Senator Robert Byrd-1917-1910-presenting-President Jimmy Carter

Nga Klajd Kapinova, New York

18 (Tetëmbëdhjetë) Presidentë të SHBA-së, duke përfshirë edhe Presidentin e Parë George Washington, kishin skllevër. Edhe Nënkryetari i Abraham Lincoln, Andrew Johnson, i cili mori presidencën pas vrasjes së tij, zotëronte skllevër. Kjo është një pjesë e urryer e historisë së Amerikës… Presidenti demokrat William Henry Harrison, dihet nga të gjithë amerikanët se zotëronte shumë skllevër. Për më tepër ai udhëhoqi një lëvizje pro skllavërisë në territorin perëndimor dhe lindi gjashtë fëmijë me një nga skllavet e tij.

Demokratët përdorin me djallëzi kartat e vjetra të racizmiit dhe skllavërinë

Republikanët kritikuan demokratët për përdorimin e fuqisë së skllavit, për të ndikuar në qeverinë federale edhe pas heqjes së skllavërisë për njerëzit me ngjyrë në SHBA nga presidenti republikan Abraham Lincoln.
Për shembull, senatori demokrat i Karolinës së Jugut Andrew Butler ishte një ithtar i zjarrtë i skllavërisë. Lidhjet e tij me KKK u dëshmuan më tej nga familjet e tij të forta në Kongres (një kushëri, vëllai i tij dhe nipi shërbyen të gjithë në Dhomën e Përfaqsuesve në Kongresin Amerikan).
Një rast tjetër i rregjistruar në analet e historisë është Aplikimi i Regjistrit Historik Kombëtar për Varrezat e Familjes Butler në Karolinën e Jugut, e cila tregoi se ai ishte një kampion për anulimin, duke u kërkuar shteteve të zgjedhin të drejtat për veten e tyre, pavarësisht miratimit të ndryshimeve të Rindërtimit, të cilat mbështesnin heqjen e skllavërisë dhe të drejtave të tjera, në lidhje me pasardhësit e skllevërve.
Si shumë shtete të jugut, Karolina e Veriut (Kongresmeni Brooks, Guvernatori Manning dhe Gjykatësi Heyward), Georgia (Guvernatorët Cobb, Forsyth, Early, Telfair, Troup, Walton, Milledge, Colquitt, Crawford dhe Senator Barrien), Alabama (Guvernatorët Watts dhe Bibb), Karolina e Jugut (Senatori W. Hampton I, Gjykatësi Heyward dhe Guvernatori W. Hampton III) dhe Tenesi (Guvernatori Houston), të gjithë kishin udhëheqës demokratë, që ishin pronarë skllevërish.
Zyrtari i lartë shtetëror William Aiken Jr., ish Guvernatori i Karolinës së Jugut, për shembull, konsiderohej një nga nëntë pronarët më të mëdhenj të skllevërve apo njerëzve me ngjyrë në Union.
Po ashtu Freemason dhe ushtruesi në detyrë i Presidentit demokrat më 4 mars të vitit 1849, David Atchinson ishte një pronar skllevërisht dhe mbështetës i Klan.
Edhe Presidenti demokrat Andrew Jackson, gjithashtu zotëronte dhe tregtonte skllevër me ngjyrë afrikano amerikanë, ndërsa ishte në detyrë dhe nuk i liroi ata pas vdekjes së tij.
Presidenti demokrat William Henry Harrison dihet nga të gjithë amerikanët se zotëronte shumë skllevër. Për më tepër ai udhëhoqi një lëvizje pro skllavërisë në territorin perëndimor dhe lindi gjashtë fëmijë me një nga skllavet e tij.
Kortezhi i varrimit të Harrison u detajua në kujtimet me titull: “Dymbëdhjetë vjet një skllav”.
Në historinë e presidentëve amerikanë demokrati James Polk, Presidenti i njëmbëdhjetë i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, u bë i nominuari demokrat për president në vitin 1844, pjesërisht vetëm për shkak të tolerancës së tij ndaj skllavërisë, në kontrast me Presidentin tjetër demokrat Van Buren.
Ai si president i SHBA-së në përgjithësi mbështeste skllavërinë. Vullneti i tij parashikoi lirimin e skllevërve të tij, pas vdekjes së gruas së tij, megjithëse Proklamata e Emancipimit dhe Ndryshimi i Trembëdhjetë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara përfunduan, duke i liruar ata shumë para vdekjes së saj në 1891, sipas studimit.
Demokrati Madison, Presidenti i tretë i Shteteve të Bashkuara që ishte në detyrë para se republikanët demokratikë të ndaheshin në dy parti, propozoi kompromisin e tre të pestave, duke deklaruar se puna e skllevërve ishte një domosdoshmëri për ekonominë e jugut.
