Kreu Blog Faqe 212

Golda Meir: “Nëse arabët do t’i ulnin armët, nuk do të kishte më luftë, nëse armët ulen nga Izraeli, s’ka më Izrael”

Drini.us
-
0
Golda Meir: “Nëse arabët do t’i ulnin armët, nuk do të kishte më luftë, nëse armët ulen nga Izraeli, s’ka më Izrael”

Victoria Fitore Malo, Suedi

GOLDA MEIR KISHTE TË DREJTË – DHE PIKËRISHT PËR KËTË FJALËT E SAJ VAZHDOJNË TË PROVOKOJNË
Një citat. Një imazh. Një formulim që nuk zhduket.
Fjalët që i atribuohen Golda Meir-ës janë të thjeshta, por të pamëshirshme në logjikën e tyre:
“If the Arabs put down their weapons, there would be no more war. If Israel put down its weapons, there would be no more Israel.” (“Nëse arabët do t’i ulnin armët, nuk do të kishte më luftë. Nëse Izraeli do t’i ulte armët, nuk do të kishte më Izrael.”)
Është një citat që shpesh hidhet poshtë si i njëanshëm.
Por është gjithashtu një citat që prek një të vërtetë të pakëndshme.
1948: jo një keqkuptim, por një luftë për ekzistencë
Kur Izraeli shpalli pavarësinë, disa shtete arabe ndërhynë ushtarakisht. Nuk bëhej fjalë për kufij apo detaje.
Bëhej fjalë për të ndaluar krijimin e shtetit. Pesë shtete arabe hynë menjëherë në luftë. Përveç tyre, morën pjesë edhe forca vullnetare arabe dhe milici lokale palestineze që tashmë ishin në luftime para se shteti të shpallej.
Izraeli nuk u përball me një konflikt të kufizuar, por me një sulm rajonal. Në të njëjtën kohë, Izraeli nuk kishte atë që shpesh supozohet gabimisht: mbështetje nga Perëndimi. As SHBA-të dhe as Britania e Madhe nuk dërguan trupa. Nuk ishte një luftë e fuqive të mëdha ku Izraeli mbështetej nga aleatë të fuqishëm.
Përkundrazi, ekzistonte një embargo armësh, që në praktikë e la Izraelin pa mbështetje ushtarake të rregullt në fazën fillestare dhe vendimtare të luftës. Armët që megjithatë arritën në Izrael (u blenë) erdhën kryesisht nga Çekosllovakia, me miratim sovjetik – një vijë shpëtimi vendimtare, por e kufizuar, jo një shenjë e mbështetjes së gjerë ndërkombëtare. Ajo që bëri dallimin ishte mobilizimi i mbarë diasporës hebreje në botë; vullnetarë nga SHBA-të, Evropa dhe Afrika e Jugut, që iu bashkangjitën luftës. Shumë prej tyre kishin përvojë luftarake nga LDB dhe u bënë një forcë e rëndësishme, veçanërisht në aviacion.
Pra, Izraeli nuk e fitoi luftën sepse kishte aleatë të fortë.
Izraeli e fitoi luftën megjithë mungesën e tyre.
Lufta arabo-izraelite shënoi fillimin e një realiteti ku ekzistenca e Izraelit nuk mund të merrej kurrë si e mirëqenë.
Nga kjo përvojë flet Golda Meir.
Po, pati refugjatë – në të dyja anët
Qindra mijëra arabë u larguan nga territori që u bë Izrael. Arsyet ishin të ndryshme: lufta, frika, kolapsi i strukturave shoqërore, në disa raste dëbimi – në raste të tjera thirrje nga shtetet arabe për t’u larguar përkohësisht. Në të njëjtën kohë, shumë arabë mbetën dhe u bënë qytetarë të Izraelit. Paralelisht, në vitet që pasuan, qindra mijëra hebrenj u dëbuan ose u larguan nga vendet arabe. Ata u vendosën në Izrael dhe u bënë pjesë e shoqërisë.
Këtu përfundon ngjashmëria.
Dallimi vendimtar
Refugjatët hebrenj u integruan. Refugjatët palestinezë mbetën në një gjendje të përhershme pasigurie. Në Liban dhe Siri, ata u mbajtën në status refugjati, shpesh me të drejta shumë të kufizuara.
Në Jordani për një kohë të gjatë, pjesa palestineze që përbënte rreth 70% të popullsisë jordaneze nuk kishte as shtetësi të plotë, dhe edhe kur ajo u dha, nuk nënkuptonte integrim të plotë apo siguri politike.
Conquete de Jerusalem par le Calife Omar, disciple de Mahomet en 638. Vignette publicitaire Liebig, 19eme siecle. ©Selva/Leemage
Kjo është thelbësore; statusi i refugjatit nuk u zgjidh…
Pse?
Bota ka shumë kriza refugjatësh, por pothuajse asnjë që ka evoluar në këtë mënyrë. Në shumicën e rasteve, statusi i refugjatit përfundon me kalimin e kohës përmes integrimit. Për palestinezët ndodhi ndryshe. Statusi i tyre u trashëgua nga një brez te tjetri. Në vend që të zgjidhej, situata u institucionalizua. Shihet qartë edhe në faktin se ata trajtohen nga një agjenci e veçantë e OKB-së, UNRWA, diçka që nuk ka precedent. Të gjithë refugjatët e tjerë në botë janë nën mandatin e UNHCR. Pyetja, pra, nuk është vetëm pse nisi konflikti, por pse nuk u lejua të përfundojë?
Kjo është, pra, ajo pika ku diskutimi stakon. Nuk ka pse.
Integrimi i plotë i palestinezëve do të nënkuptonte, në praktikë, heqjen dorë nga ideja e kthimit. Mirë po, kjo nuk është diçka e paprecedentë. Gjatë ndarjes së Indisë dhe Pakistanit, miliona njerëz u zhvendosën me dhunë dhe humbën shtëpitë e tyre. Edhe pas kësaj, ata ndërtuan jetë të reja në shtetet ku përfunduan, pa mbetur përgjithmonë në status refugjati. As u krijua ndonjë “UNRWA pakistaneze”. Refugjatët nga ndarja e Indisë dhe Pakistanit, rreth 14 deri në 15 milionë njerëz, nuk morën një agjenci të veçantë të OKB-së. Ata u trajtuan brenda kornizave të zakonshme ndërkombëtare dhe, me kalimin e kohës, u integruan në shtetet ku përfunduan.
E njëjta gjë vlen për shumicën dërrmuese të krizave të tjera të refugjatëve në botë. Ato bien nën mandatin e UNHCR, e cila, që nga themelimi i saj, ka përfshirë dhe trajtuar qindra milionë njerëz në mbarë botën. Po kështu, pas ngjarjeve tragjike mes turqve dhe armenëve, zhvendosje masive ndryshuan përfundimisht përbërjen e popullsive. Edhe aty, kthimi nuk u bë realitet për shumicën, por statusi i përhershëm i refugjatit, ama, nuk u trashëgua brez pas brezi.
Dhe këtu qëndron ai thelbi. Dhe këtu kuptohet Golda Meir
Kur shikon këtë zhvillim, jo vetëm luftën e vitit 1948, por edhe gjithçka që pasoi, bëhet e qartë se konflikti nuk mbeti thjesht një çështje territoriale. Ai u shndërrua në një çështje të pazgjidhur, e mbajtur gjallë me kalimin e dekadave.
Pikërisht këtu merr kuptim ajo që shprehte Golda Meir. Fjalët e saj nuk flasin për detaje historike apo për përgjegjësi të ndara. Ato flasin për diçka më të thellë: se konflikti, në thelb, lidhet me pranimin. Pranimin e ekzistencës së Izraelit si shtet.
Për sa kohë që kjo nuk zgjidhet, përmes pranimit të realitetit apo një zgjidhjeje përfundimtare, konflikti nuk do të mbyllet.
Fjalët e Golda Meir-ës vazhdojnë të provokojnë sepse nuk përshtaten me një rrëfim të thjeshtë. Por ato mbijetojnë për një arsye: sepse prekin një realitet që ende nuk është zgjidhur.

