Kreu Blog Faqe 349

Arrestohet ish-pjesëtari i MUP-it serb për kidnapimin e Milan Vukashinoviq

Drini.us
-
0
Arrestohet ish-pjesëtari i MUP-it serb për kidnapimin e Milan Vukashinoviq
Ministri në detyrë i Punëve të Brendshme, Xhelal Sveçla, ka bërë të ditur se në kuadër të hetimeve për kidnapimin e shtetasit të Kosovës Milan Vukashinoviq, më 1 nëntor 2025, sot është arrestuar në Leshak ish-pjesëtari i MUP-it të Serbisë, V.M.
Sipas Sveçlës, arrestimi është realizuar në një operacion të përbashkët të Policisë së Kosovës dhe Agjencisë së Kosovës për Inteligjencë. I dyshuari, i cili kishte qenë i integruar në Policinë e Kosovës pas marrëveshjes së vitit 2013, dyshohet se ka bashkëpunuar me strukturat e sigurisë së Serbisë dhe ka pasur rol mbështetës në kidnapimin e Vukashinoviqit, i cili u plagos rëndë dhe po trajtohet në Serbi.
Postimi i plotë:
Në kuadër të hetimeve intensive që po kryhen lidhur me kidnapimin e shtetasit të Kosovës, Milan Vukashinoviq, në brendësi të territorit të Kosovës më 1 nëntor 2025 nga strukturat e sigurisë së Serbisë, sot, në një operacion të përbashkët ndërmjet Policisë së Kosovës dhe Agjencisë së Kosovës për Inteligjencë, është arrestuar në Leshak ish-pjesëtari i MUP-it të Serbisë, i cili ishte integruar në PK sipas marrëveshjes së vitit 2013, prej nga kishte dhënë dorëheqje, V.M.
Ekzistojnë dyshime të bazuara se personi i arrestuar ka bashkëpunuar dhe ka mbështetur në vazhdimësi strukturat e sigurisë së Serbisë, përfshirë edhe kidnapimin e Milan Vukashinoviq, i cili gjatë kidnapimit u plagos rëndë dhe aktualisht është duke u trajtuar në një spital në Serbi.
V.M. dyshohet se ka qenë në kontakt me strukturat e inteligjencës së Serbisë dhe ato të ushtrisë, ka përgatitur të rinj serbë për trajnime në bashkëpunim me pjesëtarë të ushtrisë së Serbisë, si dhe së paku ka qenë në dijeni për përgatitjet e sulmit terrorist në Banjskë.
Në Kosovë askush nuk do të mund t’i ikë drejtësisë. Institucionet tona profesionale kanë kapacitetet për të adresuar secilin kërcënim dhe për të zbardhur çdo krim. Herët a vonë, para drejtësisë do të dalin edhe personat përgjegjës për këtë rast dhe rastet e tjera, të cilët janë pjesë e institucioneve të sigurisë së Serbisë, përkatësisht strehohen atje dhe shfrytëzohen nga pushteti për qëllime politike dhe të sigurisë.

Pyetja nuk është çfarë ndodhi, por pse heshtja vazhdon dhe pse e vërteta zëvendësohet me rehati në Plavë

