëndërra e Jeronim De Radës, të cilën ai e ka shprehur si gazetar, si shkrimtar, poet dhe avokat, ka qenë ideja e themelimit të një shteti shqiptar, bazuar në parime njerëzore dhe në të drejtat kombëtare të lirisë dhe demokracisë, “I lirë e pa frej sundimi”, për Shqipërinë dhe për shqiptarët, si popull e si individë. 140-vjet pas themelimit të revistës së parë mujore shqiptare, “Flamuri i Arbërit” nga De Rada, Kombi shqiptar, për fat të keq, duket sikur e ka humbur rrugën në oborr, sa i përket idesë së krijimit të një shteti të lirë e demokratik, ashtu siç e endërronte Jeronim De Rada. 

Besoj se përmendorja më e mirë e shqiptarëve për Jeronim De Radën sot do të ishte themelimi i një shteti vërtetë i lirë e demokratik, me standardet e botës së sotëme. Për ndryshe, nuk besoj se shqiptarët mund t’ia shlyejnë borxhet që kanë ndaj tij, ndërsa kam drojë se as ai nuk do ua fali shqiptarëve –popullit me vendbanimin më të lashtë në kontinentin evropian — mos pasjen e një Shqipërie të qytetëruar, të lirë e demokratike, krah për krah, me popujt e tjerë të Evropës.   

The Jewish Post (1937) / Qeveria shqiptare njeh zyrtarisht komunitetin hebre në vend – Në Vlorë filloi ndërtimi i sinagogës së parë

Drini.us
-
0
The Jewish Post (1937) / Qeveria shqiptare njeh zyrtarisht komunitetin hebre në vend – Në Vlorë filloi ndërtimi i sinagogës së parë

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 31 Korrik 2023 

“The Jewish Post” ka botuar, të premten e 9 prillit 1937, në ballinë, një shkrim rreth njohjes zyrtare të komunitetit hebre asokohe nga qeveria shqiptare, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Hebrenjtë shqiptarë do të hapin sinagogën e parë

Nga Jewish Telegraphic Agency

Burimi : The Jewish Post, e premte, 9 prill 1937, ballinë

Burimi : The Jewish Post, e premte, 9 prill 1937, ballinë

Tiranë, Shqipëri – Komuniteti i parë hebre në Shqipëri u njoh zyrtarisht nga qeveria javën e kaluar. Ai përfshin dhjetë familje hebreje në Vlorë – numri më i madh në të gjithë vendin. 

E gjithë popullsia hebreje e Shqipërisë përbëhet nga 35 familje. 

Pas regjistrimit zyrtar të komunitetit hebre, në Vlorë filloi ndërtimi i sinagogës së parë të ndërtuar në vend pas grumbullimit të 350 napolonëve ari.

* Aurenc Bebja, Francë. Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania), https://www.darsiani.com/la-gazette/the-jewish-post-1937-qeveria-shqiptare-njeh-zyrtarisht-komunitetin-hebre-ne-vend-ne-vlore-filloi-ndertimi-i-sinagoges-se-pare/.

Shefket Hukiq, shqiptari që i kërkon dhe mbronë të vërtetat jetësore e historike të Rrafshnaltës së Peshterit dhe Masbjeshkës

Drini.us
-
0
Shefket Hukiq, shqiptari që i kërkon dhe mbronë të vërtetat jetësore e historike të Rrafshnaltës së Peshterit dhe Masbjeshkës
Intervistoi: Gjergj – Bajram Kabashi
____
Me 20 korrik e përfundova intervistën e veçant me ingjenierin nga Vitomirica e Pejës, Shefket Hukiqin, shqiptarin e vërtetë të ardhur nga Ugla e Rrafshnaltës së Peshterrit (Sanxhak) , në këtë pjesë të Rrafshit të Dukagjinit, afër Pejës.
Familjarisht kanë ardh në Vitomiricë në vitin 1972, pak kohë përpara se dhunës dhe terrorit rankoviqist ndaj shqiptarëve, t’ia zinte vendin Kushtetuta e Vitit 1974, që synonte ti bënte të barabartë shqiptarët me të tjerët në ish-Jugosllavi.
Intervista me të do të jetë pjesë e librit: Biseda (të papëfunduara) me Hasan Mekulin dhe Intervista nga Sanxhaku.
Ky është një libër tjetër që flet për rrugët e mija në gazetari, deri në ditën e sotshme.
Në kohën e paraluftës shkoja vazhdimisht në Sanxhak dhe me intelektualët e asaj ane me të cilët kisha kontakte, pata arritë të kisha një kanal të veçant komunikimi dhe njoftimi për atë që ndodhte atje.
Përpos dishepullit tim mendor , kritikut të njohur letrar Hasan Mekulit, më ka pas ndihmuar shumë edhe Hilmo Kandiq me revisten Sandžaqke Novine, i cili vepronte në Prishtinë.

***

Kur keni ardhur në Vitomiricë prej Rrafshnaltës së Peshterit, atë kujtohet se sa vjeç ishe dhe çka pati ndikuar që të shpënguleshit në këtë pjesë të Rrafshit të Dukagjinit …?  

Po më kujtohet mjaft mirë …Më kujtohen bisedat e gjata të gjyshit, babait e të tjerëve që bëheshin në odën e shpisë sonë atje. Ishin biseda të pafundme, që nuk përfundonin kurrë, më dukej mua. Une i përcillja me vëmendje të madhe ato biseda , kur gjyshi e të tjerët rroopateshin me orë të tëra që të gjenin përgjigjen se pse duhej të largoheshin nga ajo tokë. Më vonë e kam kuptue se ajo shpërngulje nuk është bërë me dëshirë, por nga arsye të forta dhe tepër të idhëta , që gjyshi e babai me të tjerët i kanë ditë ma mirë.

