Kreu Blog Faqe 62

“Rilindja Shqiptare” – një emër i madh kombëtar nën maskën e propagandës fetaro-politike

Drini.us
-
0
“Rilindja Shqiptare” – një emër i madh kombëtar nën maskën e propagandës fetaro-politike

Luan Dibrani, Durrës

Rilindja Kombëtare na bashkoi si shqiptarë; askush nuk ka të drejtë ta përdorë emrin e saj për të na ndarë sipas fesë!

Emri “Rilindja Shqiptare” përfaqëson një nga periudhat më të ndritura të historisë sonë. Ai lidhet me gjuhën shqipe, kulturën, arsimin, çlirimin, bashkimin dhe formimin e vetëdijes kombëtare. Ky emër nuk duhet të shërbejë si mbulesë për propagandë fetaro-politike, etiketime dhe përçarje ndërmjet shqiptarëve.

Pas këtij emri të madh vepron një faqe në Facebook, administratori i së cilës nuk paraqitet publikisht, ndërsa publikon akuza të rënda ndaj individëve, organizatave, gazetarëve, veprimtarëve dhe institucioneve fetare. Njerëz të ndryshëm etiketohen si “anti-islamistë”, “spiunë”, “ekstremistë”, “armiq” ose bashkëpunëtorë të Serbisë, shpesh përmes dyshimeve, fotografive të shkëputura nga konteksti dhe lidhjeve të pakonfirmuara.

Afërsia e disa njerëzve në një fotografi nuk është provë për komplot, spiunazh apo përgjegjësi penale. Akuza të tilla kërkojnë fakte të verifikueshme dhe duhet t’u dorëzohen institucioneve kompetente, jo të shndërrohen në gjykime publike nga një profil anonim.

  1. Nga kritika politike te përçarja fetare

Në një publikim të shpërndarë nga faqja përdoret shprehja:

“Muslimanët janë rezistent ndaj armiqve sllavo-krishterë.”

Kjo nuk është gjuhë e bashkëjetesës dhe as mbrojtje e besimit islam. Është një përgjithësim armiqësor që i ndan njerëzit mbi bazën e fesë dhe kombësisë.

Shprehja “armiq sllavo-krishterë” e paraqet krishterimin si shenjë armiqësie dhe rrezikon ta ushqejë mosbesimin edhe ndaj shqiptarëve të krishterë. Shqiptarët nuk mund të ndahen në besimtarë të mirë dhe armiq sipas fesë së tyre.

Në një publikim tjetër, të datës 28 korrik, faqja pyet:

“Lëvizjet Anti-Islamike janë pjellë e Ipeshkvisë së Kosovës?!”

Më tej hidhet dyshimi nëse Ipeshkvia e Kosovës, me në krye imzot Dodë Gjergjin, qëndron pas lëvizjeve të caktuara. Fotografitë nga takime publike paraqiten si argument për një afërsi të dyshimtë, por pa ofruar prova që dëshmojnë ndonjë komplot apo përgjegjësi institucionale.

Të formulosh një akuzë në formën e pyetjes nuk e heq përgjegjësinë për mesazhin që përcillet. Pyetjet tendencioze, kur shoqërohen me fotografi dhe etiketime, mund ta dëmtojnë reputacionin e njerëzve njësoj si akuzat e drejtpërdrejta.

Në publikime të tjera, persona të ndryshëm paraqiten si armiq të myslimanëve, ndërsa besimi fetar përdoret si kriter për vlerësimin e patriotizmit. Kjo qasje e ndan shoqërinë shqiptare në kampe fetare dhe përpiqet t’i paraqesë kritikët e islamizmit politik si kundërshtarë të myslimanëve.

  1. Çfarë është vendosur mbi shqiponjën kombëtare?

Edhe simbolika grafike e faqes kërkon vëmendje të veçantë. Në emblemën e saj, mbi shqiponjën dykrenare shqiptare është vendosur një objekt fetar islam—një xhami me kupolë, minare dhe gjysmëhënë me yll. Objekti fetar mbulon pjesën qendrore të shqiponjës, ndërsa poshtë shkruhet:

“Për fe e atdhe – Rilindja Shqiptare.”