Antifashizmi “në terren” dhe rezistenca në Bihor (1941-1943)

Drini.us
-
0
Antifashizmi “në terren” dhe rezistenca në Bihor (1941-1943)

Komandanti çetnik Pavle Gjurishiç duke mbajtur një fjalim para çetnikëve në prani të gjeneralit Pirzio Biroli, guvernator italian i Malit të Zi, në nëntor 1942.

Ismet Azizi, Gjilan

  • Nga koncepti te realiteti historik

Ismet Azizi: analiza e autorëve shqiptarë, ofrojnë një kornizë më të gjerë interpretuese, e cila lejon të kuptohet antifashizmi si një fenomen shumëdimensional — jo vetëm ideologjik, por edhe praktik, i lidhur ngushtë me mbrojtjen e popullsisë civile.

Debati mbi natyrën e antifashizmit në hapësirën jugosllave gjatë Luftës së Dytë Botërore mbetet i dominuar nga një qasje reduksioniste, e cila e identifikon antifashizmin pothuajse ekskluzivisht me strukturat e Partia Komuniste e Jugosllavisë dhe lëvizjen partizane.
Megjithatë, analiza e autorëve shqiptarë, veçanërisht Marenglen Verli, ofron një kornizë më të gjerë interpretuese, e cila lejon të kuptohet antifashizmi si një fenomen shumëdimensional — jo vetëm ideologjik, por edhe praktik, i lidhur ngushtë me mbrojtjen e popullsisë civile.
Kjo kornizë bëhet veçanërisht e rëndësishme kur aplikohet në rajone si Bihori dhe Sanxhaku, ku realiteti i luftës nuk mund të reduktohet në skemat klasike partizane.

Bihori dhe tërë Sanxhaku: hapësirë e konfliktit ekzistencial
Ndryshe nga disa zona të tjera të Jugosllavisë, ku konflikti kishte një dimension të fortë ideologjik, në Bihor dhe në pjesë të mëdha të Sanxhakut lufta mori karakter të theksuar ekzistencial.
Popullsia myslimane dhe shqiptare përballej me: kërcënim të drejtpërdrejtë nga formacionet çetnike; programe të dokumentuara për spastrime etnike; dhe një klimë të përgjithshme dhune të organizuar.
Dokumentet e lëvizjes çetnike, përfshirë raportet e Pavle Đurišić drejtuar Draža Mihailović, dëshmojnë qartë se objektivi nuk ishte vetëm kontrolli territorial, por eliminimi i popullsisë myslimane dhe shqiptare.
Në këtë kontekst, lufta në Bihor nuk ishte thjesht pjesë e një konflikti të përgjithshëm antifashist, por një përballje për mbijetesë fizike.

