Kreu Blog Faqe 118

 Liria Demokratike & Robëria Socialiste

Drini.us
-
0
 Liria Demokratike & Robëria Socialiste
Besim Prishtina
____
Një socialiste e painformuar nga Shqipërisë ka deklaruar se Kosova nuk i ka borxh asgjë Amerikës.
        Poashtu socialistja deklaroi se Amerika nuk duhet të insistojë çë Kosova të ketë edhe një burim alternativ të furnizimit me energji.  Socialistja pohon se do të organizojë protesta anti-amerikane në Prishtinë, nëse AMERIKA insiston me ia dhurue Kosovës gazsjellësin, i cili gazsjellës nuk e obligon konsumatorin të furnizohet me gas, por është mundësi alternative.
      Kryetari Dr. Ibrahim Rugova dhe liderët tjerë ushtarako-politik të KS kanë kërkuar zyrtarisht ndihmë nga SHBA 1989-1999. 
     Kërkesa ishte çë SHBA, të ndihmojë në ndërprerjen e dhunës terroriste, ushtarake, policore, politike, arsimore çë RSFJ & RFJ e ekzekutonte, sidomos në periudhën 1989-1999.  
      Amerika iu përgjegj pozitivisht  kërkesave,  dhe e bëri ndihmën madhështore, në të cilën participoi edhe NATO, si fuqia më e madhe ushtarako-politike planetare. 
      Amerika në asnjë rast s’ka theksuar se: 
      Ne ju çliruam, ne ju pavarësuam…, sepse është shtet i mirë, çë s’i përmend mirësitë.
       Ndihmë politike-ekonomike dhe bashkpunim politik, kanë kërkuar të gjithë liderët politik parlamentar të KS, edhe në vitet 1999-2019. Edhe kjo kërkesë u miratua me pavarësim-themelim të shtetit të Kosovës dhe themelimin e ushtrisë së Kosovës.
            Amerika s’ka kërkuar ndonjë borxh…edhe pse çlirimi & mirëmbajtja e lirisë, taksapaguesve Amerikan ju ka kushtuar rreth 50 miliard$, për këto 27 vite të sigurimit të lirisë, duke e mbrojtur KS nga egërsirat e jashtme dhe mbrendshme.
 
           Punëtorët e KS të punësuar në kampet ushtarake Amerikane në KS(27 Vjet), dhe në kompanitë & ushtrinë Amerikane në Afganistan & Irak(15 vjet), kanë marrë rroga të cilat në total të kombinuara janë rreth 150 milion $ të ardhura mesatare vjetore për 27 vjet!!! 
          Këto punësime ishin dhe janë një ndër gjeneratorët e rëndësishëm të zhvillimit të jashtzakonshëm ekonomik.
          Fillimisht ishin rreth 6000 Kosovar të punësuar në kampet Amerikane të KS, pastaj rreth 3500 në Afganistan & Irak (punëtorë & ekspert të besueshëm, me eksperiencë nga kampet Amerikane në KS). 
          AMERIKA ka çliruar (1943-1945) :  Italinë, Francën, Holandën, Belgjikên, Greqinë, Gjermaninë, Rusinë( të cilën e ka furnizue me armatim për tu mbrojtë nga Gjermania Nacional Socialiste), Austrinë, Japoninë, Norvegjinë etj… 
      Bashkimi i dy Gjermanive në 1991 u bë duke i falenderuar bashkpunimit me SHBA.
      Kosova e çliruar & shpëtuar me ndihmën e Amerikës dhe Britanisë, ka obligim moral të jetë mirënjohëse, dhe e ka mundësinë e bashkëpunimit me dy shtetet demokratike. 
     Disa të painformuar, dhe disa qëllimkëqijë, bashkpunimin me Amerikën, e cilësojnë si vasalitet ose servilitet!
    Adhuruesit e robërisë, dhe urrejtësit e lirisë, mbrojtjen e KS nga NATO-s, e cilësojnë si okupim!!! 
     Adhuruesit e robërise dhe të pakënaqurit me liri nuk i fajësoj, sepse janë lindë dhe rritë në kushtet e robërisë, si kafshët në kopshtin zoologjik.
    Kur iu hjekën grilat e robërisë, disa të çliruar mbetën të hutuar me rrethanat e lirisë, dhe ju mungon  me nostalgji “barazia” e kopshtit zoologjik, ku kafshët socialiste  e kishin të garantuar racionin e “barabart” të:  dhunës, ushqimit dhe strehimit shtazarako-socialist, çë në zhargonin majtist quhet “barazia sociale”.
     Liria fizike fitohet mbrenda një dite, ndërsa liria mentale për disa vonon, e fatkeqësisht për disa nuk ndodhë asnjëhere, dhe çka është më së keqi bartet edhe në gjeneratat pasuese, si trashëgimi mentale, e dekoruar dhe maskuar si “trashëgimi” historike.

O idhulli im, shpëtimtari i popullit tim

Drini.us
-
1
O idhulli im, shpëtimtari i popullit tim

(Vargje mirënjohjeje Presidentit amerikan William Jefferson Clinton, mikut të madh të Kosovës. )

Me të gdhirë dita
e me t’u ngrysur nata,
o idhulli im,
o shpëtimtari i popullit tim,
lutem për Ju.

Me mua luten toka,
qielli, dielli e hëna,
dhe miliona zemra nënash,
të cilave dhimbjen
ua ktheve në besim e shpresë
për jetë të re.

Ëndërr e kam
të marr në përqafim,
të puth ballin
e të falënderoj,
që na nxore nga dhëmbët
e shtrigës plakë,
që kudo la varre,
gjëmë e plagë.

Paç uratën e Zotit,
që shpëtove mijëra jetë njerëzish
nga kthetrat e fashistëve
dhe sadistëve!

Sa herë shkoj në Prishtinë,
kërkoj hapat e tu.
Të fala edhe në Nju-Jork të çoj,
sa të jem gjallë
do të kujtoj.

O idhulli im,
o shpëtimtari i popullit tim,
o arkitekt urash e miqësish,
o luftëtar i pakompromis
kundër prangave
dhe diktaturave.

Me veprën tënde humane,
nga netët e Shën Bartolemeut
na i ngjalle shpresat e fashitura
për jetë dhe të ardhme.

Me emrin tënd
pagëzuam djem e sheshe.

Emri yt kudo dëgjohet,
emri yt kudo nderohet,
emri yt përjetësisht do të kujtohet,
sa të ketë shqiptarë
mbi këtë tokë!