Pavarësisht mendimeve të tij private, Madison ishte një president i dobët për çështjen e skllavërisë. John Tyler, Presidenti i dhjetë i Shteteve të Bashkuara, një demokrat i kthyer në Whig, ishte një mbështetje e fortë e të drejtave të shtetit dhe besonte dhe zotëronte skllevër. Qëllimi i tij ishte të rregullonte skllavërinë për ta taksuar dhe lejuar atë në të gjithë territorin.
Të gjithë këta udhëheqës kishin lidhje të forta me skllavërinë dhe shtypjen e njerëzve me ngjyrë, shumë edhe pas heqjes së skllavërisë.
Presidenti Van Buren, themeluesi i Partisë Demokratike origjinale, ishte një ithtar i skllavërisë ndërsa ishte në detyrë. Sidoqoftë, pasi presidenca e tij u bë më konservatore në lidhje me institucionin dhe mbështeste Peticionin e Abraham Lincoln për t’i dhënë fund skllavërisë. Ashtu si aborti në debatin e sotëm politik, skllavëria ishte faktori vendimtar, midis demokratëve dhe republikanëve në vitet e para të kombit tonë.
Familjet më të pasura të tokave në kolonitë e reja dhe më pas skllevërit në pronësi ishin demokrate. Sidoqoftë, në vitet shumë të hershme të kombit tonë, lëvizja kundër raciste në shtetet e Anglisë së Re, pati një efekt të madh, për të fituar favor të politikës.
Vendi u nda shumë shpejt për çështjen e skllavërisë, republikanët ishin të vetëm që kërkonin të shpërndanin praktikën kundër skllavërisë, demokratët që mbronin praktikën e kundërt pro skllavërisë. Kur shpërtheu Lufta Civile, në pjesën Veriore të vendit nuk kishte asnjë skllevër.
Kthimi i vemendjes së Presidentit W. Wilson tek Rindërtimi është i rëndësishëm për të demonstruar marrëdhënien e gjatë që kishte Ku Klux Klan me Partinë Demokratike Amerikane.
Tetëmbëdhjetë Presidentë, përfshirë George Washington, kishin skllevër. Edhe Nënkryetari i Abraham Lincoln, Andrew Johnson, i cili mori presidencën pas vrasjes së tij, zotëronte skllevër. Kjo është një pjesë e urryer e historisë së Amerikës.
Sidoqoftë, republikanët e Veriut ndryshuan pikëpamjet e tyre mbi skllavërinë, kur demokratët e Jugut u mbajtën të vendosur për kauzën e të drejtave të shteteve, për gati 100 vjet pasi fituam pavarësinë tonë nga Anglia.
Sipas stacionit televiziv History Channel: “Një revizionizëm i tillë tendencioz, mund të sigurojë një korrigjim të dobishëm të vlerësimeve entuziaste më të vjetra, por nuk arrin të kapë një tragjedi më të madhe historike: Demokracia Jacksonian ishte një lëvizje autentike demokratike, kushtuar idealeve të fuqishme, herë radikale, barazore por kryesisht për burrat e bardhë”.
Skllavëria, përdorimi i Ku Klux Klan si një kufizim shoqëror, depërtimi politik, veçanërisht në shtetet e Jugut të SHBA-së, dhe inferioriteti ekonomik dhe arsimor, mbajti të burgosur bijtë dhe bijat e skllevërve dhe ish-skllevërve.
Demokratët jacksonian, ata që ishin në detyrë pas vitit 1829, nuk donin të prishnin ekuilibrin delikat të fuqisë midis burrave të bardhë. Ata i konsideruan njerëzit me ngjyrë, hispanikët dhe indianët si popuj inferiorë dhe favorizuan vendosjen e normave diskriminuese, që do të përfitonin të bardhët e varfër mbi idetë e rindërtimit, që duhet të përfitonin njerëzit me ngjyrë.
Ndoshta askush nuk do të jetë në gjendje të gjejë kurrë lidhjen e qartë të përkatësisë midis demokratëve të hershëm dhe KKK, por modeli “nëse këpucët të bien rehat, vishi ato” është i qartë.
Këta pronarë skllevërish, që nuk bënë asgjë për të ndaluar veprimtarinë e Klan, përdorën fuqinë e tyre politike për të shtypur zezakët e çliruar dhe bënë shumë pak për të promovuar idetë e rindërtimit në jug.
Me pak fjalë, i vetmi ndryshim midis politikanëve dhe qeveritarëve të lartë demokratë dhe Ku Klux Klan në ditët pas Luftës Civile ishte kostumi që ata vishnin.