Une kam lindë në Ugëll, në vitin 1961 dhe familja jonë , sipas rrëfimeve të të parëve, atje janë vendosur nga fshati Martinaj i Plavës.  

Kur erdhëm në Vitomiricë të Pejës une i kisha vetëm 11 vjet, një fëmijë që sapo kishte filluar ta kuptonte jetën. Familja e kishte blerë një shtpi të një crnagorje plakë (malazezje), që e kishte familjen e gjerë në Beograd.  

Për mua ishte një befasi e madhe kur nisa të mendoja se pse na kishin sjellë prindët këtu, në Vitomiricë. Ata na kishin folë gjithë kohën për dhunën e serbëve ndaj nesh, por megjithatë na kishin sjellë në mesin e serbëve, që në Vitomiricë ishin mjaft të dalluar për idetë e tyre serbomëdha.

Gjithkah flitetj serbisht , ndërsae ne kishin ardh në një vend shqiptar!

Një natë , e pyeta gjyshin: “O gjysh , e pse kaq shumë paska serbë këtu…?” , e ai mu përgjigj , pak me rrotlla: “Duhet të punojmë , se do të bahet mirë një ditë…!”.

Nga kjo përgjigje e kuptova se ai ishte një proces që do të sillte ditë më të mira për vendin. Ishte viti 1971, sapo kishte kaluar koha e Aleksander Rankoviqit , qysh e kuptova më vonë dhe Kosova e fitoj autonominë e vitit 1974.  

Pastaj , në Kosovë u shënua një përparim i madh pas formimit të Univesitetit të Prishtinës, shkollimit të mesëm e fillor gjithkah në vend, në gjuhën amtare shqipe, gjuhë që kishte qenë e mohuar deri në atë kohë.  

Mund të jetë një imazh i 1 person

Foto që ia bëra me 20 korrik 2023 Shefket Hukiqit tek shtëpia e tij në Vitomiricë

A është folur në familjen tuaj se a ishin shumë familje nga Martinaj që ishin vendosë në Ugëll të Peshterit? 

Kishin qenë tre vëllezër , njëri ishte vendosë në Beran, tjetri në Ugëll e i treti në Tuzëll të Bosnjes. Ai që ishte vendosë në Beran (Berane, Mal i Zi), është shuar, nuk ekziston më, kurse ata në Tuzëll janë ende si Hukiq, të cilët i kam vizituar që ti rikrijoja lidhjet e dikurshme familjare. Ata flasin boshnjakisht dhe vetëm e kujtojnë se atje ishin vendosur pas shpërnguljes “prej Shqipërisë”, siç e mendonin Martinajn e Plavës e Gucisë. Historia jonë është edhe martesa jeme. Une kam dashtë të martohesha me një vajzë prej vendit prej nga ishim shpërngulur në vitin 1971 në Vitomiricë të Pejës. Në vitin 1972 e patëm ble shtëpinë prej malazezes. Për mua dhe jo vetëm për mua, emri Shefket është emër historik. Stërgjyshi jem ka qenë njeri i mençur dhe trim. Ka qenë bashkëluftëtar i Aqif Blytës dhe Shaban Polluzhës. Ai në luftën për mbrojtjen e Masbjeshkës (Sanxhakut) është vrarë me të tre djemtë, njëri prej të cilëve e ka pasë emrin Shefket, që e trashëgoi une.

Prandaj une jam krenar që e kam këtë emër , për mua emër historik, pasi ai ka vdekë duke e mbrojtë vendin e vet nga mësymjet e armiqëve.  

Përshkrimi i fotografisë nuk është i disponueshëm.

Shtëpia e Shefket Hukiqit në Vitomiricë…

Pse thua se ishte aq me rëndësi të martoheshe me dikend nga ajo anë, nga Rrafshnalta e Peshterrit, në Masbjeshkë …?  

Ishte me rëndësi të madhe, mendoja une në atë kohë, sikurse edhe babai e të tjerët. Dëshironim të ruanim lidhjet me atë vend, me ata që i kishin të njofshëm, me të cilët kishim miqësi apo afri dhe duheshim e nderoheshim me njëri-tjetrin. Kisha dëshirë që të martoheshe me një vajzë nga Peshteri dhe u përcaktova se duhej të martohesha me dikë nga Alibashiqët e Suhogërlës. Kisha kënaqësi e dëshirë të madhe që të martohesha me dikë të asaj familje. Të thash se isha kahdo, në Slloveni, në Bosnje, Srebrenicë, Tuzëll , por asgjë nuk më tërhiqte dhe lidhte , andaj megjithëse kisha mundësi nuk u martova me dikë nga ato vende.  

Kështu shkova në Suhadoll “për me lypë nuse”, shkova tek halla që ishte e martume tek Alibashiqt (shqiptare e Kolashinit). Nana e gruas sime ka qenë e martume tek Alibashiqt. Prandaj , pata fat dhe u martova me një vajzë të asaj familjeje, gjë që gjithmonë jam ndier i lumtur. 

E kështu e ndërtuam jetën tonë në Vitomiricë, të cilën që kur patëm ardh e quanin “Malla Moska” (Moska e Vogël). Dhe me durim e punë të madhe , deri tek lufta për liri e vitieve 1998/1999, kur erdhi koha që ky vend të ishte pjesë e Kosovës sonë të lirë.  

Këtu jetoj mirë dhe ndihem i lumtur , se është vendi im për të cilin kam dhënë kontribut personal e familjar. Në të vërtetë , une ndoshta jam shqiptari i vetëm nga Sanxhaku i burgosur në vitin 1992 për të drejtat e mohuara të shqiptarëve nga Serbia pushtuese. Mandej, pas luftës e kam udhëhequr Vitomiricën dhe kam qenë kryesori që e kam organizuar rindërtimin e saj pas shkatërrimeve të mëdha të luftës.  