Organizimi i rezistencës lokale
Përballë këtij kërcënimi, popullsia vendase reagoi përmes formave të ndryshme të organizimit:
Milicia myslimane popullore.- formacione të krijuara në nivel lokal, me qëllim mbrojtjen e fshatrave dhe të popullsisë civile.
Vullnetarët – një element me rëndësi të veçantë, i cili dëshmon për një dimension më të gjerë të solidaritetit dhe organizimit shqiptar.
Këto struktura nuk ishin homogjene dhe nuk vepronin gjithmonë në kuadër të një komande të centralizuar, por kishin një funksion të qartë: mbrojtjen e popullsisë nga dhuna çetnike.

Problemi i interpretimit: përtej etiketës së “kolaboracionizmit”
Një nga çështjet më të debatueshme në historiografi është mënyra se si janë interpretuar këto formacione.
Narrativa e ndërtuar nga Partia Komuniste e Jugosllavisë i ka paraqitur ato si: reaksionare, kolaboracioniste, dhe në kundërshtim me luftën antifashiste.
Megjithatë, analiza e Verlit tregon se kjo ishte pjesë e një strategjie më të gjerë për të: delegjitimuar faktorët shqiptarë; dhe për të justifikuar politikat e mëvonshme ndaj Kosovës dhe shqiptarëve. Kjo qasje bie në kundërshtim me realitetin në terren, ku shumë nga këto formacione ishin të përfshira drejtpërdrejt në mbrojtjen e civilëve.
Dimensioni gjenocidal dhe legjitimiteti i rezistencës

Kur analiza e Bihorit vendoset në kontekstin e programeve çetnike, siç theksohet edhe nga Hakif Bajrami, bëhet e qartë se:
• ekzistonte një projekt i dokumentuar për eliminimin e shqiptarëve dhe myslimanëve;
• dhuna nuk ishte spontane, por pjesë e një strategjie të organizuar;
• dhe aksionet e janarit 1943 përbëjnë kulmin e kësaj politike.
Në këto kushte, rezistenca e armatosur lokale nuk mund të interpretohet si fenomen i rastësishëm apo periferik. Ajo përfaqëson një reagim të drejtpërdrejtë ndaj një kërcënimi gjenocidar.

Antifashizmi si funksion historik
Duke u mbështetur në këtë analizë, është e nevojshme të bëhet një dallim i rëndësishëm: antifashizmi si përkatësi ideologjike (partizane); dhe antifashizmi si funksion historik (rezistencë ndaj dhunës dhe shfarosjes).
Në këtë kuptim:f ormacionet e milicisë myslimane popullore dhe vullnetarët shqiptarë në Bihor nuk ishin domosdoshmërisht pjesë e lëvizjes partizane; por në veprimtarinë e tyre konkrete, ata kontribuuan në pengimin e një projekti të dhunshëm dhe shfarosës.

Nga të gjitha sa u tha, mund të formulohet kjo tezë:
Në kushtet e një kërcënimi të dokumentuar gjenocidar nga formacionet çetnike, organizimi i milicisë myslimane dhe pjesëmarrja e vullnetarëve shqiptarë nga Kosova në mbrojtjen e popullsisë në Bihor dhe në Sanxhak duhet të interpretohen si forma të rezistencës antçetnike dhe, në këtë kuptim, si manifestime të një antifashizmi funksional në terren.
“Këto formacione nuk përfaqësonin domosdoshmërisht antifashizmin ideologjik-partizan, por në funksionin e tyre mbrojtës dhe në luftën kundër çetnikëve, ato kryen rol objektivisht antifashist.”

Përfundim
Rasti i Bihorit dëshmon se realiteti i Luftës së Dytë Botërore në këtë hapësirë është shumë më kompleks sesa paraqitjet e thjeshtuara historiografike.
Ai kërkon: një qasje të diferencuar analitike, një përdorim kritik të burimeve, dhe një riformulim të koncepteve bazë si “antifashizëm”, “rezistencë” dhe “kolaboracionizëm”.
Vetëm në këtë mënyrë mund të arrihet një kuptim më i plotë dhe më i drejtë i historisë së Bihorit dhe të Sanxhakut.

(Më gjerësisht dhe poshtëshënimet-fusnotat, kismet, dasht Zoti, në monografi “Gjenocidi çetnik…..”)

Rreth një deklarate të rrezikshme të Bashkim Ramosajt, kryetarit të komunës së Deçanit

Drini.us
-
0
Rreth një deklarate të rrezikshme të Bashkim Ramosajt, kryetarit të komunës së Deçanit