Arif Ejupi
Gjenevë, 23 maj 2026

Sot…, poezi nga Fetah Rrustem Sheholli

Drini.us
-
0
Sot…, poezi nga Fetah Rrustem Sheholli

SOT…

Poezi

  • Fetah Rrustem Sheholli

Të kërkova:
Nën hijen e rrushit
Nën degët e kumbullës
Në çdo qosh të shtëpisë

Sot
Nuk je në ditëlindjen time
Për herë të parë
Do të më mungosh
Edhe në të tjerat
Derisa jam gjallë

Lëmova me afsh
Parfumin erëkëndës
E këmishën e bukur
Shijova aromën tënde
Preka gjurmët e gishtave tu
Oh, i shtrenjti Ngadhnjimi im!

Të gjeta
Në fotografitë e para një viti
Me atë buzëqeshjen tënde të ëmbël
Mungesa jote m’u bë eshkë në zemër

E di:
Të tjerët
Edhe për asgjë
Bëjnë muzikë
Vallëzojnë e dalldisen…

Unë s’i kuptoj
Nuk i shoh
As nuk i dëgjoj

Jam i mbërthyer
Në lëvozhgën e mallit tim
Ku fytyra jote kristal
Po më fisnikëron qëndrimin
Pip në këmbë

Më 14 qershor 2026

Mesazhi i vërtetë për mërgimin dhe përgjegjësia ndaj vendit

Drini.us
-
2
Mesazhi i vërtetë për mërgimin dhe përgjegjësia ndaj vendit

Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan

Prej dekadash gurbeti ka qenë pjesë e historisë sonë kombëtare. Në kohë okupimi shumë të rinj u detyruan të largohen nga Kosova për shkak të shtypjes politike, mungesës së perspektivës dhe mbijetesës ekonomike. Shumë prej tyre sakrifikuan rininë, familjen dhe jetën normale për të siguruar bukën e gojës në vende të huaja. Ata punuan në ndërtimtari, nëpër fabrika, restorante, ferma e punë të rënda fizike që shpesh vendasit nuk dëshironin t’i bënin. Për këtë sakrificë meritojnë respekt të madh.
Megjithatë, viteve të fundit është krijuar një fenomen shqetësues. Shumë të rinj që jetojnë jashtë, kur vijnë për pushime në Kosovë apo Shqipëri, paraqesin vetëm anën luksoze të jetës së tyre. Vishen me marka të shtrenjta, marrin vetura luksoze me “rent a car”, shpenzojnë pa kursim për disa ditë dhe krijojnë përshtypjen sikur jeta në Perëndim është vetëm rehati, pasuri dhe sukses i shpejtë.
Në anën tjetër, rrallë flitet për realitetin e vështirë që përjetojnë gjatë gjithë vitit. Nuk flitet për orët e gjata të punës, lodhjen fizike, stresin psikologjik, vetminë, jetën larg familjes, mungesën e shoqërisë dhe sakrificat e përditshme për të kursyer para. Nuk flitet për mallin ndaj prindërve, për festat që i kalojnë larg familjes dhe për faktin se shumë prej tyre kalojnë vite të tëra duke bërë punë të rënda vetëm për të mbajtur një standard jetese.
Ky kontrast mes realitetit dhe asaj që shfaqet gjatë pushimeve po ndikon fuqishëm tek të rinjtë në vend. Shumë prej tyre po joshen nga një imazh i idealizuar i gurbetit dhe po e shohin largimin si zgjidhjen e vetme për sukses. Si pasojë, fshatra e qytete po zbrazen, familje po ndahen dhe vendi po humb fuqinë më të madhe që ka – rininë.
Është e kuptueshme që secili kërkon jetë më të mirë. Askush nuk duhet gjykuar pse largohet për një perspektivë më të sigurt ekonomike. Por është po aq e rëndësishme që të rinjve t’u thuhet e vërteta. Nuk është e drejtë që ata të shtyhen drejt një rruge të vështirë vetëm nga iluzioni i luksit të përkohshëm që shohin gjatë verës.
Edhe vetë kam kaluar nëpër një përvojë që më bën ta shoh këtë çështje ndryshe. Gjatë viteve të okupimit, kur arsimi shqip në Kosovë mbahej me shumë sakrificë, unë bashkë me bashkëshorten punonim në arsim pa paga, vetëm për ta mbajtur gjallë shkollën shqipe dhe për të mos u dorëzuar para regjimit okupues. Ishin vite të rënda, me pasiguri, presion dhe rrezik të vazhdueshëm.
Në atë kohë e kisha familjen e vëllait dhe të motrës në Berlin. Vëllai më ofroi mundësinë që të shkoja edhe unë në Gjermani dhe si matematikan të punësohesha me të ardhura shumë të mira për atë kohë. Ishte një ofertë joshëse, sidomos kur dihet se ne në Kosovë punonim pa paga dhe jetonim me shumë vështirësi. Por unë vendosa të mos largohem. Zgjodha të qëndroj në Kosovë, pranë studentëve, pranë popullit tim dhe pranë idealit për liri e shtet.
Qëndrova edhe gjatë luftës, duke kontribuar aq sa munda për arsimin dhe çështjen kombëtare, edhe pse kjo nënkuptonte sakrificë dhe rrezik për jetën. Nuk pendohem për atë vendim, sepse besoj se po të mendonin të gjithë vetëm si të largoheshin, Kosova do ta kishte pasur shumë më të vështirë mbijetesën dhe ringritjen.
Sot Kosova nuk është më ajo e para 20 apo 25 viteve. Ka më shumë mundësi pune, bizneset janë zgjeruar, pagat gradualisht po rriten dhe shumë sektorë kanë mungesë fuqie punëtore. Natyrisht se ende ka probleme të mëdha – korrupsion, padrejtësi, paga jo gjithmonë të mjaftueshme dhe mungesë perspektive në disa fusha – por megjithatë ekzistojnë mundësi reale për ata që duan të ndërtojnë jetën në vendin e tyre.
Prandaj, të rinjtë që jetojnë jashtë duhet të kenë një rol më të përgjegjshëm ndaj bashkëmoshatarëve të tyre në atdhe. Ata nuk duhet ta romantizojnë gurbetin, por ta tregojnë atë ashtu siç është: me të mirat dhe me vështirësitë e tij. Le t’u tregojnë të rinjve se paraja jashtë fitohet me shumë mund, se jeta larg familjes ka kosto emocionale dhe se jo çdo histori emigrimi përfundon me sukses.
Një popull që humb rininë e humb energjinë, zhvillimin dhe të ardhmen e vet. Asnjë shtet nuk mund të ndërtohet vetëm me nostalgji verore dhe me fotografi luksoze në rrjete sociale. Shteti ndërtohet nga njerëzit që jetojnë, punojnë dhe kontribuojnë çdo ditë në vendin e tyre.
Brezi ynë dha shumë për ta ruajtur këtë vend në kohët më të vështira. Brezi i sotëm duhet të japë kontributin e vet për ta zhvilluar dhe forcuar atë. Mesazhi më i ndershëm që mund t’u japim të rinjve sot është ky: mos merrni vendime vetëm nga pamja e jashtme e gurbetit. Dëgjoni të vërtetën e plotë. Peshoni sakrificat dhe mundësitë. Dhe mbi të gjitha, mos e humbni besimin se edhe në vendin tuaj mund të ndërtohet një jetë me dinjitet, punë dhe perspektivë.