Mund të jetë një imazh i 1 person

Une me Shefket Hukiqin në restaurantin “Shija” të Gurrakocit …

Ti e shumë shqiptarë të Rrafshnaltës së Peshterrit e flisni gjuhën shqipe mjaft bukur, megithëse ishit nën dhunën e madhe të pushtimit atje apo edhe kur erdhët në Kosovë, në Vitomiricë: Si ia dolët ta ruanit gjuhën shqipe?  

Ishin përpjekje të mëdha të banorëve të Rrafshnaltës së Peshterrit që ta ruanin gjuhën shqipe, të trashëguar brez pas brezi. E ruajtëm në kushte të pavolitshme, pa shkolla, pa të drejta, pa asgjë, se ne nuk ishim boshnjak, qysh dëshironin të na bënin. Ishim vetëm shqiptarë , madje mund të them me siguri të plotë se në Masbjeshkë (Sanxhak) nuk ka boshnjak. Dikush mund të gënjej pandërpre, të shpikë këtë përkatësi “identitare etnike”, muslimane apo boshnjake, por këto janë të dhunshme, identitete “etnike” të porositura prej të tjerëve që assesi nuk na duan si shqiptarë. Prandaj, as shkrimtari “boshnjak” Qamil Sijariq , në emrin e të cilit ka rrugë të emruara, nuk ka qenë boshnjak , por shqiptar. Ky identitet “nacional” është shpikje e politikës sllave-serbe, që mos të jemi ata që jemi, shqiptarë. Kur patëm ardh në Vitomiricë , banorët e atyshëm sikur e kishin kuptuar se ne ishim “shqiptarë”.

Në realitet të gjithë banorët e Masbjeshkës së vendour në Vitomiricë, Dobrushë e gjetiu, janë shqiptarë , që tashmë se flasin shqipen.  

Nanën e kam gjallë, 82 vjeçare, me mbiemrin Kalaq nga Gushnica, në rrethin e Rozhajës.   

Mendoj se gjuha shqipe deri vonë ka qenë e folmja më e bukur e shqiptarëve në gjuhën tonë amtare. Por, presioni dhe dhuna e gjatë dhe e pandërprerë, e bënë të vetën, andaj sot megjithëse janë shqiptarë etnik (disa nuk e pranojnë për arsye politike!) , një pjesë e madhe e shqiptarëve flasin në boshnjakishte.  

A e vizitoni tash Rrafshnaltën e Peshterrit …?  

E vizitoj rregullisht, pothuaj për çdo vit… Ka ndryshuar gjithça atje , se populli ishte i braktisur dhe i pa mbrojtur. Nuk iu lejua asnjë e drejtë njerëzore, arsimore apo kulturore. Kështu edhe në Ugëll. Isha atje kohën e fundit, për të satën herë. Banorët pothuaj janë shpërngulë të gjithë.

Isha edhe tek Hanet e Asllan Ukes.  Shkreti …!

Mund të jetë një imazh i 2 persona

Shefket Hukiq, nga albumi familjar: Burrat e Sanxhakut, gjyshi im Rasha me vllain Halilin…

Në Karaukaj (Karaukiq) ekzistonte një treg i njohur, ku vinin me tregtue edhe nga Bjellopoja (në Mal të Zi). Stërgjyshi e ka pasur odën e mysafirëve , ku i priste shtegtarët që vinin me ba tregti. I priste mirë, me ushqimin e duhun, shtrojën dhe mlojën qysh i takon mysafirit.  

Një i afërm i yni , që ishte personazh i emisionit të Marin Memës në atë pjesë të Sanxhakut, ka vdekë para një kohe dhe qysh pati thënë në atë kohë kur e pati treguar flamurin e fshehur kombëtar, u varros mu me atë flamur.  

Ai që nuk pranoj të ishte ai që s’ishte, boshnjak, u varros si shqiptar me flamurin kombëtar. Megjithëse në Rrafshnaltën e Peshterrit numri i shqiptarëve është rralluar, ai nuk pranoj ta braktiste vendin e të parëve, nuk pranoj të vdiste ndryshe, pos si shqiptar.  

Qoftë edhe i vetmuar , në varr! 

Mund të jetë një imazh i teksti

Sigurisht të kujtohen rrëfimet e pleqve apo mbanë mend gjëra nga ajo jetë atje, pasi Rrafshnalta e Peshterrit gjithmonë ka qenë e njohur për kultivimin e blegtorisë…?  

Po , si nuk më kujtohet… Stërgjyshi ka qenë pasanaik i madh. I kishte nja 200 krenë delesh që ruheshin e mbaheshin me kujdes të madh. Kjo traditë ka vazhdue, derisa u shpërngulem në Vitomiricë. I kishim të gjitha, ushqimet, bulmetnat, krejt atë që duhet ta ketë njeriu që jeton në ato malsi të tilla. Por , stërgjyshi e ka ditë dhe sigurisht edhe të tjerët nga familja, se nuk mjafton vetëm pasuria, pasi ata duhet ta kenë përjetuar vazhdimisht ndjekjen e pushtetit të Serbisë.  

Përshkrimi i fotografisë nuk është i disponueshëm.

Shtëpia e së motrës në Vitomiricë të Pejës…, e projektuar dhe ndërtuar nga ingjenieri i shkolluar në Shkup, Shefket Hukiq  

Mendoj që Shqipëria dhe Kosova , duhet gjithsesi të bëjnë atë që u takon për banorët e Masbjeshkës (Sanxhakut) , se politika e Serbisë po bënë dhunë të shumanshme, dhunë ekonomike, politike, asimiluese, po nxit shpërngulje dhe vazhdon ti keqtrajtoj e tremb ata që duan të mbetën ata që janë, shqiptarë.

