Kreu Blog Faqe 366

Zgjedhja e Presidentit midis legjitimitetit demokratik dhe stabilitetit institucional

1

Ibish Neziri

Roli i presidentit në sistemin politik të Kosovës është konceptuar si simbol i unitetit të shtetit, garantues i funksionimit kushtetues dhe përfaqësues i vendit në arenën ndërkombëtare, por edhe si Komandant Suprem i Forcës së Sigurisë së Kosovës. Kushtetuta e ka pozicionuar këtë institucion brenda modelit parlamentar, ku presidenti zgjidhet nga Kuvendi, ndërsa pushteti ekzekutiv i takon Qeverisë. Megjithatë, praktika politike pas shpalljes së pavarësisë ka treguar se ky model shpesh nuk ka sjellë stabilitet institucional, por ka prodhuar tensione politike, bllokada procedurale dhe pazare ndërpartiake.

Problemi nuk qëndron vetëm në formulën juridike të zgjedhjes së presidentit, por edhe në fragmentimin politik dhe mungesën e një konsensusi minimal shtetformues.

Mënyra aktuale e zgjedhjes dhe problemet e saj

Presidenti zgjidhet nga Kuvendi me shumicë të cilësuar prej 2/3 të votave (80 vota) në dy raundet e para, ndërsa në raundin e tretë mjafton shumicë e thjeshtë prej 61 votash. Megjithatë, për vlefshmërinë e votimit, në sallë duhet të jenë të pranishëm 80 deputetë. Ky mekanizëm është konceptuar për të nxitur kompromis, por në praktikë ka sjellë presidentë të varur nga marrëveshje të mbyllura ndërpartiake, mungesë legjitimiteti popullor dhe kriza të funksionimit institucional kur partitë nuk arrijnë marrëveshje.

Rasti aktual, me qeveri në detyrë për më shumë se dhjetë muaj, dëshmon se sistemi mbështetet te negociatat partiake, jo te mekanizmat demokratikë të zhbllokimit. Në këtë situatë, presidenti i zgjedhur nga Kuvendi shpesh nuk mund të veprojë si balancues, por bëhet peng i bllokadave politike.

Nevoja për legjitimitet të drejtpërdrejtë

Në një shoqëri me pluralizëm të thellë politik dhe histori konfliktuale, presidenti duhet të gëzojë autoritet moral dhe legjitimitet demokratik të drejtpërdrejtë, të cilin vetëm vota e qytetarëve mund ta sigurojë. Legjitimiteti nuk është thjesht procedurë, por themel i stabilitetit institucional.

Presidenti i zgjedhur nga populli nuk është produkt i marrëveshjeve politike, por i vullnetit qytetar. Prandaj mund të luajë rol real unifikues, sepse buron nga sovraniteti publik dhe përfaqëson shtetin, jo partitë.

Ky legjitimitet është veçanërisht i rëndësishëm në Kosovë, ku presidenti përfaqëson vendin në arenën ndërkombëtare dhe ka funksion simbolik të unitetit.

Rreziku i hipertrofisë së pushtetit presidencial dhe zgjidhja

Është e vërtetë se, në disa vende të Ballkanit, zgjedhja e presidentit nga populli ka prodhuar figura me tendenca autoritare. Por ky rrezik vjen nga kompetencat e gjera ekzekutive, jo nga mënyra e zgjedhjes.

Në Kosovë, tani kur zgjedhjet e përgjithshme nuk prodhuan shumicë parlamentare të aftë për krijimin e institucioneve dhe kur pritet që së shpejti të mbahen zgjedhje të reja, përfshirë edhe zgjedhjen e presidentit në fillim të marsit të vitit të ardhshëm, modeli i presidentit të zgjedhur nga populli me kompetenca të kufizuara do të ishte zgjidhja më e qëndrueshme. Megjithatë, ndryshimi i menjëhershëm i modelit kushtetues mbetet pak i mundur në plan afatshkurtër.

Presidenti gjithsesi nuk duhet të ndikojë në qeverisje, të ndërhyjë në vendimmarrjen ekzekutive apo të jetë figurë partiake aktive. Roli i tij duhet të mbetet përfaqësues, balancues dhe garantues i rendit kushtetues.

Si përfundim Kosova ka hyrë në një fazë ku stabiliteti institucional nuk mund të mbështetet më te negociatat ndërpartiake, të cilat janë të brishta dhe të kushtëzuara nga interesa afatshkurtra. Në këtë kontekst, presidenti i zgjedhur nga Kuvendi gjithnjë e më pak e garanton unitetin, pa hamendje shndërrohet në faktor të konfliktit dhe bllokimit.

Modeli më i përshtatshëm për realitetin politik dhe kulturën institucionale aktuale të Kosovës është Zgjedhja e presidentit nga populli, me kompetenca të kufizuara, pa rol ekzekutiv dhe me status të pavarur nga partitë politike.

Ky model rrit legjitimitetin demokratik, zvogëlon varësinë nga pazaret e koalicioneve, forcon rolin unifikues të presidentit dhe kontribuon në stabilitet institucional. Në këtë mënyrë, presidenti bëhet me të vërtetë simbol i shtetit, e jo produkt i tregtisë politike.Z

Ndalonie ligjin e inkuizicionit kobzi, faqezi dhe terrorist të SHARIA-s (Sheriatit), si dhe ç’rrënjosnie ekstremizmin radikal islamik në SHBA

0

Klajd Kapinova, New York

“Së bashku, le të mbrojmë Lirinë e Fjalës dhe Shprehjes së Lirë, le të Mbrojmë Lirinë Fetare, Përfshirë edhe Fenë më të Persekutuar në Planet sot… që quhet Krishterimi.” – Donald J. Trump, Presidenti i 45 & 47 i SHBA-së  

“Kjo është fatkeqsisht në Mbretërinë e Bashkuar. Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar, Keir Starmer, kohët e fundit emëroi një person me pikëpamje ekstreme pro-palestineze si Sekretar të Brendshëm. Në Mbretërinë e Bashkuar, Sekretari i Brendshëm është përgjegjës për mbrojtjen e sigurisë kombëtare, sigurimin e rendit dhe ligjit dhe mbikëqyrjen e imigracionit, çfarë surprize. Pra, personi që është përgjegjës për imigracionin dhe sigurinë kombëtare në Mbretërinë e Bashkuar është hapur një pro-terrorist.” – Tommy Tuberville (R-AL), senator konservator amerikan në Kongresin Amerikan  

 “Të krishterët nigerianë po shënjestrohen dhe ekzekutohen për besimin e tyre nga grupet terroriste islamiste dhe po detyrohen t’i nënshtrohen ligjit të sheriatit dhe ligjeve të blasfemisë në të gjithë Nigerinë. Ka ardhur koha për të imponuar kosto reale mbi zyrtarët nigerianë që lehtësojnë këto aktivitete dhe Akti im i Llogaridhënies për Lirinë Fetare të Nigerisë përdor mjete të reja dhe ekzistuese për të bërë pikërisht këtë. I nxis kolegët e mi që ta çojnë përpara këtë legjislacion kritik me shpejtësi.” – Senator Ted Cruz (R-Texas)  

“Nigeria, është bërë vendi më vdekjeprurës në botë për të qenë i krishterë. Vetëm këtë vit, një prift u rrëmbye dhe u vra të Mërkurën e Hirit dhe 54 të krishterë u martirizuan të Dielën e Palmave. 7,000 të krishterë janë martirizuar vetëm këtë vit. Më shumë se 50,000 të krishterë janë vrarë që nga viti 2009. Shtetet e Bashkuara nuk mund të rrinë duarkryq ndërsa besimtarët masakrohen. Ne duhet të pranojmë natyrën fetare të kësaj plage të dhunës anti-kristiane nga terroristët radikalë islamikë. Është koha që Shtetet e Bashkuara të mbrojnë vëllezërit dhe motrat tona në Krishtin, dhe përcaktimi i Nigerisë si një Vend me Shqetësim të Veçantë do të ofrojë levat diplomatike për të bërë pikërisht këtë. I bëj thirrje Sekretarit Rubio që ta caktojë Nigerinë si një Parti Komuniste të Kinës (PKK) pa vonesë.” – Riley McGowan Moore (R-West Virginia), kongresmen në Kongresin Amerikan  

Sipas Nenit VI, Klauzola 2 (Klauzola e Epërsisë), Kushtetuta e SHBA- së dhe ligji federal janë “Ligji suprem i vendit”. Asnjë sistem ligjor fetar ose i huaj nuk mund të mbivendoset mbi ligjin e SHBA-së në gjykata ose qeveri. 

Përhapja gjeografike e të krishtereve në Nigeria  

Në shtetin afrikan Nigeria ka më shumë se 100 milionë të krishterë, nga një popullsi prej 216 milionësh, sipas një profili të detajuar të vendit të Nigerisë të përpiluar nga Open Doors. Edhe pse Nigeria shpesh mendohet të jetë e ndarë në një jug kryesisht të krishterë dhe një veri kryesisht mysliman, jetojnë në veri, veçanërisht në rajonin veri-qendror, ku persekutimi dhe diskriminimi janë më të forta në tre zonat veriore gjeopolitike. 

Nga vezhgimet në terren del se në Nigerinë Qendrore (sipas Open Doors) vepron grupi ushtarak i quajtur Milicia Islame Etnike Fulani, një grup i armatosur me lidhje etnike me popullin blegtorale Fulani, si përgjegjës për shumë sulme dhe masakra kolektive ndaj fshatrave kryesisht të krishtera “duke rrëmbyer, përdhunuar dhe vrarë njerëz, duke shkatërruar ndërtesa dhe të korra ose duke pushtuar toka bujqësore”. 

Në dhjetor 2023, agjencia e lajmeve britanike Reuters, tha se dhuna në rajonin qendror është “më e keqja që nga viti 2018”. Ajo vëren se dhuna shpesh karakterizohet si etno-fetare, kryesisht barinj myslimanë Fulani, që përleshen me fermerë kryesisht të krishterë.  

OJQ-ja me emrin “Projekti i të Dhënave të Vendndodhjes dhe Ngjarjeve të Konfliktit të Armatosur” (ACLED), në analizën e saj investigative në terren dhe të botuar në vitin 2022, tregon se sulmet ndaj komunitetit të krishterë ishin rritur që nga viti 2020 “mes një rritjeje më të gjerë të dhunës që synon civilët në të gjithë vendin”.1 

Po ashtu disa vite më parë, Komisioneri i Lartë Britanik ngriti çështjen e sulmeve të natës së Krishtlindjeve në Plateau me Këshilltarin e Sigurisë Kombëtare të Nigerisë.  

Nigeria renditet në vendin e gjashtë në botë në “Listën Botërore të Vëzhgimit 2024”, një renditje e vendeve ku të krishterët përballen me persekutimin më ekstrem, e përpiluar nga Open Doors, një OJQ që mbështet të krishterët në mbarë botën. Sipas të dhënave të tyre, 82% e 4,998 të krishterëve të vrarë për arsye të lidhura me besimin globalisht në vitin 2023 ndodhën në Nigeri.  

Afërsisht gjysma e popullsisë së Nigerisë është e krishterë, ndërsa 40 përqind është myslimane dhe 10 përqind i përmbahet feve ose besimeve tradicionale. Edhe pse ka diskriminim të konsiderueshëm ndaj të krishterëve nga myslimanët, është e rëndësishme të mbahet mend se të krishterët janë zakonisht ose Yoruba ose Igbo, që jetojnë në jugun e pasur me naftë dhe për këtë arsye janë më të pasur se Hausa-ulani shumë të varfër në veri, të cilët janë kryesisht myslimanë.  

Historia e komunitetit të krishterë nigerian  

Krishterimi u prezantua në Nigeri me kolonializmin në shekullin XIX, ku Yoruba dhe Igbo ishin më thellësisht të krishterë se Hausa dhe Fulani në veri, sepse popujt jugorë nuk kishin strukturat shtetërore dhe pushtetin e centralizuar të veriorëve, duke i detyruar administratorët kolonialë të siguronin strukturat e tyre, të cilat shpesh mbështeteshin në edukimin misionar.  

Po kështu, burimet e vlefshme të kombit ndodheshin kryesisht në jug, prandaj prania e evropianëve dhe kështu misioneve të krishtera kryesisht në atë rajon. Në të kundërt, administratorët britanikë nuk e mbështetën punën misionare në Nigerinë veriore, gjatë epokës koloniale dhe në fakt u përpoqën ta shtypnin atë në disa raste, me qëllim ruajtjen e paqes me grupet etnike veriore myslimane të vendosura.  

Situata aktuale e komunitetit të krishterë  

Si rezultat i demografisë fetare të lartpërmendur, dhuna fetare në Nigeri është zakonisht një hibrid i shqetësimeve etno-politike dhe ekonomike. Edhe motivimet e grupit terrorist militant mysliman Boko Haram mund të karakterizohen kryesisht si të zhytura në mosmarrëveshje ekonomike dhe etno-politike (të lidhura në veçanti me politikën koloniale laissez-faire të Lord Lugard, gjatë qeverisjes së tij të Protektoratit të Nigerisë Veriore para bashkimit të Nigerisë në një vend sovran) dhe jo konkretisht në fe.  

Komuniteti i krishterë i Nigerisë, është shënjestruar konkretisht nga grupi dhe përballet me sfida të tjera në vend. 

Departamenti i Shtetit i SHBA-së vuri në dukje në vitin 2013 se “grupet e krishtera vazhduan të pohonin (se) autoritetet lokale dhe shtetërore nuk ofruan mbrojtje të mjaftueshme ose ndihmë pas sulmit për komunitetet rurale në verilindje, ku Boko Haram vrau fshatarë dhe dogji kisha gjatë gjithë vitit. Disa grupe të krishtera raportuan diskriminim dhe një mungesë sistematike mbrojtjeje nga qeveritë shtetërore, veçanërisht në Nigerinë qendrore”.2 

Shumica e dhunës fetare kundër të krishterëve në vitet e fundit është kryer nga Boko Haram, i cili nisi sulme si ndaj myslimanëve të moderuar ashtu edhe ndaj të krishterëve, të cilëve të fundit iu urdhërua të konvertoheshin nën dënimin me vdekje. Sipas Human Rights Watch në vitin 2012, organizata vrau qindra të krishterë vetëm në periudhën 2009-2012, duke përfshirë sulmet në prag të Krishtlindjeve dhe Krishtlindjeve. Boko Haram vepron kryesisht në Nigerinë veriore; pavarësisht akuzave të herëpashershme nga grupet e krishtera për favorizim ndaj myslimanëve, vetë shteti, në parim, nuk duket se diskriminon. Liria fetare është e sanksionuar në kushtetutën nigeriane, e cila ndalon posaçërisht krijimin e një feje shtetërore.  

Persekutimi i vijueshëm i të krishterëve në Nigeria  

Pavarësisht përvojës së përbashkët dhe një shkalle të lartë marrëveshjeje mbi nevojën për t’u bashkuar, komunitetet e krishtera në Nigeri nuk janë gjithmonë dakord se si t’i përgjigjen më mirë sulmeve të kryera nga Boko Haram. Udhëheqësit e krishterë debatojnë nëse marrja e armëve për të luftuar Boko Haram është strategjikisht e mençur dhe moralisht e lejueshme, një mosmarrëveshje që shpesh bie përgjatë vijave fetare.  

Edhe pse shumica e udhëheqësve kryesorë protestantë dhe katolikë romakë besojnë se të krishterët kanë të drejtë të mbrohen me forcë nëse është e nevojshme (tradita e luftës së drejtë), ata janë kundër përpjekjeve për të formuar një milici të krishterë që do të ishte e armatosur për t’u përballur me Boko Haram në betejë. Nga ana tjetër, udhëheqësit e krishterë, të ndikuar nga një traditë pacifiste besojnë se marrja e armëve nuk është e lejueshme për të krishterët në asnjë rrethanë. 

Megjithatë, shumica e udhëheqësve të krishterë nigerianë, të intervistuar për këtë projekt si katolikë ashtu edhe protestantë, të linjës kryesore dhe ungjillorë, besojnë se persekutimi i të krishterëve nuk është vullneti i Zotit dhe se është përgjegjësia e tyre si udhëheqës fetarë, që qeveria të ofrojë siguri dhe të mbrojë lirinë fetare të të krishterëve në mënyrë më efektive.  

Kështu, udhëheqësit e krishterë janë angazhuar me qeveritë shtetërore dhe federale, por ata shprehin zhgënjim të thellë që përpjekje të tilla nuk kanë qenë aq efektive sa kishin shpresuar. Disa udhëheqës u zhgënjyen që ata në qeveri, polici dhe ushtri nuk duken të interesuar për përvojën e tyre ose për mendimin e tyre në lidhje me mënyrën më të mirë për t’iu përgjigjur pasigurisë në verilindje. 