Më 16 qershor 2026

Kosova dhe sfida e ndërtimit të kujtesës institucionale: një perspektivë mbi kapacitetin shtetëror dhe administratën publike

Drini.us
-
0
Kosova dhe sfida e ndërtimit të kujtesës institucionale: një perspektivë mbi kapacitetin shtetëror dhe administratën publike

Agim Vuniqi, Vashington

Mungesa e një sistemi të konsoliduar të kujtesës institucionale mbetet një pengesë e rëndësishme për forcimin e kapacitetit shtetëror në Kosovë. Dobësitë në ruajtjen e dokumentacionit, transferimin e njohurive dhe vazhdimësinë administrative ndikojnë në cilësinë e politikave publike dhe efikasitetin institucional.
Ky dokument thekson tri mesazhe kryesore: (1) forcimi i kujtesës institucionale është kusht për administratë profesionale dhe politika të qëndrueshme; (2) vlerësimet ndërkombëtare tregojnë nevojën për përmirësim në menaxhimin e njohurisë, meritokracinë dhe kapacitetet administrative; dhe (3) digjitalizimi i dokumentacionit, zhvillimi i shërbimit civil dhe ndërtimi i ekspertizës vendore duhet të jenë prioritete të reformës së administratës publike.
1. Problemi i kujtesës institucionale
Kujtesa institucionale përfaqëson aftësinë e institucioneve për të ruajtur dokumentacionin, përvojën, procedurat dhe njohuritë e akumuluara. Ajo është thelbësore për vazhdimësinë e politikave publike, llogaridhënien dhe efikasitetin administrativ.
Në Kosovë, qasja në dokumentacionin institucional të periudhave të mëhershme shpesh mbetet e kufizuar. Procesverbalet, raportet, analizat dhe dokumentet zyrtare të viteve të para të ndërtimit institucional pas luftës nuk janë gjithmonë të arkivuara ose të qasshme në mënyrë sistematike në format digjital. Kjo pengon analizën historike, mësimin institucional dhe ndërtimin e politikave mbi përvojat ekzistuese.
Problemi shtrihet edhe përtej dokumentacionit qeveritar. Arkivat administrative, dokumentacioni kadastral dhe menaxhimi i të dhënave publike ndikojnë në sigurinë juridike, ofrimin e shërbimeve dhe besimin e qytetarëve ndaj institucioneve.
2. Gjetjet e organizatave ndërkombëtare
Vlerësimet e OECD/SIGMA dhe raportet e Komisionit Evropian kanë identifikuar vazhdimisht sfida në administratën publike të Kosovës.
Raportet e SIGMA-s kanë evidentuar nevojën për përmirësim në:
menaxhimin e burimeve njerëzore;
koordinimin e politikave publike;
planifikimin strategjik;
transformimin digjital;
llogaridhënien institucionale;
profesionalizimin e shërbimit civil.
Raportet e Komisionit Evropian kanë theksuar gjithashtu rëndësinë e rekrutimit të bazuar në meritë, reduktimit të ndikimit politik dhe ngritjes së kapaciteteve profesionale.
Këto vlerësime tregojnë se sfida kryesore lidhet me cilësinë e funksionimit institucional dhe ruajtjen e vazhdimësisë administrative.
3. Përvoja e shteteve me administratë të konsoliduar
Përvoja e vendeve me administratë të zhvilluar tregon se stabiliteti institucional mbështetet në një shërbim civil profesional dhe sisteme efektive të menaxhimit të njohurisë.
Gjermania, Franca, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara kanë ndërtuar mekanizma që garantojnë vazhdimësinë administrative pavarësisht ndryshimeve politike. Dokumentacioni publik arkivohet sipas standardeve të përcaktuara, ndërsa ekspertiza institucionale ruhet përtej cikleve zgjedhore.
Shumica e vendeve të NATO-s dhe Bashkimit Evropian zbatojnë gjithashtu procedura të standardizuara për verifikimin e integritetit dhe sigurisë së zyrtarëve me qasje në informacione sensitive ose funksione strategjike, si pjesë e mbrojtjes së interesit publik dhe forcimit të besimit institucional.
4. Kapacitetet strategjike dhe prodhimi i ekspertizës
Kapaciteti shtetëror varet edhe nga ekzistenca e institucioneve kërkimore dhe analitike që mbështesin vendimmarrjen publike.
Në shumë vende evropiane, institutet publike dhe qendrat strategjike ofrojnë analiza afatgjata në fusha si energjia, siguria kombëtare, zhvillimi ekonomik, teknologjia dhe politikat industriale. Këto institucione krijojnë një bazë të qëndrueshme ekspertize që mbetet funksionale pavarësisht ndryshimeve politike.
Kosova vazhdon të ketë kapacitete të kufizuara në këtë drejtim. Si rezultat, politikëbërja shpesh mbështetet në analiza afatshkurtra ose ekspertizë të jashtme, duke kufizuar zhvillimin e planifikimit strategjik afatgjatë.
5. Prioritetet për reformë
Për të forcuar kapacitetin institucional dhe administrativ të shtetit, mund të konsiderohen këto masa prioritare:
Krijimi i një sistemi të integruar për arkivimin dhe digjitalizimin e dokumentacionit publik sipas standardeve evropiane.
Forcimi i mekanizmave të menaxhimit të njohurisë dhe transferimit të përvojës brenda institucioneve.
Zhvillimi i institucioneve për trajnim dhe ngritje profesionale të shërbimit civil.
Konsolidimi i sistemeve të rekrutimit dhe avancimit të bazuara në meritë.
Krijimi i qendrave kërkimore dhe strategjike në sektorë me rëndësi kombëtare.
Përmirësimi i mekanizmave të verifikimit të integritetit dhe sigurisë për pozitat e ndjeshme publike.
Zhvillimi i politikave afatgjata për ruajtjen dhe menaxhimin e të dhënave publike.
Përfundim
Kapaciteti shtetëror nuk matet vetëm me numrin e institucioneve apo prodhimin e legjislacionit, por me aftësinë për të ruajtur dijen institucionale, garantuar vazhdimësinë administrative dhe zhvilluar ekspertizë profesionale.
Për Kosovën, forcimi i kujtesës institucionale është një komponent thelbësor i sundimit të ligjit, cilësisë së qeverisjes dhe aftësisë së shtetit për të planifikuar e vepruar në mënyrë strategjike në afatgjatë.
Një nuancë e rëndësishme: pretendimi se administrata e kohës së autonomisë ishte në çdo aspekt më e avancuar se sot është i debatueshëm. Megjithatë, është e arsyeshme të argumentohet se në disa sektorë ekzistonte një kulturë më e fortë e dokumentimit, planifikimit teknik dhe ekspertizës sektoriale, ndërsa sot Kosova ka më shumë legjitimitet demokratik, por ende përballet me boshllëqe serioze në profesionalizimin dhe ruajtjen e memories institucionale. Kjo mbështetet edhe nga vlerësimet e fundit të SIGMA/OECD për sfidat e vazhdueshme të administratës publike.