Të vërtetat e lidhjeve historike të demokratëve me KKK

Demokratët mund të thonë gjithçka që duan për GOP sot, por fakti historik mbetet real, se Partia Republikane Amerikane u krijua për t’i dhënë fund skllavërisë, në një kohë kur udhëheqësit demokratë refuzuan të pranonin amerikanët me ngjyrë afrikano amerikanë si persona në vend të pronës, duke larguar me forcë amerikanët vendas nga tokat e tyre, dhe madje themeluan Ku Klux Klan për të luftuar kundër të drejtave kushtetuese, të fituara nga njerëzit me ngjyrë pas Luftës Civile. Pse ata nuk duan sot që amerikanët e rinj ti mësojnë lidhjet e tyre me racizmin kundër afrikano amerikanëve për shumë dekada?
Në shfaqjen e sotme, gazetari investigative dhe analisti i shquar bashkëhor konsevator Glenn Beck, kthen kohën mbrapa, për të hedhur një vështrim në Partitë Demokratike dhe Republikane dhe në atë që ata qëndruan gjatë dy shekujve të kaluar. “A ka ndonjë të vërtetë në akuzat që liberalët e sotëm hedhin në GOP?” pyeti Glenn, duke prezantuar temën e mbrëmjes së show të tij: “Historia e Partisë Demokratike, që jam shumë i sigurt se nuk e mësove në shkollë”. (TheBlaze.com)
Këtu janë disa momente kryesore nga afati kohor i Glenn: 1792 – Thomas Jefferson dhe James Madison themeluan Partinë Demokratike Republikane (po, të dy së ​​bashku), një parti e themeluar mbi parimin libertarian të qeverisjes së kufizuar.
1829 – Presidenti i parë zyrtar i Partisë Demokratike, Andrew Jackson, mori detyrën.
1830 – Presidenti Jackson nënshkroi Ligjin për Heqjen Indian. Sipas këtij akti, fiset amerikane vendase, që jetonin në lindje të Misisipit u mblodhën dhe marshuan në kampe në perëndim.
1830 – Gjykata Supreme e SHBA-së vendosi në favor të Indianëve Cherokee, në një padi kundër shtetit Georgia. Vendimi tha që kombi Cherokee nuk mund të hiqet me forcë nga shtëpitë e tyre. I habitshëm mbeti fakti, se demokrati Andrew Jackson e anuloi vendimin dhe njerëzit Cherokee u mblodhën me armë dhe u dëbuan. Një në katër njerëz Cherokee vdiqën gjatë udhëtimit çnjerëzor, i cili u bë i njohur si Gjurma e Lotëve.
1840 – Partia Demokratike miratoi doktrinën e fatit të dukshëm: ideja që amerikanët e bardhë kishin hyjnisht të drejtë të dominonin në kontinentin e Amerikës së Veriut.
1854 – Një parti e re politike anti-skllav u formua, për të siguruar të drejta të barabarta për amerikanët zezakë. Ajo u emërua Partia Republikane, sepse themeluesit e saj donin të ktheheshin në parimet e lirisë dhe barazisë të përcaktuara në dokumentet qeverisëse së republikës.
1856 – Kandidati i parë republikan për president kandidoi në një platformë që përfshinte vetëm nëntë pika, gjashtë prej të cilave ishin për barazinë e njerëzve me ngjyrë afrikano amerikanë dhe të drejtat e barabarta për ata. Në të njëjtin vit, platforma demokrate mbrojti me forcë skllavërinë, duke deklaruar se përpjekjet e shfarosjes kërcënuan të “zvogëlojnë lumturinë e njerëzve”. Demokratët fituan zgjedhjet. Eshtë pothuajse e paimagjinueshme, por sulmuesi demokrat nuk u akuzua kurrë për vrasjen e mbetur në tentativë të një senatori të Shteteve të Bashkuara në dyshemenë e Senatit.
1856 – Anëtari themelues i Partisë Republikane, Senatori Charles Sumner mbajti një fjalim në Senatin Amerikan kundër skllavërisë. I zemëruar nga mesazhi i Sumner, Rep. i Shtëpisë Demokratike, Preston Brooks i Karolinës së Jugut, kaloi rrotullimin e Kapitolit dhe para tërë Senatit, fjalë për fjalë e kapi Sumner duke e lënduar gati për vdekje.
1857 – Gjykata e Lartë e kontrolluar nga demokratët miratoi Vendimin e frikshëm Dred Scott, i cili deklaroi se amerikanët me ngjyrë afrikano amerikanë nuk ishin “persona, por pronë” dhe për këtë arsye nuk kishin të drejta. (https://medium.com/@lisababbage/kkk-the-party-7e4ed4d902e6)
1860 – Kandidati republikan për president Abraham Lincoln vrapoi në një platformë që prishi vendimin Dred Scott, kundërshtoi ligjin për skllevërit e arratisur dhe njoftoi një qëllim për t’i dhënë fund skllavërisë. Linkoln mori vetëm 40 përqind të votave të njerëzve, por fitoi presidencën me 57 përqind të kolegjit elektoral.
1861 – Flamuri konfederal u krijua nga partia demokratike.
1866 – Një Kongres i kontrolluar nga Republikanët miratoi Amendamentin e 13-të për ndalimin kushtetues të skllavërisë në SHBA.
1860 – Ku Klux Klan u nis nga demokratët për të vrarë republikanët: të zezë ose të bardhë.
1871 – Senatori republikan i Shtetit, dr. John Winsmith, u qëllua shtatë herë nga Klan, sepse ai po luftonte për të drejtat e njerëzve me ngjyrë afrikano amerikanë në shtetin e tij. Dr. Winsmith i mbijetoi të shtënave dhe dëshmoi para Kongresit për sulmin.