Basri Beka, Prishtinë

Deklarata e kryetarit të Deçanit, Bashkim Ramosaj, është jo vetëm e papërgjegjshme, por edhe e rrezikshme.
Një kryetar komune nuk ka mandat me gjyku bindjet e qytetarëve, e as me linçu publikisht një organizim civil që ushtron të drejtë kushtetuese për organizim, asociim dhe shprehje të lirë. Me këtë dalje, Ramosaj ka dalë jashtë çdo kompetence institucionale dhe ka hyrë në territorin e nxitjes së urrejtjes dhe përçarjes.
Më shqetësuese se vetë sulmi është padituria që reflekton. Ai deklaron se njeh disa individë dhe mbi atë bazë mundohet ta delegjitimojë një lëvizje të tërë. Kjo është logjikë primitive. Lëvizjet nuk maten me inate personale, por me idetë që përfaqësojnë.
Edhe myftiut të Shkodrës Muhamet Sytarit, që hero kombëtar në religjionin islam e ka Sulltan Mehmetin II – Fatihun, shkatërruesin e Shkodrës dhe të një varg qytetesh shqiptare deri në themel, i del kohë ta kritikoj “Lëvizjen e Deçanit”
“Lëvizja e Deçanit” nuk është pronë e askujt dhe as nuk mund të reduktohet në dy apo tre emra që i pengojnë kryetarit. Është një reagim qytetar ndaj një realiteti të dhimbshëm: humbjes graduale të identitetit kulturor, tjetërsimit dhe dështimit institucional për ta mbrojtur trashëgiminë tonë.
Kur Bashkim Ramosaj thotë se kjo lëvizje “nuk ka as din as iman”, ai tregon qartë se nuk e kupton as shtetin që përfaqëson. Kosova është shtet laik. Shoqëria jonë nuk udhëhiqet me “iman”, por me Kushtetutë dhe ligj. Besimi ynë është në kombin dhe në shtetin tonë, jo në standarde fetare që tentohen të imponohen në diskurs publik.
Bashkim Ramosaj me Ramush Haradinajn
Ironia është që, ndërkohë që sulmon qytetarët që ngritin zërin, ai hesht përballë çështjeve reale. Ku ishte zëri i tij kur 24 hektarë tokë i kaluan në administrim Kishës Ortodokse Serbe në Deçan? Ku ishte reagimi për mbrojtjen e trashëgimisë që sot administrohet nga të tjerët? Apo aty nuk kishte “din e iman” për t’u aktivizuar?
Tubimet dhe organizimet që kanë lindur në Deçan, Prishtinë e gjetiu nuk janë problem – janë simptomë. Janë reagim ndaj një orientimi të gabuar që për 26 vite ka prodhuar konfuzion kulturor, radikalizëm dhe largim nga rrënjët tona.
Prandaj, para se të gjykosh qytetarët, përgjigju: çfarë ke bërë ti për ta ndalur këtë rrëshqitje?
Sepse është e lehtë me sulmu një lëvizje. Është shumë më e vështirë me mbrojt atë që është e jona.

Për urimet e udhëheqësve europian ndaj fitores në zgjedhje të Albin Kurtit

Drini.us
-
0
Për urimet e udhëheqësve europian ndaj fitores në zgjedhje të Albin Kurtit

Gani Mehmeti

URIMET E LIDERËVE EUROPIAN PËR FITOREN E KURTIT NË ZGJEDHJET E 28 DHJETORIT 2025 DHE KËRKESAT E TYRE 

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, ka pranuar një mori urimesh me rastin e fitores në zgjedhjet e parakohshme parlamentare më 28 dhjetor 2025 dhe zgjedhjes për një mandat të ri në krye të Qeverisë së Kosovës.

Në mesin e liderëve dhe përfaqësuesve ndërkombëtarë që kanë uruar kryeministrin janë kancelari i Gjermanisë, Friedrich Merz, presidenti i Francës, Emmanuel Macron, kryeministri i Republikës së Çekisë, Andrej Babiš, kryeministri i Dukatit të Madh të Luksemburgut, Luc Frieden dhe ambasadori jorezident i Shtetit të Katarit, Jabor bin Ali Al Dosari. (Bota Sot, 22. 3. 2026)

Me e pa vonesë, urimet e kanë atë efektin e vetë për raste të ndryshme, e aq më shumë kur ato vijnë nga njerëz të shteteve të mëdha e të forta.

Është edhe plotë e natyrshme, kur me rastin e urimit shprehen edhe gatishmëritë për bashkëpunim mes shteteve, që kjo bëhet si në formë të afrimit dhe thirrjes për bashkëpunim ndërshtetëror.

Në kuadër të kësaj, mjafton që nga këto shtete, siç raportohet, është dhënë edhe përkrahja për ecjen përpara të vazhdimit dhe thellimit të bashkëpunimit me shtetet, institucionet dhe organizatat përkatëse, mbështetja për integrimin euro-atlantik, reformat, luftimin e korrupsionit dhe forcimin e sundimit të ligjit, çka e ka peshën e madhe politike për shtetin e Kosovës, mu në ditën kur Vuçiq përmend edhe ushtrinë e tij të fortë në armatim kundër Kosovës, duke e quajtur këtë «zemra» e Serbisë.

Dhe, vetë urimi i këtyre shteteve në ditën kur kërcënohet Vuçiqi, çmohet se ka një kuptim simbolik të përkrahjes së Pavarësisë së Kosovës, me çka lë të kuptohet se janë edhe aleatë në mbrojtjen e saj në kuadër të NATO-s po qe e nevojshme.

Në këtë konteks të urimit, si Merz, ashtu edhe Makron, kanë edhe kërkesat e tyre ndaj kryeministrit të Kosovës për zbatimin e Marrëveshjeve të Brukselit dhe të Ohrit të vitit 2023. Dhe, sikur kuptohet se, vetëm me zbatimin e këtyre marrëveshjeve, Kosova do të përkrahet e ndihmohet, deri sa në këto marrëveshje ka hyrë për zbatim edhe Asociacioni i komunave me shumicë serbe në Kosovë.

Ne këtu e kemi reagimin tonë ndaj kërkesës së marrëveshjeve  në fjalë, se nuk është Kosova ajo që ka bllokuar këto marrëveshje. Këto marrëveshje i ka bllokuar Serbia sepse ajo ka deklaruar se nuk do i zbatojë marërveshjet. Për këtë ekziston edhe letra e Bërnabiqit drejtuar BE-së se nuk do e zbatojë Marrëveshjen e Ohrit të vitit 2023, për të cilën BE-ja nuk ka reaguar fare, dhe se pengesa kryesore është atje, në Serbi, për çka, Kurti ka paraqitur kusht për zhvillimin e dialogut, tërheqja e letrës së Bërnabiqit, ndërsa BE ka heshtur. Kjo edhe mund t’ia kthejë letrën prapa, por e mban në sirtarët e saj diku.