Udhëheqësit e krishterë gjithashtu i janë përgjigjur persekutimit, duke iu drejtuar pa sukses organeve ndërqeveritare parasite dhe buroktrate, të tilla si Kombet e Bashkuara, megjithëse shpesh i kanë gjetur përpjekje të tilla frustruese.  

Zakonisht mendohet se, në fillim të krizës, organizata të tilla nuk e morën seriozisht persekutimin e të krishterëve dhe i konsideruan rrëfimet për sulme të tilla si të ekzagjeruara ose besonin se ajo që po ndodhte në Nigeri, përfshinte konflikt ndërkomunal dhe jo persekutim fetar. Kjo ndoshta u përkeqësua nga mungesa e unifikimit në komunitetin e krishterë nigerian. 

Disa udhëheqës të krishterë kanë favorizuar më shumë veprime qeveritare dhe përdorimin e forces, për të nënshtruar Boko Haram, ndërsa të tjerë thanë se qeveria është mbështetur shumë te forca. Në mënyrë të ngjashme, ndërsa shumë udhëheqës të krishterë, si protestantë ashtu edhe katolikë, besojnë se bashkëpunimi ndërfetar duhet të jetë një pjesë thelbësore e çdo përgjigjeje, të tjerët janë më pak të bindur për vlerën e një strategjie të tillë.  

Për shkak se sulmet e kryera nga Boko Haram kanë qenë brutale dhe kryesisht të paparashikueshme, të krishterët laikë janë përgjigjur kryesisht duke ikur nga zonat nën sulm. Shumë të krishterë me lidhje familjare në pjesë të tjera të Nigerisë, veçanërisht në pjesën jugore të vendit, kanë kërkuar strehim tek anëtarët e familjes. 

Megjithatë, shumë të krishterë që janë “vendas” në veri dhe nuk kanë lidhje familjare në pjesë të tjera të vendit e kanë gjetur veten si persona të zhvendosur brenda vendit. Ata kanë kërkuar strehim në shtëpi dhe komplekse kishash të strehuara nga të krishterë të tjerë dhe në disa raste të strehuara nga myslimanë. Ata gjithashtu kanë kërkuar mbrojtje në kampe zyrtare dhe të improvizuara për personat e zhvendosur brenda vendit.  

Senatori Tommy Tuberville (R-), tregon se ekstremizmi radikal islamik dhe Ligji i Shariatit përbëjnë kërcënim serioz për Sigurinë Kombëtare, me të cilat përballet Amerika sot  

Në qytetin e Washington-t, DC, në sallën e Senatit Amerikan në Kongresin Amerikan, më 8 tetor 2025, senatori amerikan Tommy Tuberville (R-AL), foli në seancën e Senatit rreth njërit prej kërcënimeve më të mëdha të Sigurisë Kombëtare, me të cilat përballet Amerika sot: ekstremizmin radikal islamik.  

Në fjalimimin Live direkt nga televizionet amerikane, senatori konservator Tuberville nga Alabama, përshkruan me fakte dhe prova të hollësishme rreziqet e vazhdueshme fatkeqsisht të islamit politik dhe radikal si ideologji fetare dhe bën thirrje immediate, që kushdo që praktikon Ligjin e Shariatit të deportohet menjëherë nga SHBA, për arsye të veprimtarisë së tyre të hapur anti Kushtetuese dhe një kërcënim serioz për Sigurinë Kombetare të vendit tonë. 

Komentet e senatorit Tuberville, fatmirësisht mund të gjenden sot kudo ne rrjetet sociale, ose të shihen kjartë në kanalin YouTube dhe të famshmen Rumble.  

“Z. President, sot po flas për një nga kërcënimet më të mëdha me të cilat përballet vendi ynë: ekstremizmin islamik.  

24 vjet më parë, më 11 shtator 2001, gati 3,000 amerikanë të pafajshëm u vranë në një sulm të koordinuar terrorist të kryer nga ekstremizmi radikal islamik. Ata prej nesh që e jetuan atë ditë e kujtojnë saktësisht se ku ishim kur ato aeroplanë goditën ndërtesat.  

Ajo ditë e ndryshoi këtë vend përgjithmonë. Na goditi në fytyrë realiteti se ka njerëz që janë aq të vendosur për të shkatërruar Amerikën saqë do të vrasin veten vetëm për të na dëmtuar. Ky është realiteti. Të dridh në shpinë, por është e vërtetë dhe ndodhi. 

Pas 11 shtatorit, krijuam Departamentin e Sigurisë Kombëtare. Në thelb, shkuam në luftë. I kaluam dy dekadat pasuese, duke u përpjekur pa sukses të perëndimizonim vendet e Lindjes së Mesme, që ishin më përgjegjëse për këtë sulm. 

Ne forcuam mbikëqyrjen dhe hoqëm dorë nga liritë personale me shpresën për të parandaluar një sulm tjetër në shkallë të gjerë. Por 20 vjet më vonë, duhet të pyesim: a kemi bërë ndonjë përparim në… çrrënjosjen e së keqes së islamit radikal nga ky vend? A e kemi bërë? Të jemi të sinqertë, terrorizmi radikal islamik nuk u zhduk pas vitit 2001.  

Në vitin 2009, 13 persona u vranë në një të shtënë masive në Fort Hood nga një psikiatër ushtarak i cili u radikalizua nga mësimet islamike.  

Në vitin 2013, tre persona u vranë dhe qindra të tjerë u plagosën kur dy vëllezër shpërthyen bomba në vijën e finishit të Maratonës së Boston-it. Ata u frymëzuan nga besimet e tyre radikale islamike.  

Pastaj, në vitin 2015, një çift i frymëzuar nga ISIS vrau 14 persona dhe plagosi 22 të tjerë në një festë në Kalifornian Jugore. 

Në vitin 2016, Omar Mateen vrau 49 persona dhe plagosi 53 të tjerë në një klub nate në Orlando, Florida. Mateen premtoi besnikëri ndaj ISIS gjatë këtij sulmi. Ai vazhdoi në vitin 2019 kur një praktikant ushtarak saudit hapi zjarr në Stacionin Ajror Detar të Pensacolës, duke vrarë tre amerikanë, përfshirë një të ri nga shteti im i lindjes, Alabama. 

Më herët këtë vit 2025, në Luiziana, një person i çmendur drejtoi një kamion në një turmë në Rrugën Bourbon në New Orleans, duke vrarë 14 persona. Pa habinë e askujt, ai tha se ishte frymëzuar nga Shteti Islamik. 

Këto sulme nuk ishin vetëm kundër njerëzve, ato ishin një sulm i plotë ndaj kulturës perëndimore, lirisë dhe vlerave që i kemi shumë për zemër. 

Por nuk ndalet këtu. Falë Joe Biden, mijëra njerëz në listën e të dyshuarve për terroristë u lejuan të hynin në këtë vend gjatë katër viteve të fundit 2020-2024.  

Ekstremizmi islamik dhe Ligji i Sheriatit bënë thirrje hapur për shkatërrimin e Amerikës dhe kulturës perëndimore  

Le të jemi të kjartë për këtë. Mijëra terroristë që kemi lejuar të hyjnë në vendin tonë kanë sjellë me vete retorikën dhe ideologjinë e tyre anti-amerikane. Po e shohim këtë në qytete, si: Minneapolis, Dearborn, Portland, Chicago dhe madje edhe New York City. 

E dini, kandidati kryesor për kryetar bashkie në New York City (sudanezi–indano-amerikan Zohran Mamdani, shënimi im K.K.) është një socialist i ekstremit të majtë, që simpatizon grupet ekstremiste si Hamasi.  

Por kjo çmenduri, për fat të keq, nuk kufizohet vetëm në New York. Ne kemi zgjedhur anëtarë të Kongresit që mbështesin hapur organizatën terroriste radikale islamike, Hamasin. 

Vetëm dje (7 tetor 2023), ndaluam për të kujtuar më shumë se 1,200 njerëz të pafajshëm, përfshirë 40 amerikanë, 40 amerikanë, që u masakruan nga terroristët e Hamasit në Izrael më 7 tetor 2023.  

Sipas kuptimit të saktë: Hamas- I, fjalë për fjalë do të thotë “lëvizje islamike e rezistencës”. Kanë kaluar dy vjet dhe dy kongresiste amerikane, Omar dhe Tlaib, ende refuzojnë të dënojnë këto krime të tmerrshme në Izrael. Këto dy anëtare u zgjodhën për të përfaqësuar qytetarët amerikanë. Dhe në vend të kësaj, ato po simpatizojnë terroristët islamikë. Është pothuajse e vështirë të besohet, por është e vërtetë dhe ata nuk e fshehin.  

E dini, ne po lejojmë njerëz me ideologji ekstremiste, njerëz që urrejnë vlerat amerikane jo vetëm të jetojnë këtu, por edhe të mbajnë pozicione pushteti dhe të ndikojnë në qeverinë tonë. Kjo është jo- amerikane. Dhe është një fyerje për miliona amerikanë që kanë sakrifikuar jetën e tyre për këtë vend dhe lirinë e tij.  

Në Europë: Nuk ka liri fjale, krimi është në qiell të hapur dhe trazirat hapur antisemite dhe pro-Hamas janë bërë një dukuri e rregullt 

 E dini, nëse mendoni se kjo ideologji helmuese, nuk do të ndikojë në mënyrën tuaj të jetesës, thjesht shikoni Evropën. Mbretëria e Bashkuar, dikur një komb krenar, që ndihmoi në shpëtimin e botës nga tirania naziste, në thelb ka humbur identitetin e saj. Ka ikur. (pra është drejt asimilimit islamik dhe shkatërrimit, shënimi im K.K.). 

Migrimi masiv ka shkatërruar shoqërinë e tyre. Nuk ka liri fjale, krimi është në qiell të hapur dhe trazirat hapur antisemite dhe pro-Hamas janë bërë një dukuri e rregullt. Kjo është në Evropë.  

Kjo është fatkeqsisht në Mbretërinë e Bashkuar. Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar, Keir Starmer, kohët e fundit emëroi një person me pikëpamje ekstreme pro-palestineze si Sekretar të Brendshëm. Në Mbretërinë e Bashkuar, Sekretari i Brendshëm është përgjegjës për mbrojtjen e sigurisë kombëtare, sigurimin e rendit dhe ligjit dhe mbikëqyrjen e imigracionit, çfarë surprize. Pra, personi që është përgjegjës për imigracionin dhe sigurinë kombëtare në Mbretërinë e Bashkuar është emëruar një pro-terrorist.  

Nëse nuk jemi të kujdesshëm, Shtetet e Bashkuara do të duken si Britania e Madhe dhe Evropa sot  

Nëse nuk jemi të kujdesshëm, Shtetet e Bashkuara do të duken si Evropa pas dhjetë vjetësh ose më pak. Po vjen. Nuk mund ta fshehim më kokën në rërë për këtë. Kur’ani bën thirrje hapur për dhunë kundër jo-muslimanëve. Pra, Haptas.  

Islamistët radikalë, i marrin këto udhëzime fjalë për fjalë dhe i përdorin për të justifikuar terrorin. Nuk është politikisht korrekte ta thuash këtë, por është e vërteta e mallkuar. Diçka që nuk do ta dëgjoni nga të majtët e çmendur, që mbulohen për ekstremizmin islamik është mënyra çnjerëzore dhe e neveritshme se si i trajtojnë gratë. 

Në vendet myslimane që ndjekin Ligjin e Sharias, konsiderohet normale që gratë të përdhunohen, të trafikohen dhe të detyrohen të martohen, që në moshë të re, që në moshën 6-vjeçare.  

Pedofilia është e përhapur dhe gratë janë me fat nëse u lejohet të ngasin makinën. Jam mjaftueshëm i vjetër për të kujtuar kur demokratët mbështetën lëvizjen “Me Too”, e cila u vetëpërshkrua si një lëvizje globale e udhëhequr nga mbijetesa për t’i dhënë fund dhunës seksuale. 

Por të njëjtët demokratë amerikanë, që mbështetën lëvizjen “Me Too”, kanë heshtur kur bëhet fjalë për mënyrën se si trajtohen rregullisht gratë në vendet që praktikojnë islamin radikal. Ende nuk i kam dëgjuar kolegët e mi demokratë që mbështesin Hamasin të flasin për mënyrat brutale se si Hamasi ka abuzuar me grate, që i ka mbajtur peng që nga 7 tetori, as nuk i kam dëgjuar demokratët, të cilët pretendojnë të jenë feministë, të flasin për faktin se disa vende myslimane që praktikojnë Ligjin e Sheriatit kërkojnë që gratë të jenë të mbuluara plotësisht nga koka te këmbët.  

Këtyre grave nuk u lejohet të arsimohen, të punojnë ose, në disa raste, madje të largohen nga shtëpia. Ato janë të ndaluara nga palestrat, parqet dhe sallonet e bukurisë. Ato janë të ndaluara të udhëtojnë pa një të afërm mashkull dhe detyrohen të veshin rroba të caktuara që mbulojnë gjithçka përveç syve të tyre.  

Ka vend vetëm për një ligj në këtë vend, dhe ai është Kushtetuta e SHBA-së  

Kjo është ajo për të cilën luftuan paraardhësit tanë. Nëse doni të vini këtu ligjërisht, të praktikoni një version paqësor të Islamit dhe të përziheni me shoqërinë tonë duke përvetësuar vlerat e çmuara amerikane të jetës, lirisë dhe ndjekjes së lumturisë, jeni të mirëpritur ta bëni këtë.  

Senatori Tommy Tuberville (R-AL), senator konservator në Kongresin Amerikan, vë theksin se vetëm ligjet amerikane do të sundojnë në tokën amerikane: “Por, nëse besoni se Ligji i Sheriatit zëvendëson ligjin amerikan, duhet të deportoheni menjëherë. Nëse nuk marrim një qëndrim tani, mënyra jonë e jetesës, vlerat tona të krishtera, liritë tona dhe identiteti ynë kombëtar do të zhduken. Ka vend vetëm për një ligj në këtë vend, dhe ai është Kushtetuta e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. 

Ligji i Sheriatit është anti-amerikan dhe nuk ka vend në një shoqëri të lirë. Teksasi tashmë ka ndërmarrë veprime për të ndaluar Ligjin e Sheriatit, dhe unë i përgëzoj ata. Shtete të tjera duhet të ndjekin. Ne duhet të mbrojmë vlerat amerikane, jo të kërkojmë falje për to. Unë vërtet besoj se jemi në udhëkryq në këtë vend. 

Për një kohë shumë të gjatë, njerëzit kanë ecur në majë të gishtave rreth kësaj çështjeje, duke pasur frikë të lëndojnë ndjenjat e dikujt ose t’i bëjnë njerëzit të ndihen në siklet. Por koha për të qenë politikisht korrekt ka mbaruar. E vërteta është se ekstremistët radikalë islamikë duan të vdekur çdo amerikan që e do lirinë. Në fund të fundit. Ata e kanë vërtetuar vazhdimisht se janë të gatshëm të bëjnë gjithçka që duhet për të vrarë vetëm një qytetar amerikan. Çfarëdo që të duhet! 

Dhe kjo nuk po ndodh vetëm jashtë shtetit. Është lejuar të përkeqësohet dhe është gjallë e mirë në vendin tonë, duke pritur vetëm mundësinë e duhur për të sulmuar. Po vjen. Vetëm dje, mijëra ekstremistë u mblodhën në Nju Jork për të mbështetur Islamin radikal. Është e frikshme. 

Pra, pyetja është, a do të vazhdojmë në këtë rrugë dhe do të përfundojmë si Evropa? Apo do t’i nderojmë sakrificat e bëra nga miliona amerikanë që kanë dhënë jetën e tyre për liritë tona duke u ngritur kundër […] radikalëve të Islamit? Tani është koha për të vepruar, sepse nëse nuk e bëjmë, do ta humbasim këtë vend siç e njohim. Do të zhduket. 

Kjo nuk ka të bëjë me një çështje republikane apo demokrate. Është një çështje amerikane. Shpresoj që kolegët e mi demokratë do të bashkohen me mua në dërgimin e një mesazhi të qartë dhe të qartë se nuk do ta tolerojmë Ligjin e Sheriatit në këtë vend. Jo tani, jo kurrë.” 

Sikurse dihet nga të gjithë senatori Tommy Tuberville përfaqëson Alabamën në Senatin e Shteteve të Bashkuara dhe është anëtar i Komiteteve të Senatit për Shërbimet e Armatosura, Bujqësinë, Çështjet e Veteranëve, HELP dhe Plakjen. 