Drini.us
-
1
Pyetja nuk është çfarë ndodhi, por pse heshtja vazhdon dhe pse e vërteta zëvendësohet me rehati në Plavë
Nga: Kaltrina Hoti, Hot, Plavë
___
___
Ky territor u shkëput nga sistemi dhe u la pa zhvillim. Nuk pati përditësime, as planifikim afatgjatë dheas investime kuptimplota.
Gjatë këtij procesi, mes pakicës shqiptare u promovua një identitet i ri — një identitet i quajtur boshnjak.
Ky identitet nuk ka lidhje historike, kulturore apo etnike me boshnjakët. Ai nuk lindi si vazhdim i trashëgimisë, por si një ndërtim politik dhe administrativ, i krijuar përmes presionit afatgjatë, neglizhencës dhe riklasifikimit. Me kalimin e kohës, ky proces dobësoi vazhdimësinë kulturore shqiptare dhe krijoi konfuzion rreth përkatësisë dhe identitetit në Plavë.
Ajo që pasoi ishte graduale, por e qëllimshme. Pakica shqiptare humbi ngadalë dukshmërinë, mbështetjen dhe përfaqësimin. Sot, disa njerëz që quhen boshnjakë e shprehin këtë konfuzion duke thënë: “Nuk ndihem shqiptar.” Ata e trajtojnë kulturën dhe identitetin si diçka për të cilën mund të negociohet. Këta njerëz kanë frikë të thellohen në histori ose ta përdorin historinë për t’u zhvilluar, sepse e dinë se, nëse e bëjnë këtë, do të duhet të përballen me veten.
Të gjitha partitë politike, pavarësisht përkatësisë kombëtare në Mal të Zi, i kthyen këto territore në një zonë neutrale, të përdorur vetëm për nevoja politike.
Por jo gjithçka shkoi sipas planit të tyre.
Një përqindje e vogël e pakicës shqiptare nuk hoqi dorë kurrë. Ata ekzistuan në heshtje. U përshtatën me sistemin për të mbijetuar. Sot, në sytë e partive politike shqiptare nga territore të ndryshme të Malit të Zi, këta njerëz shihen padrejtësisht si individë që kanë zgjedhur të harrojnë identitetin e tyre.
Çdo ligj që ishte menduar të siguronte barazi dhe një jetë të denjë për pakicën shqiptare në këtë territor, nuk u zbatua kurrë realisht. Këto ligje të pazbatuara u përdorën vetëm si premtime — si mjete për të mbledhur vota, kur partive politike u nevojiteshin pak numra për të fituar.
Sot shohim parti politike shqiptare nga territore të ndryshme që përpiqen të hyjnë në lagjet tona, duke thënë se nuk mund të punojnë me këta njerëz dhe duke i quajtur të humbur.
Unë pyes: ku ishin këto parti kur këta njerëz po humbnin?
Si punohet sot me njerëz që për shumë vite kanë qenë të mbyllur në një kafaz?
Me njerëz që kanë mësuar të kenë frikë nga vetja.
Me njerëz që e dinë se, nëse shprehin atë që janë vërtet, jeta e tyre tashmë e vështirë mund të bëhet edhe më e rëndë.
Këtyre njerëzve duhet t’u afrohet me kujdes, me ndjeshmëri dhe me garanci se nuk do të bëhen më viktima të lojërave politike.
Duhet t’u ofrohen elementet bazë të jetës që ende u mungojnë.
Brezi i ri ka nevojë për siguri dhe ngrohtësi — për një hapësirë të sigurt ku t’u thuhet: është në rregull të fillosh një faqe të re.
Ata duhet të ndalojnë të manipulohen nga ata që tashmë e kanë humbur veten brenda një kulture që në të vërtetë nuk ekziston.
Ka ardhur koha për përgjegjësi për dëmin e shkaktuar ndaj këtyre njerëzve — shpirtëror, emocional dhe njerëzor. Qeveria duhet të ndalojë diskriminimin ndaj pakicave në këtë territor. Partitë politike shqiptare duhet të ndalojnë së vepruari për interesa personale dhe të fillojnë të veprojnë në interes të këtyre njerëzve të humbur.
Një gjë është e sigurt: ata që arritën ta shpëtojnë veten nga ky ndikim, mbeten të fortë. Ata mbartin hijet e së kaluarës, dhe historia ka treguar se këto hije mund të kthehen në mënyra që i befasojnë të gjithë.
Drejtësia gjithmonë fiton.
Ndonjëherë vjen vonë — por kurrë nuk është tepër vonë.
Artistja Kaltrina Hoti, në simpoziumin për Lahuten të mbajtur sivjet në Hot të Plavës
___
What follows is known.
It has been lived, witnessed, and repeated.
The question is not what happened, but why silence remains and why truth is replaced by comfort.
___
Plav-Hot
___
The territory was separated from the system and left without development. There were no updates, no long-term planning, and no meaningful investment.
During this process, a new identity was promoted among the Albanian minority—an identity referred to as Bosnian. This identity has no historical, cultural, or ethnic connection to Bosnians.
It emerged not as a continuation of heritage, but as a political and administrative construction created through long-term pressure, neglect, and reclassification. Over time, this process weakened Albanian cultural continuity and created confusion around belonging and identity in Plav.
What followed was gradual, but deliberate. The Albanian minority slowly lost visibility, support, and representation. Today, some people who are called Bosniaks show this confusion by saying, “I don’t feel Albanian.”
They treat culture and identity as something that can be bargained with. These people are afraid to go deeper into history or to use history to develop themselves, because they know that if they do, they will have to face themselves.
All political parties of every nationality in Montenegro turned these territories into a neutral zone used only for political needs.
Not everything went according to their plan.
A small percentage of the Albanian minority never gave up. They existed in silence. They adapted to the system to survive. Today, in the eyes of Albanian political parties in different territories of Montenegro, these people are unfairly seen as individuals who chose to forget their identity.
Every law that was meant to secure equality and a decent life for the Albanian minority in this territory was never truly applied. These unapplied laws were used only as promises tools to collect votes when political parties needed a small number to win.
Now we see Albanian political parties from different territories trying to enter our neighborhoods, saying they cannot work with these people and calling them lost.
I ask: where were these parties when these people were being lost?
How do you work today with people who were locked in a cage for many years? People who learned to fear themselves. People who know that if they express who they truly are, their already difficult lives may become even harder.
These people need to be approached gently, with care, and with guarantees that they will not become victims of political games again.
They need to be offered the basic elements of life that they are still missing.
The new generation needs security and warmth a safe space where they can be told: it is okay to start a new page.
They must stop being manipulated by those who have already lost themselves inside a culture that does not truly exist.
The time has come for accountability for the damage done to these people spiritually, emotionally, and as human beings.
The government must stop discriminating against minorities in this territory.
Albanian political parties must stop acting in their own personal interests and start acting in the interest of these lost people.
One thing is certain: those who managed to save themselves from this influence remain strong. They carry the shadows of the past, and history has shown that these shadows can return in ways that surprise everyone.
Justice always wins.
Sometimes it comes late……but it is never too late.
Foto nga qyteti i Plavës …
___
Norsk / Norvegjisht
___
Hva som følger er kjent.
Det har blitt levd, bevitnet og gjentatt.
Spørsmålet er ikke hva som skjedde, men hvorfor stillhet består og hvorfor sannheten erstattes av trøst.
___
Plav-Hot, Montenegro
___
Området ble adskilt fra systemet og etterlatt uten utvikling. Det ble ingen oppdateringer, ingen langsiktig planlegging og ingen meningsfull investering.
I løpet av denne prosessen ble en ny identitet fremmet blant den albanske minoriteten – en identitet referert til som bosnisk. Denne identiteten har ingen historisk, kulturell eller etnisk tilknytning til bosniere.
Det fremsto ikke som en fortsettelse av arven, men som en politisk og administrativ konstruksjon skapt gjennom langsiktig press, omsorgssvikt og omklassifisering. Over tid svekket denne prosessen albansk kulturelle kontinuitet og skapte forvirring rundt tilhørighet og identitet i Plav.
Det som fulgte var gradvis, men bevisst. Den albanske minoriteten mistet sakte synlighet, støtte og representasjon. I dag viser noen mennesker som kalles bosniakker denne forvirringen ved å si: “Jeg føler meg ikke albansk. «
De behandler kultur og identitet som noe man kan forhandle med. Disse menneskene er redde for å gå dypere inn i historien eller bruke historien til å utvikle seg selv, for de vet at hvis de gjør det, må de møte seg selv.
Alle politiske partier av enhver nasjonalitet i Montenegro gjorde disse områdene til en nøytral sone som kun brukes til politiske behov.
Ikke alt gikk etter planen deres.
En liten prosentandel av den albanske minoriteten ga aldri opp. De eksisterte i stillhet. De tilpasset seg systemet for å overleve. I dag, i øynene til albanske politiske partier i ulike områder i Montenegro, blir disse menneskene urettferdig sett på som individer som valgte å glemme sin identitet.
Enhver lov som var ment å sikre likhet og et anstendig liv for den albanske minoriteten i dette territoriet ble aldri virkelig brukt. Disse lovene ble kun brukt som løfteverktøy for å samle stemmer når politiske partier trengte et lite antall for å vinne.
Nå ser vi albanske politiske partier fra forskjellige områder som prøver å komme seg inn i våre nabolag, sier at de ikke kan jobbe med disse menneskene og kaller dem fortapt.
Jeg spør: hvor var disse partiene da disse menneskene gikk seg vill?
Hvordan jobber man i dag med folk som har vært innestengt i et bur i mange år? Folk som lærte å frykte seg selv. Folk som vet at dersom de uttrykker hvem de virkelig er, kan deres allerede vanskelige liv bli enda vanskeligere.
Disse menneskene må kontaktes forsiktig, med omsorg, og med garantier for at de ikke blir ofre for politisk spill igjen.
De må tilbys de grunnleggende elementene i livet som de fortsatt mangler.
Den nye generasjonen trenger trygghet og varme et trygt rom hvor de kan bli fortalt: det er greit å starte en ny side.
De må slutte å bli manipulert av de som allerede har mistet seg selv inne i en kultur som ikke virkelig eksisterer.
Tiden er inne for ansvarlighet for skaden påføres disse menneskene spirituelt, emosjonelt og som mennesker.
Regjeringen må slutte å diskriminere minoriteter i dette territoriet.
Albanske politiske partier må slutte å handle i egne personlige interesser og begynne å handle i disse tapte folks interesse.
En ting er sikkert: De som klarte å redde seg selv fra denne innflytelsen forblir sterke. De bærer på fortidens skygger, og historien har vist at disse skyggene kan komme tilbake på måter som overrasker alle.
Rettferdighet vinner alltid.
Noen ganger kommer det sent…… men det er aldri for sent.

Kaltrina Hoti, artiste nga Hoti i Plavës dhe aktiviste e shoqërisë civile në qytetin e Plavës 

Tirani, poezi nga Arif Ejupi

Drini.us
-
0
Tirani, poezi nga Arif Ejupi

TIRANI

Me shpatën në duar
e lave tokën me gjak.
E bëre rrafsh me tokë
kishë e xhami.

Na mësove frikën,
nga njëri-tjetri
edhe në gjumë,
madje edhe nga hija jonë.

Plot dyzet vjet
na mbajte të ngujuar në kafaz.
Ende disa të verbëruar
të adhurojnë
dhe të duan.

Vetëvrasja –
akti më i shëmtuar. 