Me këtë, po dua të them se, për vazhdimin e bisedimeve Kosovë – Serbi, Merz e Makron, duhet të intervenojnë tek Vuçiqi, dhe se, zbatimi i Marrëveshjes duhet të shkojë me radhë, duke filluar nga pika e parë  e saj, jo nga pika e shtatë që flitet për asociacionin.

Pra, gjithsesi, rruga e normalizimit me Serbinë varet nga Serbia e jo nga Kosova, përkundër që ne ishim viktima e shkakturar nga vetë Serbia. Por, ajo qëllime fashiste e gjenocidale ndaj popullit shqiptar ka edhe sot, njësoj si në kohën e Millosheviqit në vitet e 90 të shkeullit 20. Kjo shihet nga nga se e quan Kosovëln « zemra » e Serbisë, pa qenë kurrë serbe, vetëm si e pushtuar sa ishte.

Një luftë çlirimtare e privatizuar dhe një nder i shitur në “tregun e pushtetit”!

Drini.us
-
0
Një luftë çlirimtare e privatizuar dhe një nder i shitur në “tregun e pushtetit”!

Lirim Gashi, Prizren

REPUBLIKA E GËNJESHTRËS: SI U PRIVATIZUA LUFTA DHE SI U SHIT NDERI NË TREGUN E PUSHTETIT
Kur e kuptuan se veteranët e vërtetë ua kishin kthyer shpinën – jo nga harresa, por nga përbuzja – sepse i kishin lexuar deri në thelb si qenie të ftohta, lakmitare, të korruptuara dhe tradhtare, që edhe ato pak grimca merite të luftës i kishin shndërruar në makineri fitimi, ata nuk kërkuan pendesë.
Jo. Ata kërkuan maska.
Dhe i gjetën.
I thirrën disa “veteranë” që i ndryshojnë ngjyrat më shpejt se ndërgjegjen e tyre, njerëz që për një grusht parash do ta shisnin edhe kujtimin e nënës së tyre – e lëre më nderin.
Pastaj ua dhanë një detyrë të ndyrë: të prodhonin heroizëm artificial.
Të rekrutonin turma hijesh që luftën e kanë parë vetëm në televizor, por që kanë uri të pashuar për lavdi të rreme.
Sepse shpirtin e tyre të zi dhe të frikësuar mund ta qetësonin vetëm me një medalje të heroizmit të rremë – me një iluzion që vlen më shumë se një jetë e ndershme.
Dhe kështu, turpi nuk ishte më ndjenjë.
U bë institucion.
Veteranët e vërtetë u detyruan të shohin sesi hija e tyre falsifikohet dhe se si sakrifica e tyre përlyhet nga imitues që bërtasin më fort, sepse nuk kanë asgjë tjetër për të ofruar përveç zhurmës.
Dhe ata që e krijuan këtë farsë nuk u ndalën as për një çast – sepse për ta, turpi nuk është kufi, por mjet.
Pastaj e ndërtuan matematikën e tyre të ftohtë të pushtetit:
nga gënjeshtra krijuan elektorat dhe nga mashtrimi krijuan besnikëri.
Veteranët e rremë dhe familjet e tyre u bënë valuta më e sigurt politike.
Dhe kjo ndodhi meqë llumi në popull gjithmonë e identifikon veten me llumin në pushtet, sepse aty ndjehet si në shtëpi.
Dhe tani lind pyetja që i zhvesh deri në kockë:
Si mund t’u besohet njerëzve që nuk kanë frikë nga asgjë – as nga turpi, as nga padrejtësia, as nga e keqja – për sa kohë pushteti u rrjedh nëpër duar si drogë?
Sepse këta nuk ishin thjesht sundues të këqij.
Këta ishin parazitë të sofistikuar, që shpinën e popullit nuk e shihnin si barrë për ta lehtësuar, por si pronë të tyre private që duhet shfrytëzuar dhe mbrojtur me çdo gënjeshtër, mashtrim dhe poshtërsi.
Kur veteranët e vërtetë u larguan prej tyre ata nuk e kuptuan largimin e tyre si krizë morale.
Jo, jo !
E kuptuan vetëm si krizë logjistike.
Sepse ata e humbën burimin e vetëm legjitim të moralit.
Dhe çfarë bëjnë gënjeshtarët kur u mungon morali?
E fabrikojnë atë.
Kështu nisi faza e dytë e farsës:
numri i veteranëve u fry artificialisht deri në absurditet statistikor dhe u krijuan lista që nuk i rezistojnë asnjë auditimi serioz, sepse pensionet u shpërndanë jo si shpërblim për sakrificën, por si investim elektoral.
Në këtë mënyrë u krijuan organizata veteranësh që nuk e mbronin dinjitetin e luftëtarëve, por interesat e klaneve.
Në vend të një elite morale që del nga lufta, u krijua një treg i zi i meritës.
Dhe aty, çdo gjë kishte çmim.
Pastaj erdhi faza më e rrezikshme: normalizimi i turpit.
Sepse kur një gënjeshtër përsëritet mjaftueshëm gjatë dhe mbrohet nga pushteti, ajo nuk mbetet më gënjeshtër – bëhet realitet administrativ.
Si rrjedhojë:
Falsifikimi u bë procedurë.
Heshtja u bë strategji mbijetese.
Denoncimi u bë rrezik personal.
Dhe kështu, një shoqëri e tërë u përball me një zgjedhje të pamoralshme :
ose ta pranojë padrejtësinë,
ose të përjashtohet dhe rrezikohet prej saj.
Por krimi më i madh nuk ishte vetëm ekonomik.
Ishte psikologjik.
Ishte shpirtëror.
Sepse këta njerëz nuk krijuan vetëm veteranë të rremë – ata krijuan një identitet të rremë kolektiv.
Një brez i tërë u rrit duke parë :
se mashtrimi shpërblehet,
se zhurma fiton mbi të vërtetën,
dhe se e vërteta është e dobët nëse nuk ka mbrojtje politike.
Ky është helmi më i ngadalshëm që mund t’i injektohet një kombi.
Ndërkohë, veteranët e vërtetë – ata që e kanë parë vdekjen në sy, jo në ekran – u shtynë në periferi.
Jo sepse nuk flasin,
por sepse nuk bërtasin.
Dhe në një sistem ku vlera matet me zë të lartë, dinjiteti bëhet i padukshëm.
Dhe tani vjen ironia më e errët:
ata që e ndërtuan këtë sistem, sot paraqiten si rojtarë të historisë.
Sepse flasin për sakrificë, ndërsa jetojnë nga deformimi i saj.
Sepse flasin për shtet, ndërsa e trajtojnë si plaçkë.
Sepse flasin për popull, ndërsa e përdorin si statistikë.
Dhe këtu pyetja ime bëhet akuzë e rëndë:
Si mund t’u besohet?
Nuk mundet.
Sepse një njeri që nuk e njeh turpin, nuk e njeh as kufirin e keqbërjes.
Dhe një njeri pa kufij është i aftë për gjithçka.
Këta nuk janë vetëm oportunistë.
Këta janë arkitektë të një realiteti paralel, ku:
gënjeshtra quhet patriotizëm,
ku përfitimi quhet sakrificë,
dhe ku uzurpimi quhet meritë.
Ata nuk e shohin popullin si barrë, por si territor.
Jo për ta ndërtuar, por për ta shfrytëzuar.
Dhe ndoshta e vërteta më e hidhur është kjo:
kjo farsë nuk mbahet vetëm nga ata që përfitojnë prej saj,
por edhe nga ata që kanë frikë ta rrëzojnë.
Sepse sistemi i gënjeshtrës nuk jeton nga forca e gënjeshtarëve,
por nga heshtja e atyre që e dinë të vërtetën.
Prandaj kjo nuk është vetëm një histori për veteranët.
Është një histori për kapjen e moralit të një shoqërie.
Dhe nëse e vërteta nuk çlirohet nga gënjeshtra,
atëherë lufta nuk ka përfunduar kurrë –
ajo vetëm ka ndryshuar formë.