Përmbledhja historike e analistit bashkohor Glenn

Gjatë 200 viteve të kaluara, demokratët thjesht kanë zhvendosur veprimet e tyre nga racizmi i hapur në racizëm të fshehtë.
Taktikat që ata përdorin për të kontrolluar pakicat në Amerikë sapo kanë ndryshuar. Ata u zhvendosën nga skllavëria aktuale në plantacionet e pambukut, për t’u siguruar që njerëzit me ngjyrë afrikano amerikanë të qëndronin në “plantacionin” e ndihmës qeveritare, të varur ndonjëherë nga mbikëqyrësit e tyre demokratë.
Republikanët ndërkohë, si rregull i përgjithshëm, gjithmonë kanë luftuar për të drejtat e vetëvendosjes për pakicat, çdo pakicë. Ata priren të mos premtojnë se qeveria do të kujdeset për ta, në vend të kësaj GOP, nëse është e vërtetë ndaj rrënjëve të tij jo progresive, ka një filozofi që i lejon njerëzit të kenë mundësinë të kujdesen për veten e tyre, të përcaktojnë drejtimin e tyre fatin e tyre, të lulëzojnë sesa të mbijetojnë vetëm.
Demokratët, sot janë pozicionuar si mbajtësit e flakës së lirisë, luftëtarët e egër në mbrojtje të poshtërve, por sinqerisht, nëse shikoni faktet, asgjë nuk mund të jetë më larg së vërtetës.
Shikoni klipin e mësipërm për të mësuar më shumë. Gjithashtu kënaquni të shikoni Carol Swain, profesoreshë e shkencave politike në Universitetin Vanderbilt, që ndan mençurinë e saj në videon PragerU më poshtë: (https://www.youtube.com/watch?v=g_a7dQXilCo&t=4s)