Çdo qytetar e ka të drejtën ta shprehë dhe ta paraqesë besimin e vet. Megjithatë, kjo ndërthurje grafike përcjell një mesazh të dukshëm fetaro-kombëtar: simboli fetar vendoset në qendër dhe mbi simbolin kombëtar.

Kur një emblemë e tillë shoqërohet me shkrime që i ndajnë shqiptarët sipas fesë, që përdorin shprehjen “armiq sllavo-krishterë” dhe që ngrenë akuza ndaj Ipeshkvisë së Kosovës, ajo vështirë se mund të shihet vetëm si një zgjedhje artistike pa domethënie politike.

Shqiponja dykrenare është simboli i përbashkët i të gjithë shqiptarëve: myslimanë, katolikë, ortodoksë, besimtarë të tjerë dhe qytetarë pa përkatësi fetare. Ajo nuk duhet të përvetësohet nga asnjë rrymë fetare ose ideologjike dhe as të përdoret për të krijuar përshtypjen se shqiptarizmi i përket vetëm një besimi.

Rilindja Kombëtare nuk synoi ta vendoste një fe mbi kombin. Ajo synoi bashkimin e shqiptarëve përtej dallimeve fetare. Prandaj, përdorimi i emrit “Rilindja Shqiptare”, së bashku me një simbolikë ku objekti fetar mbizotëron mbi shqiponjën, bie në kundërshtim me frymën gjithëpërfshirëse të Rilindjes sonë Kombëtare.

  1. Kritika ndaj islamizmit politik nuk është urrejtje ndaj myslimanëve

Këtu duhet të bëhet një dallim thelbësor: Islami është besim fetar, ndërsa islamizmi politik është ideologji dhe projekt politik. Si çdo ideologji tjetër, islamizmi politik mund të kritikohet, të debatohet dhe të kundërshtohet në mënyrë demokratike.

Të kundërshtosh përzierjen e fesë me shtetin nuk do të thotë të urresh myslimanët. Të mbrosh laicitetin nuk do të thotë të kërkosh zhdukjen e Islamit. Të kërkosh që identiteti fetar të mos vendoset mbi kombin, Kushtetutën dhe ligjin nuk është sulm ndaj besimtarëve.

Po kështu, asnjë fyerje ose kërcënim kundër myslimanëve, katolikëve, xhamive, kishave apo figurave fetare nuk duhet të arsyetohet si “liri e shprehjes”. Çdo kërcënim konkret duhet të hetohet, pavarësisht se kundër kujt drejtohet.

Por një kërcënim nuk luftohet duke prodhuar një urrejtje tjetër. Faji është individual dhe nuk mund t’u ngarkohet të gjithë katolikëve, myslimanëve, laikëve, kundërshtarëve të islamizmit politik, Ipeshkvisë apo organizatave të ndryshme.

  1. Ky reagim nuk drejtohet kundër Islamit

Ky shkrim nuk drejtohet kundër myslimanëve shqiptarë dhe as kundër besimit islam. Myslimanët shqiptarë janë pjesë e pandashme e historisë, kulturës dhe kombit tonë. Ata kanë dhënë kontribut të jashtëzakonshëm për lirinë, shtetin dhe çështjen kombëtare.

Kundërshtimi ynë drejtohet ndaj përpjekjeve për ta shndërruar fenë në ideologji politike, për t’i ndarë shqiptarët sipas besimit dhe për t’i paraqitur katolikët, laikët ose kritikët e islamizmit politik si armiq të popullit.

Shqiptaria nuk është kundër fesë. Ajo është shtëpia e përbashkët e të gjithë shqiptarëve, pavarësisht nëse janë myslimanë, katolikë, ortodoksë, besimtarë të tjerë apo qytetarë pa përkatësi fetare.

  1. Kush qëndron pas faqes “Rilindja Shqiptare”?

Kur një faqe publikon akuza kaq të rënda, etiketon njerëz me emër dhe ndërhyn vazhdimisht në çështje të ndjeshme kombëtare e fetare, publiku ka të drejtë të kërkojë transparencë:

  • Kush është autori ose administratori i kësaj faqeje?
  • A përfaqëson ndonjë organizatë fetare apo politike?
  • Kush mban përgjegjësi për akuzat dhe materialet e publikuara?
  • A financohet ose drejtohet nga ndonjë grup i caktuar?
  • Përse përdoret emri historik “Rilindja Shqiptare” për një veprimtari me përmbajtje të theksuar fetaro-politike?
  • Përse kërkohet transparencë nga të gjithë, ndërsa vetë administratori nuk paraqitet publikisht?