Senatori Tuberville paraqiti më tetor 2025 në Senatin Amerikan “Projektligj për Ndalimin Mbarëkombëtar të Ligjit të Sheriatit”. 

Mbas Dhomës së Perfaqsuesve në Kongresin Anerikan (me 435 karrige) tani edhe Senati Anerikan (me 100 karrige), po përgatitet fatmirësisht me i dhanë fund absurdit anti-amerikan. Në këtë ligj përfshihet edhe një klauzolë apo nen specifik, ku të gjithë ata anti-amerikanë që protestojnë në public, sepse duan me zor vendosjen e ligjit kobzi e faqezi anti-human të Shariatit në token e ShBA-së do të deportohen edhe pse kanë fatkeqsisht shtetësinë amerikane, sepse ata kërcënojnë ligjet dhe Kushtetutë e vendit tonë si dhe Sigurinë Kombetare.  

Në ShBA nuk sundon asnji ligj tjetër i huaj përvec Kushtetutës Amerikane dhe amendamenteve të shenjta të saj dhe se ata individ fetarë radikal islamik, që duan shkatërrimin e vendit tonë me ligje radikale islamike do të deportohen menjëherë brenda një kohe të shkurtër.  

Falëminderit shumë Teksas, Florida etj. Mos u ngatërroni me Teksasin, Kurrë KURRË dhe vetëm Kurrë. Harrojeni një herë e përgjithëmonë se Ligji i Shariatit mund të mbisundojnë në SHBA. Ta dini shumë mirë se Asnjë ligj tjetër nuk sundon këtu, përveç Kushtetutës dhe Amendamentëve Amerikane në Amerikë. Kjo temë në SHBA Nuk është e diskutueshëm!!!  

Kjo është Amerika. Epërsia e Kushtetutës dhe Ligjit të SHBA-së. Hiqeni atë mendim anti-amerikan të gabuar para se të fillojë, se islami dhe radikalizimi i Ligjit të Shariatit mund të sundoj në këtë shtet të ndërtuar mbi vlerat përparimtare të krishtera amerikane nder shekuj.  

Sipas Nenit VI, Klauzola 2 (Klauzola e Epërsisë), Kushtetuta e SHBA-së dhe ligji federal janë “Ligji suprem i vendit”. Asnjë sistem ligjor fetar ose i huaj nuk mund të mbivendoset mbi ligjin e SHBA-së në gjykata ose qeveri  

Kushdo që është këtu ilegalisht ose me vizë, që nuk është shtetas amerikan dhe që nuk do të asimilohet në ligjet dhe historinë dhe kulturën tonë të pasur duhet të deportohet. 

Ata radikal islamik në ShBA pa kulturë dhe identitet shpesh e kanë marrë në mendjen e tyre naive, se toleranca e tepruar kristiane amerikane dhe botërore ndaj tyre asht një dobësi e jona. Jo gaboheni shumë rëndë. Ne ju lejuam deri tani të tregoni botën tuaj të errësirës dhe mjerimit mendor pa vizion, se deri ku mbërrin absurdi dhe cmenduria juaj.  

Pra ne ju ekspozuam ju para botës dhe popullit amerikan sot, se ju nuk doni të integroheni në jetën amerikane, por doni të na impononi “kulturën” tuaj radikale islamike pa culture të Ligjit të Shariatit. Fatkeqsisht ju doni që nënat, motrat dhe vajzat tona ti nënshtrohen ligjit të inkuizicionit kobzi dhe faqezi të Shariatit.  

Sikurse e dini edhe ju shumë mire, se Kurrë s’ka për të ndodhur kjo ëndërr e keqe në ShBA. Më së fundi, Amerika është zgjuar nga gjumi letargjik i tolerancës idiote të tepruar, të cilën ju e keni marrë për dobësi. Sot do të vihen kufijtë tek thana një herë e përgjithmonë dhe islami kurrë dhe asnjëherë nuk do të dominoj më forcë SHBA nëpërnjet Ligjit Faqezi dhe Kriminal të Shariatit.  

Më në fund Amerika po zgjohet nga gjumi letargjik dhe kllapia, për t’u bërë si shembull pozitiv për vëllezërit dhe motrat tona në Europë, si: Angli, Francë, Belgjikë, Itali, Suedi, Norvegji, etj.  

Nigeria është bërë një nga vendet afrikane me Gjenocidin më vdekjeprurës në botë të ditëve tona, nga dhuna xhihadiste radikale islamike, për shkak se ato (viktimat) janë të krishterë  

“Por ndërkohë, burrat në këto vende lejohen të abuzojnë me gratë, të bëjnë seks me fëmijë ose të kenë shumë gra, pa problem. Të gjithë, por veçanërisht grupet feministe, duhet të jenë të indinjuar për këtë abuzim të tmerrshëm të grave. Por kjo nuk i përshtatet narrativës së së majtës. Pra, nuk do të dëgjoni asnjë britmë nga të ashtuquajturat feministe liberale, për trajtimin e neveritshëm të grave në vendet radikale islamike. Gjithashtu, nuk do të dëgjoni nga demokratët se si terroristët radikalë islamikë po kryejnë aktualisht një gjenocid masiv ndaj të krishterëve në Nigeri. Mendoni për këtë. Më shumë se 62,000 të krishterë janë masakruar që nga viti 2000 nga terroristët radikalë islamikë në Nigeri. E dëgjuat mirë. 62,000. Deri tani në vitin 2025 mbi 7,000 të krishterë nigerianë janë vrarë vetëm për shkak të besimit të tyre. Nga shumë raporte të mediave të pavarura dhe nga burimet e kishës së krishterë nigeriane, del se vetëm këtë vit, më shumë se 7,000 të krishterë nigerianë janë vrarë vetëm për shkak të besimit të tyre të krishterë. Nuk mund ta ndizni televizorin pa dëgjuar për të ashtuquajturin ‘gjenocid masiv’ të palestinezëve nga Izraeli çdo ditë. E megjithatë, kur bëhet fjalë për 62,000 të krishterë nigerian, që masakrohen nga myslimanët vendas dhe të ardhur radikalë islam, është një heshtje e plotë radiove, kanaleve apo raporteve televizive dhe show-ve. Kjo ideologji islame ekstreme, është drejtpërdrejt nga gropa e ferrit dhe nuk ka vend në shoqërinë amerikane. Jemi të bekuar që liria e adhurimit është një e drejtë e garantuar me Kushtetutë në këtë vend.” – Tommy Tuberville (R-AL), senator konservator amerikan në Kongresin Amerikan  

Ka vend vetëm për një ligj në këtë vend, dhe ai është Kushtetuta e SHBA-së  

Kjo është ajo për të cilën luftuan paraardhësit tanë. Nëse doni të vini këtu ligjërisht, të praktikoni një version paqësor të islamit dhe të përziheni me shoqërinë tonë duke përvetësuar vlerat e çmuara amerikane të jetës, lirisë dhe ndjekjes së lumturisë, jeni të mirëpritur ta bëni këtë.  

Në Nigeri, të krishterët, veçanërisht ata në rajonet veriore dhe të Brezit të Mesëm, përballen me persekutim ekstrem nga grupet militante radikale islamike, barinjtë radikalë ekstremistë Fulani dhe bandat e tjera të armatosura islamike kriminale. Kjo dhunë ka çuar në një humbje katastrofike jetësh, zhvendosje masive dhe shkatërrim të shtëpive dhe kishave të krishtera në Nigeri. 

Shkalla në rritje e dhunës anti të krishterë nga radikalët islamik po matet me numrin e lartë të të vdekurve të pafajshëm, ku përfshihen edhe fëmijët e krishterë Nigerian. Kështu vazhdimisht organizata të ndryshme të të Drejtave të Njeriut, raportojnë se Nigeria është bërë një nga vendet më vdekjeprurëse në botë për të qenë i krishterë.  

Disa burime pohojnë se midis viteve 2009 dhe 2025, dhjetëra mijëra të krishterë janë vrarë. Një raport i gushtit 2025 nga Shoqata Ndërkombëtare për Liritë Civile dhe Sundimin e Ligjit (Intersociety) raportoi mbi 7,000 të krishterë të vrarë vetëm në shtatë muajt e parë të vitit 2025. 

Intersociety vlerëson se mbi 12 milionë të krishterë janë zhvendosur që nga viti 2009  

Gjithashtu sipas burimeve të pavarura në terren, saktësohet se atje ka vazhdimisht non stop zhvendosje masive të popullsisë, ku miliona të krishterë janë dëbuar nga shtëpitë e tyre, veçanërisht në shtetet veriore, dhe tani jetojnë në kampe për persona të zhvendosur brenda vendit (IDP). 

Observatori i Lirisë Fetare në Afrikë (ORFA),  me seli në Holandë, mbledh të dhëna mbi vrasjet dhe rrëmbimet e civilëve. Në korrik 2023, ORFA bëri një propozim në lidhje me Nigerinë për Rishikimin e saj Periodik Universal gjatë sesionit të 45-të të Këshillit të të Drejtave të Njeriut. Ky dokument ofron të dhëna dhe analiza për periudhën tetor 2019 deri në shtator 2022. 

Në këtë rast në Nigeri ka sulme të synuara, ku grupet ekstremiste radikale islamike shpesh synojnë vrasjen e popullsisë së komuniteteve të krishtera, duke djegur pa mëshirë fshatra dhe pasuritë blegtorale të tyre, duke shkatërruar kisha dhe duke vrarë pa mëshirë shumë besimtarë të krishterë. Dhuna është aq e rëndë saqë disa e kanë quajtur Gjenocid.  

Po cilët janë autorët radikal islamik që po bëjnë vazhdimisht persekutimin dhe gjakosjen e popullsisë vendase etnike të krishterë!?  

Grupet radikale terroriste islamiste janë: Grupet kryengritëse si Boko Haram dhe Shteti Islamik Provinca e Afrikës Perëndimore (ISWAP), të cilët në koordinim me njera- tjetrën vazhdimisht zhvillojnë fushata terrori dhe barbarizma, që synojnë krijimin e një Kalifati Islamik dhe zhdukjen e krishterimit nga shtetet veriore. Këto grupe janë përgjegjëse për Genocide dhe për sulme brutale, duke përfshirë rrëmbime, dhunë seksuale dhe vrasje masive. 

Organizata terroriste radikale islamike Barinj Militantë Fulani: Në rajonin e Brezit të Mesëm, barinjtë e radikalizuar Fulani sulmojnë gjithnjë e më shumë komunitetet bujqësore kryesisht të krishtera. Ndërsa ndonjëherë paraqiten si një konflikt toke dhe burimesh, këto sulme shpesh synohen në mënyrë të qartë përgjatë vijave fetare. 

Bandat kriminale: Intersociety raporton se bandat e krimit të organizuar gjithashtu kontribuojnë në dhunë, duke rrëmbyer për shpërblim, një krim që ka prekur në mënyrë disproporcionale klerin dhe besimtarët e krishterë. 

Faktorët që kontribuojnë në dhunë janë ndër të tjera edhe mosveprimi dhe bashkëfajësia e qeverisë, sepse të gjithë grupet e të drejtave të njeriut dhe vëzhguesit ndërkombëtarë thonë se qeveria nigeriane ka dështuar të mbrojë të krishterët ose të ndjekë penalisht autorët, duke mundësuar në mënyrë efektive dhunën, ku disa personele qeveritare ushtarake dhe policore madje janë përfshirë në krime dhe Genocide.  

Veprimi i Ligjit Radikal Islamik dhe Kriminal të Sheriatit në veri të Nigerisë  

Në 12 shtetet veriore, ku ligji i Sheriatit është zbatuar që nga viti 1999, të krishterët përballen me diskriminim të institucionalizuar dhe mund t’i nënshtrohen ligjeve të blasfemisë, të cilat shpesh rezultojnë në ndëshkime të ashpra ose drejtësi nga turma islame. 

Tensionet politike dhe etnike: Emërimet politike që favorizojnë myslimanët dhe konkurrenca midis komuniteteve të krishtera dhe myslimane për ndikim kanë rritur tensionet.  

Erozioni i lirisë fetare dhe reagimi i heshtur i qeverisë, si dhe të konvertuarit apo larguarit nga islami janë veçanërisht të prekshëm ndaj refuzimit dhe dhunës nga familjet dhe komunitetet e tyre. Pavarësisht dënimit ndërkombëtar dhe thirrjeve për ndërhyrje, qeveria nigeriane ka mohuar kryesisht se dhuna është e motivuar nga feja.  

Një numër ligjvënës amerikanë po bëjnë thirrje për rritje të presionit mbi qeverinë e Nigerisë  

Thirrje për veprim ndërkombëtar kanë qenë deri tani të pakta. Një numër gjithnjë e në rritje zërash ndërkombëtarë, përfshirë ligjvënës amerikanë dhe parlamentarë evropianë, po bëjnë thirrje për rritje të presionit mbi Nigerinë për t’u marrë me persekutimin fetar. 

Kongresmeni amerikan Riley  Moore i kërkon Sekretarit të Shtetit ta caktojë Nigerinë si “Vend me Shqetësim të Veçantë” mes persekutimit të shfrenuar të të krishterëve. Kongresmeni Moore i dërgoi një letër Sekretarit të Shtetit Marco Rubio, duke i bërë thirrje Departamentit të Shtetit të SHBA-së ta ricaktojë Nigerinë si Vend me Shqetësim të Veçantë (CPC), për shkak të persekutimit alarmant dhe të vazhdueshëm të të krishterëve në të gjithë vendin. 

Në letrën e tij, kongresmeni Moore i kërkoi administratës së Presidentit Donald J. Trump të ndërmarrë “veprime të menjëhershme për të adresuar persekutimin sistematik dhe masakrën e të krishterëve në Nigeri”, duke theksuar reputacionin në rritje të vendit si “vendi më vdekjeprurës në botë për të qenë i krishterë”. 

Letra e kongresmenit Moore, detajoi fakte dhe prova me foto dhe video, se mbi 7,000 të krishterë janë vrarë në Nigeri vetëm në vitin 2025 mesatarisht 35 në ditë, me qindra të tjerë të rrëmbyer, torturuar ose zhvendosur nga grupe ekstremiste si Boko Haram. Kongresmeni gjithashtu vuri në dukje raportet që tregojnë se 19,100 kisha të krishtera janë sulmuar ose shkatërruar që nga viti 2009 dhe se elementë të qeverisë nigeriane mund të jenë bashkëpunëtorë në dhunë.  

Raportet nga Open Doors tregojnë se më shumë të krishterë vriten çdo vit në Nigeri sesa në pjesën tjetër të botës së bashku  

Kongresmeni Riley Moore vuri në dukje se Presidenti i 45 & 47 i SHBA-së Donald J. Trump më parë e kishte përcaktuar Nigerinë si një Parti Komuniste të Partisë Komuniste të Kinës (PKK), një përcaktim i përmbysur nën regjimin komunist të Joe Biden, dhe i bëri thirrje Sekretarit Rubio të rivendoste përcaktimin dhe të pezullonte të gjitha shitjet e armëve dhe mbështetjen teknike të SHBA-së për Nigerinë derisa qeveria të ndërmarrë veprime të shpejta për të mbrojtur të persekutuarit.  

Deklarata e kongresmenit Riley Moore për mediat amerikane dhe botërore 

“Nigeria, është bërë vendi më vdekjeprurës në botë për të qenë i krishterë. Vetëm këtë vit, një prift u rrëmbye dhe u vra të Mërkurën e Hirit dhe 54 të krishterë u martirizuan të Dielën e Palmave. 7,000 të krishterë janë martirizuar vetëm këtë vit. Më shumë se 50,000 të krishterë janë vrarë që nga viti 2009. 

Shtetet e Bashkuara nuk mund të rrinë duarkryq ndërsa besimtarët masakrohen. Ne duhet të pranojmë natyrën fetare të kësaj plage të dhunës anti-kristiane nga terroristët radikalë islamikë. Është koha që Shtetet e Bashkuara të mbrojnë vëllezërit dhe motrat tona në Krishtin, dhe përcaktimi i Nigerisë si një Vend me Shqetësim të Veçantë do të ofrojë levat diplomatike për të bërë pikërisht këtë. I bëj thirrje Sekretarit Rubio që ta caktojë Nigerinë si një Parti Komuniste të Kinës (PKK) pa vonesë.”  

Si duket persekutimi i popullisë së krishterë nga radikalët terrorist islamik në Nigeri?  

Dhuna xhihadiste vazhdon të përshkallëzohet në Nigeri, dhe të krishterët janë veçanërisht në rrezik nga sulmet e synuara nga militantët islamikë, përfshirë luftëtarët Fulani, Boko Haram dhe ISWAP (Provinca e Shtetit Islamik të Afrikës Perëndimore). Këto u rritën nën sundimin e ish-presidentit radikal islamik Muhammadu Buhari, duke e vendosur Nigerinë në epiqendrën e dhunës së synuar kundër kishës. Dështimi i qeverisë për të mbrojtur të krishterët dhe për të ndëshkuar autorët vetëm sa e ka forcuar ndikimin e militantëve. 