Në Gllogjan …, te yjet e Lirisë!

Drini.us
-
0
Në Gllogjan …, te yjet e Lirisë!

Sak Muji, Rugovë

NË GLLOGJAN PUSHOJNË METEORËT E LIRISË
Aty ku toka flet me gjak, aty ku flamuri nuk ulet, aty ku heshtja ka zë më të fortë se fjala, prehen bijtë e kombit, ata që jetën, rininë, ëndrrat dhe frymën ia falën Kosovës, lirisë dhe bashkimit kombëtar.
Gllogjani nuk është vetëm vend në hartë.
Është altar.
Është plagë e shenjtë.
Është krenari e Dukagjinit.
Është kujtesë e UÇK-së.
Është vend ku toka dhe qielli takohen në emër të dëshmorëve.
Nën përkujdesjen e Shoqatës së Veteranëve të UÇK-së, të familjeve të dëshmorëve dhe të atyre që e mbajnë gjallë amanetin e lirisë, kujtimi për ta nuk është lënë në harresë.
Ai ruhet me nder, me lot, me krenari dhe me përgjegjësi, ashtu siç i ka hije një kombi që e di çmimin e lirisë.
Nga trungu i Musë Mehmetit, nga ajo familje e urtë, burrërore dhe atdhetare, dolën burra që nuk e shitën lirinë për frikë, as Atdheun për rehati.
Dolën djem që e kthyen kullën në shkollë të ilegales, sofrën në kuvend të lirisë, heshtjen në betim dhe jetën në amanet kombëtar.
Nga kullat e Isniqit dolën emra që nuk i mbulon dheu:
Ganiu,
Xhaferi,
Xhevdeti,
Rrustemi,
Mehmeti,
dhe gjithë ata që e mbajtën ndezur zjarrin e çlirimit, në kohë kur fjala shqipe ndiqej, kur trakti ruhej fshehur, kur besa ishte më e fortë se frika dhe kur liria dukej larg, por jetonte në zemrat e mëdha.
Ganiu dhe Xhaferi ranë për të mos rënë Kosova.
Ranë si bij të një shtëpie që lirinë e kishte bërë fe të shpirtit.
Ranë si dëshmorë të Atdheut, por u ngritën si emra të përjetshëm në kujtesën shqiptare.
Xhevdet Musë Balaj, i urtë, fjalëpak, por i pathyeshëm si guri i Dukagjinit, mbeti drita e qetë e atij brezi që nuk kërkonte lavdi për vete, por punonte për Atdheun.
Ai e mbajti plagën e familjes në zemër, jo si dobësi, por si zjarr që nuk fiket, si dhimbje që kthehet në krenari, si amanet që nuk harrohet.
Gllogjani sot nuk është vetëm vend prehjeje.
Është dëshmi e luftës.
Është faqe e hapur e historisë.
Është vend ku dëshmorët nuk heshtin, por flasin përmes gurëve, përmes flamurit, përmes emrave të gdhendur, përmes lotëve të familjeve dhe përmes krenarisë së popullit.
Para tyre nuk shkohet vetëm me lule.
Shkohet me përulje.
Me nderim.
Me besë.
Me kujtesë.
Me përgjegjësi.
Me zotim se liria nuk harrohet, nuk shitet dhe nuk nëpërkëmbet.
Sepse ata që ranë për Atdhe nuk vdesin kurrë.
Ata bëhen dritë në rrugën e kombit.
Bëhen zë në ndërgjegjen tonë.
Bëhen amanet për brezat që vijnë.
Familja Balaj nuk dha pak.
Ajo dha mund.
Dha djersë.
Dha rini.
Dha mërgim.
Dha ilegale.
Dha luftë.
Dha dëshmorë.
Dha emra që nuk i mbulon harresa.
Nga Isniqi në Gllogjan, nga kulla në front, nga fjala e fshehtë në kushtrim të hapur, nga dhimbja në krenari, këta bij të kombit mbetën meteorë lirie në qiellin shqiptar.
Lavdi dëshmorëve të familjes Balaj.
Lavdi bijve të Isniqit.
Lavdi Gllogjanit të krenarisë kombëtare.
Lavdi UÇK-së dhe gjithë atyre që ia dhanë jetën Kosovës.
Liria nuk dhurohet.
Liria fitohet.
Atdheu nuk shitet.
Atdheu ruhet.
Dëshmorët nuk vdesin.
Ata pushojnë në tokë, por jetojnë në zemrën e kombit.
Meteorë lirie, nga Isniqi në Gllogjan, nga Gllogjani në përjetësi.
— Sak Muji ’26