Na shpërndanë në të katër anët e botës; në Turqi, në Bosnje, në Europë e botë. Ne jemi pak dhe të vetmuar. Ne kërkojmë mbrojtje nga Shqipëria, Kosova, SHBA-të, nga të gjitha vendet e Bashkimit Europian. 

Ne kërkojmë ndihmë që të rikthehemi në Rrafshnaltën e Peshterrit dhe Sanxhak , që askujt të mos i vihen pengesa për rikthim në vendin e vet, por që gjuha shqipe të jetë gjuhë zyrtare në Sanxhak, si ajo që quhet gjuhë boshnjake në mbarë Sanxhakun.

Pse banorët e Sanxhakut të mos i kenë të drejtat që u garantohen serbëve në Kosovë…?!

Mund të jetë një imazh i 1 person dhe pilivesë

Shefket Hukiq nga Vitomirica, në një ndejë pas bisedës me autorin e intervistës në restaurantin Shija në Gurrakoc. 

Më poshtë mund ta ndiqni një intervistë të tij , ku më herët kishte rrëfyer gjatë për jetën në Rrafshnaltën e Peshterrit, në Sanxhak dhe në Vitomiricë të Pejës.

Shefket Hukiq Viromirica, Oral history from the people of Sandžak and originating from Sandžak – YouTube

A do ta harroj përsëri KOASH Shenjtoren shqiptare Angjelina Arianiti-Komneni? 

Drini.us
-
2
A do ta harroj përsëri KOASH Shenjtoren shqiptare Angjelina Arianiti-Komneni? 

Pirro Prifti, Tiranë

 Shënjtorja e pare shqiptare  (Arber&Epirote) Shën Angjelina Arianiti-Komneni duhej të ishte po aq e njohur sa dhe Shënjtorja Nënë Tereza, por KOASH   e ka nënvlerësuar rolin e saj po aq të madh në përkushtimin e saj të  ndihmës ndaj të varfërve dhe ndaj Zotit, pavarësisht se kjo Shënjtore shqiptare është afër 550 vjvet e vjetër. Më kryesorja është se kjo shënjtore është motra e Andronika  (Donika) Kastriotit e cila ishte bashkëshortja e Skenderbeut. Shën Angjelina Arianit lindi në Kaninë të Vlorës në 1440 dhe ndrroi jetë në 1520 në Krushedol Serbi. Ndoshta politikat  ngatërrojnë historinë me problemet e sotme, por realiteti është ky; kjo është shënjtorja e parë shqiptare dhe është  100% po aq sa dhe Shënjtorja Nënë Tereza shqiptare.

Së pari që nga dita kur në Elbasan, në 30 korrik 2020, në Sallën e konferencave të Prefekturës të Elbasanit u mbajt një Konferencë Përkujtimore me rastin e 500 vjetorit të vdekjes së Shenjtores së Arbërisë, por edhe të Serbisë- Shën Angjelina Arianiti vdekur me 30 korrik 1520, kanë kaluar tre vjet por KOASH vazhdon të nënvlerësojë rolin e saj.

Së dyti në Kishat tona nuk ka ndonjë ikonë të Shenjtores (por edhe aty ku ka nuk janë ekspozuar), e cila është pak e njohur në komunitetin shqiptar ortodoks, dhe aq më pak në popullin shqiptar. Për nga veprimtaria e saj Shenjtorja Angjelina Arianiti e ka aktivitetin religjioz dhe ndihmues ndaj të varfërve po aq të madh sa edhe Nënë Tereza, madje Shën Angjelina ka bërë mrekulli së gjalli dhe së vdekuri. Sot në varrin e saj ku është lipsani në Krushedol Serbi, për shkak se ushtarët osmanë dogjën Manastirin rreth viteve 1770, u dogj edhe trupi i saj, por ka shpëtuar vetëm dora e majtë, e cila është ekspozuar në Manastir, në të cilin shkojnë shumë njerëz për t’u falur përveç priftërinjve tanë ortodoksë, të cilët flenë gjumë. 

Nuk është e rastit që Shenjtore Angjelina Arianit-Komneni është shenjtore e Serbisë, por edhe e Shqipërisë, sepse ajo ashtu si Nënë Tereza, punoi jashtë trojeve të atdheut të saj dhe u varros e u përkujtua nga populli serb, por arsyeja tjetër është se një pjesë e popullit serb janë arbër të sllavizuar (ose siç quhen sot-shike), dhe janë ata që e kërkuan Angjelina Arianitin të bëhet Shenjtore. Kjo tregon se dikur këta popuj bashkëpunonin kundër një armiku të përbashkët-osmanëve. Shën Angjelina Arianiti meritonte një përkujtim të madh nga KOASH, por KOASH jo vetëm që nuk organizoi asnjë takim apo përkujtimore siç u bë p.sh., për Shën Kozmain, apo për Shën Vladimirin, evenimenti duhej të ishte organizuar sepse ishte një eveniment i rrallë ku një Shenjtore ortodokse shqiptare ka 500 vjetorin e vdekjes. Sidoqoftë, nga turpi na shpëtoi organizimi i këtij përvjetori nga Fondacioni i nderuar “Nermin Vlora Falaski”. Bravo i qoftë fondacionit dhe turp për KOASH që në vend të interesohej për përkujtimin e 500 vjetorit, nuk ka në kishat e Tiranës asnjë ikonë të Shën Angjelinës. Në Elbasan Hirësia Andoni që mori pjesa tha se kemi ikonat dhe do t’i nxjerrim. Merreni me mend se çfarë patriotizma për Shqipërinë ka KOASH ynë. Të nderuarit drejtues të KOASH, thonë se ne e njohim si shenjtore.