ARIF EJUPI

Gjenevë, 20 dhjetor 2025

Në vigjilje të 36 vjetorit të themelimit të Lidhjes Demokratike të Kosovës (2)

Drini.us
-
0
Në vigjilje të 36 vjetorit të themelimit të Lidhjes Demokratike të Kosovës (2)

Nga: Jusuf Buxhovi, historian e shkrimtar nga Prishtina

“JUGOSLLAVIA PA TITON” DHE “HABIA” E BAKARIÇIT PËR KOSOVËN REPUBLIKË!
Rëndësia e “Lidhjes Demokratike të Kosovës” si partia e parë politike shqiptare në ish Jugosllavi në procesin e shtetndërtimit të Kosovës, nuk mund të shihet jashtë rrethanave që sollën krizën e Jugosllavisë pas vdekjes së Titos si dhe proceset e tranzicionit që përfshiu vendet ish komuniste pas rënies së Murit të Berlinit në nëntor të vitit 1989, bashkimit të Gjermanisë, shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik dhe rënies së detantit ku Jugosllavia për dyzet vjet qëndroi në zonën midis Perëndimit dhe Lindjes. Në këtë proces të kthesave të mëdha historike, duhet kuptuar drejt evolucionin e kërkesave politike të “Lidhjes Demokratike të Kosovës” për barazi të plotë në kuadër të federatës jugosllave, siç kërkohej në fillim me programin e aprovuar në Kuvendin Themelues më 23 dhjetor 1989 deri te kërkesa për shtet të pavarur, pas vendimit të Konferencës së Hagës të 20 gushtit 1991 kur Jugosllavia, në përputhje me Komisionin e Badinterit, u shpall në shpërbërje.
Por, evolucioni i kërkesave politike të LDK-së nga ato për barazi deri te shteti i pavarur, pikënisjen e ka të kërkesa për Republikën e Kosovës, që për herë të parë u manifestua në diskutimet për ndryshimet kushtetuese të vitit 1968 të organizuara nga kalasa e atëhershme politike dhe në demonstratat e studentëve që shpërthyen gjatë nëntorit të atij viti në shumë qytete të Kosovës për t’u përmbyllur më ato madhështore të 27 nëntorit në Prishtinë mbi të cilat pastaj do të ngriten thuajse të gjitha shqetësimet nga ato politike e deri te ato gjeostrategjike rreth fatit të Jugosllavisë pas Titos, si një barometër të raporteve të reja edhe në kuadër të sferave të interesit të përmasave botërore.
Në Gjermanië kjo çështje zinte vend të rëndësishëm në debatet politike dhe ato mediale, meqë dyshohej se pas Titos do të kishte Jugosllavi të Titos, gjë që kjo mund të ndikonte që fryma e ndryshimeve që kishte filluar me Perestrojkën dhe Solidarnoscin në Lindje, në Jugosllavi, mund të merrte kah të kundërt, pra të një konflikti midis forcave reformuese dhe atyre unitariste të drejtuara nga serbët, të cilët jo vetëm që nuk do ta lejojnë avancimin e pozitës kushtetuese të Kosovës në federatë, në nivel të republikës, por do ta rrënojnë atë, siç edhe ndodhi në marsin e vitit 1989.
Kështu, nga fillimi i vitit 1979 e deri në maj të vitit vijues, sëmundja e Titos do të bëhej çështje publike dhe, me të, në opinion legjitimitet do të fitojë edhe shqetësimi se çfarë do të bëhet me trashëgiminë e tij.
Televizioni, radioja dhe mbi të gjitha gazetat qendrore dhe revistat me autoritet si “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, “Die Zeit”, “Die Welt” dhe magazina “Der Spiegel”, secila rrihte telin në mënyrën e vet. E përbashkët e të gjithave megjithatë ishte se me vdekjen e Titos Jugosllavia nuk do të ishte më ajo që kishte qenë deri atëherë.
E përditshmja konzervative “Die Welt”, shihte të vetmen mundësi që Kosova të ngrihej në shkallën e republikës së barabartë me të tjerat dhe kjo të ndodhte para se Tito të vdiste. Nga faktori ndërkombëtar kërkohej që në këtë drejtim të ushtrojë ndikim ndaj Beogradit para se të bëhet vonë. Gazeta “Frankfurter Allgemeine”, me ndikim të madh te elita intelektuale e vendit, por edhe në hapësirën tjetër gjermanofolëse, përkrahte kursin e Kosovës republikë të barabartë me njësitë e tjera të federatës, por këtë e shihte të realizueshme jo më nga Tito, që ishte në shtratin e vdekjes, po nga faktori ndërkombëtar, i cili elitës jugosllave do t’ia shtronte dy kushte: ruajtjen e kursit të vetëqeverisjes socialiste dhe të marrjes së obligimit që menjëherë të iniciojë ndryshimet kushtetuese me anën e të cilave Kosovës duhet t’i jepet statusi i republikës së barabartë me të tjerët. Kërkohej po ashtu që konsensusi i udhëheqjes në federatë të precizohej ashtu që të përjashtojë çfarëdo përpjekjesh unitariste apo hegjemoniste.
Në këtë përvijim, megjithatë, Kosova dhe roli i saj i paraprogramuar për krizën jugosllave tashmë shihej qartë. Këtë, madje, do ta pranojë edhe bashkëpunëtori i vetëm besnik i Titos nga ditët e hershme të luftës për Jugosllavinë e tretë, Vladimir Bakariçi, anëtar i Kryesisë së Komitetit Qendror të Lidhjes së Komunistëve nga Kroacia, ende me ndikim të madh, që po mos të ishte i moshuar dhe i sëmurë prej kohësh, sigurisht do të merrej si i vetmi që do të mund të merrte frerët e drejtimit të vendit për të ecur binarëve të Titos.
Shkas, që të flasë me një gjuhë fare të drejtpërdrejtë rreth kësaj çështjeje, do të paraqesë botimi i librit të analistit të njohur gjerman Karl Gustav Shtröm “Ohne Tito. Kann Jugoslawien überleben” (Jugosllavia pa Titon. A mund tö mbijetojë). Libri doli nga shtypi nga mesi i vitit 1978, pra kur edhe botërisht nga ana e kreut politik dhe shtetëror të Jugosllavisë u pranua se Tito ishte i sëmurë dhe ishte çështje se kur do të shkonte. Shtröm, publicist, i cili gjatë gjithë karrierës së tij si gazetar ishte marrë me Ballkanin dhe në fokus kishte pasur Jugosllavinë e pasluftës si dhe zhvillimet në të, kishte bërë një studim të gjatë, ndryshe nga ato të shumtat që ishin botuar për Titon dhe Jugosllavinë për vite të tëra në Gjermani, ku rëndom ishte përkrahur kursi i tij, duke u parë si një mundësi që socializmi megjithatë të mos jetë vetëm koncept ideologjik, por edhe zhvillimor i një modeli të ekonomisë liberale.