Ndërsa të krishterët dikur ishin të prekshëm vetëm në shtetet veriore me shumicë myslimane, kjo dhunë vazhdon të përhapet në Brezin e Mesëm dhe madje edhe më në jug. Sulmet janë tronditëse brutale. Shumë besimtarë vriten, veçanërisht burra, ndërsa gratë shpesh rrëmbehen dhe bëhen shënjestër e dhunës seksuale.  

Më shumë besimtarë vriten për besimin e tyre në Nigeri sesa kudo tjetër në botë. Këta militantë gjithashtu shkatërrojnë shtëpi, kisha dhe mjete jetese. Më shumë se 16.2 milionë të krishterë në Afrikën Sub-Sahariane, përfshirë një numër të madh nga Nigeria, janë dëbuar nga shtëpitë e tyre nga dhuna dhe konflikti. Miliona tani jetojnë në kampe zhvendosjeje. 

Të krishterët që jetojnë në shtetet veriore nigeriane nën Sharia (ligji islamik), gjithashtu mund të përballen me diskriminim dhe shtypje si qytetarë të dorës së dytë. Të konvertuarit nga islami shpesh përjetojnë refuzim nga familjet e tyre dhe presion për të hequr dorë nga besimi i tyre i ri. Ata shpesh duhet të largohen nga shtëpitë e tyre nga frika se mos vriten. Historia përsëritet. 

Kjo është njësoj sikurse ngjau ose përjetoi popullsia e krishterë 2025 vjet më parë, kur u përhap krishtërimi në Europë dhe me sakte në trojet e Ilirisë antike (Illyricum)… sot Shqipëria… dhe gjatë kohës së barbare dhe Genicide, që ndodhi për 700 vjet me radhë në trojet martire të Arbërisë dhe Dardanisë nga Perandoria Xhihadiste Islame Otomane… 

Në vitin 2023, Bola Tinubu u zgjodh presidenti i ri i Nigerisë. Edhe pse si ai ashtu edhe paraardhësi i tij janë myslimanë, presidenti i ri ka kryer një riorganizim të madh. Kjo ka siguruar një ekuilibër më të mirë përfaqësues të dy besimeve në pozicione udhëheqëse sesa nën Presidentin Buhari.  

Të krishterët vendas nigerianë, më kot shpresonin se kjo do të çonte në pranimin nga ana e qeverisë së tij të shkeljeve të të drejtave të njeriut dhe barbarive apo Genocide kundër të krishterëve dhe në një ndërhyrje më efektive nga forcat e sigurisë për të mbrojtur të krishterët. Edhe ky president musliman u bë sikurse paraardhësi i tij musliman që përkrahin hapur adikalizmin islamik në Nigeria. Megjithatë, kjo nuk ndodhi në një masë të prekshme gjatë periudhës së raportimit të Listës Botërore të Vëzhgimit 2025. 

Dhe pasoj e kësaj masakre anti të krishterë ende sot Nigeria është aktualisht vendi më i prekur në botë nga dhuna kundër të krishterëve. Midis viteve 2019 dhe 2023, gati 17 000 të krishterë u vranë në sulme të synuara për shkak të besimit të tyre. Vetëm në shtatë muajt e parë të vitit 2025, u raportuan më shumë se 7 000 viktima, me rreth 7 800 rrëmbime. Pas këtyre shifrave qëndrojnë familje të shkatërruara, fshatra të rrafshuara dhe komunitete të detyruara të largohen.  

Formalisht Rezoluta e Parlamentit Komunist Europian me 8 shkurt 2024 i “dënoi” masakrat kolektive ndaj të krishterëve  

Dhuna në rajon nxitet nga milicitë dhe grupet e radikalizuara që veprojnë me metoda terroriste. Liria fetare është një e drejtë themelore dhe një gur themeli i dinjitetit njerëzor. Për këtë arsye, BE-ja nuk mund të kufizohet në një analizë të pjesshme të faktorëve në lojë, por duhet të forcojë mekanizmat e saj diplomatikë dhe mbrojtës, duke përfshirë edhe përmes figurave të tilla si I Dërguari Special për Lirinë e Fesë ose Besimit jashtë BE-së dhe Përfaqësuesi Special i BE-së për të Drejtat e Njeriut.  

Senatori republikan nga Texas Ted. Cruz paraqet Projektiligjin Kunder Persekutimit të të Krishterëve në Nigeria  

Deri tani vetem përfaqsuesit republikanë në Dhomën e Përfaqsuesve dhe në Senatin Amerikan (Kongres), kanë dalë hapur në mbrotje të popullisë me ngjyrë së krishterë në Nigerisë, e cila po persekutohet ose masakrohet vazhdimisht në formë Genocide dhe me vetëdije të plotë nga qeveria dhe presidentët muslimanë atje.  

Senatori amerikan Ted Cruz (R-Teksas) prezantoi Aktin e Llogaridhënies për Lirinë Fetare të Nigerisë të vitit 2025. Projektligji mbron të krishterët dhe pakicat e tjera fetare, që persekutohen në Nigeri, duke i mbajtur përgjegjës zyrtarët nigerianë që lehtësojnë dhunën xhihadiste islamiste dhe vendosjen e ligjeve të blasfemisë. 

Senatori Cruz tha: “Të krishterët nigerianë po shënjestrohen dhe ekzekutohen për besimin e tyre nga grupet terroriste islamiste dhe po detyrohen t’i nënshtrohen ligjit të sheriatit dhe ligjeve të blasfemisë në të gjithë Nigerinë. Ka ardhur koha për të imponuar kosto reale mbi zyrtarët nigerianë që lehtësojnë këto aktivitete dhe Akti im i Llogaridhënies për Lirinë Fetare të Nigerisë përdor mjete të reja dhe ekzistuese për të bërë pikërisht këtë. I nxis kolegët e mi që ta çojnë përpara këtë legjislacion kritik me shpejtësi.” 

Përndjekja dhe dhuna sistematike fetare kundër të krishterëve dhe pakicave të tjera fetare në Nigeri është endemike, e nxitur në një pjesë të konsiderueshme nga xhihadizmi islamist dhe ligji i institucionalizuar i sheriatit në pjesë të mëdha të vendit.  

Që nga viti 2009, mbi 52,000 të krishterë nigerianë janë vrarë nga xhihadistët dhe mbi 20,000 kisha dhe institucione të krishtera me bazë fetare janë shkatërruar, dhe më 13 qershor më shumë se 200 të krishterë u vranë nga xhihadistët Fulani në një fshat nigerian. Boko Haram, i cili rrëmbeu mbi 270 nxënëse kryesisht të krishtera në vitin 2014, mbetet aktiv. Dymbëdhjetë qeveri shtetërore zbatojnë ligjin e sheriatit, duke përfshirë ligjet e blasfemisë, dhe qeveria federale gjithashtu kriminalizon blasfeminë në të gjithë vendin.  

Akti i Llogaridhënies për Lirinë Fetare të Nigerisë i vitit 2025 sipas senatorit amerikan Ted Cruz do të:  

Vendosë sanksione të synuara kundër zyrtarëve nigerianë, që lehtësojnë dhunën kundër të krishterëve dhe pakicave të tjera fetare, duke përfshirë edhe nga grupet terroriste islamike. 

Vendosë sanksione të synuara kundër zyrtarëve nigerianë që zbatojnë ligjet e sheriatit dhe blasfemisë. 

Kërkojmë që Sekretari i Shtetit ta caktojë Nigerinë si një Vend me Shqetësim të Veçantë. 

Të kërkohet nga Sekretari i Shtetit që të sigurojë që Boko Haram dhe ISIS-Afrika Perëndimore të mbeten të përcaktuara si Entitete me Shqetësim të Veçantë.  

USCIRF Publikon Raportin e Ri mbi Lirinë Fetare në Nigeria  

Komisioni i Shteteve të Bashkuara për Lirinë Fetare Ndërkombëtare (USCIRF) publikoi raportin e përditësim të Nigerisë. Sikurse shihet, ky raport i detajuar, i cili ofron një përditësim mbi lirinë e fesë ose besimit në Nigeri. Aty del se 12 qeveri shtetërore dhe qeveria federale fatkeqsisht po zbatojnë ligje për blasfeminë, duke ndjekur penalisht dhe burgosur individë, që perceptohen se kanë fyer fenë. Aktualisht ka katër myslimanë të burgosur sipas ligjeve të blasfemisë, përfshirë dy udhëheqës fetarë.  

Në Raportin e saj vjetor të vitit 2025, USCIRF rekomandoi që Departamenti i Shtetit i SHBA-së ta caktojë Nigerinë si një “Vend me Shqetësim të Veçantë” ose CPC, për shkeljet e saj sistematike, të vazhdueshme dhe të rënda të lirisë fetare. Në maj të vitit 2025, USCIRF mbajti një seancë dëgjimore mbi kushtet e lirisë fetare në Nigeri. 

Komisioni Amerikan për Lirinë Fetare Ndërkombëtare (USCIRF) është një agjenci e pavarur, dypartiake e degës legjislative e themeluar nga Kongresi Amerikan për të monitoruar, analizuar dhe raportuar mbi lirinë fetare jashtë vendit. USCIRF u jep rekomandime për politikën e jashtme Presidentit, Sekretarit të Shtetit dhe Kongresit, me qëllim parandalimin e persekutimit fetar dhe promovimin e lirisë së fesë dhe besimit.   

Republikanët amerikanë në Senat janë mbrojtësit e popullit të krishterë të masakruar nga grupet radikale terroriste islamike në Nigeria  

Më 12 shtator 2025, në Uashington, D.C. një grup senatorësh konservatorë republikanë të Komitetit për Marrëdhëniet me Jashtë, dhanë një Komunikatë për Shtyp. Grupi i senatorëve asokohe përbëhej nga  senatori amerikan Ted Budd (R-N.C.), i cili udhëhoqi kolegët e tij republikanë në Senat, si: Pete Ricketts (R-Neb.), Josh Hawley (R-Mo.), James Lankford (R-Okla.) dhe Ted Cruz (R-Teksas), në dërgimin e një letre Sekretarit të Shtetit Marco Rubio, duke i bërë thirrje administratës së Presidentit Donald J. Trump të riemërtojë Nigerinë si një Vend  me Shqetësim të Veçantë (CPC), sipas Aktit Ndërkombëtar të Lirisë Fetare (IRFA).  

Sikurse dihet sot, Nigeria, është një nga vendet më të rrezikshme në botë për të krishterët, me mijëra të persekutuar dhe vrarë për besimin e tyre. Në letër, senatorët dënojnë vendimin e administratës së Joe Biden për ta hequr Nigerinë nga Partia Komuniste e Kinës (PKK), pasi vendi nuk ka arritur të përballet me dhunën dhe terrorizmin ndaj të krishterëve dhe pakicave të tjera fetare. 

Në letër, senatori shkroi: “Kohët e fundit, në fund të qershorit 2025, raportet sugjerojnë se të paktën 200 të krishterë në Nigeri u vranë brutalisht nga terroristët në shtetin Benue. I njëjti raport sugjeron që Nigeria është një nga vendet më të rrezikshme në botë për të qenë i krishterë, duke përmendur se 3,100 nga 4,476 të krishterët e vrarë gjatë periudhës së raportimit të tyre jetuan në Nigeri.”  

Teksti i plotë i letrës  

I dashur Sekretar Rubio, 

Ne ju shkruajmë për t’ju nxitur të merrni në konsideratë përcaktimin e Nigerisë si Vend me Shqetësim të Veçantë (PKK) në përputhje me Aktin Ndërkombëtar të Lirisë Fetare (IRFA) për t’i dhënë Presidentit autoritet shtesë për të ndërmarrë veprime specifike për të adresuar aktet e vazhdueshme të pakontrolluara të dhunës dhe terrorizmit kundër pakicave fetare të kryera nga aktorë jo-shtetërorë në Nigeri. 

Siç e dini, Sekretari i Shtetit Mike Pompeo e caktoi Nigerinë si një Parti Komuniste të Partisë Komuniste të Kinës (PKK) në dhjetor 2020, për shkeljet e vazhdueshme dhe të rënda të lirisë fetare të kryera brenda kufijve të saj, veçanërisht nga aktorë jo-shtetërorë si Boko Haram dhe grupe të tjera terroriste. 

Ndërsa Sekretari i Shtetit Antony Blinken e hoqi Nigerinë nga lista e PKK-së në vitin 2021, më 25 mars 2025, Komisioni i Shteteve të Bashkuara për Lirinë Fetare Ndërkombëtare (USCIRF) rekomandoi që Nigeria të vendoset përsëri në listën e PKK-së, duke përmendur disa incidente dhune dhe terrorizmi kundër pakicave fetare: 

Në maj 2024, persona të armatosur të Ansaru-së, të lidhur me al-Kaedën thuhet se rrëmbyen 160 fëmijë kryesisht të krishterë dhe vranë tetë persona në shtetin e Nigerit, por më vonë i liruan fëmijët e rrëmbyer… në shtetin e Nigerit, banditë të dyshuar vranë 10 fermerë, përfshirë të krishterë, dhe në gusht, banditë thuhet se vranë 70 të krishterë dhe rrëmbyen 20 studentë në sulme të ndara në shtetin Benue. 

Kohët e fundit, në fund të qershorit 2025, raportet sugjerojnë se të paktën 200 të krishterë në Nigeri u vranë brutalisht nga terroristët në shtetin Benue. I njëjti raport sugjeron që Nigeria është një nga vendet më të rrezikshme në botë për të qenë të krishterë, duke përmendur se 3,100 nga 4,476 të krishterët e vrarë gjatë periudhës së raportimit jetuan në Nigeri. 

Siç e dini, më 1 maj 2025, Presidenti Trump lëshoi ​​një urdhër ekzekutiv për të krijuar Komisionin e Lirisë Fetare me qëllim që ky komision të zbatojë me forcë mbrojtjet historike dhe të forta për lirinë fetare të sanksionuara në ligjin federal dhe të bashkëpunojë me Zyrën e Besimit të Shtëpisë së Bardhë për t’u bashkuar me Ambasadorin e Përgjithshëm për Lirinë Fetare Ndërkombëtare për të çuar më tej kauzën e lirisë fetare në të gjithë botën. 

Më 23 shtator 2019, Presidenti Trump lëshoi ​​një thirrje globale, për të dënuar persekutimin fetar dhe për të mbrojtur lirinë e të gjithë besimtarëve duke deklaruar se: 

“Sot me një zë të qartë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës u bëjnë thirrje kombeve të botës të ndalojnë persekutimin fetar. Të ndalojnë krimet kundër njerëzve të besimit, të lirojnë të burgosurit e ndërgjegjes, të shfuqizojnë ligjet që kufizojnë lirinë e fesë dhe besimit… Amerika qëndron me besimtarët në çdo vend që kërkojnë vetëm lirinë për të jetuar sipas besimit që është brenda zemrave të tyre.” 

Ne jemi mirënjohës për Presidentin Trump dhe punën Tuaj, për të mbrojtur liritë tona themelore në vend, si dhe për të dënuar persekutimin fetar në të gjithë botën. Shpresojmë që do ta shqyrtoni me kujdes përcaktimin e Nigerisë si Vend me Shqetësim të Veçantë (CPC) në përputhje me Aktin Ndërkombëtar për Liritë Fetare (IRFA). Presim me padurim të dëgjojmë nga ju. 

Me respekt,  

Pse persekutohen të krishterët në Nigeria?  

Sipas një hulumtimi të Open Doors, më shumë të krishterë vriten për besimin e tyre në Nigeri sesa në pjesën tjetër të botës së bashku. Dhuna xhihadiste vazhdon të përshkallëzohet në Nigeria, dhe të krishterët janë në rrezik të veçantë nga sulmet e synuara nga grupet militante islamike, përfshirë militantët Fulani, Boko Haram dhe ISWAP (Provinca e Shtetit Islamik të Afrikës Perëndimore). 

Këto sulme janë tronditëse brutale në natyrë, ku shumë besimtarë vriten, veçanërisht burra, ndërsa gratë shpesh rrëmbehen dhe bëhen shënjestër e dhunës seksuale. Këta militantë gjithashtu shkatërrojnë shtëpi, kisha dhe mjete jetese. Rrëmbimi për shpërblim (pengmarrja) përdoret rregullisht me qëllimin e qëllimshëm për të destabilizuar familjet e krishtera dhe kishën e tyre. Shifrat shumë shqetësuese tregojnë fakte tronditëse, ku më shumë se 16.2 milionë të krishterë në Afrikën Sub-Sahariane, përfshirë një numër të madh nga Nigeria, janë dëbuar nga shtëpitë e tyre nga dhuna dhe konflikti, ndërsa miliona të tjerë tani jetojnë në kampe zhvendosjeje. 