E vërteta e historisë së munguar e KKK së partisë demokratike në SHBA

“Nuk ka asnjë referencë në Konventën Demokratike të vitit 1924, e njohur në histori si “Klanbake”. Kongresi me 103 vota u mbajt në Madison Square Garden. Qindra delegatë ishin anëtarë të Ku Klux Klan, Klan aq i fuqishëm sa që një dërrasë që dënonte dhunën e Klan u mund plotësisht. Për të festuar, Klan organizoi një tubim me 10,000 Klansmen me kapuç në një fushë në New Jersey drejtpërdrejt Hudson nga vendi i kongresit. Të ndjekur nga qindra delegatë të kongresit brohoritës, tubimi shfaqi kryqe të djegura dhe thirrje për dhunë kundër afro-amerikanëve dhe katolikëve.” – Jeffrey Lord, 13 gusht 2008

Ndërsa demokratët përgatiteshin të emërojnë në vitin 2008 senatorin Barack Obama të jetë presidenti i parë me ngjyrë, Komiteti Kombëtar Demokrat dhe kryetari i tij Howard Dean, kanë zbardhur rekordin e tmerrshëm dhe të gjatë të partisë së racizmit.
Mangësia historike është në seksionin e faqes në internet të DNC, që përshkruan historinë e partisë. Historia e munguar ngre pyetjen e qartë nëse demokratët, janë të pa-aftë ose thjesht të gatshëm për të vënë partinë e tyre të regjistruar, duke marrë përgjegjësi të drejtpërdrejtë për një nga krimet më të këqija racore të epokave, do të jenë në gjendje të drejtojnë një fushatë pa armiqësitë racore rregullisht ka sjellë si fushata presidenciale amerikane ashtu edhe jetën politike dhe shoqërore në përgjithësi.
Çfarë tjetër për t’i bërë historisë zyrtare të partisë siç paraqitet nga DNC në faqen e saj të internetit? Eshtë një histori aq e pastruar nga realiteti historic, sa e bën Stalinin të duket si David McCullough.
Seksioni i faqes në internet të DNC të etiketuar Historia e Partisë, i lidhur këtu, është në fakt pastruar nga sekreti jo aq i vogël i ndyrë, që nxiti sukseset politike të demokratëve për më shumë se një shekull e gjysmë dhe e bëri jetën amerikane një ferr në tokë, për amerikanët me ngjyrë afrikano amerikanë.
Fjalë për fjalë, historia zyrtare e DNC, e cila fillon me krijimin e partisë në vitin 1800, arrin në krijimin e vetë DNC në 1848 dhe më pas poof!, kurse fjalia tjetër thotë: “Ndërsa shekulli XIX u mbyll, elektorati amerikan ndryshoi gjithnjë e më shpejt.” Shpejt, shkon në një përleshje të emigrantëve të varfër që vijnë në Amerikë.
Në një goditje të vetme, 52 vitet e historisë së zezë demokrate zhduken. U zhduk më shpejt se e vërteta në administratën e Klintonit. Pse do të ishte kjo? Më lejoni të skicoj në disa fakte nga ata që mungojnë në 52 vjet histori. Për këtë çështje, le të shtojmë fakte nga historia e parties, para dhe pas atyre 52 viteve, pasi ato nuk përmenden as nga Komiteti Kombëtar i Demokratëve.

Po çfarë mungon?