Meqë libri kishte zgjuar shumë kërshëri në Gjermani dhe përreth, po edhe në Jugosllavi prej nga reagimet gjermane përcilleshin me vëmendje, e majta gjermane në pushtet, e vetëdijshme se gjithnjë e më shumë po i zbeheshin atutë për vetëqeverisjen jugosllave si model të socializmit demokratik në botë dhe të ngjashme, sigurisht se kishte qenë e interesuar që librin e Shtrömit ta çojë në nivelin e një debati të gjerë, ku do të përfshihej edhe ana jugosllave, veçmas ndonjëri nga bashkëpunëtorët më të afërt të Titos, që mund të thoshte diçka me peshë. Andaj, ishte shfrytëzuar rasti që promovimi të bëhej pikërisht kur njeriu më i besueshëm i Titos të gjendej mysafir i Fondacionit “Fridrih Erbert” në Bon, që paraqiste qendrën ideologjike të të majtës gjermane.
Se kjo ishte bërë me qëllim, nuk do mend. Por, që edhe Vladimir Bakariçi aty nuk do të ishte rastësisht, e dhe kjo nuk duhej hequr nga mendja.
Por, çfarë do të thoshte Bakariçi?…
Kjo tashmë preokuponte mediat. Preokuponte edhe elitën nga spektrit i gjerë politik gjerman. Spekulohej se ishte aty për të sjellë një mesazh të Titos Perëndimit?…
Dhe, çfarë do të ishte mesazhi?… Qetësues?… Shqetësues?… Ose pak nga të gjitha?…
Fakti që në promovim nuk do të merrnin pjesë dy nga personalitet kryesore të të majtës gjermane Vil Brant dhe Helmut Shmit, të cilët një ditë më parë kishin pritur Bakariçin dhe sipas një kumtese thuhej se “kishin pasur shkëmbim të dobishëm mendimesh”, ishte përcjellë me thashethemet se porosia e Bakariçit mund të mos ishte sipas shijes së të majtës gjermane?…
Vetë rrjedha e promovimit të librit dhe ato që do të thuhen në të do ta vërtetojnë këtë dyshim.
Por, çfarë ishte thënë në të vërtet në atë promovim, që ai të cilësohej si rrënim i iluzionit për Jugosllavinë e qëndrueshme edhe pas Titos, edhe pse nga Beogradi tashmë vinin “betime” se edhe pas Titos mbetej Tito?…
Asgjë më shumë seç sillte libri. Pra, që e nesërmja e Jugosllavisë ishte e paqartë dhe e pasigurt. Do të thuhej se ajo do t’u nënshtrohej sfidave të ndryshme, që do të jenë të mëdha, ndër të cilat më shqetësuesja shfaqej Kosova për të vetmen arsye pse nuk ishte ngritur në nivelin e republikës së barabartë me të tjerat, dhe se me statusin gjysmak, ofronte mundësi të mira që të gjithë kundërshtarëve dhe armiqve të Jugosllavisë të viheshin në veprim secili për hesapet e veta, kjo tashmë dihej. Por, po ashtu nga ana tjetër, nuk dihej se betimi i asaj “pas Titos mbetej Tito”, ishte përnjëmend farsë, apo diçka që kishte përmbajtje, po që ajo duhej të dëshmohej në përputhje me sfidat me të cilat do të ballafaqohej?
Gjatë gjithë kohës sa ishin paraqitur referuesit kryesorë, pa marrë parasysh ato që thuheshin prej tyre, ku librit i bëheshin edhe vërejtje dhe quhej tendencioz madje pse shihte vetëm zi dhe jo edhe bardh dhe të ngjashme, vëmendja e të pranishmëve ishte drejtuar kah Vladimir Bakariçi dhe ato që do të thoshte në fund.
Dhe më në fund, fjala do t’i jepej edhe Bakariçit. I rrudhur nga vitet por edhe sëmundja, i bërë kruspull, nuk do të thotë tjetër pos që autorin e përshëndeti me atë që tha: “kundrimet interesante”.
Salla ngriu. Ishte vallë e mundur që ai të sillej aq me mospërfillje me audotiriumin tejet reprezentativ që e ishte aty për të pritur “kundërpërgjigjen” ndaj një libri që Jugosllavinë e shihte me dioptri tejet pesimiste?…
Mëdyshjet ishin ndër më të ndryshme. Dhe, do të shtoheshin edhe më tej po mos të ishte një gazetar, i cili Bakariçit ia drejtoi pyetjen “pse Kosova nuk mund të bëhej republikë”, me çka pyetja e shtruar më shumë ishte një si kundërpërgjigje rreth asaj që para tij ishte kundërshtuar ashpër nga zëvendës ambasadori jugosllav në Bon, Predrag Kostiq, i cili kishte derdhur shumë mllef ndaj autorit pse të ardhmen e Jugosllavisë e kishte lidhur me një problem që ishte i shpifur, kur si tha, kombësitë nuk mund të kenë shtet në shtet, meqë shqiptarët shtet amë kishin Shqipërinë!
Pa një pa dy, Bakariçi, me një buzëqeshje ironike tha se “ nuk e dinte as vetë pse Kosova nuk ishte republikë…”
Ironia e Bakariçit kishte qenë e mjaftueshme të kuptohej sa të drejta kishin qenë vlerësimet e autorit dhe njëherësh sa i madh shfaqej dëshpërimi i atyre që tek Jugosllavia dhe rruga e socializmit vetëqeverisës ishin munduar t’ i varnin shpresat si për një model të ardhmërisë.
Megjithatë, fjalët e Bakariçit, siç i kishin dhënë të drejtë shqetësimit për të ardhmen e pasigurt të Jugosllavisë, njëherësh kishin hapur dilemën si dhe sa ato mund të ishin përnjëmend pjesë e mesazhit që Tito ia jepte botës në atë mënyrë?…
Po atë mbrëmje Ambasada e Jugosllavisë në Bon, për nder të Bakariçit do të organizojë një pritje në kështjellën e Bad Godesbegut, vend i dashur i kancelarit të parë gjerman Bizmakut, por edhe i një takimi pak të njohur të Çemberlenit me Hitlerin në prag të nënshkrimit të marrëveshjes së njohur të Munihut, të vitit 1939 kur Europa do të nënshkruajë kapitullimin para Hitlerit.
Në pritje ishte i pranishëm thuajse i gjithë kori diplomatik. Nga kreu i elitës politike gjermane merrte pjesë Vili Brant, Franc Jozef Shtraus, Hans Ditrih Gensher dhe personalitete të tjera të rëndësishme kulturore të vendit, përfshirë këtu edhe shkrimtarin e njohur Hanjrih Bëll, regjisorin Reiner Fasbinder dhe të tjerë.
Bakariçi, me shikimin e lëshuar, rrinte i ulur midis Brantit dhe Shtrausit. Dukej i lodhur. Dhe kjo bëri që të mos rrijë deri në fund në pritje. Bashkë me të do të largohen edhe Branti dhe Shtrausi, por do të mbetej Gensheri dhe të tjerët. Të pranishmit i përshëndeti vetëm me ngritjen e gotës së shampanjës, që e preku vetëm me buzë.
(Shkëputje nga libri “Kthesa historike 1 – Vitet e Gjermanisë dhe epoka e LKD-së”, botues “Faik Konica”, Prishtinë, 2008, i përpunuar në platformën elekronike gratis: jusufbuxhovi.al)