Aq me mirë, por aq më keq që një shenjtore të tillë të barabartë me Nënë Terezën nuk e njeh mirë komuniteti ortodoks, pikërisht për faj të neglizhencës, apatisë, miopisë dhe injorancës së disa drejtuesve të KOASH. Vërini more ikonat e Shën Angjelinës në kishat tona ortodokse në të gjithë vendin dhe beëi një përkujtimore dhe interesohuni të bëni një memorial. Së fundmi, të vendoset në kalendarin ortodoks fjala e nderuar “Shën” për Angjelina Ariantin dhe respektohet nga KOASH që edhe populli ortodoks të kuptojë se Shqipëria nuk ka një Shenjtore katolike -Nënë Terezën, por ka dy: edhe shenjtoren ortodokse Shën Angjelina Arianiti. Duhej KOASH që ta përkujtonte 500 vjetorin, por në fakt u përkujtua nga Fondacioni “Nermin Vlora Fallaski”. Kjo nuk është normale nga ana e KOASH.

Shën Angjelina është njëlloj si Nënë Tereza. Të dyja e kanë dhënë kontributin jashtë shtetit shqiptar, por është pak e njohur në Shqipëri dhe jo për faj të shenjtores, por për mungesë respekti nga ana e KOASH. Nuk ka asnjë ikonë të Shën Angjelinës. Përkujtohet çdo 30 korrik si Shenjtore shqiptare në Serbi, por nuk është Shenjtore në Shqipëri, por është përcaktuar si Oshënare në Kalendarin Ortodoks të KOASH dhe përkujtohet gjithashtu më 30 korrik. KOASH duhet të mbledhë Sinodin dhe ta bëjë shenjtore Angjelina Arianitin, duke zbatuar kështu kërkesat e intelektualëve ortodoksë të Tiranës nëpërmjet GIOT, të cilat i kanë shprehur në Promemorie të intelektualëve ortodoksë të Tiranes si një zë i komunitetit ortodoks të gjithë Shqipërisë, i kërkon Sinodit të KOASH të ngrejë komision për të vlerësuar dhe vendosur në Kalendarin Ortodoks të KOASH figurat klerikale ortodokse të shquara si Fan Noli, Papa Kristo Negovani, të pesë kryepeshkopët e Shqipërisë nga 1923 e deri në 1967 dhe të shenjtërojë Angjelina Arianitin dhe Heroin Kombëtar – Gjergj Kastrioti Skënderbeu.

Vonesat dhe justifikimet u shërbejnë armiqve të Komunitetit Ortodoks të Shqipërisë dhe shqiptarëve kudo në botë.  

Prof. Dr. Pirro Prifti  

priftipirro2017@gmail.com 

Ehat Miftaraj, a edhe ti, a?…

Drini.us
-
0
Ehat Miftaraj, a edhe ti, a?…

Gani I. Mehmeti 

Kësaj radhe, reagimin do e kem për shprehjen e  Drejtorit të IKD, Ehat Miftaraj.  

Tri shkurtesat IKD, do të thotë Instituti për Drejtësi i Kosovës. E, si Institut për Drejtësi, do duhej të kishte diçka edhe nga ingerencat, ndoshta për ndërhyrje në çështje të ndryshme për të ndrequr padrejtësinë. Përndryshe, nëse nuk do të ketë ingerenca fare, vetëm sa për të thënë se ka apo nuk ka të drejtë dikush, më mirë të mos ekzistonte fare. 

Ehat Mifatraj, me sa e kam përcjellë, ka raste kur vërtet ka pasur të drejtë dhe e kam çmuar si personalitet. Mirëpo, si Institut, meqë tani është drejtor i tij, duhet të jetë bukur më i matur e i drejtë për shtet, të analizojë sa më shumë e sa më drejtë, dhe, kur flet për drejtësinë, ai do duhej të merret me të gjitha padrejtësitë që i shkaktohen një organizate, një grupi apo edhe një individi. Në rastin konkret, më duket si tepër i njëanshëm, kur nuk shprehet për Ministrinë në fjalë, pse jo edhe për qeverinë aktuale, por lëshohet në emër të individit. Kjo nuk i bën nder aspak, përkundrazi.  

Nëse, “IKD në vazhdimësi misionin e saj për shtet ligjor, sundim të ligjit dhe sistem prokurorial të pavarur e ka parë si qëllim ku garantohet siguria juridike dhe barazia para ligjit”, atëherë këto në Kosovë deri sot nuk e kanë parë shtetin ligjor, sundimin e ligjit e as sistemin prokurorial të pavarur në. Të gjitha këto kanë qenë të kapura nga qeveritë e kaluara, dhe ende nuk janë çkapur prej tyre. Këtë e di mirë Miftaraj. Dhe sot, çka do të bëhet rreth çkapjes së tyre nga qeveritë e kaluara, thuhet se po kapet nga qeveria aktuale. 

Ehati e di mirë sa padrejtësitë janë bërë në të gjitha segmentet e jetës deri sot nën “gjyqësinë e prokurorinë e pavarur”, dhe askush nuk ka mundur të ndryshojë, pse ato nuk ishin të pavarura. 

Është një dobësi e madhe e një drejtori të një Instituti për Drejtësi të lidhet me një emër e jo me organin që e drejton. Ai do duhej të lidhej me ministrinë, nuk është aty vetëm minitresha  Ka edhe të tjerë, që bashkarisht i bëjnë punët. 