– Nuk ka asnjë referencë për numrin e platformave të Partisë Demokratike, që mbështesin skllavërinë. Kishte gjashtë nga viti 1840 deri në vitin 1860.
– Nuk ka asnjë referencë për numrin e presidentëve demokratë që zotëronin skllevër. Ishin shtatë nga viti 1800 deri më 1861
– Nuk ka asnjë referencë për numrin e platformave të Partisë Demokratike që ose mbështetën ndarjen plotësisht ose heshtën për këtë temë. Ishin 20, nga viti 1868 deri në vitin 1948.
– Nuk ka asnjë referencë për “Jim Crow” dhe “Ligjet e Jim Crow”, as nuk ka asnjë referencë për rolin që Demokratët luajtën në krijimin e tyre. Këto ishin ligjet pas Luftës Civile të miratuara me entuziazëm nga demokratët, në atë pjesë të bezdisshme 52-vjeçare të viteve të munguara të DNC. Këto ligje veçojnë shkollat ​​publike, transportin publik, restorantet, dhomat e pushimit dhe vendet publike në përgjithësi (gjithçka, nga ftohësit e ujit te plazhet). Arsyeja që Rosa Parks, u bë e famshme është se ajo u ul në pjesën e karrigeve të një autobuzi, ku ishte e shkruar: “Vetëm për të bardhët”, ide kjo e KKK si rezultat i drejtpërdrejtë i demokratëve.
– Nuk ka asnjë referencë për formimin e Ku ​​Klux Klan, i cili, sipas historianit të Universitetit Columbia Eric Foner: “KKK u bë një forcë ushtarake që i shërbente interesave të Partisë Demokratike”. As nuk i referohet përshkrimit të historianit të Universitetit të Karolinës së Veriut, Allen Trelease, për Klan-in, si: “Krahu terrorist i Partisë Demokratike”.
– Nuk ka asnjë referencë për faktin se demokratët kundërshtuan ndryshimet e 13, 14 dhe 15 të Kushtetutës (Skllavëria e 13-të e ndaluar dhe I 14-të) përmbysi në mënyrë efektive vendimin famëkeq të vitit 1857 Dred Scott (të marrë nga gjyqtarët e Gjykatës së Lartë pro-skllavërisë Demokratike), duke garantuar procesin e duhur dhe mbrojtjen e barabartë të ish-skllevërve. I 15-ti u dha të drejtën e votës amerikanëve me ngjyrë afrikano amerikanë.
– Nuk ka asnjë referencë për faktin se demokratët njëzëri kundërshtuan Aktin e të Drejtave Civile të vitit 1866. Ai u miratua nga Kongresi Republikan mbi veton e Presidentit demokrat Andrew Johnson, i cili kishte qenë një demokrat para se të bashkohej me biletën e Linkolnit në vitin 1864. Ligji ishte krijuar për ti siguruar njerëve me gjyrë të drejtën për të pasur pronë private, nënshkruajnë kontrata, padisin (hedhin në gjyq) dhe të shërbejnë si dëshmitarë në një procedurë ligjore.
– Nuk ka asnjë referencë për kundërshtimin e demokratëve ndaj Ligjit për të Drejtat Civile të vitit 1875. Ai u miratua nga një Kongres Republikan dhe u nënshkrua në ligj nga Presidenti Ulysses Grant. Ligji ndaloi diskriminimin racor, në vendet publike dhe akomodimet publike.
– Nuk ka asnjë referencë për platformën e demokratëve të vitit 1904, e cila i kushton një pjesë të madhe “Agjitacionit Seksionar dhe Racor”, duke pretenduar protestat e GOP kundër ndarjes dhe mohimit të të drejtave të votimit për njerëzit me ngjyrë afrikano amerikanët e kërkuar për të “ringjallur racat e vdekura dhe të urrejtura dhe armiqësitë sektoriale në çdo pjesë të vendit tonë të përbashkët”, që nga ana tjetër do të thotë “konfuzion, shpërqendrim i biznesit dhe rihapja e plagëve që tani janë shëruar për fat të mirë”.
– Nuk ka asnjë referencë për katër platforma demokratike, të harkut kohor të vitëve 19081920, që heshtin mbi njerëzit me ngjyrë afrikano amerikanë, ndarjen, linçimin dhe të drejtat e votes, ndërsa nga ana e tjetër problemet racore në vend rriten. Në të kundërt, platformat GOP të atyre viteve adresojnë posaçërisht “Të Drejtat e Njerëzve me Ngjyrë” (1908), kundërshtojnë linçimin (në 1912, 1920, 1924, 1928) dhe, ndërsa fillon marrëveshja e re, flasin për rreziqet e bërjes së njerëzve me ngjyrë afrikano ameirkanë nga “repartet e shtetit”.