Mendime për romanin Murgu Hokai të Vuk Drashkoviqit

Drini.us
-
0
Mendime për romanin Murgu Hokai të Vuk Drashkoviqit

Ilir Canhasi, Suedi

Vuk Drashkoviq: ”Murgu Hokaj”
Ndërgjegjja nuk hesht, edhe kur shoqëria hesht.
Ky roman është i frymëzuar nga ngjarje reale historike, gjatë luftërave në ish-Jugosllavi, dhuna, krimet e luftës, dilemat morale, faji dhe pendesa.
Autori trajton pendesën dhe përgjegjësinë personale për krimet, pa justifikime politike apo kombëtare.
Romani bëhet fjalë për një ish-snajperist, ku mbi kodrat e Sarajevës që ishte e rrethuar nga forcat serbe vrasin me mijëra fmi, gra e pleq, shpeshherë edhe kur ata prisnin në rend për të mbushur ujë.
Ky snajperist një ditë pasi merr lëvdata nga eprorët e tij si gjuajtësi më i mirë me snajper, kupton nga radio Sarajeva për shumë të vrarë, ku në mesin e tyre ishte edhe djali dhe gruaja e tij.
Kisha serbe e ndihmon dhe e ia ndërron identitetin dhe e bën murg. Peshkopi i kishës mundohet ta qetësoj çmendurinë e tij duke i thënë se ”vrasësit janë fituesit”.
Më tepër nuk po zbuloj ngjarjet që vijojnë më pas por ju rekomandoj shumë që ta lexoni këtë libër.
Pse libri ka shkaktuar polemika tek nacionalistët serb?
Autori, Vuk Drašković, ish-kryeminstër i Jugosllavisë 1999 dhe ish-ministër i punëve të jashtme të Serbisë 204-2007, përmes këtij libri kritikon krimet e kryera nga pala serbe, flet për fajin dhe pendesën, mashtrimet e historisë dhe heshtjen e shoqërisë serbe përballë krimeve.
Autori sugjeron se:
Vetëdija për fajin është hapi i parë drejt shërimit të shoqërisë, edhe nëse individi nuk shpëton.
Në fund po e përfundoj me një mesazh të autorit, që është një hap i rrallë në letërsinë serbe, por që në fakt ne të mbijetuarit e krimeve serbe, e kemi thënë që nga shekulli i kaluar e gjerë më sot se;
Pa pranimin e krimeve – nuk ka pajtim
Pa të vërtetën – nuk ka paqe reale
Pa pendesë – historia përsëritet
Dua t’ju kujtoj se në librin e shkrimtarit tonë të madh ”Çlirimi i Serbisë nga Kosova”, gjeni edhe letrën e Vuk-ut dërguar Ismail Kadaresë në vitin 1987.
Ku ai mes tjerash e akuzon shkrimtarin tonë për gënjeshtrat e tij se ushtria serbe gjatë luftërave ballkanike ka bërë krime mbi shqiptarët, gënjeshtra se shqiptarët kanë qenë të shtypur në Mbretërinë jugosllave.
”Kosova është fjala më e shtrenjtë” për serbët, ndërsa në Tiranë, Gjakovë dhe Prishtinë këtë po e harrojnë, shkruante ai.
Në fund të letrës ai shkruan; ”A besoni vërtet se Europa dhe bota s’kanë për ta marrë vesh kurrë të vërtetën ?!” (I. Kadare nuk ju përgjigj asnjëherë letrës së tij)
Kaluan më shumë se 12 vite, pikërisht me 24 mars të vitit 1999 – kur bota perëndimore përmes aleancës së saj ushtarake NATO-s, ja ktheu përgjigjen përmes bombardimeve të Serbisë, dhe në emër të shqiptarëve i tha Vuk Drashkoviqit dhe Serbisë së tij se bota e civilizuar e kuptojë të vërtetën se kush ishin kriminelët serb në krye me kasapin e Ballkanit – S. Millosheviq!
Ps. Vuk Drašković i mbijetoi dy atentateve të orkestruara nga shërbimet e sigurimit shtetëror serb nën regjimin e Slobodan Millosheviqit.
Është 79- vjeçar dhe jeton në Beograd.

Intervistë me Dafina Broqi, kandidate e PDK-së për deputete nga Peja 

Drini.us
-
0
Intervistë me Dafina Broqi, kandidate e PDK-së për deputete nga Peja 


Bisedoi: Hajriz Mamaj 

Nga Psikologia Klinike drejt Parlamentit të Kosovës 

Vetëm pak ditë na ndajnë nga zgjedhjet parlamentare në Kosovë, zgjedhje nga të cilat qytetarët shpresojnë të dalë një parlament stabil, funksional dhe në shërbim real të popullit. Në këtë garë politike, krahas figurave të njohura, po shfaqen edhe emra të rinj, profesionistë të fushave të ndryshme, që synojnë të sjellin një frymë ndryshe në politikë. 

Një prej këtyre emrave është Dafina Broqi, psikologe klinike, anëtare e Federatës së Mjekëve Shqiptarë në Evropë dhe kandidate e Partisë Demokratike të Kosovës për deputete nga Peja. Me znj. Broqi biseduam rreth rrugëtimit të saj profesional, motivimit për t’u përfshirë në politikë dhe prioriteteve që ajo synon t’i çojë në Kuvendin e Kosovës.  

Pyetje: Znj. Broqi, çfarë ju shtyu që nga profesioni i psikologes klinike të angazhoheni në politikë? 

Dafina Broqi:
Orientimi im politik nuk ka ardhur rastësisht. Ai buron nga ngjarjet historike dhe përjetimet që kanë ndikuar drejtpërdrejt në formimin tim si njeri dhe profesioniste. Rrëfimet e prindërve për përpjekjet për liri, si dhe përjetimi i luftës së fundit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, më kanë bindur se kontributi për vendin nuk mjafton vetëm në profesion, por edhe në institucione.
Jam e bindur se në Parlamentin e Kosovës mund të jem një zë i vërtetë për qytetarët e mi, sidomos për ata që shpesh nuk dëgjohen. 

 

Pyetje: Pse pikërisht Partia Demokratike e Kosovës? 

Dafina Broqi:
PDK është partia që ka kontribuar drejtpërdrejt në lirinë e Kosovës. Shumë prej atyre që sakrifikuan për këtë vend sot përballen me trauma dhe ngarkesa emocionale të pashëruara. Si psikologe klinike, e ndiej për obligim moral dhe profesional që këtë dimension ta sjell në qendër të vëmendjes politike.
Besimi për kandidimin tim erdhi si rezultat i punës dhe përkushtimit tim profesional, të cilat u vlerësuan edhe nga dega e PDK-së në Pejë.  

Pyetje: Na tregoni pak për prejardhjen dhe vlerat familjare që ju kanë formuar. 

Dafina Broqi:
Vij nga një familje punëtore, me vlera të forta morale dhe njerëzore. Prindërit e mi më kanë mësuar ndershmërinë, përkushtimin dhe respektin për njeriun. Nëna ime është kontabiliste, babai ka qenë fotograf, ndërsa vëllai dhe motra janë të angazhuar në fushën e drejtësisë.
Këto vlera i bart me vete në çdo angazhim timin publik dhe profesional. 

 Pyetje: Cili ka qenë rrugëtimi juaj profesional? 

Dafina Broqi:
Jam diplomuar në Psikologji Klinike në Universitetin e Tetovës. Rrugëtimi im profesional ka nisur që në moshën 18-vjeçare, me shumë përkushtim dhe mbështetjen e prindërve.
Fillimisht kam punuar në Qendrën Logopedike “La Plus”, ku kam fituar përvojë të çmuar në trajtimin e klientëve. Aktualisht jam e angazhuar në Qendrën e Dubravës si zyrtare e lartë për trajtimin e të burgosurve dhe çështjeve sociale, duke u fokusuar veçanërisht te personat e traumatizuar dhe të lënë pas dore nga sistemi. 

 

Pyetje: Si kanë ndikuar këto përvoja në vendimin tuaj për të kandiduar? 

Dafina Broqi:
Kam parë nga afër pasojat e papunësisë, varfërisë, dhunës dhe mungesës së shërbimeve psikologjike. Këto përvoja më kanë bindur se ndryshimi i qëndrueshëm duhet të vijë nga institucionet. Prandaj kam vendosur të garoj për të qenë zë i qytetarëve në Parlament, veçanërisht i grave, të rinjve dhe personave me probleme të shëndetit mendor.  

Pyetje: Cilat janë prioritetet tuaja programore? 