Pasuli i 1981 dhe heshtja që nuk duhet të kthehet

Drini.us
-
0
Pasuli i 1981 dhe heshtja që nuk duhet të kthehet

Naim J. Krasniqi, Gjermani

A filloi vërtet gjithçka me një pjatë pasuli? Kjo është pyetja ironike që është bërë shpesh për demonstratat e vitit 1981 në Pristina. Por nëse e marrim seriozisht këtë pyetje, rrezikojmë të humbasim thelbin: nuk ishte fjala për ushqimin e mensës, por për një shoqëri që po mbushej me pakënaqësi dhe nuk kishte më ku ta shprehte.

Në atë pranverë, studentët nuk protestonin për një pjatë të keqe. Ata protestonin për mungesën e perspektivës, për diskriminimin dhe për një sistem që kërkonte bindje, jo mendim. Dhe pikërisht këtë e kuptuan më mirë disa media perëndimore. Revista Der Spiegel, me tituj si “Pa yllin e kuq” apo “Të gjithë heshtin”, e lexoi situatën si një krizë të thellë politike, jo si një incident social.

Ndërkohë, reagimi i elitës politike shqiptare në Kosovë ishte në anën tjetër të historisë. Në vend që të dëgjonin studentët, ata i etiketuan si “armiq” dhe “kundërrevolucionarë”. Kjo nuk ishte thjesht retorikë — ishte një zgjedhje: të mbroheshte sistemi, jo shoqëria. Dhe kjo zgjedhje ka lënë gjurmë që ndihen edhe sot.

Universiteti i Prishtinës, që duhej të ishte hapësirë e mendimit kritik, u shndërrua në një mekanizëm kontrolli. U krijua ajo që mund të quhet “proletariat akademik”: studentë të diplomuar, por pa liri të plotë mendimi, dhe profesorë që shpesh zgjidhnin heshtjen. Në këtë realitet, përjashtimet flasin më shumë se rregulli.

Një nga ato përjashtime ishte Profesori Ukshin Hoti. Ai nuk heshti. Ai mbrojti studentët dhe kritikoi represionin. Dhe për këtë pagoi çmimin. Rasti i tij na kujton një të vërtetë të thjeshtë: guximi intelektual është i rrallë, por vendimtar.

Sot, mbi këto ngjarje ka shumë debate. Disa thonë se demonstratat e vitit 1981 i dhanë Serbisë pretekst për të suprimuar autonominë në vitin 1989. Të tjerë i shohin si fillimin e rezistencës moderne shqiptare. Por ndoshta pyetja duhet të shtrohet ndryshe: a do të ishte ruajtur autonomia pa asnjë rezistencë?