– Nuk ka asnjë referencë në Konventën Demokratike të vitit 1924, e njohur në histori si “Klanbake”. Kongresi me 103 vota u mbajt në Madison Square Garden, në Manhattan, New York. Qindra delegatë ishin anëtarë të Ku Klux Klan, Klan aq i fuqishëm sa që një dërrasë e shkruar që dënonte dhunën e Klan u mund plotësisht. Për të festuar, Klan organizoi një tubim me 10,000 klansmen me kapuç të bardhë në formë piramide në një fushë në New Jersey drejtpërdrejt lumit Hudson nga vendi i Kongresit. Të ndjekur nga qindra delegatë të kongresit brohoritës, tubimi shfaqi kryqe të djegura dhe thirrje për dhunë kundër afro-amerikanëve dhe katolikëve.
– Nuk ka asnjë referencë për faktin se ishin demokratët ata që ndanë qeverinë federale, nën drejtimin e Presidentit Woodrow Wilson, me marrjen e detyrës në vitin 1913. Ekziston një referencë për faktin se Presidenti Harry Truman integroi ushtrinë pas Luftës së Dytë Botërore.
– Ka një referencë për faktin se Demokratët krijuan Bordin e Rezervave Federale, miratuan ligjet e punës dhe të mirëqenies së fëmijëve dhe krijuan Sigurimet Shoqërore me Lirinë e Re të Wilson dhe New Deal të FDR. Nuk përmendet që këto programe u krijuan si rezultat i një marrëveshjeje për të injoruar ndarjen dhe linçimin e njerëve me ngjyrë afrikano amerikanë. As nuk ka një referencë për mijëra zyrtarë lokalë, ligjvënës shtetërorë, guvernatorë shtetëror, kongresmenë amerikanë dhe senatorë amerikanë, të cilët u zgjodhën si mbështetës të skllavërisë dhe më pas segregacionit midis vitit 1800 dhe vitit 1965. As nuk ka asnjë referencë për marrëveshjen me djallin, që u largua ndarja dhe linçimi si mënyrë e jetës në këmbim të mbështetjes zgjedhore për tre presidentët demokratikë pas Luftës Civile, Grover Cleveland, Woodrow Wilson dhe Franklin Roosevelt.
– Nuk ka asnjë reference, që tre të katërtat (3/4) e kundërshtimit të Projektligjit për të Drejtat Civile të vitit 1964 në Shtëpinë e SHBA erdhën nga demokratët, ose se 80% e votave “Jo” në Senat erdhën nga demokratët. Sigurisht që nuk ka asnjë reference, për faktin se opozita përfshinte udhëheqësin e ardhshëm të Senatit demokratik Robert Byrd nga West Virginia (një ish anëtar i Klan) dhe Senatorin e Tennessee Albert Gore Sr., babai i Zëvendës Presidentit Albert Al Gore Jr.
E fundit, por, sigurisht jo më e rëndsishmja, nuk ka asnjë referencë për faktin se Birmingham, Ala., Komisioneri i Sigurisë Publike Bull Connor, i cili në mënyrë famëkeqe lëshoi ​​qen dhe çorape zjarri mbi protestuesit e të drejtave civile, ishte në të vërtetë (po vërtet), një anëtar i si Komiteti Kombëtar Demokratik ashtu edhe Ku Klux Klan.
Ja kjo linjë nga DNC: “Me zgjedhjen e Harry Truman, demokratët filluan luftën për të rrëzuar barrierat e fundit të racës.” Truman, natyrisht, u zgjodh në vitin 1948, dhe për meritat e tij të mëdha, qtë ai bëri në fakt, së bashku me Kryetarin e atëhershëm të Minneapolis Hubert Humphrey, filluan të shtynin demokratët drejt një qëndrimi pro të drejtave civile.
Kjo arriti kulmin në miratimin e ligjeve të viteve 1960 të të drejtave civile, legjislacion që rregullon atë, që ishte bërë nga republikanët njëqind vjet më parë, por u zhbë nga mbështetja e demokratëve për ndarjen.
Por nocioni se “Demokratët filluan të shembin barrierat e fundit të racës” ngre pyetjet e dukshme. Çfarë po bënin këto pengesa atje në radhë të parë? Dhe kush saktësisht ishte përgjegjës për krijimin e tyre?
Demokratët e krytares Nancy Pelosi miratuan një Rezolutë të Dhomës së Përfaqsuesve, më 29 korrik 2008, sponsorizuar nga demokrati i Tennessee Steve Cohen. Rezoluta, e kaluar me votë me zë, përfundon në këtë mënyrë:
(1) pranon që skllavëria është e papajtueshme me parimet themelore të njohura në Deklaratën e Pavarësisë se të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë;
(2) pranon padrejtësinë themelore, mizorinë, brutalitetin dhe çnjerëzimin e skllavërisë dhe Jim Crow;
(3) u kërkon falje afrikano-amerikanëve në emër të popullit të Shteteve të Bashkuara, për padrejtësitë e kryera kundër tyre dhe paraardhësve të tyre që vuajtën nën skllavëri dhe Jim Crow;
(4) shpreh angazhimin e tij për të ndrequr pasojat e mbetura të veprimeve të padrejta të kryera kundër afro-amerikanëve, nën skllavërinë dhe Jim Crow dhe për të ndaluar shfaqjen e shkeljeve të të drejtave të njeriut në të ardhmen.