Dafina Broqi:
Prioriteti im kryesor është që shëndeti mendor të trajtohet si prioritet kombëtar. Konkretisht, synoj: 

Shëndeti mendor 

  • Shërbime psikologjike falas në institucionet publike 
  • Qendra funksionale të shëndetit mendor në çdo komunë 
  • Mbështetje për familjet e personave me sëmundje mendore 

Drejtësia sociale 

  • Rritje të ndihmave sociale 
  • Mbështetje për nënat vetushqyese 
  • Politika sociale që nuk i lënë qytetarët vetëm 

Fuqizimi i grave 

  • Mbrojtje ligjore dhe mbështetje psikologjike për gratë viktima të dhunës 
  • Punësim dhe trajnim profesional 
  • Barazi reale, jo vetëm formale 

Të rinjtë 

  • Investim në arsim cilësor 
  • Mbështetje për shëndetin mendor të të rinjve 
  • Mundësi reale për punësim, veçanërisht në sektorin e shëndetësisë

Pyetje: Pse qytetarët duhet t’ju votojnë ju? 

Dafina Broqi:
Së pari, sepse përfaqësoj një parti që ka merita historike për lirinë e Kosovës.
Së dyti, sepse shumë familje, nëna dhe ish-luftëtarë kanë nevojë për trajtim psikologjik dhe mbështetje institucionale.
Së treti, sepse dijen dhe profesionin tim do ta vë në shërbim të të gjithë atyre që kanë nevojë. Nuk premtoj mrekulli, por punë të ndershme dhe angazhim për një shoqëri më të shëndetshme, më të drejtë dhe më njerëzore.  

Votoni PDK – Nr. 130
Votoni Dafina Broqin – Nr. 107 

Jakobstads Tidning (1939) / Mbreti Zog, shumë bujar me bakshishe. — Emri i tij nuk do të harrohet kaq shpejt nga pronarët dhe personeli i hoteleve në Varshavë

Drini.us
-
0
Jakobstads Tidning (1939) / Mbreti Zog, shumë bujar me bakshishe. — Emri i tij nuk do të harrohet kaq shpejt nga pronarët dhe personeli i hoteleve në Varshavë

Mbretëresha Geraldinë dhe Mbreti Zog në stacionin e trenit të Rigës. — Burimi : Daugavas Vēstnesis, 14 korrik 1939.

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 20 Dhjetor 2025 

Gazeta finlandeze “Jakobstads Tidning” ka botuar, të shtunën e 15 korrikut 1939, në faqen n°4, një shkrim asokohe rreth largimit të Mbretit Zog dhe familjes mbretërore nga Polonia për në Letoni, duke përmendur ndër të tjera bujarinë e mbretit, të cilin Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Mbreti Zog shumë bujar me bakshishe.

Djali i ashensorit merrte 5 dollarë për çdo shërbim, sado të vogël.

Burimi : Jakobstads Tidning, e shtunë, 15 korrik 1939, faqe n°4

Burimi : Jakobstads Tidning, e shtunë, 15 korrik 1939, faqe n°4

Të enjten i është komunikuar gazetës Hbl. nga Riga :

Sonte në orën 23:32, me trenin ekspres të Varshavës, mbërriti në Riga ish-mbreti i Shqipërisë Ahmet Zogu, ish-mbretëresha Geraldinë, djali i tyre tre muajsh, ish-princi i kurorës Aleksandër, si dhe motrat e ish-mbretit me suitën e tyre.

Të ftuarit e shquar u nisën nga kryeqyteti polak sot në mëngjes në orën 9:24. Banorët e Varshavës shpresuan deri këtë mëngjes se Zogu, në çastin e fundit, do ta ndryshonte itinerarin dhe, në vend që të udhëtonte përmes Stokholmit, do të merrte anijen polake oqeanike Batory nga Gdynia. Prandaj pati një zhgënjim të madh kur ish-mbreti i Shqipërisë u largua tashmë në mëngjes nga polakët, zemrat e të cilëve i kishte fituar. Çifti ish-mbretëror, me ish-princin e kurorës dhe dadon e fëmijës, u largua nga hoteli vetëm dhjetë minuta para nisjes së trenit, me automobilin e presidentit të shtetit Mościcki. Të gjithë të tjerët, megjithatë, mbërritën një çerek ore para nisjes së trenit. Emri i ish-mbretit nuk do të harrohet shpejt nga pronarët dhe personeli i hoteleve në Varshavë, sepse deri më sot askush nuk ka dhënë bakshishe kaq bujare. Djali i ashensorit tregon se ish-mbreti i jepte atij një kartëmonedhë prej pesë dollarësh për çdo shërbim, sado të vogël. Në hotel, të gjitha faturat u paguan me dollarë. Edhe sallonet e modës e kujtojnë me admirim ish-mbretin, i cili mbërriti në Varshavë me 60 valixhe të rënda dhe u largua nga qyteti me 80. Deri në kufirin letonez, mysafirët e lartë u shoqëruan nga një zyrtar i lartë i Ministrisë së Jashtme polake. Motra më e madhe e mbretit, Ruhija, u mor nën kujdes gjatë gjithë udhëtimit nga një infermiere dhe një mjek, sepse ajo u sëmur në Varshavë. Pak para arratisjes nga Shqipëria, ajo iu nënshtrua një operacioni të rëndë për shkak të një sëmundjeje të mëlçisë. Kishte frikë se ajo do të detyrohej të qëndronte në Varshavë, por gjatë 24 orëve të fundit pati një përmirësim dhe mjekët më në fund lejuan që ajo të vazhdonte udhëtimin. Mbretëresha Geraldinë ka qëndruar pranë shtratit të sëmundjes së kunatës së saj të dashur. Pikërisht ish-princesha Ruhije ishte ajo që bashkoi Ahmet Zogun me ish-mbretëreshën Geraldinë.

Në orën 18:40 mbërritën në stacionin kufitar letonez Zemgale, ku u bë ndërrimi i trenit, sepse gjerësia e shinave është e ndryshme në Poloni dhe Letoni. Nga stacioni kufitar letonez udhëtimi vazhdoi me një vagon salloni letonez. Në kufirin letonez, mysafirët e huaj u përshëndetën nga përfaqësues të autoriteteve kufitare dhe nga një numër i madh gazetarësh. Këtu, ashtu si në Varshavë, ish-mbreti ishte i rezervuar dhe nuk dha asnjë intervistë, duke u përpjekur sa më shumë të shmangte vështrimet kureshtare. Megjithatë, një nga njerëzit më të afërt të ish-mbretit në shoqërinë e tij shpjegoi heshtjen e tij me faktin se Zogu po shkruante aktualisht kujtime dhe për këtë arsye nuk donte ta privonte librin e tij nga materiale të vlefshme. Kujtimet e tij ish-mbreti po ia dikton sekretarit të tij Kastrat, i cili ishte kryeredaktor i së vetmes gazetë të Tiranës. Deri tani ai ka përfunduar 280 faqe, por libri do të jetë shumë më i trashë. Titulli i librit do të jetë: “Unë akuzoj Italinë”.

Urrejtja e ish-mbretit ndaj Italisë, dhe ndaj gjithçkaje që lidhet me të, është aq e madhe sa ai madje refuzoi kategorikisht të qëndronte në hotelin më të mirë dhe më modern të Rigës, ”Hotel de Rome”, sepse ky emër do t’i kujtonte Italinë, dhe në vend të tij preferoi një hotel shumë më pak madhështor, ”Hotel Petersburg”. Në Varshavë, Zogu kishte dhënë urdhër që t’i rezervohej një suitë në hotelin më elegant të Rigës, por kur dëgjoi emrin de Romë, tha :

— Jo Roma, në asnjë rrethanë nuk dua të më kujtohet se kam humbur vendin tim.

Hoteli Petersburg aktualisht strehon shumë turistë të tjerë, prandaj e gjithë shoqëria nuk mund të akomodohet aty. Për ish-princin e kurorës janë rezervuar jo më pak se tre dhoma.