Anonimiteti nuk e bën askënd automatikisht fajtor, por as nuk e përjashton nga përgjegjësia për fjalën publike. Ai që kërkon llogari nga të gjithë duhet ta fillojë transparencën nga vetja.

Nuk bëjmë thirrje për publikimin e adresës, numrit të telefonit ose të dhënave private të askujt. Kërkojmë vetëm që personi që zhvillon një veprimtari të tillë publike të paraqitet me identitet dhe të mbajë përgjegjësi për akuzat e veta.

  1. Kundërshtimi bëhet me ligj, fakte dhe dinjitet

U bëjmë thirrje qytetarëve që këtë faqe ta kundërshtojnë me argumente, dokumente dhe dinjitet—pa kërcënime, pa hakmarrje dhe pa cenuar privatësinë e askujt.

Publikimet që mund të përmbajnë gjuhë urrejtjeje, kërcënime, shpifje ose ngacmime duhet:

  • të dokumentohen me pamje të ekranit, datën dhe lidhjen përkatëse;
  • të raportohen në Facebook;
  • t’u përcillen institucioneve kompetente kur dyshohet se është shkelur ligji;
  • të kundërshtohen publikisht me fakte, pa përdorur të njëjtën gjuhë fyese.

I bëjmë thirrje Facebook-ut që ta shqyrtojë përmbajtjen e faqes, përdorimin e emrit historik dhe publikimet që mund të nxisin armiqësi fetare ose sulme të koordinuara ndaj individëve.

Gazetarët, organizatat e shoqërisë civile dhe institucionet përgjegjëse duhet ta analizojnë veprimtarinë e saj. Nëse administratori zotëron prova për kërcënime, terrorizëm, spiunazh ose vepra të tjera penale, le t’ua dorëzojë organeve të drejtësisë. Nëse nuk ka prova, duhet t’i ndalojë etiketimet, insinuatat dhe gjykimet publike.

  1. Rilindja na bashkoi—mos e përdorni për të na ndarë!

Rilindësit shqiptarë u përkisnin besimeve të ndryshme, por punuan për një gjuhë, një kulturë dhe një atdhe të përbashkët. Ata nuk e pyetën shqiptarin se në cilën faltore lutej, por çfarë ishte i gatshëm të bënte për kombin dhe lirinë.

Prandaj, kush e përdor emrin “Rilindja Shqiptare” për të mbjellë dyshime, urrejtje dhe përçarje ndërmjet shqiptarëve, nuk e përfaqëson frymën e Rilindjes—e keqpërdor dhe e cenon atë.

Dilni nga anonimiteti! Paraqitni faktet! Mbani përgjegjësi për fjalën publike!

Mos u mashtroni nga madhështia e emrit të një faqeje. Shikoni përmbajtjen që fshihet pas tij. Kundërshtojeni urrejtjen, raportojeni çdo shkelje dhe mbrojeni bashkëjetesën ndërfetare, laicitetin e shtetit dhe unitetin e kombit shqiptar.

Feja është çështje e ndërgjegjes; kombi është shtëpia jonë e përbashkët. Shqiponja nuk ndahet sipas faltoreve!

Autor: Asllan Dibrani (Luani)
Piktor, skulptor, gazetar, ish i burgosur politik dhe veprimtar shumëvjeçar në shërbim të interesit kombëtar shqiptar.

Terror në Berlin: Mos u zemëro! Mbylle gojën! Dhe për hir të gjithçkaje, mos u bë islamofob!

Drini.us
-
0
Terror në Berlin: Mos u zemëro! Mbylle gojën! Dhe për hir të gjithçkaje, mos u bë islamofob!

Brandenburger Tor pas sulmit terrorist në Berlin Pride më 25 korrik 2026. Foto: Orator / Wikimedia Commons (cc by-sa 4.0).