“Shumica prej nesh nuk duan të kthehen në fshatin tonë. Boko Haram na bën të ditur se do të vritemi nëse kthehemi… Ne do ta adhurojmë Zotin, sepse Ai ka ruajtur jetën tonë… Unë ende e kam Zotin dhe Ai është ende në fron. Ai me siguri do të më çlirojë.”, tregon një banor i krishterë i quajtur Abraham.  

Nigeria renditet sot e 6-ta nga 66 vendet në Indeksin Global të Terrorizmit 2025  

Ky shtet afrikan tani renditet e 6-a nga 66 vendet në Indeksin Global të Terrorizmit 2025 dhe në këtë rast indeksi në fjalë as nuk e merr parasysh dhunën terroriste radikale islamike nga grupi i barinjëve militantë Fulani. 

Ajo është një vend me superlative, vendi më i populluar i Afrikës, ekonomia e saj më e madhe dhe, në mënyrë alarmuese, vendi më vdekjeprurës në botë për të krishterët. Aktualisht, grupet militante të barinjve nomadë myslimanë Fulani raportohen të jenë kërcënimi më i madh për të krishterët e Nigerisë, veçanërisht ata në komunitetet bujqësore të Brezit të Mesëm.  

Kjo zonë qendrore është kryqëzimi i Veriut kryesisht mysliman të Nigerisë me Jugun e saj kryesisht të krishterë. Në Benue, Plateau, Kaduna dhe shtete të tjera të Brezit të Mesëm, mijëra të krishterë janë vrarë, gjymtuar dhe përdhunuar dhe miliona prej tyre janë dëbuar nga tokat e tyre dhe tani janë të pastrehë, për shkak të sulmeve të Fulanit. Kjo është zemra e bukës së Nigerisë, ndërsa familjet e tyre fermere masakrohen ose detyrohen të ikin, vuajtjet e rajonit përkeqësohen nga uria masive në rritje.  

Qeveria muslimane lejon që dhuna dhe vrasjes masive në Fulani të vazhdojë pa u ndëshkuar  

Administrata ameirkane e SHBA-së dhe vendet e Europës Perëndimore, vazhdimisht kanë vënë pikën mbi i, duke fajësuar drejtpëdrejtë qeverinë dhe presidentët muslimanë në vend, si bashkepuneore në krime dhe masakra (Genocide), kundër popullisë etnike të krishterë në Nigeria.  

Nga ana e tjetër, është vërtetuar me prova dhe fakte të shumta, se fatkeqsisht Qeveria Federale në Abuja mbetet pasive përballë thirrjeve të dëshpëruara për ndihmë dhe raporteve të hollësishme të dhunës së tmerrshme të pamëshirshme, që vijnë nga qytetarët e Brezit të Mesëm dhe zyrtarët e tyre të zgjedhur, udhëheqësit e kishave, gazetarët dhe grupet nigeriane dhe ndërkombëtare të të Drejtave të Njeriut.  

Qeveria muslimane lejon që dhuna Fulani të vazhdojë pa u ndëshkuar. Sot për sot ekziston një shqetësim më i gjerë, se ky mosveprim i vendosur dëshmon një plan, për të islamizuar me forcë Nigerinë, në shkelje të Kushtetutës së saj, në të cilin qeveria është bashkëpunëtore e ngushtë në vrasje të qytetarëve të saj.  

Më 3 mars 2025, Konferenca e Peshkopëve Katolikë Nigerianë publikoi një letër ku shprehte shqetësim të thellë, se disa nga 12 shtetet veriore, që imponojnë ligjin e sheriatit kishin urdhëruar mbylljen e shkollave katolike dhe të tjera të krishtera për pesë javë në respektimin e detyruar të Ramazanit, dhe duke cituar garancinë kushtetuese për një shtet laik. 

Popullsia indigjene e synuar e komuniteteve të krishtera të Brezit të Mesëm thuhet se po përballet me dy sfida shkatërruese: sulme të vazhdueshme nga militantët Fulani dhe vendimin e qeverisë nigeriane për të toleruar këtë persekutim.  

Përballë kesaj situate alarmante shumë të rëndë dhe tëpër serioze me motive të pastra raciste, anti të krishterë dhe kriminale të organizuar nga terroristët radikalë islamikë që po veprojnë papushim në Nigeria, shumë senatorë dhe kongresmenë amerikanë, po i bëjnë thirrje Kongresit Amerikan të miratojë legjislacionin, që i bën thirrje Departamentit të Shtetit, si hap të parë, ta caktojë Nigerinë si Vend me Shqetësim të Veçantë (CPC) sipas Aktit Ndërkombëtar të Lirive Fetare, ashtu siç bëri gjatë administratës së parë të Presidentit të 45-të të SHBA-së Donald J. Trump në vitet 2016-2020.  

Vendosja e Nigerisë në listën e shkurtër të SHBA-së të shkelësve më të shëmtuar të lirive fetare në botë është e justifikuar sipas Aktit dhe do të ishte një bazë për nisma të mëtejshme, për të drejtat e njeriut nga administrata e re.  

Agresioni militant terrorist dhe radikal islamik Fulani, kundër të krishterëve të pambrojtur Fulani, është një grup etnik kryesisht mysliman dhe folës i gjuhës fulfulde, që numëron dhjetëra milionë në 20 vende në Afrikën Perëndimore. Për katër vjet në fillim të shekullit XIX, luftëtari Fulani Usman dan Fodio krijoi një kalifat në veri të Nigerisë.  

Në dekadat e fundit, barinjtë nomadë Fulani kanë migruar përgjatë rrugëve të miratuara të bagëtive dhe rezervave të kullotjes, që mbulojnë 4.15 milion hektarë, të cilat kalojnë nëpër zona të ndryshme etnike. Gjatë brezit të kaluar, një pjesë e popullsisë nomade të barinjve Fulani është armatosur mirë me armë automatike dhe është bërë agresive në shënjestrimin e të krishterëve të pambrojtur në zonat bujqësore të Brezit të Mesëm të Nigerisë. 

Qeveria e Nigerisë nuk ka ndërmarrë një hetim të plotë, objektiv dhe transparent të organizimit, udhëheqjes, motiveve ose qëllimit të barinjve militantë Fulani në këto sulme. Sulmet e shumta gjatë shumë viteve tregojnë se ato janë të koordinuara, sistematike dhe në rritje.  

Rrëfimet e të mbijetuarve, të mbledhura nga kishat dhe gazetarët në terren, raportojnë shpesh se sulmuesit e tyre muslimanë flisnin Fulfulde dhe bërtisnin “Allahu Akbar” ose shprehnin ndjenja të tjera fetare, ndërsa vrisnin të krishterët, siç vuri në dukje USCIRF në raportet e saj.  

Disa, përfshirë veçanërisht dy peshkopë metodistë nigerianë të mbajtur peng, treguan se pengmarrësit e tyre u thanë atyre se “Nigeria i përket Fulanit” dhe disa u bënë të ditur pengjeve të tyre se ata kishin zgjedhur “të pafe” për kapje.  

Vëzhguesit në terren pohojnë se militantët Fulani nuk po sulmojnë për të kullotur bagëtinë, siç pretendojnë disa, por për të marrë kontrollin e fermave, fshatrave dhe zonave më të gjera gjeografike dhe për të dëbuar banorët e krishterë nga tokat e tyre stërgjyshore.  

Vitin e kaluar, udhëheqësi i Miyetti Allah Kautal Hore, Bello Bodejo, u arrestua dy herë, përfshirë edhe për një akuzë terrorizmi, por në fund u lirua nga akuzat e u lirua nga paraburgimi nga Gjykata e Lartë e Nigerisë e cila është terësisht muslimane. Në vitin 2021, kryetari i Aleancës së Kombësive Indigjene Nigeriane për Vetëvendosje, Profesor Banji Akintoye, i kërkoi Kombeve të Bashkuara ta shpallin Miyetti Allah një grup terrorist. Ai akuzoi barinjtë, të cilët, siç tha ai, mbështeten nga qeveria, se synojnë të marrin “tokat tona stërgjyshore për popullin e tyre Fulani“.  

Sulmet terroriste islamike shkatërruan kisha, shtëpi dhe zhvendosën 32,000 banorë të 21 fshatrave të krishtera  

Në prag të Krishtlindjeve, më 24 dhjetor 2023, shtypi ndërkombëtar i krishterë raportoi gjerësisht se mbi 200 të krishterë u vranë dhe 300 të tjerë u plagosën në një seri sulmesh terroriste që shkatërruan kisha dhe shtëpi dhe zhvendosën 32,000 banorë, duke prekur 21 fshatra në shtetin Plateau të Nigerisë. 

Më 2 shkurt 2024, u raportua se militantë të armatosur Fulani sulmuan një fshat në shtetin jugor Ebonyi, duke vrarë 16 të krishterë që i përkisnin Ministrisë së Ringjalljes Karizmatike të Zotit të Zgjedhur dhe duke djegur shtëpi, raportoi International Christian Concern. Amnesty International u bëri thirrje autoriteteve federale për një hetim. 

Më 26 shkurt 2024, media TruthNigeria publikoi lajmin se mbi 200 të krishterë po mbahen peng, po vuajnë nga uria dhe po torturohen në një kamp të fshehur terroristësh në shtetin Kaduna, afër një baze ushtarake. Ekzistenca e kampit, i vendosur pranë autostradës Kaduna-Abuja, doli në dritë kur, tre muaj pasi u rrëmbyen nga shtëpitë e tyre, tetë pengje, në gjendje të mjerueshme, u liruan në këmbim të një pagese prej 27,000 dollarësh për militantët Fulani. Ish-pengjet i thanë TruthNigeria se ishin lidhur me zinxhirë, u rrahën dhe u lanë të uritur nga robërit që flisnin Fulfulde për 85 ditë. Ata thanë se kishin parë të tjerë që vdisnin nga uria ose u qëlluan për vdekje kur shpërblimet nuk u dhanë. 

Kishat dhe udhëheqësit e tyre janë një objektiv i preferuar i milicive radikale islamike Fulani: Deri në momentin e shkrimit të këtij artikulli, shembulli më i fundit është Ati Sylvester Okechukwu, një prift katolik 45-vjeçar në qarkun Kaura, Kaduna, i cili u rrëmbye dhe u vra nga persona të panjohur të armatosur në rektoratin e tij në Kishën e Shën Marisë, më 4 mars 2025, dhe eshtrat e tij u gjetën të nesërmen. 

Mbi 6 priftërinj të tjerë katolikë janë rrëmbyer deri më tani me 2025. Të paktën dy priftërinj dhe një seminarist mbetën robër që nga 9 marsi 2025: Ati Moses Gyang Jah i kishës së Shën Marisë Maijuju, Dioqeza Shendam, në shtetin Plateau, u rrëmbye më 19 shkurt 2025, së bashku me mbesën e tij dhe kryetarin e këshillit të famullisë, Nyam Ajiji, i cili u vra; dhe, në Dioqezën Auchi në shtetin Edo, Ati Philip Ekweli dhe një seminarist u rrëmbyen nga një rektorat famullie nga persona të armatosur më 3 mars. 

Më 30 janar 2025, Reverend Ezekiel i Kishës Ungjillore Winning All dhe dy të krishterë të tjerë u vranë nga militantë të dyshuar Fulani në një fshat rural në Kauru LGA, shteti Kaduna. 

Në mesin e shkurtit 2025, militantët Fulani kërkuan shtëpinë e Reverend Bala Galadima, pastorit kryesor të një kishe të Kishës Ungjillore Winning All në Lubo, shteti Gombe, dhe, duke qëlluar tre herë, e vranë atë.  

Në shtator 2025, dhjetëra militantë Fulani në Kaduna bastisën dy kisha gjatë shërbesave fetare, një katolike dhe një ungjillore, duke vrarë tre besimtarë, duke rrëmbyer 30 prej tyre dhe duke plaçkitur kongregacionet. 

Disa udhëheqës nigerianë, kanë guxuar të flasin kundër politikës së dukshme të qeverisë për tolerimin e përpjekjeve për të islamizuar me forcë Nigerinë. Më 3 mars 2025, Konferenca e Peshkopëve Katolikë Nigerianë publikoi një letër ku shprehte “shqetësim të thellë” se disa nga 12 shtetet veriore që imponojnë ligjin e sheriatit kishin urdhëruar mbylljen e shkollave katolike dhe të tjera të krishtera për pesë javë në respektimin e detyruar të Ramazanit, dhe duke cituar garancinë kushtetuese për një shtet laik. 

Vetë Peshkopi Kukah u kërcënua me vdekje nga një influencues mysliman nigerian në një video virale në YouTube pasi peshkopi denoncoi vrasjen e studentes së krishterë Deborah Samuels në vitin 2022 për blasfemi të dyshuar. Sulltani i Sokotos, një udhëheqës mysliman me prejardhje nga themeluesi i kalifatit Fulani të shekullit XIX, Usman dan Fodio, gjithashtu dënoi vrasjen e Deborah dhe në shenjë hakmarrjeje një turmë i vuri flakën shtëpisë së tij. Sikurse shkruan media afrikane nigeriane as në këto raste marakrash të hapura dhe publike radikale islamike nuk pati drejtësi. 

Sot ka kaos në të gjithë Nigerinë, dhe është e kjartë se, për shkak të besimit të tyre, kleri dhe pastorët e krishterë, kishat dhe kongregacionet e tyre, si dhe fshatrat dhe tokat e tyre po shënjestrohen posaçërisht nga grupe të ndryshme militante dhe terroriste islamike që veprojnë në Nigeri, veçanërisht në këtë kohë militantët e barinjve Fulani në Brezin e Mesëm të vendit. 

Të krishterët nigerianë të Brezit të Mesëm vazhdojnë të vriten, të gjymtohen, të përdhunohen, të rrëmbehen dhe të skllavërohen në sulme brutale. Tokat e tyre bujqësore janë konfiskuar dhe shkatërruar ose marrë nga agresorët barinj Fulani, duke i lënë miliona të krishterë të Brezit të Mesëm… të pastrehë dhe të zhveshur nga mjetet e tyre të jetesës, dhe që jetojnë në kampe, për personat e zhvendosur brenda vendit, pa spitale apo shkolla.  

Këto sulme janë aq sistematike dhe uniforme saqë i kanë bërë vëzhguesit e kishave në terren dhe të tjerët të arrijnë në përfundimin se ato janë një grabitje e koordinuar toke për të larguar popullsinë e krishterë nga Brezi i Mesëm dhe për ta islamizuar atë. Është mjaft e kjartë se Abuja po toleron këtë dhunë të tmerrshme, që shkel në mënyrë të egër lirinë fetare të të krishterëve nigerianë. 

Këto realitete janë kujtesa të dhimbshme të nevojës urgjente, që qeveria dhe agjencitë e sigurisë të veprojnë me vendosmëri për të mbrojtur çdo qytetar, pavarësisht rajonit. Dhimbja e familjeve të krishtera të shqyera nga dhuna, nuk duhet të trajtohet kurrë si statistikë e thjeshtë. Nigeria po përballet me sfida shumëplanëshe sigurie me civilë të terrorizuar nga disa aktorë të armatosur jo-shtetërorë, përfshirë disa të nxitur nga ekstremizmi fetar, ose duke instrumentalizuar fenë dhe (ose) etninë si pika grumbullimi, të tilla si Boko Haram, Shteti Islamik Provinca e Afrikës Perëndimore (ISWAP), Ansaru, Lakurawa dhe Mahmuda. 

Persekutimi barbar i të krishterëve, është në rritje në të gjithë botën. 

Mos i braktisni Babë e Nanë!

0

Florim Zeqa

(E nisa shkrim, doli varg poetik)

Po e kalojmë një vit kalendarik me tre palë zgjedhje pa asnjë rezultat pozitiv në përmirësimin e jetës së qytetarëve!

Po e kalojmë një vit të gjatë të abuzimit me votën e lirë!

Një vit mashtrim dhe zhgënjim!

Një vit bllokadë dhe stagnim!

Një vit sabotim në Parlament!

 

E gjitha kjo për karrigën e ëmbël të pushtetit qendror!

Për shkak se katër “atllarë” deshën të ngrihen në postin e kryeministrit!

Dikush tjetër me ëndrrën n’gji për postin e presidentit!

E derisa këta t’i realizojnë ëndërrat e sëmuara për pushtet, shtetin do e hajë dreqi!