Kulla e Isniqit, meteorët e Lirisë

Drini.us
-
0
Kulla e Isniqit, meteorët e Lirisë

Sak Muji, Rugovë  

I. Guri që mban kujtesë
Nga kullat legjendare të Isniqit, aty ku guri nuk është vetëm gur, por kujtesë, gjak, besë e histori, dolën burra që nuk e matën jetën me rehati, por me nder, me qëndresë dhe me liri.
Aty, ku bora binte mbi gurët e Dukagjinit, ku dera e odës nuk hapej vetëm për mik, por edhe për fjalën e madhe të Atdheut, familja Balaj e mbajti ndezur zjarrin e kombit në kohë të errëta, kur robëria mundohej ta mbyste frymën shqiptare.
Në atë truall të bekuar, buka ndahej me mikun, fjala ruhej si amanet, ndërsa besa ishte më e rëndë se guri i kullës.
Aty u rritën bij që nuk u përkulën para pushtuesit, as para frikës, as para natës së gjatë të robërisë.
II. Nga Bala plak te Misin Niman Bala
Ky trung nuk nisi dje.
Ai vjen nga thellësia e kohës, nga kullat e Balajve të Isniqit, nga tradita e vjetër e Balës plak, nga viti 1880 e më herët, nga ajo rrënjë që e kishte Atdheun si fe të shpirtit.
Më 23 janar 1916, në Podgoricë, kur u vra Isa Boletini vetë i teti, në truprojën e Bacës Isë ishte edhe Misin Niman Bala, burrë i dalë nga ai trung i moçëm i Balajve të Isniqit.
Emri i tij nuk mbeti vetëm në kujtesë familjare.
Sipas trashëgimisë së ruajtur me nder, varri i Misin Niman Balës gjendet pranë varrit të Isa Boletinit në Boletin të Kosovës.
Aty, pranë njërit prej emrave më të mëdhenj të kombit, pushon edhe një bir i Isniqit, një dëshmi se kjo familje kishte qenë në krah të historisë edhe kur historia shkruhej me gjak.
Kjo nuk është rastësi.
Kjo është vijë gjaku.
Është vazhdimësi bese.
Është rrugë burrash që shkon nga Isa Boletini, te ilegalja shqiptare, te UÇK-ja, deri te varrezat e dëshmorëve në Gllogjan.
III. Trungu i Musë Mehmetit
Në krye të një trungu të mëvonshëm të kësaj familjeje qëndronte Musë Mehmeti, burrë i urtë, i fortë e i thellë, që edhe kur mërgimi ia rëndoi shpirtin, nuk ia zbehu kurrë dashurinë për tokën, për Shqipërinë, për Kosovën dhe për lirinë.
Ai nuk u la fëmijëve vetëm emër e gjak.
U la rrugë.
U la frymë.
U la besim.
U la amanetin më të madh:
me qenë shqiptar me zemër,
me qenë njeri i Atdheut deri në fund.
Në shtëpinë e Musë Mehmetit nuk rritej vetëm familje; rritej qëndresë.
Nuk mësohej vetëm buka e sofrës; mësohej edhe buka e lirisë, ajo bukë që hahet me mund, me sakrificë, me burg, me mërgim, me plagë e me gjak.
IV. Kulla që u bë shkollë ilegale
Nga ajo familje dolën djem që Kosovën nuk e panë si fjalë, por si plagë që duhej shëruar.
Dolën Ganiu, Rrustemi, Xhaferi, Xhevdeti e Mehmeti dhe bij të tjerë të atij trungu, që e kthyen kullën në shkollë ilegale, sofrën në kuvend burrash, heshtjen në betim dhe jetën në shërbim të çlirimit.
Në kullën e Isniqit nuk flitej për liri si për një ëndërr të largët.
Aty liria përgatitej.
Aty shpërndahej fjala. Aty ruhej trakti.
Aty rritej besimi.
Aty forcohej ideali.
Aty ajo që pushtuesi e quante rrezik, populli e quante dashuri për kombin.
Kulla e Balajve nuk ishte vetëm shtëpi.
Ishte strehë fjale, strehë besimi, strehë organizimi.
Ishte një odë ku zëri i Kosovës nuk lejohej të shuhej, edhe atëherë kur armiku mendonte se kishte mbyllur çdo derë.
V. Familja që dha shumë
Familja Balaj nuk dha pak.
Ajo dha mund.
Dha djersë.
Dha rini.
Dha plagë.
Dha mërgim.
Dha burgje.
Dha luftë.
Dha dëshmorë.
Dha emra që nuk mbulohen me dhe.
Dëshmorët e saj nuk ranë për t’u harruar. Ata ranë që Kosova të ngrihej. Ranë që flamuri të mos rrinte i fshehur. Ranë që fëmija shqiptar të mos rritej më me frikë. Ranë që Atdheu të kishte mëngjes.
Dhe kur një familje jep bij për liri, ajo nuk është më vetëm familje.
Ajo bëhet kapitull historie. Bëhet gur themeli. Bëhet altar kujtese.
VI. Ganiu dhe Xhaferi – rënia që u bë ngritje
Në vijën e parë të qëndresës, në rreshtin e atyre që nuk u kursyen, ishin edhe Ganiu dhe Xhafer Bala.
Ata ranë për të mos rënë Kosova.
Ranë si bij të një shtëpie që e kishte bërë lirinë fe të shpirtit.
Ranë si dëshmorë të Atdheut, por u ngritën si emra të përjetshëm në historinë shqiptare.
Rënia e tyre nuk ishte fund. Ishte kushtrim. Ishte flakë. Ishte amanet. Ishte dhimbje që nuk u shua, por u kthye në krenari.
Nga dita e rënies së tyre, familja Balaj mbajti në zemër një plagë të madhe, por edhe një dritë të pashuar.
Sepse vëllai që bie për Atdhe nuk largohet; ai bëhet dritë në rrugën e atyre që mbeten.
VII. Xhevdet Musë Balaj – drita e qetë e një brezi
Mes këtyre emrave, si dritë e qetë, si zjarr i fshehur nën hi, si gur i rëndë i Dukagjinit, qëndron Xhevdet Musë Balaj.
Xhevdeti ishte i urtë, por jo i thyeshëm.
I heshtur, por jo i ftohtë.
Fjalëpak, por me qëndrim sa një mal.
Ai i takonte atij brezi që nuk bënte zhurmë për vete, por punonte për Atdheun. Atij brezi që nuk kërkonte lavdi, por liri.
Qysh i ri, në vitet kur Kosova ziente nën çizmen e pushtuesit, Xhevdeti e kuptoi se historia nuk pritet duarkryq.
Ajo shkruhet me guxim, me organizim, me sakrificë, me besë ndaj shokut dhe me dashuri ndaj popullit.
Nga Isniqi deri në mërgim, nga ilegalia deri te UÇK-ja, nga fjala e fshehtë deri te kushtrimi i hapur, ai mbeti i lidhur me rrugën e çlirimit.
Nuk iu nda kurrë Kosovës.
Nuk iu nda Shqipërisë. Nuk iu nda idealit të bashkimit kombëtar.
Kur u ndezën aksionet e UÇK-së, Xhevdeti nuk i pa si lajm të largët, por si sihariq të zemrës.
Sepse e dinte se aty ishte rruga. E dinte se liria nuk vinte me lutje.
E dinte se robëria nuk largohej me fjalë boshe.
E dinte se një ditë pushka e lirisë do të fliste në emër të popullit.
VIII. Mehmet Musa – kujdestar i kujtesës
Në këtë varg dhimbjeje, krenarie e kujtese, qëndron edhe Mehmet Musa, ai që kujdeset që emrat të mos mbulohen nga harresa, që kujtimi të mos mbetet vetëm mbi gur varri, por të jetojë në fjalë, në shkrim, në rrëfim, në brez pas brezi.
Sepse kombet nuk harrojnë vetëm kur nuk kanë dëshmorë. Kombet harrojnë kur nuk kanë kujdestarë të kujtesës.
Mehmet Musa, me dhimbjen e vet, me kujdesin e vet, me përkushtimin ndaj vëllezërve dhe trungut të familjes, e mban gjallë atë zjarr që nisi në kullë, kaloi në ilegale, u bë pushkë në UÇK dhe sot rri si dritë mbi varret e dëshmorëve.
IX. Boletini dhe Gllogjani – dy altarë të një kujtese
Sot, emrat e kësaj familjeje lidhen me dy vende të shenjta të kujtesës kombëtare.
Në Boletin të Kosovës, pranë varrit të Isa Boletinit, qëndron kujtimi i Misin Niman Balës, truprojës së Bacës Isë, bir i Balajve të Isniqit.
Në Varrezat e Dëshmorëve në Gllogjanin krenar e kombëtar, pushojnë dëshmorët e luftës së fundit, bijtë e familjes Balaj, Ganiu dhe Xhaferi, ndërsa kujtimi i Xhevdet Musë Balajt rri pranë tyre si frymë, si plagë, si dritë dhe si vazhdimësi.
Boletini dhe Gllogjani nuk janë vetëm vende.
Janë altarë.
Janë faqe historie.
Janë dëshmi se liria shqiptare ka pasur rrënjë, krahë, gjak dhe amanet.
X. Para emrave të tyre
Sot, para portretit të Xhevdetit, para kujtimit të Ganiut e Xhaferit, para emrit të Musë Mehmetit, para hijes së Misin Niman Balës, para kujtesës së Isa Boletinit dhe para kullave të Isniqit, duhet të ulemi me respekt.
Jo me fjalë të zbrazëta.
Jo me duartrokitje të rastit.
Por me zemër.
Me kujtesë.
Me përgjegjësi.
Sepse familjet si Balaj nuk janë vetëm familje.
Janë kapituj të historisë. Janë oda ku mësohet çka është Atdheu.
Janë dëshmi se liria nuk u dhurua, por u fitua me gjak, me punë, me mërgim, me burg, me ilegale, me pushkë dhe me besë.
Në atë kullë të Isniqit, ku fryma shqiptare nuk u shua kurrë, edhe sot dëgjohet një zë:
Liria nuk dhurohet.
Liria fitohet.
Atdheu nuk shitet.
Atdheu ruhet.
Dëshmorët nuk vdesin.
Dëshmorët bëhen dritë.
XI. Meteorë lirie
Lavdi jetës dhe veprës së Xhevdet Musë Balaj.
Lavdi dëshmorëve të familjes Balaj.
Lavdi Gani Balës dhe Xhafer Balës.
Lavdi Rrustem Balës dhe gjithë atyre që mbajtën barrën e idealit.
Lavdi Musë Mehmetit dhe trungut të tij atdhetar.
Lavdi Misin Niman Balës, birit të Isniqit që qëndroi në truprojën e Isa Boletinit.
Lavdi kullave të Isniqit që i dhanë kombit burra, besë dhe histori.
Lavdi Gllogjanit krenar, ku pushojnë bijtë e lirisë.
Lavdi Boletinit, ku historia rri zgjuar.
Lavdi UÇK-së dhe gjithë dëshmorëve të kombit.
Ata që i shërbyen Atdheut nuk vdesin kurrë.
Ata mbeten emra të gdhendur në zemrën e kombit, të kujtuar me lot, të nderuar me krenari dhe të përjetshëm në dritën e lirisë.
Meteorë lirie,
nga Isniqi në Boletin,
nga Isniqi në Gllogjan,
nga Gllogjani në përjetësi.
— Sak Muji ’26