Ndërsa, me sa kam kuptuar, Klan Kosova qenka e regjistruar në Gjhakovë, dhe Gjakova figuruaka jo në Kosovë por në Serbi!!! Këtë licencë, si të tillë, nuk do e lëja të funksononte as tri ditë, jo që po i bën rreth 20 vite, a nuk e di sa saktësisht. Kur ne vetë reagojmë kundër së drejtës që e ka Ministria, përse të mos reagojnë edhe nga jashtë? Edhe pesëshja edhe BE, edhe të gjithë do ta sulmojnë drejtësinë, kur ne jemi kundër shtetit tonë. Çdo medie, çdo televizioni e edhe autori, do ia pezulloja licencën e punës, nëse nuk ka sjellje kombëtare, shtetërore e njerëzore. Mediet tona sot bëjnë çmos vetëm për përfitimin e tyre personal, shkelin mbi të gjithë. Kjo nuk është në rregull, prandaj, për atë që nuk është i ndërgjegjshëm, duhet ta bëjmë ne të ndërgjegjshëm përmes ligjeve.  

Në një shtet ku Rozeta Hajdari e bën ligjin dhe ska (s’ka, duhet me apostrof ‘) përgjegjësi ligjore dhe politike është dëshmi se sa jo demokratik dhe se sa në nivel të ultë është sundimi i ligjit në Kosovë,” – shprehet Miftaraj. Kjo është skandalolze për Miftarajn, i cili më shumë se tjerët, duhet ta mbrojë Kosovën dhe Kushtetutën e saj. Këto nuk kanë qenë asnjëherë të zbatuara në Kosovën e pasluftës, por kështu nuk ke pasur një reagim të tillë. Tjetër, si është e mundur që Gjakova brenda Republikës së Kosovës të ketë adresë në Serbi, a të jetë serbe!!!  

A nuk është shkelje e rëndë e Kushtetutës së Kosovës?  

Diçka të tillë e tha edhe Avokatja amerikane, Bernadette Foley e cila paska punuar për katër vite në Kosovë si Zyrtare Ligjore, Inspektore Gjyqësore dhe Eksperte Trajnuese! Por, nuk i dihet sa ka qenë e angazhuar për drejtësi e zbatim të ligjit, kur pikërisht në këtë kohë ndodhin dënime të larta për dikë të dyshimtë, ndërsa lirohen nga akuzat tjerët që kishin kryer krimet, dhe kjo nuk ka ndërmarrë asgjë. 

Avokatja Bernadette Foley ka punuar katër vjet (2004-2009) në Kosovë, si e tillë, sa ka pasur rezultate? Atë kohë ka mundur të vijë edhe një bari në Kosovë e të bëjë ç’të dojë, pse ishim naivë të gjithë, u besonim së tepërmi dhe ishin në kuadër të UNMIK-ut. 

TV Klan Kosova, nëse është i regjistruar si Gjakovë në Serbi, kjo është skandaloze, do duhej kishte punë prokurori e të dënohet, jo vetëm të pezullohet licenca. Kur ne nuk e ruajmë shtetin tonë, kush do ta ruajë?  

Të gjithë, edhe mediat, kur keqpërdorin dhe bëjnë shkeljen e Kushtetutës për interesa personale a duke u ikur tatimeve të ndryshme shtetërore, duhet mbyllur e dënuar, jo vetëm të pezullohet licenca. 

“Lot krokodili” të opozitës, oligarkëve dhe hajnave, për televizionin Klan Kosova…!

Drini.us
-
1

Shkruan: Luan – Asllan Dibrani

  • Për mbylljen e mediumit “Klan Kosova-Serbe” opozita oligarkët dhe hajnat po derdhin lot krokodili!

Opozita kosovare ne krye me Klan Kosovën-serbe akoma janë në të drejtën e “mos shkëputjes se Kosovës nga Serbia”…

Dita qe lamë pas në Kosove u qua shumë pluhur nga media të ndryshme , nga e tërë opozita , hajnat të korruptuarit , analist të ushqyer me nga një asht serbo-sllav etj. Lidhur me njoftimin se Ministria e Industrisë, Ndërmarrësisë dhe Tregtisë ka bërë të ditur se Komisioni për Shqyrtimin e Ankesave për Regjistrimin e Bizneseve ka refuzuar ankesën e Klan Kosova lidhur me pezullimin e certifikatës së biznesit të televizionit. Tym e flake lëshuan edhe mediumet më të mëdha në vend, si Klan Kosova, kanë reaguar organizatat dhe institucionet kryesore të medias dhe fjalës së lirë në vend ,duke e cilësuar këtë si sulm i drejtpërdrejtë ndaj demokracisë në Kosovë nga e cila ata akoma janë në të drejtën e “mos shkëputjes se Kosovës nga Serbia”…

Me të drejt “Ministria e Industrisë, Ndërmarrësisë dhe Tregtisë, njofton opinionin publik se, Komisioni për Shqyrtimin e Ankesave për Regjistrimin e Bizneseve ka marrë vendim për refuzimin e ankesës së Shoqërisë Tregtare “Klan Kosova sh.p.k e cila nuk përputhet as me Kushtetutën tonë qe një medium i regjistruar në Serbi si” Klan LKosova” të operoj në Kosovë si medium me analistët ma matrapaz të shitur tek Serbia të ndërmjetësuar nga Baton Haxhiu, Berat Buzhala etj….

Klan Kosova-serbe ka manipuluar qe shumë vite duke i mashtruar organet e shtetit të Kosovës duke mos e dhënë edhe një cent tatim shtetit te Kosovës!