Po hyjmë me zgjedhje edhe në vitin 2026, e me zgjedhje do të dalim prej tij!

Por, si do të dalim?

Do të dalim pa zhvillim ekonomik dhe pa mirëqenje qytetare!

Pa sigurime shëndetësore për shumë pleq e plaka të vetmuara!

Shteti as strehimore nuk ndërton për të vetmuarit e braktisur nga fëmijët e tyre!

Për pleqtë dhe plakat përkujdesën oligarkët ekonomik, i marrin dhe i strehojnë me kosto të lartë financiare!

Fëmijët dhe familjarët të kënaqur edhe për këtë!

Për të rinjt që tashmë kanë ikur në perëndim

Jetojnë si zogjët e qyqes të shpërndarë rrugëve të botës në perëndim!

Nuk e mendojnë se edhe ata një ditë do të plaken dhe treten në Dhe të huaj!

As eshtrat nuk do t’ua kthejnë në vendlindje!

A është çmim dhe shpërblim për ata që i braktisin Babë e Nanë!

P.S: Politikanët i duan paratë dhe voten e mërgimtarëve, por nuk duan që ata të kthehen në Kosovë!

Partitë politike pa dallim, mërgimtarët i shohin vetëm “mish për topa” për aspekte elektorale dhe asgjë më shumë!

Serbia me argatët e shantazhuar, përgjaku shqiptarët në LDB dhe të Kosovës

0
Idriz Zeqiraj, Gjermani 
___
Edhe pse Serbia u largua nga Kosova, “me bisht ndër shalë”, nën breshërinë e bombave të NATO-paktit, ajo nuk e braktisi ëndrrën e ripushtimit të saj. Në pamundësi për të bërë rikthimin me forcën e armeve, zgjodhi diplomacinë, përmes Akademisë dhe Kishës Ortodokse serbe.
     Serbia, përgjatë sundimit tej shekullor, kishte instaluar rrjetin agjenturor të saj në Kosovë dhe Mërgatë. Logjistika ishte e gatshme. Partinë Komuniste Shqiptare (PKSH) e themeluan jugosllavët, duke e katapultuar në krye të partisë hafijen e tyre Enver Hoxhën, në mbledhjen e organizuar nga kolonët serbë dhe malazezë në Vitomiricë të Pejës.
     Emisarët jugosllavë pranë partisë dhe Shtabit ushtarak në Shqipëri, luftën çlirimtare, e kthyen në luftë civile. Ketë e konfirmoi edhe historiani kanadez Robert Epstein, në seminarin dy ditor të organizuar në Durrës. E vetmja pyetje ishte: “Shqipëria a bëri luftë çlirimtare apo civile?” Rezultoi se Shqipëria proklamoi luftën çlirimtare, por në fakt, bëri luftë civile, qytetare! Komunistët shqiptarë, nën instruktimin të kuadrit ruso-jugosllav, avancuan në organizimin ushtarak dhe komunistët e Enver Hoxhës, i vrisnin “si derrat e egër” nacionalistët, atdhetarët e organizuar në partitë e “Ballit Kombëtar”, të kryesuar nga djali i Abdyl Frashërit, Mit`hati, dhe të “Legalitetit”, partia mbretërore.
     Enver Hoxhën, me byroistët e tij, i zhytën në krime emisarët jugosllavë, duke i nxitur të vrasin, kundërshtarët politikë, bashkëkombësit e tyre! (Me ketë metodë kriminale Sigurimsat e Enver Hoxhës, pas gjysmë-shekulli, në Luftën e Kosovës, i instruktuan disa “komandantë” të PLK-së, tashmë, me abuzimin e akronimit “UÇK”, por me qëllimin e njëjtë, marrjen e pushtetit me dhunë e përgjakje). Vrasjet i filluan gjatë luftës, për t`i vazhduar për gjysmë-shekulli pas luftës. Tej 6.000 intelektualë shqiptarë ende janë pa varr në Shqipëri, nga terrori komunist! Plus shumë mijëra të tjerë, të ekzekutuar dhe gjyq dhe pa gjyq fare. Realisht, qeveria komuniste, në shumë aspekte, e tejkaloi terrorin fashist.
     Lëvizja Popullore e Kosovës (LPK), në Mërgatë, e përçanë dhe e ndanë “diplomatët” Sigurimsa të Enver Hoxhës. Shteti shqiptar mbahej nga prodhimet bujqësore dhe blegtorale, me tregtinë, pothuaj se, të vetme me Jugosllavinë. Dhe, donte status quonë dhe denonconte veprimtarinë ilegale të djemve të Kosovës. Shërbimet Informative, përkatësisht, UDB-a jugosllave dhe Sigurimi shqiptar, SHISH, kanë bashkëpunuar gjithmonë dhe gjithherë kundër Kosovës, respektivisht, për luftimin e nacionalizmit shqiptar. Konkretisht, edhe autori i këtij shkrimi është arrestuar njëkohshëm në Shqipëri, me shokët ilegales në Kosovë, madje, pikërisht, në komunikim me shokët në Kosovë. Shkak u bë përgjigja e dhënë e një letre, titulluar “Taktika dhe strategjia për realizimin e Republikës të Kosovë”, viti 1973.
     Edhe në demonstratat e vitit 1981, pastaj protestat vandaliste të mars-prillit 2004, ishin projekt jugosllav, përkatësisht, të Serbisë, veçse me një ndryshim domethënës: Të parat ishin kamuflazh dhe mashtrimi ishte i pavetëdijshëm nga rinia kosovare. Ndërsa protestat, të dytat me radhë, disa krerë të PAN-it aktual ishin vënë në shërbim të Serbisë dhe i dinin pasojat!
     Serbia edhe brenda Aleancës Perëndimore, ruan lidhjet me aleatët e vjetër. Shërbimi Informativ francez, angazhoi agjentin e saj të DGSE, Arnaud Danjean, dhëndër të Beogradit, u përkujdes për regrutimin e Hashim Thaçit, përgjatë një kursi të mësimit të gjuhës gjermane në Zyrih të Zvicrës. I shantazhuar me dosje krimesh faktike penalizuese, të përgatitur nga BIA serbe, e bëri Hashim Thaçin agjent të Francës, të Serbisë, ndrësa hafije i Sigurimit shqiptar ishte bërë më herët. E gjithë kjo është konfirmuar dhe bërë publike në “You Tube”, nga drejtori i Sigurimit Qendror francez, Pierre Siramy.
     Rrjedhojat kanë qenë dhe mbeten fatale për Kosovën, sepse Hashimi me disa komandantë të tjerë, duke qenë të shantazhuar, kanë nënshkruar dhe kanë premtuar ndarjen e Kosovës. Dëgjoni lavdërimet dhe arsyetimet e vasalit të tyre, Isa Mustafa, “për trimëritë dhe diplomacinë” e komandantëve kriminelë, të cilët kanë përgjakur dhe shkatërruar Kosovën.
     Shantazhimi i argatëve të Serbisë, në Shqipëri dhe Kosovë, në Luftën e Dytë Botërore (LDB) dhe në Luftën e Kosovës, funksionoi mrekullisht mirë. Rrjedhojat kanë qenë të përgjakshme, dje dhe sot. Ky pazar i pistë, i ka rrënjët thella në komunizëm, siç e krahason populli, “si bari i magarit!”
 
         Hashimi dhunshëm pushtoi LPK-në,   
     sabotoi luftën, por pranoi vrasjet politike
     Hashim Thaçi, i ndihmuar nga kuadrot e Nanos dhe të Klosit, shkarkoi Kryesinë e vjetër të LPK-së; pushtoi organizatën e LPK-së; grabiti “Fondin Vendlindja thërret”, të menaxhuar nga Jashar Salihu, duke e kërcënuar se “ta vras djalin”; mori dhunshëm fletushkën “Zëri i Kosovës” dhe i akuzoi për tradhti, të gjithë ata që e kundërshtuan rrugaçërinë armiqësore të tij me shokë.
     Pasoja e veprimeve kriminale të Hashimit me komandantët e tij, ishin fatale për luftën e djeshme të Kosovës dhe paqen e sotme:
    1) Lufta e organizuar, përkatësisht, UÇK-ja e LPK-së, u sabotua, u pengua hyrja në luftën e Kosovës. Dhe, ketë e konfirmojnë vetë themeluesit e kësaj UÇK-je, duke akuzuar, me emër e mbiemër, protagonistët sabotues: Hashim Thaçin, Azem Sylën, Xhavit Halitin, Kadri Veselin, me renditjen mbi bazën e përgjegjësisë që kishin përgjatë luftës;
    2) Opozita më destruktive, për të mos thënë, më kundra-kombëtare, është dakorduar, që krahas luftës ndaj Albin Kurtit, njëkohshëm, ta sulmojnë me shpifje e denigrime, edhe Presidenten e artë dhe unike, Vjosë Osmanin. Fillimisht, kur bijat veprimtare dhe luftarake të Kosovës, Vjosë Osmanin dhe Donikë Gërvallen, u përzunë dhunshëm dhe poshtërsisht, nga klani i Isa Mustafës, me intrigimin dhe porosinë e Hashim Thaçit, i cili me SHIK-istët e tij e katapultoi Mustafën në krye të LDK-së.
     Bërja e ndryshimit politik në Kosovë, ishte imperativ, urdhëresë e kohës, sepse krimi vrastar dhe hajnia zyrtare kishin fituar qytetarinë e veprimit. Ish-presidenti i Kosovës, Hashimi, i pranon vrasjet politike edhe pas luftës, kur deklaron, madje publikisht, se “krijova Gjykatën Speciale, sepse po vazhdonte vrasja e dëshmitarëve të Hagës, në veçanti, në Dukagjin, duke ia faturuar komandantit të Dukagjinit, të cilin ai vet e kishte emëruar, duke e shkarkuar një oficer akademik ushtarak, për ta zëvendësuar me një amator civil!
     Koalicioni LVV, GUXO dhe ALTERNATIVA funksionoi harmonishëm, në votën zgjedhore jo vetëm në sjelljen e ndryshimit politik në pushtet dhe largimin e komandantëve mujsharë, zullumqarë, vrastarë dhe hajna zyrtarë të PAN-it, por edhe një frymëmarrje ndryshe të popullit të Kosovës, në ecjen e saj demokratike, me ëndrrën fisnike të anëtarësimit në NATO dhe BE.
     Kosova krijoi një traditë eprore demokratike zgjedhore, në raport me vendet ballkanike. Për të tretën herë me radhë fitoi garën zgjedhore LVV. Kjo shqetësoi opozitën, tashmë, të bashkuar. Edhe pse pranuan rezultatin e zgjedhjeve, e kontestojnë pas zgjedhjeve, duke bojkotuar për mos bashkëpunim në qeverisje me LVV dhe aleatët e saj GUXO dhe ALTERNATIVA. Dhe, për 7 muaj radhazi bllokuan, fillimisht, Kuvendin, pastaj krijimin e Qeverisë të Kosovës. Ngulmuan në përsëritjen e zgjedhjeve pavarësisht shpenzimeve dhe dëmeve të tjera.
     Presidentja Vjosë Osmani, me korrektësinë më të madhe, u angazhua për tejkalimin e mospajtimeve dhe shmangien e përsëritjes të zgjedhjeve, por, opozita duke u bazuar në shpifjet dhe gënjeshtrat e saj, të cilat, tashmë, i beson edhe vet, ngulmoi të provohet sërishmi në votën zgjedhore.

Sanxhaku i Pazarit të Ri – Histori e dhembjes shqiptare që ende kërkon drejtësi 

Nga: Arif Ejupi

Ligjërata e prof. Ismet Azizi në Universitetin e Gjenevës sjell para mërgatës të vërtetën historike të një treve shqiptare të copëtuar dhe të shtypur ndër shekuj. 

Mbrëmë, në një nga sallat e Universitetit të Gjenevës, nën patronatin e dy shoqatave tona jofitimprurëse – Komuniteti Shqiptar i Gjenevës dhe Shoqata e Studentëve Shqiptarë të Gjenevës – u mbajt një takim kulturoro–historik me temën “Sanxhaku – Histori e dhembjes kombëtare”. Gjatë dy orëve të këtij aktiviteti ligjëroi prof. Ismet Azizi, i cili solli para publikut një analizë të thellë historike e dokumentare për pozitën dhe fatin e shqiptarëve të Sanxhakut të Pazarit të Ri. 

Prof. Azizi, me studimin e gjendjes së shqiptarëve në këtë trevë, është marrë në mënyrë aktive që pas përfundimit të Luftës së Kosovës. Qysh në fillimet e hulumtimeve, së bashku me prof. dr. Nexhmedin Spahiun, ai ka vizituar këtë zonë dikur puro shqiptare, duke u njohur nga afër me pozitën e saj gjeografike dhe historinë mijëvjeçare – nga periudhat para ardhjes së osmanëve e deri në ditët e sotme. 

Sipas hulumtimeve të prof. Azizit, Sanxhaku i Pazarit të Ri, me një sipërfaqe prej 8 687 km², ka qenë ndër shekuj i banuar me mbi 95 % popullatë shqiptare. Mirëpo Serbia, e ndihmuar nga Mali i Zi gjatë Luftrave Ballkanike, e copëtoi këtë territor, duke ndryshuar strukturën etnike përmes dhunës, shpërnguljeve të detyruara dhe përndjekjeve sistematike. 

Para mërgimtarëve të shumtë të pranishëm, prof. Azizi shpjegoi se si Sanxhaku, përgjatë dekadave, u asimilua me hekur e zjarr, teksa shqiptarëve u mohohej identiteti kombëtar. Ai kishte klasifikuar mbi 300 fotografi dokumentare që flasin mbi etnogjenezën shqiptare të kësaj treve. Nga këto pamje shihet qartë se, pavarësisht vrasjeve, masakrave dhe presioneve të vazhdueshme, shqiptarët arritën të ruajnë traditat, veshjet, zakonet dhe të folmen e tyre. 

Prof. Azizi dha sqarime të veçanta për Peshterin, i cili, pavarësisht dhunës së ushtruar mbi të, arriti të mbrojë e ruajë gjuhën dhe kulturën shqiptare brez pas brezi. Ndaj popullsisë shqiptare të këtij lokaliteti u kryen krime dhe masakra si gjatë Luftës së Parë Botërore (1914–1918), ashtu edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore (1939–1944). 

Një ngjarje që mbetet e paharruar dhe që ende dhemb në kujtesën kolektive është masakra e Bihorit, e kryer më 5–6 janar 1943, gjatë së cilës forcat çetnike masakruan mbi 4 628 shqiptarë, duke lënë plagë të pashërueshme në strukturën demografike dhe shpirtërore të kësaj treve. 

Shqiptarët e Sanxhakut, të gjendur përballë rrezikut të shfarosjes nga Serbia dhe Mali i Zi, panë me një farë lehtësimi të përkohshëm ndryshimet politike që solli pushtimi i ish-Jugosllavisë nga Gjermania naziste.  

Meqenëse Podujeva, Mitrovica dhe Pazari i Ri ishin zona me interes strategjik për Gjermaninë, shqiptarëve iu njoh e drejta e shkollimit në gjuhën amtare dhe përdorimi i simboleve kombëtare. Mirëpo, me kapitullimin e Gjermanisë, Sanxhaku i Pazarit të Ri mbeti sërish nën administrimin e Serbisë. 

Prof. Azizi shpjegoi gjithashtu përpjekjet e Aqif Blutës, Shaban Polluzhës dhe qindra luftëtarëve shqiptarë të mobilizuar nën armë për mbrojtjen e Sanxhakut si tokë dhe etnitet shqiptar. 

Edhe pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, shqiptarët e Sanxhakut nuk gëzuan asnjë të drejtë elementare. Ata iu nënshtruan një procesi të asimilimit të dhunshëm: u mohua identiteti kombëtar, u ndalua gjuha shqipe, ndërsa popullsia u detyrua të deklarohej si “serbë të besimit mysliman”, formulë e krijuar për zhdukjen graduale të gjenezës shqiptare. 

Me gjithë terrorin shtetëror të vazhdueshëm, edhe sot në Sanxhak gjenden gjurmë të shumta të kulturës dhe identitetit shqiptar. Një numër shqiptarësh, me në krye Sylejman Uglanin dhe Amina Nuroviq-Nuraj, pavarësisht trysnive të Serbisë, vazhdojnë ta ndjejnë veten shqiptarë dhe me këmbëngulje kërkojnë të drejtat e tyre, ashtu si çdo pakicë tjetër në vendet e rajonit. 