Cila fjalë mungon këtu?

E kuptove. Fjala “Demokrat”. Asnjëherë e përmendur askund. Ashtu si me faqen e internetit të DNC, të gjitha këto gjëra të tmerrshme disi, me sa duket, siç duket, kështu që ata vazhdojnë të dëgjojnë ndodhën. Znj. Pelosi, Z. Cohen dhe shokët e tyre demokratë të Dhomës thjesht nuk mund të kuptojnë se si. Por, ju e dini, gjithsesi. Ata janë keq. Me të vërtetë.

A janë ata

Pas gjithë atyre platformave dhe konventave demokratike që mbështeti skllavërinë dhe ndarjen, çfarë mendoni se ka shanse që ata të përdorin rastin e emërimit të Z. Obama për të kërkuar që platforma demokratike të kërkojë falje zyrtare për mbështetjen aktive, shpesh të dhunshme dhe zyrtarisht zyrtare të Partisë Demokratike për skllavërinë, veçim, linçim, Ku Klux Klan dhe gjithë pjesa tjetër?
Më mirë akoma, a mendoni se ata do të miratojnë një rezolutë që premton të përdorë fondet e mbledhura nga të gjithë ata mbledhësit e fondeve të Ditës së Jefferson-Jackson, për të paguar dëmshpërblimet për skllavërinë? (E përmenda se ndërsa DNC diskuton bashkëthemeluesit e partisë Jefferson dhe Jackson, neglizhon të përmendësh që mes tyre të dy kishin rreth 360 skllevër?)
A mundet që NAACP dhe grupet e tjera që kërkojnë dëmshpërblime nga subjektet joqeveritare për rolin e tyre në mbështetjen e skllavërisë (kompani si Aetna, Wachovia dhe Chase së bashku me institucionet arsimore si Universiteti Brown) në fund të fundit zero në lëvizjen kryesore historike pas disa prej kapitujve më të këqij në historinë amerikane? A do t’i padisin ata demokratët?
Demokratët janë gati të emërojnë një njeri me ngjyrë afrikano amerikanë për president të Shteteve të Bashkuara.

Por, a do të kërkojnë falje për skllavërinë?
A do të fillojnë ata të paguajnë dëmshpërblime jo nga dollarët e taksave, por dollarët e tyre për atë që kanë bërë?
A kanë guxim të pranojnë publikisht se çfarë historie serioze shënon për veprat e tyre? A janë ata të aftë të drejtojnë një fushatë pa luajtur kartën e garës pasi e kanë luajtur për pjesën më të mirë të dy shekujve? A mund të shpëtojnë ata madje nga psikologjia garuese që i ka quajtur të pashlyeshme si Partia e Gara e Amerikës?
A do të urdhërojnë ata më shumë se çfarë, në rrethana, është një fjalë shumë e përshtatshme për faqen e internetit të DNC?