Udhëtimi do të vazhdojë nesër për në Stokholm me avulloren ”Aeolus”.

Nga gazeta “Rilindja”, te ëmbëtorja “Elida”, e deri tek Shoqata e Shkrimtarëve të Kosovës, përkujtim i 36 vjetorit të themelimit të LDK-ës

Drini.us
-
0
Nga gazeta “Rilindja”, te ëmbëtorja “Elida”, e deri tek Shoqata e Shkrimtarëve të Kosovës, përkujtim i 36 vjetorit të themelimit të LDK-ës

Nga: Jusuf Buxhovi, Prishtinë

Në vigjilje të 36 vjetorit të themelimit të Lidhjes Demokratike të Kosovës (1)
NGA “RILINDJA”, TE “ELIDA” E DERI TE SHOQATA E SHKRIMTARËVE…
Lajmi se gazetarët dhe shkrimtarët e njohur të “Rilindjës” do të themelonin një parti politike shqiptare, nuk kishte nevojë të jepej në gazetë. Mjaftonte që në kafiterinë “Elida”, ku rëndom silleshin pjesa më e madhe e gazetarëve dhe shkrimtarëve, të gjuhej një si thashetheme, gjoja “në besim”, që ajo me të shpejtë të merrte dhenë.
Në të vërtetë, në njërën prej atyre ditëve kur rëndom pinim kafe me Mehmet Krajën, Xhemai Mustafën dhe Ibrahim Berishën dhe ishte e natyrshme se bisedohej se çfarë na kishte mbetur pas asaj që kishte ndodhur dhe çfarë përgjigje duhej dhënë sfidave të ardhmërisë, u zu ngojë çështja e formimit të një partie politike meqë tashmë ekzistonin edhe kushtet ligjore për të. Kësaj ia shtova ato që kohë më parë m’i kishte thënë miku im Viktor Majer (korespondent i njohur i gazetës gjermane FAZ), ” se ishte koha që të themelonim një parti politike në mënyrë që t’u përgjigjeshim sfidave të kohës me të cilat medoemos ngarkoheshim”…
Meqë me Krajën dhe Xhemën, të shumtën na bashkonin afinitetet profesionale në redaksinë e rubrikës së kulturës së “Rilindjes”, po edhe ato të prirjeve të përafërta artistike në krijimtari, ishte e natyrshme që të arrihej pajtimi rreth kësaj çështje së paku në nivelin parimor. Kjo mjaftoi që t’i hyhet punës për hartimin e dokumenteve bazë, programit dhe te statutit bashkë me pajisjen me dokumentet tjera që i duheshin një organizimi të tillë legal në përputhje me ligjin federativ tashmë të aprovuar rreth organizimit politik të qytetarëve nëpër shoqata dhe parti politike, dhe se për të gjitha do t’i njoftoja vazhdimisht.
Sipas ligjit në fuqi nismën për themelimin e partisë politike apo të shoqatës mund ta ndërmerrnin së paku njëmbëdhjetë qytetarë me deklarimin e lirë në listën me nënshkrime që do t’u dërgohej organeve përgjegjëse bashkë me programin, statutin dhe hollësitë tjera rreth të ardhurave financiare të nevojshme për veprimtari. Pasi që të kompletohet dokumentacioni, organet përgjegjëse, pra ato policore, janë të obliguara që brenda afatit ligjor prej dyzet e tetë orëve të jepnin përgjigje me shkrim për lejimin apo ndalimin e veprimtarisë. Në rast se brenda këtij afati nuk jepej kurrfarë përgjigje dhe nuk bëhej ndonjë vërejtje, atëherë lejohej kuvendi themelues.
Nga mesdita, sipas marrëveshjes, takova redaktorin përgjegjës të WDR-it, Horst Weselerin, të cilit ia bëra me dije se me kolegët më të afërm në parim ishim marrë vesh për nismën për themelimin e një partie politike siç kishte sugjeruar edhe ministri i jashtë gjerman Gensher.
Të nesërmen prapë bashkë me Krajën, Mustafën dhe Berishën në kafenë e mëngjesit në “Elida”. U bëra me dije se ia kisha filluar punëve rreth themelimit të partisë së re në përputhje me ligjin federativ dhe se nënshkrimet e tyre më duheshin ndër të parët gjë kjo që edhe ndodhi.
Në ndërkohë kisha takuar edhe dy veta që i merrja të rëndësishëm drejt themelimit të partisë: Zekeria Canën dhe Milazim Krasniqin. I pari, tashmë me themelimin e Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive Njerëzore, si sekretar i tij dhe njeri i vyeshëm, mund të ndihmonte drejtpërsëdrejti që disa nga anëtarët e Këshillit ku bëja pjesë me disa nga shkrimtarët, t’i vinin në ndihmë nismës sonë, qoftë duke u përfshirë në listën e nismëtarëve qoftë duke marrë përgjegjësi. Ndërsa Milazimi ishte sekretar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, të cilën Rugova e drejtonte me shumë sukses dhe po ashtu kishte përvojë organizative me shkrimtarët.
Zekeria Cana, i cili kishte duart plot me punë, parimisht u pajtua, por tha se mos duhej pritur edhe pak, që të piqeshin kushtet. Ma përkujtoi UJDI-n dhe “ecjen me fenerë”.
Ia ktheva se koha nuk priste.
Takimi me Milazim Krasniqin filloi me atë buzëqeshjen e tij të hapur se tashmë e dinte.
Ia tregova disa nga ato që ai tashmë i dinte dhe për ato që tashmë kishin filluar të bëheshin. Pak si me shaka i thashë se më duhej edhe nënshkrimi i tij për atë masbatën që të mos burgosem pse bëj propagandë armiqësore, por propagandë legjitime për parti politike.
Nuk desha t’ia hapja punën e nënshkrimit të Ibrahim Rugovës në listën e themeluesve, meqë vlerësoja se edhe ai do t’i bashkëngjitej asaj, por që duhej të ruhej paksa për sprovat e ardhshme, që si do të shihet do të jenë tejet të mëdha dhe te një përgjegjësie historike, të cilave Rugova do t’u jepej me përkushtim të madh.
Por, të nesërmen edhe kjo çështje ishte rregullua. Madje, më lehtë seç e kisha menduar.
Me marrjen e nënshkrimit të Ibrahim Rugovës, krahas atyre që tashmë shfaqeshin si bërthamë e grupit themelues (Unë, Mehmet Kraja, Xhemail Mustafa dhe Ibrahim Berisha) dhe, nënshkrimit të Zekeria Canës, Milazim Krasniqit lista, po i afrohej numrit “kritik” të njëmbëdhjetëshit, me çka edhe formalisht plotësoheshin kushtet me të cilat mund të paraqitej kërkesa zyrtare për vazhdimin e punëve të mëtutjeshme për thirrjen dhe mbajtjen e kuvendit themelues të partisë.
Por, siç do të shihet, thirrja dhe mbajtja e kuvendit themelues kërkonte edhe shumë e shumë punë, nga hartimi i programit, i statusit dhe dokumenteve të tjera, që për t’iu ardhur rreth, krahas hapit dhe vrapit të domosdoshëm poshtë e përpjetë në kërkim të nënshkruesve të listës, por edhe të atyre që pos si numra ishin të domosdoshëm për çati, duheshin edhe ata që do të merrnin përsipër punët rreth konceptit përfundimtar rreth dhe të platformës mbi të cilën themelohej partia dhe të tjerat që i duheshin një nisme të tillë. Me kyçjen e mëtutjeshme të profesor Fehmi Aganit, si dhe nënshkrimet nga akademik Idriz Ajeti, akademik Mark Krasniqi, akademik Dërvish Rozhaja, profesor Anton Çetta, Ramiz Kelmendi, pastaj Bujar Bukoshi, Ajri Begu, avokati Mustafa Radoniqi dhe të tjerëve që do të gjendeshin në njëzet e treshen e iniciuesve të kuvendit themelues, ishin krijuar kushtet edhe për hapjen e çështjes se konceptit, së paku në vija të trasha, në mënyrë që të shkohej më tutje.
Meqë ishte e vështirë që nënshkruesit e nismës për themelimin e partisë të mblidheshin bashkërisht, dhe kjo madje kishte edhe arsyet e veta në ato rrethana të terrorit shtetëror që ushtrohej ndaj intelektualëve, mora përsipër që krahas atyre me të cilët thuajse çdo ditë takoheshim në kafe “Elida” (me kolegët nga “Rilindja” dhe shkrimtarët nga radhët e kësaj shtëpie), me të tjerët të komunikoja herë “spontanisht”, e herë ashtu shpejt e shpejt, pa formalitete, që t’i njoftoja por edhe të merrja mendime, vërejtje dhe sugjerime rreth atyre që bëheshin. Nga bisedat e rregullta me kolegët nga “Rilindja” dhe ato ato ad hoc me të tjerët, tashmë ishin kristalizuar tri nga kërkesat themelore të konceptit të programit partiak: ajo për liri, barazi dhe demokracisë (pluralizmit politik), të cilat ndërlidheshin me atë të përkatësisë perëndimit. Në rrethanat përkatëse, ato duhej të kundroheshin si çështje politike dhe si të tilla të bëheshin pjesë e platformës partiake, si pikënisje e qëllimeve të caktuara, të cilat nuk duhej parë dhe marrë të ngurtësuara, por si mundësi e ndryshimeve dhe e përshtatjeve në përputhje me nevojat dhe rrethanat nëpër të cilat do të kalohej.
Tek e fundit, programi nuk do të thoshte shumë dhe nuk garantonte gjë po qe se do të mbetej letër e thatë. Ishte një formalitet me të cilin mund të shkohej më tutje, për t’u hapur dyert e veprimtarisë. Pra, shtrohej nevoja për një program konceptual mbi trëkëndëshin strategjik: liri, barazi dhe demokraci. Brenda kësaj kornize, shtrihej koncepti i platfromës programore të partisë, që statusi i ardhshëm i Kosovës mbështetej mbi kërkesën për avansimin e mëtutjeshëm të pozitës së Kosovës në federatën apo konfederatën jugosllave, e barabartë me të tjerët dhe assesi ndryshe. Tek e fundit a nuk ishte edhe kërkesa për Kosovën Republikë e dalë nga demonstratat e vitit 1968 dhe ato të vitit 1981 kërkesë për barazinë me të tjerët?
(Shkëputje nga libri “Kthesa Historike 1 – Vitet e Gjermanisë dhe Epoka e LDK-së”, 2008, i përpunuar dhe i plotësuar në plarformën elektronike gratis: jusufbuxhovi.al)