Gjatë kësaj mbrëmjeje u kërkua që qeveritë e Republikës së Shqipërisë dhe Republikës së Kosovës të sensibilizojnë opinionin ndërkombëtar për këtë çështje madhore, ndërsa Serbia të ndalë diskriminimin ndaj shqiptarëve të Sanxhakut dhe t’u njohë atyre të drejtën e shkollimit në gjuhën amtare dhe të deklarimit të lirë të identitetit të tyre etnik. 

Në përmbyllje të takimit, u theksua domosdoshmëria e ruajtjes së kujtesës historike dhe përgjegjësia për transmetimin e së vërtetës brezave që vijnë. Ligjërata e prof. Ismet Azizi shërbeu si një kujtesë e fuqishme për padrejtësitë e shumta që i janë bërë kësaj treve dhe për detyrimin tonë moral që e kaluara të mos zhbëhet apo të shtrembërohet. 

Falënderim i veçantë u drejtohet Komunitetit Shqiptar të Gjenevës dhe Shoqatës së Studentëve Shqiptarë të Gjenevës, të cilat organizuan me dinjitet këtë mbrëmje tejet të rëndësishme historike, si dhe të gjithë pjesëmarrësve që me praninë e tyre treguan respekt dhe ndjeshmëri ndaj temave që prekin thellë ndërgjegjen tonë kombëtare. 

Për “metodat” e shkrimeve të Milazim Krasniqit

18
Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë
___
Reagim ndaj interpretimit selektiv të Milazim Krasniqit
___
Në shkrimin e tij, prof. Milazim Krasniqi synon t’i japë shkrimeve të para të gjuhës shqipe një kuptim thjesht fetar, duke e mohuar çdo dimension tjetër – gjuhësor, kulturor, shoqëror dhe para-kombëtar. Ky reduktim është historikisht i gabuar dhe metodologjikisht i cunguar.
1. Së pari: Gjon Buzuku e fillon “Mesharin” jo me lutje fetare, por me një shqetësim gjuhësor.
Fjala e tij e parë është:
> “Fort i dashtuni vëlla, unë, si munda e si dijta, u përpoqa me vjerr me shkrim këto fjalë të shenjtërueme në gjuhën tonë.”
Ai flet për gjuhën tonë, për vështirësinë e të shkruarit, për rrezikun e humbjes së saj. Në shekullin XVI, një klerik që hedh në letër shqipen e popullit të vet, është duke bërë jo vetëm akt fetar, por akt kulturor, akt mbrojtës, akt identitar.
Po të mos kishte ndërgjegje për gjuhën, nuk kishte arsye të shkruante shqip. Do ta shkruante latinisht, siç ishte norma.
2. Letërsia fetare në Europë ishte edhe letërsi komb-formuese.
Në Itali, në Gjermani, në Çeki, në Poloni – shkrimet e para janë fetare. Por askujt nuk i shkon ndër mend të thotë se “nuk kanë vlerë kombëtare”.
Reformatorët dhe kundërreformatorët, për shkak se u drejtuan popullit, përdorën gjuhën e popullit. Pikërisht ky përdorim i gjuhës amtare është baza e ndërgjegjes kombëtare, e cila mbi gjuhën ndërtohet.
Gjuha është trualli i kombit, pavarësisht kontekstit fetar të momentit.
3. Krasniqi ngatërron dy gjëra: ekzistencën e kombit si koncept modern dhe embrionet e tij kulturore.
Është e vërtetë që në shekullin XVI nuk ekziston kombi si koncept modern politik.
Por askush nuk e ka pretenduar këtë.
Ajo që theksohet është se:
– tek Buzuku,
– tek Budi,
– tek Bardhi,
– tek Bogdani,
gjendet ndërgjegje gjuhësore, e cila është premisa e kombit.
Nuk ka kombe pa gjuhë të shkruar.
Prandaj shkrimet e para janë gurë themeli – jo sepse ishin “komunistë”, “nacionalistë” ose “ideologë”, por sepse vendosën standardin e përdorimit të gjuhës.
4. Milazimi e quan “spekulim” çdo interpretim që nuk i shërben optikës së tij islamike.
Kjo është e dukshme. Duke insistuar që gjithçka të lexohet vetëm si zhvillim fetar – dhe madje vetëm fetar katolik – ai mundohet t’i heqë çdo dimension kombëtar procesit të shkrimit shqip, si për të thënë që:
> “Asgjë kombëtare nuk ka ekzistuar para islamit, pra kombi shqiptar s’ka rrënjë të krishtera.”
Kjo është qasje ideologjike, jo shkencore.
Po të ishte konsistent, do të duhej të mohonte edhe rolin e Pjetër Bogdanit, autorit më të madh të letërsisë së vjetër shqipe, i cili në “Çetën e profetëve” flet qartë për popullin e vet, për “gjuhën tonë” dhe për “vendin tonë”.
5. Fakti se “Meshari” u ndalua pas një viti nuk e zbeh dimensionin e tij shqiptar.
Në çdo vend të Europës, Inkuizicioni ka ndaluar libra fetarë – kjo s’ka të bëjë as me Buzukun si kombëtar, as me shqiptarët si popull, por me konfliktet brenda Kishës.
Ndalimi provon vetëm se ishte vepër që qarkulloi në popull dhe se disa autoritete e konsideruan të rrezikshme. Kaq.
6. Kombi modern shqiptar është i shek. XIX – por themelet gjuhësore të tij janë të shek. XVI.
Askush serioz nuk e mohon këtë.
Prandaj po të ndjekim logjikën e Milazimit, Duhet të mohojmë edhe:
– Dante-n për Italinë,
– Luther-in për Gjermaninë,
– Hus-in për çekët,
– reformatorët polakë për Poloninë.
Pra të gjithë “para-kombëtarët” e Europës duhet t’i shpallim thjesht “fetarë”, pa asnjë rol në kulturën e kombit.
Kjo s’është shkencë; është ideologji.
Përfundim
Gjon Buzuku e shkroi shqipen për popullin e vet, jo për të lartësuar një doktrinë të huaj.
Ai e shpëtoi gjuhën nga harresa, e futi në alfabet dhe i dha zë një populli që nuk kishte zë.
Kjo është vlerë kombëtare, pavarësisht kontekstit fetar të kohës.
Dhe çfarë është më e rëndësishmja:
gjuha e shkruar është akti i parë i themelimit kombëtar.
Pa gjuhë – nuk ka komb.
Prandaj Buzuku, Budi, Bardhi e Bogdani janë aty ku fillon historia jonë kulturore, jo aty ku mbaron.
Interpretimet që e reduktojnë këtë trashëgimi të gjuhës shqipe vetëm në funksion të islamit politik nuk janë as shkencore, as të ndershme.

Profecitë e Profesor Pëllumb Pilinçit dhe Godó-ja

2

Eshref Ymeri, Kaliforni 

Andej nga fillimpranvera e këtij viti, në Tiranë, nisi transmetimet një kanal i ri televiziv, i quajtur “Shpresa”. Nga ekrani i këtij televizioni, në çdo mbrëmje, pati filluar të japë  intervista, dhe vazhdon të japë përditë, një qytetar shqiptaro-amerikan, me titullin shkencor “Profesor”, siç është prezantuar vetë, Pëllumb Pilinçi. Në ato intervista, që gjatë pranverës, ai pati deklaruar se nuk do të bëheshin zgjedhjet e 11 majit. Veç kësaj, që asokohe, ai pati deklaruar dhe vazhdon të deklarojë se qenka krijuar qeveria teknike dhe se do të filluakan arrestimet në sferat e larta të pushtetit neokomunist të Ramës. Por deri tani, kur po i afrohemi fillimit të vitit 2026, as kemi parë dhe as kemi dëgjuar që të arrestohen “peshqit e mëdhenj”, siç janë etiketuar hierarkët hajdutë, pasardhës të diktaturës kriminale të Enver Hoxhës. Deklaratat e Profesorit në fjalë, të transmetuara gjatë pranverës në televizionin “Shpresa”, i pati përkrahur edhe avokati Zaçe Islami, i njohur në mbarë vendin për brymosjen e tij nacionaliste. Por rrjedha e ngjarjeve vërtetoi se Profesor Pëllumb Pilinçi e pati futur avokatin e nderuar në një rrugë pa krye, të cilën ai e braktisi, duke u shprehur edhe publikisht kundër këtij Profesori. Ditën e djeshme, 04 dhjetor, ndoqa në youtube intervistën e radhës të Profesor Pëllumb Pilinçit, nga e cila kam zbardhur fragmentin në vijim:

“… Të dashur shqiptarë! Erdhi koha. Në tirani ka rënë një zjarr, një stuhi, e paparë në historinë e Shqipërisë… Miqtë e mi shqiptarë! Mungojnë jo një bilion, jo dy bilionë, jo tre, por shumë bilionë dollarë mungojnë me kokëmëdhenj… Të dashur shqiptarë! Puna është shumë serioze. Senati amerikan, Kongresi amerikan, kanë vendosur urgjent sa më shpejt të mbarojnë arrestimet dhe sa më shpejt të bëhen konfiskimet e parave që janë të vjedhura, e parave që janë të bllokuara, të Amerikës, që janë në tokën e Shqipërisë. Këto para do t’u dhurohen shqiptarëve, që t‘i përdorin sa më shpejt. Pra, të dashur shqiptarë, ka ardhur koha që Amerika, çdo ditë, po bën mbledhje vetëm e vetëm, urgjentisht, vetëm e vetëm për çështjen e Shqipërisë, për kriminelët e Shqipërisë, për hajdutët e Shqipërisë…”.

Këto deklarata të këtij Profesori, të cilat vazhdojnë t’u serviren qytetarëve shqiptarë çdo mbrëmje, të kujtojnë dy shprehje fort domethënëse të Shqipes sonë të bukur, me kuptim ironik, deri në tallje me dikë:

 “shtyhu se ta arrijë” dhe “e mban me ujë të ngrohtë  (të vakët) dikë”, të cilat përdoren në kuptimin:  “e mban  me fjalë të mira, por nuk i zgjidh asgjë, e mban me shpresa të kota dikë”.

Intervista të tilla, sipas të cilave shumë shpejt dashka të bëhet “mrekullia” – të gjithë hajdutët, me në krye kryehajdutin Rama dhe bandën e tij, do të përfunduakan pas hekurave dhe shqiptarëve do t’u kthyekan paratë e vjedhura – i bëjnë mbarë teleshikuesit të dyshojnë thellë për një bashkëpunim të fshehtë dhe thellësisht djallëzor të Ramës me Profesor Pëllumb Pilinçin, me qëllim yshtjen e tyre me shpresa të kota, me qëllim zgjatjen e pushtetit të bandës neokomuniste, deri në pafundësi. Ky dyshim i bazuar i teleshikuesve i bën ata të vijnë në përfundimin se Profesor Pëllumb Pilinçi ka marrë përsipër të luajë rolin  e Godosë, duke e vënë veten plotësisht në shërbim të Ramës. Pra, me premtimet e veta të çdo mbrëmjeje, Profesori u bën thirrje shqiptarëve të rrinë “në pritje të Godosë”, pra, në pritje të pakuptimtë. Kështu është titulluar pjesa e njohur e shkrimtarit dhe e dramaturgut irlandez Beket (Samuel Beckett – 1906-1989), laureat i çmimit Nobel për letërsinë për vitin 1969, një pjesë tipike kjo për teatrin absurd. Pjesën ai e pati shkruar në frëngjishte (En attendant Godot) në fundin e vitit 1948  dhe në fillimin e vitit 1949 dhe mandej e pati përkthyer vetë në anglishte (Waiting for Godot). Personazhet kryesore të pjesës janë endacakët Vladimir dhe Estragon, të cilët e kalojnë kohën në një pritje sfilitëse të njëfarë Godoje, i cili në skenë nuk shfaqet asnjëherë. Pra, autori në këtë vepër dramaturgjike stigmatizon qëndrimin pasiv, pritjen e pakuptimtë, pritjen e kotë të diçkaje, në vend të punës konkrete, praktike.

Profesori Pëllumb Pilinçi ka më shumë se tetë muaj që kërkon  t’u mbushë mendjen shqiptarëve se së shpejti do të fillojnë arrestimet e shtetarëve të lartë të korruptuar, se atyre do t’u konfiskohen pasuritë. Por nuk u thotë asgjë se kush do t’i bëka ato arrestime dhe ato konfiskime ? Mos vallë i ashtuquajturi vetting i Ramës? Po vallë nuk e ditka Profesori që Rama ka deklaruar publikisht:

“Kush e bëri reformën në drejtësi? Rama: Amerikanët sollën Noc Rrokun, e bëri PS me mua në krye” (Faqja e internetit “Voxpress”. 31 tetor 2024).

Po pse nuk ka reaguar Profesor Pilinçi ndaj kësaj deklarate të Ramës ? Nuk ka reaguar se është bashkëpunëtor dhe misionar i Ramës. Prandaj edhe nuk i bën thirrje mbarë popullit shqiptar të ngrihet peshë më këmbë dhe ta rrëzojë nga pushteti kryehajdutin Rama, armikun e mbarë kombit shqiptar dhe bashkëpunëtorin e ngushtë të kryekriminelit të popullit dardan, Aleksandër Vuçiç.

Siç u përmend më lart, Profesor Pilinçi deklaron se  “Amerika, çdo ditë, po bëka mbledhje vetëm e vetëm, urgjentisht, vetëm e vetëm për çështjen e Shqipërisë, për kriminelët e Shqipërisë, për hajdutët e Shqipërisë… ”.

Vajmedet, ore Profesor Pilinçi, që nuk e kuptuakeni fare që jeni bërë krejtësisht qesharak në sytë e teleshikuesve, si një shërbëtor besnik i Ramës! Amerika, sipas jush, s’paska punë tjetër, por u marrka vetëm me Shqipërinë!!!

Kaliforni, 05 dhjetor 2025

The Christian Science Monitor (1929) / Fillimi i reformës së gjuhës shqipe në Shqipëri me urdhër të Mbretit Zog – Po botohen qindra mijëra vepra të Shekspirit shqiptar

0

Ahmet Zogu — Jeronim De Rada

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 6 Dhjetor 2025 

“The Christian Science Monitor ” ka botuar, të hënën e 18 shkurit 1929, në ballinë, një shkrim asokohe rreth reformës së unifikimit të gjuhës shqipe me urdhër të Mbretit Zog I, të cilin Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Fillimi i reformës së gjuhës shqipe në Shqipëri me urdhër të Zogut

Dialektet orientale të çuditshme dhe shkronjat arabe duhet të zhduken, u thotë ai studiuesve

Burimi: The Christian Science Monitor, Boston, e hënë, 18 shkurt 1929, Ballinë

Burimi: The Christian Science Monitor, Boston, e hënë, 18 shkurt 1929, Ballinë

Tiranë, Shqipëri (AP) — Mbreti Zog, një mysliman me koncepte dhe shije evropiane, ka urdhëruar, ashtu si Mustafa Kemal Pasha në Ankara, se shkronjat arabe janë një anakronizëm dhe se këtu duhet të zëvendësohen me shkronja moderne latine.

Një komision profesorësh shqiptarë është emëruar për të unifikuar gjuhën shqipe, e cila është një përzierje e çuditshme dialektesh orientale, dhe për të krijuar një gjuhë të përbashkët që do të flitet nga perëndimi në lindje dhe nga veriu në jug.

Fjalori i parë shqip u botua 300 vjet më parë, por tani po përgatitet një i ri. Baza e gjuhës shqipe është indo-evropiane, por ajo përmban një numër të madh fjalësh nga latinishtja, italishtja, greqishtja dhe gjuhët sllave. Çdo shqiptar i arsimuar flet dhe shkruan gjuhën e Skënderbeut, por masat janë ende analfabete. Brezi i vjetër i shqiptarëve flet greqisht ose turqisht, por shqipja po u mësohet brezave të rinj në shkolla, të cilat janë shtuar dhjetëfish që nga viti 1912.

Në gjuhën e shkruar, shkronjat latine përdoren nga gegët, shkronjat greke nga toskët dhe ato arabe nga shqiptarët që jetojnë në rrethin e Elbasanit, në Gjirokastër dhe në Shqipërinë e Mesme, ku popullsia është myslimane. Shteti po shtyp qindra mijëra kopje të veprave të Jeronim De Radës, Shekspirit të Shqipërisë, i cili shkroi qindra poema epike në shekullin XIX dhe fitoi një reputacion botëror si filolog.

Meqenëse Shqipëria është shumë e varfër për të pasur shkolla të mesme dhe universitete, më shumë se një mijë studentë po studiojnë jashtë vendit me shpenzimet e qeverisë. Studentë shqiptarë ndjekin studimet edhe në Harvard dhe Yale.