Tove Elisabeth Rooney / Document.no

A ka të tjerë që janë lodhur duke luajtur këtë lojë? Lodhur që mendja juaj të kontrollohet? Lodhur që të manipuloheni nga burokratë pa shtyllë kurrizore dhe të majtë vetëvrasës që pretendojnë se islamezmi nuk është kërcënimi më i madh?

Mos spekulo. Mos nxito përfundime. Dhe çfarëdo që të bësh: Mos u zemëro, shkruan Brendan O’Neill, kronist politik në gazetën britanike Spiked.

Po, një grua ka vdekur dhe disa të tjerë janë plagosur rëndë pasi janë përpallur nga një furgon dhe janë qëlluar me thikë në Berlin mbrëmë. Por tani kemi më shumë detaje mbi të dyshuarin. Emri i tij është Abdul. Thuhet se është islamist. Dhe e di çfarë do të thotë kjo, paralajmëron O’Neill. Duhet të qetësosh zemërimin dhe të shuash ankthin. Mos u bë islamofob! Dhe për hir të gjithëve: Hesht!

Dukshëm shihet zemërimi i Brendan O’Neill, dhe i njëjti zemërim është edhe tek ne. Këto sulme nuk janë vetëm një realitet i rikthyer në të gjithë kontinentin, por gjithashtu nuk na lejohet t’i quajmë ato për atë që janë. Pra, duhet të heshtim, pikërisht ashtu si kërkon manuskripti.

NRK me kontroll të plotë të dëmeve

Lajmet nga Berlini janë të tmerrshme, vazhdon O’Neill. Si shpesh ndodh pas sulmeve islamiste, pas sulmit me thikë ka pasur therje masive. I dyshuari, të cilin policia e quan Abdul B., thuhet se është shtetas gjerman me prejardhje libaneze. Në formulimin e kujdesshëm të BBC-së ai përshkruhet si mbështetës i IS-it dhe i njohur për lidhjet me mjedise islamiste: Por, mos harroni se nuk njihen “motivet e sulmuesit”. Kjo është ajo që praktikisht të gjitha mediat thonë. Dhe mos guxo të spekulosh. As të mendosh, dhe aq më pak të thuash zëshëm, që islamistët ushqejnë një urrejtje të flaktë ndaj homoseksualëve dhe lirisë që ata gëzojnë në Perëndimin “kaffir”. Vetëm vendos emoji-n e qarjes në rrjetet sociale dhe harroje. Nëse dikush ka duruar të ndjekë Kveldsnytt të NRK-së pas sulmit të shtunën, O’Neill ka të drejtë plotësisht. Ishte qesharake të shikoje se si moderatorët shpjegonin aktivisht sulmin dhe vazhdimisht përsëritnin se mund të ishte një mundësi për një retardim të shëndetit.

A ka ndonjë tjetër që është lodhur duke luajtur këtë lojë? pyet O’Neill. I lodhur nga kontrolli i mendjes? I lodhur nga etiketimi si shkaktar telashesh vetëm sepse urren islamizmin e dhunshëm? I lodhur nga manipulimi nga burokratë pa shtyllë kurrizore dhe të majtë vetëvrasës që pretendojnë se islamizmi nuk është kërcënimi më i madh? I lodhur nga të quajturit intolerant sepse stomaku të përmbyset kur sheh vajza të shpërthyera në Manchester, rokistë të qëlluar për vdekje në Paris dhe blerës të rrëzuar në Barcelonë?

Po, jemi lodhur nga kjo lojë. Nuk po ndodh vetëm në Anglinë e O’Neill. Kjo po ndodh në të gjithë kontinentin evropian, përfshirë edhe Norvegjinë. Çdo terror që përfshin Islamin duhet të justifikohet, të flitet larg, mundësisht të mos përmendet me emër dhe në fund të fshihet nën qilim bashkë me viktimat.

Sëmundja mendore shpesh është shpjegimi dominues. Ideologjia u zbut, në mënyrë që historia të varroset si një psikozë tragjike në vend të një paralajmërimi për një ideologji që kultivon vdekjen dhe shkatërrimin. Kur O’Neill përshkruan pasojat e secilit sulm të tillë, ai flet njëherësh për ne dhe për ne – në Norvegji, në Britaninë e Madhe dhe në gjithë Evropën: Kjo ndodh çdo herë…Së pari vjen dhuna apokaliptike, pastaj opinioni i publikut bëhet i heshtur.