Urim për Dom Nosh Gjolajn në 50 – vjetorin e meshtarisë së tij

Drini.us
-
0
Urim për Dom Nosh Gjolajn në 50 – vjetorin e meshtarisë së tij

Nga Frank Shkreli

I dashur Dom Nosh:
Me rastin e 50-vjetorit të Meshtarisë suaj, kam nderin dhe kënaqësinë t’ju përcjell urimet e mia më të përzemërta si ish-koleg dhe bashkëstudent i juaji në Gjimnazin Klasik Salezian të Rijekës në Kroaci ku kemi kaluar së bashku disa vite të rinisë sonë, 1965–1969.
Pesëdhjetë vjet shërbim meshtarak janë një dëshmi e rrallë e besnikërisë ndaj thirrjes së Zotit dhe e përkushtimit ndaj Kishës, Kombit e popullit. Duke kujtuar rrugëtimin tuaj, nuk mund të mos veçoj shërbimin tuaj të çmuar në Prishtinë, në një nga periudhat më të vështira dhe më sfiduese për shqiptarët e Kosovës. Në ato vite të rënda, kur liritë kombëtare e njerëzore ishin të kufizuara dhe populli ynë përballej me padrejtësi të shumta, e shtypje të mëdha, ju qëndruat pranë besimtarëve dhe bashkatdhetarëve tuaj me guxim, urti dhe përkushtim të palëkundur.
Prania dhe veprimtaria juaj nuk ishin vetëm shërbim fetar, por edhe burim shprese, dinjiteti dhe force morale për shumë njerëz. Ju dëshmuat se meshtari i vërtetë është gjithnmonë pranë popullit të tij sidomos në kohët më të vështira.
Për ne që ju kemi njohur prej rinisë, është gëzim i veçantë të shohim se idealet, serioziteti dhe vlerat që ju karakterizonin në bankat e shkollës kanë mbetur udhërrëfyes të jetës suaj edhe gjatë pesë dekadave të meshtarisë.
Në këtë jubile të artë, ju uroj shëndet, paqe, gëzim shpirtëror dhe bekimet e Zotit për shumë vite të tjera. Mirënjohja e njerëzve që u keni shërbyer dhe respekti i miqve e kolegëve tuaj janë dëshmi e veprës së madhe gjatë një gjysëm shekulli.
Me respekt të veçantë dhe kujtime të paharruara nga vitet tona në Rijekë.
Frank Shkreli
Ish-koleg në Gjimnazin Klasik të Rijekës (1965–1969)
Ad Multos Annos, Dom Nosh!
Zoti ju shpërbleftë për gjithçka keni bërë në shërbim të Kishës, të Kombit shqiptar dhe të njeriut.Top of Form
 image.png
Fotot nga ceremonia e meshës me rastin e 50-vjetorit të Meshtarisë së Dom Nosh Gjolaj
                     image.png

Midis Kujtesës dhe përgjegjësisë: Nafi Çegrani – një promete i kohës sonë dhe dëshmitar i ndërgjegjës shqiptare

Drini.us
-
1
Midis Kujtesës dhe përgjegjësisë: Nafi Çegrani – një promete i kohës sonë dhe dëshmitar i ndërgjegjës shqiptare

Bajram Kabashi, Prishtinë

Ka fate njerëzore që nuk i përkasin vetëm një individi. Ato bëhen pjesë e kujtesës së një populli, sepse mbartin mbi vete plagët, vuajtjet, dinjitetin dhe të vërtetat e një kohe të tërë. I tillë është fati i Nafi Çegranit – një histori e rrëqethshme, por njëkohësisht një histori e madhe e qëndresës shqiptare.