Historia e rajonit sugjeron se jo. Në vende ku mungoi reagimi, autonomia u zhduk pa zhurmë. Në Kosovë, megjithëse pasojat ishin të rënda, mbeti diçka thelbësore: kujtesa e rezistencës. Dhe kjo kujtesë u bë më vonë bazë për mobilizim dhe përpjekje të tjera politike.

Demonstratat e vitit 1981 nuk sollën fitore të menjëhershme. Por ato krijuan vetëdije. Dhe në histori, kjo shpesh është më e rëndësishme se çdo rezultat afatshkurtër.

Prandaj, kur sot flasim për “pasulin e 1981”, duhet të kemi kujdes të mos e banalizojmë historinë. Nuk ishte një histori për ushqimin. Ishte një histori për dinjitetin.

Dhe mbi të gjitha, ishte një paralajmërim për rrezikun më të madh në çdo shoqëri: momentin kur të gjithë heshtin.

  • Autori është historian

Egjipti mirëpret shënjimin e Vëllazërisë Myslimane si organizatë terroristë

Drini.us
-
0
Egjipti mirëpret shënjimin e Vëllazërisë Myslimane si organizatë terroristë

Hans Rustad / Document.no

Ministria e Jashtme egjiptiane përshëndet vendimin e SHBA-së për të shpallur degën egjiptiane të Vëllezërve Muslimanë si terroristë.

Ministria e Jashtme e Egjiptit përshëndet vendimin e SHBA-së për të klasifikuar degën egjiptiane të Vëllezërve Muslimanë si terroristë globalë.

Ky hap, i cili u ndërmor zyrtarisht nga Uashingtoni në nëntor të vitit të kaluar, do të çojë në sanksione ndaj një prej lëvizjeve më të vjetra dhe më me ndikim islamiste në botën arabe.

Menjëherë pas rrëzimit të Hosni Mubarakut, “Vëllezërit” dërguan një nga përfaqësuesit e tyre kryesorë në Norvegji, ku ai takoi njerëz në Ministrinë e Jashtme dhe mori pjesë në ligjërata në Blindern. Një nga ata që takuan “Vëllezërit” ishte sekretarja e shtetit në Ministrinë e Jashtme Gry Larsen. Ajo sot është anëtare e Komitetit Nobel për AP.

Përveç Egjiptit, edhe Vëllezëria në Liban dhe Jordan është futur në listën e terrorizmit. SHBA-ja ka vendosur degët e Vëllezërisë Myslimane në Egjipt, Liban dhe Jordan në listën e saj globale të terrorit. Ata i referohen, ndër të tjera, mbështetjes për Hamasin si një nga arsyet. Procesi i vendosjes së pjesëve të lëvizjes në listën e terrorit filloi tashmë në nëntor të vitit të kaluar. Kjo çon në sanksione kundër një prej lëvizjeve islamiste më të vjetra dhe më me ndikim në botën arabe. Departamenti amerikan i financave beson se Vëllezëria Myslimane në Egjipt, Liban dhe Jordan ka mbështetur ose nxitur sulme të dhunshme kundër Izraelit dhe aleatëve amerikanë. Departamenti i Jashtëm i Egjiptit ka mirëpritur këtë hap. Ata e përshkruajnë atë si një «hap të rëndësishëm që tregon seriozitetin e grupit dhe ideologjinë e tij ekstremiste». Ata besojnë se përfaqëson një kërcënim të drejtpërdrejtë për sigurinë rajonale dhe ndërkombëtare.

Vëllazëria myslimane fitoi zgjedhjet e para të lira presidenciale të Egjiptit në 2012, por u rrëzua nga ushtria vitin tjetër pas demonstratave masive kundër qeverisjes. (NTB)

Egypt hilser velkommen stempling av Brorskapet som terrorister

Fitore për Geert Wilders: Parlamenti holandez kërkon ndalim të Vëllezërisë Myslimane

Drini.us
-
0
Fitore për Geert Wilders: Parlamenti holandez kërkon ndalim të Vëllezërisë Myslimane

© European Union 2015 – Source EP

Arnt Jensvoll  / Document.no

Një shumicë në parlamentin holandez ka miratuar një rezolutë që i kërkon qeverisë të ndalojë Vëllazërinë Myslimane dhe të gjitha organizatat e lidhura me të.

Propozimi u paraqit nga Partij voor de Vrijheid (PVV) e udhëhequr nga Geert Wilders, dhe mori mbështetje nga një shumicë e ngushtë në Dhomën e Përfaqësuesve – 76 nga 150 mandate, shkruan Egypt Today.

– Infiltrim i hollë, afatgjatë me qëllim të sundimit sipas sharijës
Rezoluta i referohet një raporti të qeverisë franceze dhe një rezolute në parlamentin francez në janar të këtij viti, e cila paralajmëron për “infiltrimin e hollë, afatgjatë” të Vëllazërisë Myslimane me qëllim të sundimit sipas Sharijas.

Kjo është hera e parë që një propozim i tillë arrin shumicën. Disa përpjekje të mëparshme kanë dështuar në parlament.

Edhe pse votimi ka një rëndësi të madhe politike, ai nuk nënkupton një ndalim të menjëhershëm. Rezoluta është një thirrje për qeverinë për të shqyrtuar dhe zbatuar një ndalim. Për t’u bërë realitet, autoritetet duhet të vlerësojnë nëse ekziston baza ligjore, si dhe të dokumentojnë se organizata kërcënon rendin publik ose demokracinë.