Ne kemi ndaluar të urrejmë histerikët fetarë që vrasin bashkëqytetarët tanë. Që tani po heshtin vetveten të vetëkënaqurit si reagim ndaj ngjarjeve në Berlin. Aktivistë të dehur nga gjinia që mendojnë se është “shkatërrim i dhunshëm” të thuash “ai” për burrat në fustane, dalin me deklaratat më të frikshme për këtë shkatërrim real e të dhunshëm të homoseksualëve nga rrugët e Berlinit. Dhe ashtu si në Norvegji, reagimet dhe debati do të kishin qenë krejtësisht të ndryshme nëse sulmin e kishte kryer ekstremistë të djathtë. Në Britaninë e Madhe, sekretari i ri i shtetit për Irlandën e Veriut, Chris Bryant, thotë se sulmi në Berlin tregon pse ende na duhet Pride.

– A tregon ndonjë gjë tjetër gjithashtu, Chris? pyet O’Neill. – Për shembull që Europa tani është e infektuar nga një ideologji që urren stilin tonë të jetesës, gratë tona të lira dhe homoseksualët tanë të çliruar?

Udhëheqësi i De Grønnes, Zack Polanski, dërgon gjithë dashurinë dhe solidaritetin e tij për Berlinin. Secili prej nesh e di që nëse kjo mizori do të ishte kryer nga neonazistë, Polanski do të kishte thënë më shumë se kaq. Shumë më shumë, vëren O’Neill:

Por ky është një sulm i dyshuar islamist, dhe prandaj, si një shërbëtor besnik i impulsit borgjez për të shkatërruar shqetësimin popullor mbi islamizmin, ai praktikisht nuk thotë asgjë.

A day late and a dollar short

Një ditë vonë dhe një dollar mungon
E njëjta gjë po ndodh në Norvegji. Nga politikanët, nga mediat dhe nga e majta politikisht korrekte. Edhe pse kryeministri Jonas Gahr Støre këtë herë befasoi shumë njerëz me hapjen e tij të pazakontë për ideologjinë pas sulmit. Por, fatkeqësisht është “një ditë vonë dhe një dollar mungon”, siç thonë në Amerikë.

Në një postim në Facebook, kryeministri shkruante:

Ministri i Brendshëm i Gjermanisë ka konfirmuar se policia gjermane po heton sulmin në Berlin si një sulm terrorist islamik. Ekstremizmi islamik nuk ka vend në shoqërinë tonë. Është një ide shumë e rrezikshme që duhet ta luftojmë.

Në vlerësimet e tyre të hapura për kërcënimet, shërbimi sekret dhe PST-ja kanë treguar se kjo gjithashtu është një nga kërcënimet terroriste ndaj Norvegjisë. Ne qëndrojmë pranë Gjermanisë dhe lëvizjes LGBT në luftën për liri, kundër ekstremizmit dhe dhunës.

Një lloj pranimi, por një reagim i zbehtë krahasuar me retorikën e tij 15 vjet pas 22 korrikut, dhe vrasje të tjera që thuhet se burojnë nga ideologjia ekstremiste e djathtë. Se kjo nuk është diçka e zakonshme nga Gahr Støre, shihet nga komente, ku shumë njerëz vënë në dukje se ai më në fund pranon ekstremizmin islamik. Svein shkruan: – Po shihet, po, aty u zgjua dhe pranon realitetin.

Dhe kryeministri zgjodhi fjalët në postimin e tij me kujdes kur shkruante: – Në vlerësimet e tyre të hapura për kërcënimet, Shërbimi i Intelligence E dhe PST kanë theksuar se kjo është gjithashtu një nga kërcënimet terroriste ndaj Norvegjisë. Një nga? Duke qenë të vetëdijshëm se terrorizmi islamik është kërcënimi më i madh, si në Norvegji ashtu edhe në të gjithë Evropën. Por, siç pamë, si para ashtu edhe pas shënimit të 22 korrikut, ideologjia ekstremiste e djathtë është ajo që duhet të na frikësojë.