Jeta e tij është një udhëtim i gjatë përmes errësirës, ku njeriu u vu përballë mekanizmave më të pamëshirshëm të një sistemi që kishte ngritur frikën në rang ideologjie dhe padrejtësinë në rang institucioni.

I lindur më 10 tetor 1946 në Çegran të Gostivarit, Nafi Çegrani nuk u bë thjesht një analist, publicist dhe gazetar. Ai u bë një dëshmitar i gjallë i një epoke të dhimbshme, një njeri që ruajti ndërgjegjen e tij të papërlyer edhe atëherë kur mbi të rëndonte hija e vdekjes.

Shërbimet sekrete jugosllave antishqiptare e panë si një njeri që dinte shumë. Në vend që ta respektonin dijen, u përpoqën ta shndërronin në viktimë. Si në mitin e Ganimedit, e rrëmbyen nga rrjedha normale e jetës dhe e hodhën në labirintin e kurtheve politike, duke fabrikuar akuza që nuk kishin asnjë lidhje me të vërtetën.

Në vitin 1981, përmes një procesi të montuar në Zenicë, ai u përball me padrejtësinë më të rëndë. Akuzat u ndërtuan mbi sajesa, ndërsa gjykata u shndërrua në skenë të një tragjedie të paralajmëruar. Përpara tij nuk qëndronte drejtësia, por forca brutale e asaj që filozofia juridike e quan “argumentum baculinum” – sundimi i shkopit, i dhunës dhe i frikës mbi arsyen dhe të vërtetën.

Në atë sallë të zymtë, ku shtatë shqiptarë dhe një boshnjak, Abdurahman Sheshiq, dënoheshin me burgime të gjata, mbi Nafi Çegranin ra vendimi më i rëndë: pushkatimi.

Por historia, nganjëherë, i ruan njerëzit që të bëhen dëshmitarë të së vërtetës.

Ai nuk u shua.

Mbijetoi.

…Ky libër nuk lindi nga qetësia, por nga nevoja.
Jo nga ambicia për të shkruar, por nga pamundësia për të heshtur.

Ka tema që nuk zgjedhen; ato të zgjedhin ty. Historia e shqiptarit në këto hapësira ballkanike, e mbarsur me dhunë, përndjekje, ideologji shtypëse dhe qëndresë të heshtur, nuk është thjesht objekt studimi – është përvojë e jetuar, është plagë që ende flet, është kujtesë që kërkon fjalë.

Unë e shkruaj këtë vepër si autor, por edhe si dëshmitar.
Si njeri që e ka njohur nga afër mekanizmin e frikës dhe disiplinimit ideologjik, por që refuzon ta shndërrojë përvojën personale në instrument hakmarrjeje apo sentimentalizmi.

Shkrimi si akt etik: Dënimi me vdekje u shndërrua në burgim të rëndë dhe ai kaloi afro dymbëdhjetë vite në kazamatet e errëta, aty ku heshtja kishte zë dhe ku muret ruanin klithmat e padrejtësisë.

Në ato qeli, Nafiu i ngjante Prometeut të kryqëzuar.

Jo atij të mitologjisë që i shkabët i shqyenin mëlçinë, por Prometeut shqiptar, të cilit i shqyenin jetën, ëndrrat dhe rininë. Megjithatë, ashtu si Prometeu, ai nuk hoqi dorë nga zjarri i ndërgjegjes.

Ky ishte triumfi i tij më i madh.

Sepse sistemet totalitare mund t’ia marrin njeriut lirinë fizike, por nuk mund t’ia marrin dritën e ndërgjegjes.

Dhe pikërisht kjo e dallon Nafi Çegranin.

Ai nuk doli nga burgu si një njeri i thyer. Doli si një njeri që kishte fituar një betejë më të madhe se vetë liria: kishte ruajtur dinjitetin.

Pas lirimit, ai iu rikthye penës, mendimit dhe fjalës së lirë. Diplomoi gazetarinë në Tiranë, shkroi libra që trazuan ndërgjegjen kombëtare, themeloi radion e parë lokale shqipe në Shkup dhe vazhdoi të ndërtojë ura komunikimi për shqiptarët.

Veprat e tij “Ballë për ballë me vdekjen” dhe “Ballë për ballë me UDB-në” nuk janë thjesht libra kujtimesh. Ato janë aktakuza morale kundër mekanizmave të errët të shtypjes dhe, njëkohësisht, monumente të kujtesës shqiptare.

Rrëfimi i tij nuk është histori hakmarrjeje.

Është histori dëshmie.

Sepse dëshmia është hapi i parë drejt drejtësisë.

Nëpërmjet saj, brezat mësojnë se liria nuk është dhuratë, por sakrificë; se e vërteta nuk lind nga frika, por nga guximi; dhe se kombet që harrojnë viktimat e tyre, rrezikojnë të humbasin kujtesën e vet historike.

Sot, Nafi Çegrani ecën krenar.

Jo me krenarinë e triumfit mbi njerëzit, por me krenarinë e triumfit mbi padrejtësinë.

Ai ecën si njeri me ndërgjegje të pastër, si intelektual, si publicist dhe si bir i denjë i kombit shqiptar.

Në damarët e tij vazhdon të qarkullojë e njëjta besnikëri ndaj së vërtetës që nuk u shua as në bodrumet e errëta të hetuesisë, as në qelitë e burgjeve famëkeqe.

Figura e tij na kujton një të vërtetë të madhe:

Armiqtë nuk kanë ardhur kurrë për të na bashkuar.

Por plagët më të mëdha, shpeshherë, janë hapur edhe nga ata që u fshehën pas emrit të patriotizmit.

Megjithatë, Nafi Çegrani mbeti i pathyer.

Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e tij.

Sepse ka njerëz që jetojnë vetëm për kohën e tyre, por ka edhe njerëz që bëhen pjesë e historisë.

Nafi Çegrani i përket kësaj të dytës.

Ai nuk është vetëm një emër.

Ai është një kujtesë.

Ai është një dëshmi.

Ai është një ndërgjegje.

Ai është një testament i gjallë i dinjitetit shqiptar.