Aty ku politika i mban duart larg…, institucionet godasin fuqishëm për mbrojtjen e ligjit dhe rendit kushtetues

Drini.us
-
1
Aty ku politika i mban duart larg…, institucionet godasin fuqishëm për mbrojtjen e ligjit dhe rendit kushtetues
Drizan Shala, ekspert i sigurisë nga Prishtina
___
Aty ku politika i mban duart larg dhe nuk kontaminon proceset, institucionet godasin fuqishëm për mbrojtjen e ligjit dhe rendit kushtetues.
Zbatimi i ligjit në Republikën e Kosovës nuk njeh kompromis, privilegj apo imunitet. Aty ku institucioneve u lihet hapësira e plotë e veprimit profesional dhe kushtetues, nuk ekziston pozitë, pushtet apo fuqi që mund të ndalë drejtësinë në 10.887 km² të territorit të Republikës së Kosovës. Ky është themeli i shtetit ligjor dhe garancia reale e sigurisë kombëtare.
Operacioni i fundit anti-korrupsion dëshmon se sa më të pavarura dhe të mbrojtura nga ndërhyrjet politike të jenë institucionet, aq më shumë aksione të tilla do të materializohen në praktikë. Lufta kundër korrupsionit nuk është deklarative, por proces i ndërtuar mbi profesionalizëm, koordinim dhe përgjegjësi institucionale.
📍Meritë e veçantë i takon zinxhirit funksional institucional:
✅️ Informata e saktë dhe e strukturuar nga Agjencia e Kosovës për Inteligjencë (AKI), e cila krijon bazën analitike dhe operative;
✅️ Hetimi dhe arrestimi nga Policia e Kosovës (PK), si instrument ekzekutiv i ligjit; dhe
✅️ Udhëheqja procedurale dhe ligjore nga Prokuroria e Shtetit, që siguron legjitimitetin dhe qëndrueshmërinë juridike të veprimeve.
Vetëm ky bashkëveprim prodhon rezultate konkrete dhe të besueshme. Pra ky aksion është mesazh i qartë se Republika e Kosovës po konsolidon shtetin e së drejtës, ku ligji zbatohet njësoj për të gjithë dhe ku institucionet, kur veprojnë të pavarura, janë mburoja më e fortë kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Propaganda islamike, si propagandë serbe!

Drini.us
-
18
Propaganda islamike, si propagandë serbe!
Nga: Majlinda Nikçi
___
1. Përçarja mes shqiptarëve
Të pretendosh se Serbia “urren vetëm muslimanët” nuk është vetëm e pasaktë historikisht, por ka një efekt direkt negativ: krijon përçarje mes shqiptarëve. Shqiptarët janë një komunitet i përzier me besime të ndryshme – myslimanë, katolikë, ortodoksë – dhe çdo propagandë që i përçan sipas fesë i dobëson ata përballë sfidave historike dhe politike. Ideja e një “armiqësie” sipas fesë është një mjet manipulimi, jo një fakt historik.
2. Historia e xhamive dhe e shqiptarëve
Edhe gjatë konflikteve të fundit në Ballkan, është e pasaktë të thuhet se Serbia ka shkatërruar vetëm xhamitë. Shumica e goditjeve janë bërë mbi infrastrukturën dhe mbi popullsinë civile shqiptare në tërësi, duke përfshirë fshatra, qytete dhe kultura materiale të ndryshme. Pra, fokusimi vetëm tek xhamitë është një përpjekje për të zhvendosur vëmendjen nga dhuna e bërë ndaj kombit shqiptar.
3. Nuk jeni kundër Serbisë
Postimet islamike që përmendin këto pretendime shpesh nuk janë drejtuar kundër Serbisë apo autorëve të dhunës historike; ato janë drejtuar kundër jomyslimanëve në komunitet, duke krijuar ndasi të reja. Kjo nuk është luftë ndaj padrejtësisë historike, por një instrumentalizim i fesë për të ushqyer tensione brenda komunitetit shqiptar.
4. Islamofobia nuk është term për të denoncuar kritikën
Termi “islamofob” shpesh përdoret si mjet censurimi ndaj kritikës. Një shoqëri demokratike lejon çdo individ të kritikojë fenë, praktikën ose doktrinën, pa u shndërruar kjo në dhunë apo urrejtje. Përdorimi i këtij termi si “armik” i ligjshëm i fesë shkel parimin e lirisë së shprehjes dhe nuk duhet të ketë vend në diskursin publik të një shoqërie demokratike.
1...348349350...1,750Faqja 349 nga 1,750