Kjo është modeli që përshkruan Brendan O’Neill në Spiked, dhe Norvegjia e ndjek atë në mënyrë të verbër. Ekstremizmi i djathtë emërtohet, forcohet dhe trajtohet si një kërcënim ekzistencial për kombët. Ekstremizmi islamik shpesh justifikohet, shpjegohet me terma mjekësor ose rrethpërcaktohet me shqetësime për islamofobinë. Politikanët dërgojnë dashuri dhe solidaritet kur viktimat janë LGBTQ+, hebrenj ose thjesht evropianë, por rrallë sfidojnë ideologjinë që vazhdimisht prodhon sulmuesit.

Ata injoruan morinë islame
Kur O’Neill shkruan: Të vetquajturit njerëz të drejtë të Perëndimit vetëm që kanë bërë njërin sy qorr ndaj morisë islamike, ata e kanë përshkallëzuar atë, ai gjithashtu flet për udhëheqësit tanë, të cilët në fund të fundit janë përgjegjës për krijimin e një monstre që nuk mund të zbutet, qoftë në Mbretërinë e Bashkuar, Suedi, Norvegji apo ndonjë vend tjetër evropian.

Të vetëquajturit të drejtë në Perëndim jo vetëm që kanë mbyllur sytë ndaj murtajës islamiste, por edhe e kanë nxitur atë. Ata shkatërruan diskutimin e lirë për islamizmin, duke forcuar më tej këtë ideologji krejtësisht të neveritshme. Ata demonizuan kritikët e saj si racistë dhe i bënë ata pre ligjore të urrejtjes dhe madje dhunës së ideologëve islamistë.

O’Neill jep një përmbledhje të përsosur të Norvegjisë gjatë dekadave – politikanët, akademinë, të majtën në përgjithësi dhe jo më pak median, veçanërisht NRK-në miqësore me islamin. Dekada terrori nuk kanë zbutur demonizimin e atyre prej nesh që e panë shkrimin në mur shumë kohë më parë.

Dhe pjesa më e keqe është se ata jo vetëm që vazhdojnë të demonizojnë kritikët e Islamit, por gjithashtu vazhdojnë të importojnë njerëz nga vendet e MENA-s, duke ditur dëmin që kjo i ka shkaktuar vendeve dhe popullit tonë. “Islamizimi i fshehtë” është një gjë e së kaluarës, nëse ka pasur ndonjëherë një të tillë. Tani islamizimi i Norvegjisë është në zhvillim të plotë , dhe asnjë nga ata që kishin fuqinë ta ndalonin, nuk lëviz as një gisht.

Kështu që kryeministri Gahr Støre mund të bëjë sikur është i sinqertë për terrorizmin islamik, por një paragraf në Facebook nuk do të kompensojë dëmin e pakthyeshëm që ai dhe politikanët e vendit kanë shkaktuar në vendin tonë. O’Neill vazhdon të pasqyrojë situatën në Norvegji në mënyrë perfekte, dhe edhe këtu Partia e Punës (Arbeideparti) dhe shumica e partive të tjera në Norvegji janë fajtorë:

Dhe që nga 7 tetori 2023 ata kanë marshuar krah për krah me islamistë që hapur thërrisnin për kthimin e ushtrisë së Muhamedit për të zhdukur hebrenjtë – madje edhe për ne të tjerët.

O’Neill pyet nëse mutacionet vetë-urrejëse në „Queers for Palestine“ do të zgjohen tani. A do ta kuptojnë që janë bashkuar me ekstremistë fetarë që do t’i ekzekutonin për mëkatet e tyre? Ai nuk është optimist.

Gjatë Berlin Pride, ku ndodhi sulmi terrorist, flamujt palestinezë valonin në erë. Në një Trans Pride në Londër të shtunën, Sarah Jane Baker, aktivistja trans dhe ish-e dënuara, doli në skenë pa bluzë, me fjalët «Free Gaza» të shkruara me të kuqe nën gjokset e saj «e shëmtuara» mashkullore.

NRK: Pride dhe islami në harmoni perfekte
As në Norvegji nuk kemi arsye për të qenë optimistë. Gjatë Pride këtë vit, flamuri palestinez valonte krenarisht pranë flamurit të pride. Asnjë flamur norvegjez nuk shihej. Me gjasë, nuk është rastësi që NRK zgjodhi pikërisht këtë imazh për kronologjinë e saj mbi Pride. Ata jetojnë gjithashtu në një botë fantazie ku islami dhe Pride ekzistojnë në harmoni perfekte.