Andaj, ky nuk është libër neutral.
Por është libër i ndershëm.

Neutraliteti përballë padrejtësisë nuk është virtyt filozofik; është dorëzim moral. Prandaj, ky tekst pozicionohet qartë: në anën e kujtesës, dinjitetit njerëzor dhe përgjegjësisë historike.

Shkrimi këtu është akt etik – një përpjekje për të rikthyer kuptimin e fjalëve që janë konsumuar nga ideologjitë: patriotizëm, sakrificë, unitet, identitet.

Filozofia e kujtesës si bosht i veprës

Në qendër të kësaj vepre qëndron kujtesa kolektive, jo si arkiv i ftohtë, por si proces i gjallë reflektimi. Kujtesa nuk është thjesht rikujtim i së shkuarës; ajo është mënyra se si një shoqëri e ndërton marrëdhënien me vetveten.

Harresa, në këtë kontekst, nuk trajtohet si dobësi individuale, por si strategji politike dhe ideologjike, e përdorur për të prodhuar nënshtrim, frikë dhe konformizëm.

Autori si subjekt i përfshirë

Unë nuk flas nga lartësia e një katedre akademike.
Flas nga brendia e përvojës.

Kjo nuk e dobëson analizën; përkundrazi, e detyron atë të jetë më e përgjegjshme. Sepse çdo fjalë këtu është e kaluar përmes filtrit të jetës, jo vetëm të teorisë.

…Shqiptari nuk largohet sepse nuk e do vendin e vet; ai largohet sepse vendi i tij, në një moment të caktuar historik, nuk arrin më ta mbajë. Kjo pamundësi për të qëndruar nuk është vetëm ekonomike apo politike, por thellësisht ekzistenciale. Ajo lind atëherë kur njeriu e kupton se qëndrimi do të thotë të heqë dorë nga dinjiteti, nga e drejta për të menduar, për të folur, për të projektuar të ardhmen.

Terrorizmi nga pseudoanalistët kriptoenveristë

Drini.us
-
0
Terrorizmi nga pseudoanalistët kriptoenveristë

Ibrahim Kelmendi, Gjermani 

Ka 15 ditë që po i ndjek protestat në Tiranë, meqenëse të paktën katër televizione po i transmetojnë LIVE nga ora 18:00 deri në mesnatë. Në studio po ftohen kryesisht analistë e opinionistë, përkrahës të protestave, por edhe udhëheqës të “popullit”. Mbrëmë më irrituan sidomos mësuesja Etleva Merko dhe profesori Andon Kume. Ata e frynë pjesëmarrjen në protestat “popullore” e “qytetare” deri në 100 mijë veta, edhe pse unë pata rastin ta ndiqja transmetimin LIVE nga Report TV, të bërë nga lartësia me dron në Bulevard, pranë Kryeministrisë, dhe më rezultoi se nuk ishin as 1800 protestues.
Akoma më shumë më irrituan taktizimet e tyre, që u ngjanin fragmenteve të filmit artistik “Ilegalët”, ku një grusht komunistësh klandestinë shqiptarë, gjatë Luftës së Dytë Botërore, e paraqitnin veten sikur ishin mijëra veta, duke i dhënë vetes të drejtën e vetëkuptueshme se përfaqësonin vullnetin e popullit. Këta edhe krekoseshin me arrogancë revolucionare si organizatorë të protestave – prandaj në studio vetëm ata duhej të kishin të drejtë të flisnin për protestën – edhe mohonin se ishin organizatorë, me arsyetimin se organizatorët do të prezantohen kur ta vlerësojnë se është momenti i duhur revolucionar.
Akoma më dekadent më ngjan udhëheqësi i ekspozuar, Arben Leka, i cili që në fillim, në orën 18:00, në ëdo mbrëmje, në Sheshin “Skënderbej”, me megafon jep urdhra revolucionarë, sikur pjesëmarrësit të ishin paramilitarë apo pjesë e ndonjë sekti fetar. Ai shpërdoron plisin, që e vendosnin dikur burrat në Shqipërinë e Veriut, për t’u ngjarë ballistëve, të cilët gjatë Luftës së Dytë Botërore ishin kolaboracionistë të pushtuesve nazifashistë. Atij i mungonin oratoria, dija dhe paraqitja, prandaj krekosja e tij si udhëheqës e bënte edhe më të shëmtuar se ç’dukej me atë lloj uniforme konfuze.
Parullat e protestuesve, që thirren në mënyrë të orkestruar pasi t’i kenë thirrur organizuesit me megafonë, janë: “Dorëheqje Rama!”, “Rama në burg, Berisha në burg!”, “Revolucion, revolucion!”, “Shqipëria e shqiptarëve, vdekje tradhtarëve!” etj.
Që do të thotë, “populli”, i përbërë nga rreth 1800 veta – në mesin e tyre edhe kryetarë partish, si kriptoenveristi Arlind Qori e këshilltari i KM Kurti, Elvis Hoxha – do që të na bindë se investimet e huaja cenojnë sovranitetin shtetëror të Shqipërisë dhe se oligarkët e kanë kapur ekonominë e vendit. Ndoshta po presin sa të ngrihet i gjithë populli brenda pak ditësh – meqenëse kanë në plan të bllokojnë edhe autostradën Tiranë-Durrës dhe të pushtojnë aeroportin – që të shpallin publikisht se duan të rikthejnë kolektivizimin dhe sovranizmin enverist.
Policia Shqiptare detyrohet ta bllokoj autostraden ngra protesuesit që duan të shkojnë në Aerportin e Rinasit?! Athua pse…?!
Karakteristikë e organizatorëve të protestave është bashkëpunimi mes kriptoenveristëve, islamistëve dhe antisemitëve, të cilët i ka vëllazëruar urrejtja kundër Izraelit “sionist” dhe SHBA-së “trampiste”.
Uroj ta sfidojmë pa pasoja të mëdha terrorizimin që po na bëjnë protestuesit dhe pseudoanalistët që po e përkrahin atë lloj sekti revolucionar.
Fatkeqësisht, këta protestues po frymëzohen e trimërohen nga spekulimet që po bëjnë mediat e afirmuara amerikane e europiane, sidomos ato që tashmë kanë kaluar në urrejtje kundër presidentit Trump, por edhe kundër kryeministrit Rama, sepse e ka shfaqur publikisht miqësinë dhe bashkëpunimin me dhëndrin dhe vajzën e presidentit Trump dhe luftimin e ajatollve iranian.

Shqipëria nuk e ka kapacitetin për ta bartur mbi supe luftën globaliste mes presidentit Trump dhe kundërshtarëve të tij.

Se færre
1...117118119...1,737Faqja 118 nga 1,737