Vendimi i Komisionit konstaton se, në dokumentet zyrtare për ‘pronarët e vërtetë të subjektit’ KGO Media Invest DOOEL, shtetësia e pronarit të këtij subjekti identifikohet si ‘Kosovo’, ndërsa shteti i vet ende si ‘Serbia’, duke e paraqitur përsëri Kosovën si pjesë të Serbisë. Ky konstatim i Komisionit ngre edhe një herë pyetjen, cila është arsyeja e vërtetë pse Klan Kosova sh.p.k. po insiston ta paraqesë Kosovën si pjesë të Serbisë? Me këtë rast, rikujtojmë se në bazë të gjetjeve të parregullsive ndër vite dhe dyshimeve serioze, MINT ka dorëzuar kallëzim penal kundër Klan Kosova sh.p.k. dhe pronarëve të saj. Me këtë çështje tashmë po merren organet e rendit të Republikës së Kosovës”. Pra në bazë të këtyre verifikimeve dhe argumenteve shumë të fuqishme konstatojmë se ky medium duhet sa më parë të del para organeve gjegjëse dhe të përgjigjen para drejtësisë se Republikës se Kosovës . Klan Kosova-serbe ka manipuluar qe shumë vite duke i mashtruar organet e shtetit të Kosovës ose në bashkërendim të ish qeverive duke i ndërruar pronaret dhe duke i ikur edhe tatimeve obligative ndaj Kosovës, si arsyetim se ky medium është i regjistruar në Serbi dhe nuk “është i obliguar të paguaj”, as edhe një centë shtetit të Kosovës duke u justifikuar se jemi në rregull në aspektin juridik duke e harruar se Kosova është një shtet i shpallur ndëkombtarisht si i pavarur nga Serbia. Me një vend pash se ish-drejtori i Klan Kosovës, Adriatik Kelmendi, ka reaguar sërish pas vendimit të MINT-it ndaj Klan Kosovës, veçse kësaj radhe jo për ta komentuar, por për të treguar një bisedë që e kishte zhvilluar vite më parë me kryeministrin e tanishëm, Albin Kurti, gjeja se ky e paska shpëtuar dhe mësuar si të bëhet politikan Albin Kurti!?. Shumë qesharake dhe abuzative ne një mediumi si ky qe përpiqen ta zbehin figurën e Albin Kurtit.

Opozita e Kosovës pse bien në aq pozitë të ulët tu nënshtrohet matrapazëve të Klan Kosovës dore e zgjatur e Serbisë në krye me Baton Haxhiun!

Unë nuk e kuptoj as Opozitën e Kosovës pse bien në aq pozitë të ulët tu nënshtrohet matrapazëve të Klan Kosovës dorë e zgjatur e Serbisë në krye me Baton Haxhiun, kur ata paraqiten si shtetas serb me vendbanim në qytetet e Kosovës si në Peje e Gjakovë. Heqja e certifikatës së biznesit të Klan Kosovës është një vendim i duhur me qellim që mos të ketë pasoja në pluralizmin mediatik në Kosovë. Klan Kosova po bën presion përmes Beogradit qe liria e shprehjes dhe informimit të jenë e ndiktuar nga Serbia. Çdo qytetar i Republikës së Kosovës është i tronditur nga mënyra se si Ministria e Ndërmarrësisë, Tregtisë dhe Industrisë është vonuar qe ti ndalet turri këtij mediumi të Klan Kosovo-Serbisë për tërheqje të licencës së biznesit shumë me herët. Ky është tregues i “qeverive te me përparshme qe kanë bashkëpunuar me kësi lloj mediumesh dhe është “qartësisht një paralajmërim për mediat e tjera të pavarura” qe tu mbyllet goja dhe të pajtohen me ndikimin e presionit edhe në media tjera të ndikuara nga Serbo-Rusia!. Klan Kosova-serbe është sulm i një pushteti autoritar ndaj fjalës së lirë në Kosovë duke u financuar nga Serbia.

Janë duke derdhur lot krokodili të gjithë ata qe iu ka ngushtuar laku i shkëputjes së mëtutjeshme në hajni ,korrupsion ,kriminalitet dhe propagandë antikosovare!

Është sulm i paranojës propagandistike ndaj demokracisë në Kosovë qe po përpiqet ta frikësoj pushtetin aktual të qeverisë së Kosovës qe mos të reagoj dhe të pajtohet deri te qëllimi, qe qendra e mediave të Kosovës, selinë ta kenë në Serbi e jo në Kosovë. Janë të gjitha mediat,

gazetarët e promovuesit e fjalës së lirë të shqetësuar me Klan Kosovën si medium serbo-rus qe te ndikoj aq brutalisht në “Fjalën e lirë në Kosovë”. Lidhur me këtë janë duke derdhur lot krokodili të gjithë ata qe iu ka ngushtuar laku i shkëputjes së mëtutjeshme në hajni ,korrupsion ,kriminalitet dhe propagandë antikosovare.

Liria e mediave nuk është privilegj, por një e drejtë themelore që mbështet funksionimin e një shoqërie demokratike pa presione dhe shantazhe të industrisë së bashkuar të opozitës kosovare me Serbinë si analistë bashkëpunëtor të shitur ,abuzues ,injorant antikosovar etj.

-Shtetit i Kosovës dhe shoqëria kosovare duhet ta mbroj dhe të krijoj kushte për mediat e lira dhe fjalën e lirë dhe të drejtës për informim në përputhje me kornizat e përcaktuara me Kushtetutën dhe ligjet e Republikës sonë. Opozita,analistët dhe përfaqësuesit e Klan Kosovës përpiqen të viktimizohen para ligjit ku harrojnë se duhet te jemi të gjithë të barabarte, nuk ka me te privilegjuar dhe të përkëdhelur, kush nuk respekton ligjin dhe rregullat e punës, duhet të ndëshkohet dhe sanksionohet, sundimi i ligjit është për te gjithë!

Media duhet të jetë e pavarur dhe ti shërben Shtetit ,e jo ti shërben individit klanit apo Partisë!