Dhe bota fantastike e kanalit shtetëror është, siç thotë O’Neill: një shenjë e qartë e çmendurisë që ka infektuar Perëndimin:

Këta mbështetës të Gazës me gjini të lëvizshme me qallme në kokë dhe pantallona lëkure të hapura në fund janë dëshmia më e frikshme e çmendurisë së Perëndimit modern. Ata zbukurojnë dhe mbështesin një ideologji që i urren. Ata janë pothuajse admirues vetëvrasës të homofobëve më të dhunshëm në botë. Ata mishërojnë dëshirën e vdekjes së Perëndimit.

O’Neill nuk e justifikon aleancën e së majtës me islamistët si injorancë apo naivitet, siç bëjnë shumë të tjerë. Ai e sheh lidhjen turpëruese me islamistët që urrejnë Izraelin, hebrenjtë, Amerikën dhe Britaninë si një mikrokozmos të vetë-urrejtjes institucionale të Perëndimit.

“Në djall autoritetet e censurës. Në djall policia e zemërimit. Transparenca është thelbësore tani,” shkruan O’Neill në përfundim:

E vërteta është se qindra njerëz në Evropë janë masakruar nga islamistët. Ata u vranë për “mëkatin” e pëlqimit të muzikës pop në Manchester, të pinin një gotë birrë në Londër ose të festonin Pride në Berlin.

Norvegjezët kanë paguar për mëkatet e Islamit
Ata që paguanin me jetën në London Pub, sipas mësimeve islame, jetonin në mëkat. Jo vetëm homoseksualitetin, por gjithçka për të cilën qëndrojmë, Islami e refuzon. Por nëse do të flasim për mëkatin e Krenarisë, nuk duhet të harrojmë islamistin më të njohur të Norvegjisë sot, Fahad Qureshin.

Salafistët radikalë kanë marrë leje të hapur nga politikanët tanë pa shtyllë kurrizore për të islamizuar vendin tonë derisa të mos mbetet asgjë prej tij. Kur Qureshi tha disa vite më parë se të gjithë myslimanët besojnë se homoseksualët meritojnë dënimin me vdekje, ai e kishte seriozisht, dhe ende mendon kështu.

E majta përpiqet të fajësojë Document, GB News apo media dhe njerëz të tjerë konservatorë për retorikën plot urrejtje ndaj homoseksualëve, por kjo buron drejtpërdrejt nga Kurani dhe dogmat e tyre plot urrejtje.

Por edhe pse terrori në London Pub është i vetmi sulm që klasifikohet zyrtarisht si islamist në Norvegji, çfarë ndodh me të gjithë norvegjezët e tjerë të rastësishëm që janë vrarë ndër vite nga autorë nga kontinente të huaja? Në autobusë, në dyqane, në rrugë, te mjeku, te Administrata Norvegjeze e Punës dhe Mirëqenies, në shtëpitë e tyre?

Sa pyetje kemi lënë pa bërë sepse përgjigjet kanë qenë shumë të pakëndshme? Nëse janë vërtet të çmendur, pse nuk vrasin të vetët? Disa prej tyre jetonin në qendra pritjeje azilesh dhe kishin çdo mundësi për të sulmuar atje. Në vend të kësaj, ata kërkuan norvegjezë të pafajshëm dhe i masakruan.

Sepse Allahu i urdhëroi, siç tha burri mysliman pasi goditi me thikë tre gra në Paris të hënën?

Europol ka paralajmëruar prej vitesh se sulmet xhihadiste shpesh kryhen me mjete të thjeshta: thika dhe automjete të përdorura kundër turmave. Norvegjezët janë vrarë, plagosur dhe traumatizuar, dhe mund të ketë edhe më shumë. Megjithatë, çdo shqetësim përballet me kërkesa për heshtje.

Në zemër të shoqërive tona ekzistojnë mjedise ideologjike që duan të shkatërrojnë shoqërinë që kemi ndërtuar, shkruan O’Neill. Dhe liderët tanë pasivë dhe kufijtë e dobët thjesht e bëjnë problemin më të madh. Përsëri, ai përshkruan Norvegjinë në një farë mënyre.