Disa nga partitë, përfshirë edhe partinë kristiandemokrate CDA, paralajmërojnë se kjo në praktikë mund të jetë e vështirë për t’u zbatuar brenda kornizave të shtetit të së drejtës,  sepse Vëllazëria nuk duket si një organizatë e qartë në Hollandë.

Arsyeja e këtij propozimi janë shqetësimet për ndikimin islamist dhe ndërtimin e rrjeteve në Europë. Në rezolutë tregohet, ndër të tjera, raportime që pretendojnë se Vëllazëria Myslimane kërkon ndikim afatgjatë përmes institucioneve shoqërore.

Press conference ‘ Scenarios of a new cooperation between European nations ‘

Geert Wilders e quajti vendimin “një fitore historike kundër islamit politik”. I gjithë spektri i majtë dhe disa parti qendrore votuan kundër.

Seier for Geert Wilders: Det neder­landske parlament krever for­bud mot Det muslimske broder­skap

Shqiptar Shaljani: Shkrimi i Mustafa Bajramit nuk është zbulim, është një tjetër përpjekje për të mbështjellë propagandën me petkun e “zgjimit shpirtëror”

Drini.us
-
0
Shqiptar Shaljani: Shkrimi i Mustafa Bajramit nuk është zbulim, është një tjetër përpjekje për të mbështjellë propagandën me petkun e “zgjimit shpirtëror”

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

Kur “e vërteta” zbulohet vetëm në drejtimin e mullahut !
Shkrimi i Mustafa Bajrami nuk është as zbulim, as reflektim. Është një tjetër përpjekje për të mbështjellë propagandën me petkun e “zgjimit shpirtëror”.
Sepse kur ai flet për një “botë të zhveshur” dhe për “të verbërit në shpirt”, në fakt nuk po përshkruan realitetin – por po projekton dëshirën e tij: një botë të lexuar vetëm përmes filtrit të islamit politik.
Ironia është e thellë.
Ndërsa bota demokratike përballet me regjime dhe ideologji që kufizojnë lirinë – nga Iran e më gjerë – këtu kemi një zë që e sheh këtë si “rezistencë” dhe madje si model.
Po çfarë “rezistence” është ajo që mbyll gojën e mendimit ndryshe?
Çfarë “zbulimi” është ai që sheh vetëm një të vërtetë dhe e quan çdo tjetër verbëri?
Mustafa Bajrami flet për maska, por harron se maska më e rrezikshme është ajo që vishet si moral, ndërsa në thelb është ideologji.
Sepse ky është i njëjti njeri që nuk gjen kohë të flasë për rrënjët tona iliro-arbërore, për historinë që na ka formësuar si komb, për figurat që na kanë bërë të njohur në botë si Mother Teresa.
Por gjen gjithmonë kohë për të futur hundët në çdo debat – për ta kthyer çdo çështje në tribunë të një ideje të vetme.
Metaforikisht, kjo është si një njeri që qëndron në mes të një biblioteke të madhe, por lexon vetëm një faqe – dhe pastaj shpall se ka kuptuar të gjithë librin.
Dhe në fund, mbetet pyetja:
A është kjo thirrje për “zgjim”, apo një përpjekje për t’i vënë gjumë një shoqërie të tërë – nën një ëndërr që nuk është e saj?
Sepse kur “e vërteta” shpallet vetëm nga një drejtim, ajo nuk është më e vërtetë.
Është propagandë.

Tim Shkupi për antiamerikanët e antiizraelitët, do të thotë për antishqiptarët dhe për kombin e Sulltan MahMutit dhe atë të Skënderbeut

Drini.us
-
0
Tim Shkupi për antiamerikanët e antiizraelitët, do të thotë për antishqiptarët dhe për kombin e Sulltan MahMutit dhe atë të Skënderbeut

Tim Shkupi, Shkup

Shiko xhematin tënd, folju të reflektojnë se janë pro-Iranit dhe kundër Amerikës dhe po bërtasin “vdekje Amerikës dhe Izraelit” nëpër komente në FB, po mendojnë se munden me thith qysh ke thith ti kur ke qenë me Ali Ahmetin, duke pa ëndrra se Amerika dhe Izraeli nuk kanë fuqi me i ndëshkuar pordhat e Stoilkoviqit në Maqedoni.

Mos fol budallallëqe sepse ne nuk jemi të përçarë, por jemi të ndarë, në kombin e Sulltan MahMutit dhe kombin e Skënderbeut.

Azizoviçin që e ke afër është talebe i Nasrullahut të Libanit dhe i kërcënon shqiptarët e Skënderbeut nga parlamenti maqedonas. E ti nuk e ke thënë një fjalë, së paku të distancohesh nga fjalori i tij. Me siguri mendon se je ende nënkryetar i BDI-së dhe përgjegjësia bie mbi Ali Ahmetin.

Mos mendo se unë jam me Ali Ahmetin, ish-babanë tënd, meqenëse atje janë edhe më të zinj, e quajnë çdo shqiptar të Skenderbeut se është shqiptar i Deçanit. Bile edhe kurvarët mendojnë se janë xhenetlinjë në BDI.

SA TË LUMTUR JANË SOT AJATOLLAHËT E IRANIT, AQ TË LUMTUR DO TË JENI JU SI PËRFAQËSUES TË KOMBIT TË SULLTAN MAHMUTIT KUNDËR MINORITETIT SHQIPTAR NË MAQEDONI!

P.S.
FOL NË EMËR TË QYTETARËVE TË MAKEDONISË, E JO NË EMËR TË SHQIPTARËVE.
1...211212213...1,746Faqja 212 nga 1,746