Opozita dhe disa njerëz gazetar të korruptuar i apllauzojne këtij mediumi të Beogradit , pa dije kur krejt komentet janë pro vendimit, kush mendoni se është ma i fort populli ynë qe derdhi gjak për pavarësinë e Kosovës, apo një grusht gazetaresh dhe një opozitë e ngordhur qe bien pre e këtij mediumi të Beogradit. Ky medium i Klan Kosovës ka një plan program, sikur RTS-së të Serbisë .

-Po shihet se iu tha kaçepi Baton Haxhiut edhe do tjerëve nga Qeveria e Kosovës, prandaj po klithin e klithin . Media duhet të jetë e pavarur dhe ti shërben Shtetit ,e jo ti shërben individit klanit apo Partisë! Ky hap i qeverise së Kosovës nuk po mbyll mediat në Kosovë, por ky ka mbylle argat të serbëve dhe të oligarkeve të tyre. Kosova ka nevojë për gazetarë të rinj qe e kryen punën me etike dhe profesionalizëm. Koha e klaneve mafioze qe fshihen nën petkun e gazetareve, analisteve të shitur dhe mashe e zgjatur e Beogradit ka kaluar..!

Opozita, për befasinë e botës, po e kritikon qeverinë pse po e mbylle një TV,i cili për shtet te vetin e konsideron Serbinë shumë skandaloze!

Televizionet me vizion serb nuk na duhen në Kosove shumica e mediumeve as qe dallohen prej atyre serbe ,prandaj tu bëjmë bllok . Ligji duhet zbatohet në të gjitha fushat juridike .Askush nuk duhet të jetë mbi ligjin. Të regjistrohesh në Serbi dhe të veprosh në Kosovë kjo nuk duhet të ndodh, dhe nuk do të ndodhë sepse po biem ndesh me luftën qe bëmë , me gjakun qe derdhem , me shpalljen e pavarësisë Kosovës qe e bëmë… Gjithsesi te mbyllet ky televizion qe është i korruptuar, i regjistruar në Serbi, mjafton te shikoni se çfarë moderatori kanë për politik një Adriatik Kelmendi një bashkëpunëtor i Baton Stanishiqit!!! Ky televizion duhet te mbyllet si shembull i keq për televizionet tjera.Përfaqësuesit e Klan Kosovës duhet te arrestohen nga prokurorët si tradhtarë të interesave të shtetit të Kosovës! Opozita, për befasinë e botës, po e kritikon qeverinë pse po e mbylle një TV,i cili për shtet te vetin e konsideron Serbinë shume skandaloze për politiken aktuale te Kosovës.

Deklaratë me rastin e 33-vjetorit të themelimit të Lëvizjes SDA në Sanxhak

Drini.us
-
0
Deklaratë me rastin e 33-vjetorit të themelimit të Lëvizjes SDA në Sanxhak

Prishtinë, 29 korrik 2023

Sot e 33 vjet më parë boshnjakët dhe shqiptarët po ndodheshin përballë një fati të ngjashëm të nxitura nga orekset e një Serbie të Madhe me flamurtar Millosheviqin dhe Akademinë Serbe.

Në territorin e Sanxhakut, ku edhe sot kujtesa kolektive për fatin e ngjashëm të shqiptarëve dhe boshnjakëve ndjehet dhe ruhet, kërkohej guxim e vendosmëri për ndërmarrjet politike. SDA e atëbotshme do t’i dilte zot kësaj pune, si në Bosnje, si jashtë saj. Do të ishte SDA lëvizja që vendosi celulat e shtetit të sotëm boshnjak, kristalizimit të identitetit kombëtar si dhe pluralizmit politik brenda dhe jashtë Bosnjës.

Serbia edhe sot mohon gjenocidet e kryera, dhe nuk do t’ia dijë as për S-në e Sanxhakut. Në mënyrë sistematike çon në moszhvillim rajonet e banuara me pjesëtarë pakicash si Lugina e Preshevës e Sanxhaku, ndërsa flet se tjerët po punojnë në dëbimin e serbëve. Nuk zgjeron të drejtat e tyre, por drejton gishtin kah ne për diskriminim. Në fjalë tjera: në një trajektore prej 33 vjetësh kemi përballë një Serbi që nuk ndryshon.

Urime 33- vjetori i themelimit të Lëvizjes SDA në Sanxhak.

***

Prije 33 godine, kao i dan danas, bošnjaci i albanci se suočavaju sa sličnom sudbinom, podstaknutom apetitima Velike Srbije na čelu sa Miloševićem i Srpskom Akademijom.

Na teritoriji Sandžaka gdje se i danas osjeća i čuva kolektivno sjećanje na sličnu sudbinu albanaca i bošnjaka, bila je potrebna hrabrost i odlučnost za političke poduhvate. Tadašnja SDA je preuzela inicjativu za taj posao, kako u Bosni tako i van iste. SDA je bio pokret koji je uspostavio ćelije današnje bosanske države, kristalizaciju nacionalnog identiteta, kao i politički pluralizam unutar i izvan Bosne.

Srbija i danas negira počinjen genocid, a ne želi znati ni znati ni za S od Sandžaka. Sistematski dozvoljava i radi na zaustavljanju razvoja regiona u kojima žive pripadnici manjina, kao što su Preševska dolina i Sandžak, dok navodi da drugi rade na proterivanju srba. Ne da im ne širi obim prava, već upire prstom u nas kao diskriminatore. Drugim riječima: u putanji od 33 godine, suočavamo se sa istom Srbijom, Srbijom koja se ne mijenja.

Čestitam 33. godišnjicu osnivanja Pokreta SDA u Sandžaku.

Zyra për Komunikim PublikZyra e Kryeministrit
1...1,0051,0061,007...1,755Faqja 1,006 nga 1,755