Integrimi, siç e përjetuan shqiptarët në Greqi, ishte shpesh një lojë me rregulla të padrejta, shembulli i Nikos

0
Viktoria Fitore Malo
____
Realiteti i shqiptarëve në Greqi, sidomos për brezin që erdhi në vitet ’90, nuk ka qenë thjesht një histori integrimi të vështirë, por shpesh një proces tjetërsimi të imponuar. Shumë shqiptarë nuk u lejuan të integrohen siç ishin; u shtynë të bëhen diçka tjetër, të ndryshojnë emrin, gjuhën, sjelljen, madje edhe mënyrën si prezantonin familjen. Kjo nuk lindi nga boshllëku, por nga një shoqëri që për dekada e kishte ndërtuar identitetin e vet mbi idenë e homogjenitetit etnik dhe mbi frikën e të huajit ballkanik. Shqiptari duhej të ishte i padukshëm për t’u pranuar.
Kjo është arsyeja pse rrëfimet si ky i Nikos të prekin kaq shumë: ato zbulojnë se integrimi, siç e përjetuan shqiptarët në Greqi, ishte shpesh një lojë me rregulla të padrejta. Në vend që t’u jepej hapësirë për të qenë shqiptarë dhe grekë në jetën e tyre të përditshme, shumë prej tyre u vunë para presionit të heshtur për të hequr dorë nga njëra pjesë, sepse identiteti i tyre shihej si problematik.
Ky fenomen nuk është unik për Greqinë. Edhe Turqia, e sidomos 40–100 vite më parë, ka ushtruar një presion shumë më sistematik për t’i zhdukur shtresat e identitetit shqiptar: emra të ndërruar, mbiemra të stërgjyshërve të përmbysur me imponim, regjistra ku një familje e tërë kthehej turqisht me një firmë nënpunësi. Kultura trajtohej si diçka që mund ta rrasje në një zarf dhe t’ia ndërroje etiketën.
Dhe këtë nuk e them vetëm si analizë teorike, shumë shqiptarë e kanë përjetuar në lëkurë. Mjafton të kujtohet rasti im kur linda dhe do të regjistrohesha me emrin Fitore. Nëna ime e kishte vendosur bukur, shqip, me kuptim. Por nënpunësi, serioz e i palëkundur, ia ktheu: “Ky emër s’është turk. Vendosja Müzaffer.” Dhe aty fillon absurdi i këndshëm ballkanik: nëna ime, absolutisht jo njeri i qetë, i përgjigjet “Po mirë, Müzaffer as nuk është turqisht… Shiko, ky është fëmija im. Po desha i vë emrin “hu gardhi”, por ama do ia vë shqip!”
Rezultati? Katër vjet e paregjistruar… thjesht sepse Fitore nuk u përshtatej pritshmërive identitare të zyrës. Pothuajse si një personazh i letërsisë absurde: ekzistoja, por shteti nuk ishte gati të pranonte që ekzistoja. Dhe kush e di ç’pasoja psikologjike mund të më kenë mbetur si fëmijë nga ky status “jashtë regjistrit”: ndoshta prandaj kam atë lirinë e çuditshme për të mos iu bindur kornizave, ose ndoshta prandaj kam një farë “imuniteti” filozofik, kur një fëmijë rritet katër vjet pa u marrë vesh nëse ekziston zyrtarisht apo jo, më pas vështirë se e tremb ndonjë formular, ndonjë burokrat, apo ndonjë autoritet që të thotë “kështu duhet”! Në fund të fundit, kur ke qenë “në limbo” administrative, edhe universi të duket më i butë…
Kjo lloj politike shkon përtej paragjykimit spontan shoqëror; është një formë asimilimi që hyn në dokumente, në gjuhë, në vetë biografinë e njeriut. Ndryshe nga Greqia, ku stigmatizimi shpesh buronte nga frika shoqërore dhe narrativa mediatike, Turqia e kishte të formalizuar: identiteti duhej rrasur në një kornizë të vetme, edhe nëse fëmija mbetej “jashtë sistemit” për katër vjet, derisa korniza të dilte e kënaqur.
Krahasuar me këtë, Evropa Perëndimore kishte një qasje krejt tjetër, më të lirshme, më organike, ku nuk të diktonin as emrin, as gjuhën, as kujtesën familjare. Atje integrimi ishte proces natyror, jo administrativ. Ndaj sot ka një paradoks: vende ku dikur integrimi ishte i lehtë, tani ndeshen me komunitete që as nuk e synojnë integrimin. Ndërsa shqiptarët, në Greqi e Turqi, u përballën me të kundërtën: dëshira për të qenë pjesë e shoqërisë shpesh i përplaste me mekanizma shtetërorë apo shoqërorë që u kërkonin të mos ishin më vetvetja.
Prandaj historia e Nikos nuk është thjesht rrëfim personal, ashtu siç as rasti im me katër vitet “në limbo burokratike” nuk është episod humoristik i izoluar. Të dyja tregojnë një të vërtetë të madhe: ka vende ku njeriu, për t’u pranuar, duhej të hiqte dorë nga vetja. Dhe pavarësisht humorit me të cilin e tregojmë sot, ky realitet ka formësuar breza të tërë shqiptarësh. Tani, Niko po i themi, se pale si e ka pasë emrin nga fillimi…

“Dushkaja” e Jusuf Buxhovit, një vepër brilante letrare

0
* Jusuf Buxhovi: “DUSHKAJA”, roman. Botoi “Faik Konica” dhe “Jalifat Publishing”, 2018, faqe 170.
NJË VEPËR BRILANTE LETRARE…
Romani i autorit Jusuf Buxhovi, “Dushkaja”, i ndarë në nëntë kaptina ( e gjithë ngjarja zhvillohet brenda një qarku kohor tepër intensiv: nga ora gjashtë e mbrëmjes e deri në orën pesë të mëngjesit), shfaqet si një rrëfim në vetën e parë, prej nga ndërtohet një vepër letrare brilante dhe e veçante që nuk e kemi pasur në gjuhen shqipe.
Në këtë roman, dekada e fundit e shekullit XX -të dhe fillimi i shekullit XXI, në Dushkajën e autorit përplasen e manifestohen sjellje shoqëror të deformuara, ku autori kërkon analizën e shkaqeve të krizës shoqërore, të shoqërisë që i përket, dhe kjo bëhet me anën e një analizë të kategorive filozofike e veçmas analizës së gjuhës dhe faktorëve tjerë që kanë dërguar deri në manifestimin e kësaj krize, e cila po thuhet se ka qenë e mbyllur, për të nxjerrë nocione e përfundime logjike. Me këtë rast, ndoshta ia vlen të sqarohet paradigma se arti krijues i shërben njerëzores, e assesi dija t’i shëberjë dhunimit të njeriut, morali njerëzor t’i kthehet realitetit e jo alkimia e dr. Llukmanit, të udhëheq më vlera , vlera këto që Friedrich Nietzsche kaherë i hedhen në shportën e mbeturinave. Aurtori, në këtë vepër, si duket është i ndikuar nga Niçe dhe dogma e filozofisë së përsëritjes së të njëjtës, që kudo manifestohen, por në forma të ndryshme…
Dhimbjet shpirtërore e shtyjmë autorin e romanit të bëjë një kërkimin metafizik nëpërmes një “loje” imagjinare (cicmicit), që duhet kuptuar si një alterego me të cilën krijuesit herdo kur ballfaqohen. Të menduarit, vetëdija, përgjegjësia, vullneti i lirë e kategori e virtyte tjera humane të njeriut, janë nga sa figurat me të cilat personazhi i Buxhovit, pacienti i psikiatrisë, shpesh herë bëhet qull nga sikleti duke ndryshuar vendin pikturave e vijave të trasha të tija për t’i dhënë përgjigjeje Zërit (të mizës), vetëdijes, se kjo botë e ka bazën në dije, në pjesën e vetëdijshme e assesi në tulet e turit, pjesë e pavetëdijes, nga burojnë: egoizmi, cinizmi, mashtrimi, frika, pasiguria, halucinacioni, iluzioni etj, etj, vese e kategori psikologjike të njerëzve të deformuar, siç i quan autori polip, jo kurrizor,zvarranik, që i takojnë kozmosit të karaktereve të ndryshme, ku Dushkaja, si metaforë e një vendi të humbur nga mbyllja zbërthen anatominë e një morali shoqëror, ku e mira shihet si e keqe dhe e keqja si e mirë dhe anasjelltas, një qark ky tragjik, karakteritik për botën e privuar qëllumisht nga dija…
“Në Dushkajën e fëmijërisë sime vrasësit ishin të natyrshëm, foli Piktori. Në një botë të rrudhur, të mbyllur dhe të shkëputur nga pjesa tjetër, cubat, kaçakët, bedelët, shkelësit e besës, belaxhinjtë e gjakut, hakmarrësit e ndryshëm e deri te njerëzit e sherreve dhe vrasësit me pagesë, ishin pjesë e një mbijetimi të thjeshtë , ku secili bënte punën e vetë me përkushtim dhe nderoheshin” (…) Ky qark i të qenit prishej vetëm atëherë kur cubat dhe vrasësit e ndryshëm futeshin në luftëra dhe e gjitha kthehej në sjellje të panatyrshme, ngaqë disa prej tyre ktheheshin në heronj, gjë që do të ishte në rregull po që se ata nuk do të kremtoheshin si heronj gjatë gjendjeve të tilla… Kjo gjendje e shrregullt, pasqyrohet më së miri kur kuptohet e vërteta e vendosjes së rregullave të tilla, kur në lojën e imagjinuar (me ndërgjegjen e vet) si luftë e pa parë e figurave, ku heroi më në fund detyrohet ta pranojë realitetin me ato që i thuhen : “Ti piktor i shkretë duhesh të kërkosh shpëtim nga këto qenie të rrezikshme në hapësirën e labirintit mitik)* f .51, që do të thotë të mbetesh në kërkim të përhershëm të një dështimi…
Sidoqoftë, edhe në kufijtë e këtij diskrepcioni nihilist, narratori i Buxhovi, siç duket është lidhur me veprimet dhe ngjarjet duke i konsideruar ato si procese të pastra karshi objekteve e sendeve në roman. Rrëfyer me një gjuhë dialogu në mes të Piktorit e zërit, në një sistem dialogu me gjuhë e stile konkrete, në vazhdimësi të pandara nga njohja logjiko-gjuhësore e përmbajtjes, është gjuhë ajo që dërgon mesazh tek lexuesit, është gjuhë e pastër shqipe e shkrirë në artin letrar, që në gamë e zinxhirë nxjerr e përshkruan të djeshmen, të sotmen edhe të ardhmen , sa do që do vonohet ajo si një mallkim të pashmangshëm. Duke iu përmbajtur çdo herë domenit të shprehjes letrare, gjuha e Buxhovit, shpesh herë, shprehur edhe me gjykime pavetore a eliptike, nuk e pengon lexuesin të kuptoj rrjedhën e dialogut, ndonëse lexuesi duhet të jetë i koncentruar në rrjedhë si reprezentues i kësaj gjendje shoqërore në Dushkajën me një virgjëri magjike por gjithsesi tragjike, në skaje të botës së harruar, e kjo, e ngritë vlerën e veprës dhe e bënë atë të jetë e dalluar nga veprat letrare të tjerat të kohës.
Ky roman me elemente të romanit psikologjik, politik…etj, është edhe një trilogji, ngase në dy romanet e më parme (“Lufta e Fundit e Bashkim Kosovës” dhe “Dosja e hapur”), personazhet janë të gjykuar të vriten ngaqë bien ndesh me konveptet e caktaura shoqërore-politike, ndërsa vrasësit me pagesë, në Dushkajë, behën pretendent të shpallet heronj. Andaj, autori detyrohet që në “Dushkajë” të paraqesë terrorin, krimet, sadizmat, vrasjet me pagesë, dështimet e krijuesve, e shumë e shumë anomali të tjera shoqërore e individuale që akoma janë të pranishëm në jetën e brendshme të autorit. Dhembet e plagëve të Bashkim Kosovës, e detyruan Zërin t’i thotë Piktorit: çmendu, çmendu se bota është e hiçit, krijues i çmendur apo i dështuar je… Por heroi i romanit (Piktori) nuk ngushëllon vetën. Ai ec, kërkon shtigje dalëse. “Runa zot nga gjeneralët e pas luftës, tha Piktori me sa zë kishte…Mbllaçiste fjalët kundër gjeneralëve të pasluftës dhe komandantëve të vetëshpallur të kthyer në zullumqarë që u shkojnë pas dhe vazhdojnë ta rrënojnë lirinë në emër “ të meritave të luftës” dhe të ngjashme.. (…) Sonte, në këtë lojë, që po e quan luftë, ke rastin që gjërat t’i shohësh siç janë edhe në jetë, ku ka fitimtarë dhe humbës…Ku i madhi e ha të voglin dhe i forti të dobëtin.. f. 135), dhe nuk do shpërfaqem as vdes para se Dushkaja ime të kthehet në plantacion, tani e mbushur me thera e murriza…
Rrëfyesi në roman, është vetja e trilluar në të cilën transformohet. Pra, në këtë rast, narratori i gjithëdijshëm duke rrëfyer një nga rrëfimet më trishtuese të pas luftës, të ndodhur në një skaj të botës së pistë, të pa parë, ka pasqyruar një gjendje shoqërore më të hidhur e më kriminale, një katrahurë me aq shumë ngatërrime, sekrete, kode, pështjellime ordinere të projektuara etj, etj, që vetëm një kokë e ngritur, që ka për mjet artin letrar,ndoshta do mundet t’i shkoqis të shtjelluara .
Ngjarjet e mëdha shoqërore zakonisht iniciojnë krijimin e veprave të mëdha. Dhe s’do mend se kjo vepër për momentin do jetë një nga veprat më të mira të shkruara në artin letrar në letërsi shqipe të shekullit XXI.
Subjekti i veprës është gjendja e shoqërisë kosovare pas luftës së fundit. Përpjekja e krijueseve për ndërtimin e vendit dhe kundërshtitë permanente të shfaqura si pengues të zhvillimit shoqëror. Pasqyrohen dy forca, jo renegate, të fytafytur, të pamëshirshme, të pashpallur, përplot me arsenal, bile të luftës speciale, që insistonin , me çdo kusht, asgjësimin e njëra-tjetrës, jo vetën në Dushkajëm, e mbushur me thera e murriza, por në tërë hapësirën planetare kah shtrihen neuron-transmetuesit . Në roman bëhej fjalë për pastërtinë e luftës dhe pasojat. Narratori në vetën e parë rrëfen: “…Të tjerat janë aktrime, gënjeshtra, mashtrime e çmos të kthyera në parime, rregulla dhe kode të rreme të vlerave, me të cilat bota është plotë e përplot dhe shfrytëzohen njësoj nga klerikët, diktatorët, tiranet, despotet dhe të tjerët, me të cilat shpallën profetët që në emër të zotit vranë zotin, kremtohen tiranet, që vrasin në emër të pushtetit të pakufishëm e të tjera. Turmës i pëlqejnë dhe pa të cilët as që mund të jetojnë..,( f. 162).
Lavjerrësi i orës ra pesë herë dhe ishte ora pesë kur Piktori me shumë vështirësi, nxori fjalët e fundit :
Prapë mashtrime!…
Prapë vrasje!…
Prapë lojë!…
Medet për Dushkajën time të harruar, në skajin e vetëm të virgjër të botës pise, të kthyer në lapidar të rremë..(f.165).
Ndonëse rrethi gjeografik e ambiental i veprës kufizohet në një dhomë ku janë të vendosura sa piktura të pluhurosura, hapësira dhe koha gjithsesi janë të përfshira edhe si kategori epistemologjisë por edhe si mjete të romanit, shtrirja gjithandej e tyre është pa fillim dhe mbarim në kohë sikur përfshinë planetin dhe atë pjesë të pistë të botës, pavarësisht se koha është një (1 ) apo pesë (5) të dritës, Piktori përpiqet që jetën ta marri si lojë…Por, realiteti i imponon që lojën ta marri si jetë (f. 19), për ndryshim nga krijuesit ekzistencialistet që përpiqen ta jetojnë jetën. Heroi i romanit këtu kërkon shpëtimin. Në roman përjetohet një ambient i mbyllur ku luhet loja e cicmicit , e cila bëhet si duket pa lejen e gurëve si ushtarak, ngase lehtë atyre u ndërrohet vendi. Personazhi i romanit te Buxhovi, ndonëse metaforë (një zë), është qenie që mendon, ndjenë, përjeton, njeh, vepron, etj, domethënë ekziston në kohë dhe hapësirë, si i përsëritshëm, por një herësh shfaqet si pjesë e një ndërgjegjeje që jo secili është në gjendje t’i nënshtrohet deri te përmasat e ballafaqimit me të, qoftë edhe si një katarzë të heshtur shpirtërore…