O’Neill nuk dëshiron më buqeta lulesh që zëvendësojnë veprimin. Jo më akuza për islamofobi që përdoren për të shtypur një debat të domosdoshëm. Ajo që nevojitet tani, është liria e plotë e shprehjes dhe masa që në fakt mbrojnë qytetarët.

Do të doja që fjalët e O’Neill të kishin efekt. Por shenjat nuk janë të mira. Sepse sulmi tjetër mund të ndodhë në Norvegji. Dhe atëherë ndoshta do të dëgjojmë të njëjtën gjë përsëri: Se autori ishte një ujk i vetëm. Se ai ishte psikologjikisht i sëmurë në momentin e ngjarjes. Se nuk e kishte gjendjen e mirë.

Pastaj na thuhet se nuk duhet të nxjerrim përfundime të nxituara. Duhet të qetësojmë zemërimin dhe të shuajmë frikën. Mos u bëni islamofob! Dhe në asnjë rast mos hapni gojën!

Terror i Berlin: Ikke bli sint! Hold kjeft! Og vær for all del ikke islamofob!

Konsullatat nuk janë çështje reciprociteti – ato prekin ekuilibrin politik të çështjes shqiptare në Ballkan

Drini.us
-
0
Konsullatat nuk janë çështje reciprociteti – ato prekin ekuilibrin politik të çështjes shqiptare në Ballkan
Agim Vuniqi, Vashington
____
Debati i fundit mbi mundësinë e hapjes së një konsullate serbe në Shkodër dhe një konsullate shqiptare në Luginën e Preshevës nuk duhet parë si një çështje e zakonshme e reciprocitetit diplomatik. Nëse kufizohet vetëm në këtë këndvështrim, rrezikon të anashkalojë kontekstin historik, juridik dhe politik të rajonit.
Reciprociteti diplomatik zakonisht nënkupton trajtim të barabartë ndërmjet dy shteteve në rrethana të krahasueshme. Mirëpo, Shkodra dhe Lugina e Preshevës nuk janë raste simetrike.
Në Shkodër jeton një komunitet serb relativisht i vogël, ndërsa Lugina e Preshevës është një hapësirë ku shqiptarët përbëjnë një pjesë të rëndësishme të popullsisë. Për më tepër, për vite me radhë organizatat shqiptare dhe ndërkombëtare kanë ngritur shqetësime për fenomenin e të ashtuquajturit “pasivizim i adresave” në Serbi, proces që sipas tyre ka ndikuar në uljen artificiale të numrit të shqiptarëve të regjistruar dhe ka prodhuar pasoja në të drejtat civile, politike dhe pronësore të tyre.
Pikërisht për këtë arsye, Lugina e Preshevës nuk është një çështje konsullore. Ajo është një çështje e të drejtave të njeriut, e barazisë qytetare dhe e standardeve evropiane.
Nga ana tjetër, veriu i Kosovës dhe Lugina e Preshevës kanë qenë pjesë e së njëjtës problematikë politike që nga shpërbërja e ish-Jugosllavisë. Opinionet e Komisionit të Badinterit vendosën parimin e respektimit të kufijve ekzistues administrativë, por nuk i zgjidhën çështjet e pakicave kombëtare dhe të drejtave të tyre. Pikërisht këto çështje vazhdojnë të mbeten burim tensionesh edhe sot.
Debati bëhet edhe më i ndjeshëm pas periudhës kur në opinion u diskutua ideja e korrigjimit të kufijve ose shkëmbimit të territoreve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Edhe pse ajo ide nuk u realizua, ajo krijoi një precedent politik që vazhdon të ndikojë në perceptimin e çdo zhvillimi të ri në raport me Luginën e Preshevës dhe veriun e Kosovës.
Prandaj, çdo hap diplomatik që krijon përshtypjen e trajtimit paralel të Shkodrës dhe Luginës mund të interpretohet si relativizim i pozitës kushtetuese dhe ndërkombëtare të Republikës së Kosovës. Kjo nuk do të thotë se bashkëpunimi Shqipëri–Serbi nuk duhet të zhvillohet; përkundrazi, marrëdhëniet e mira fqinjësore janë në interes të rajonit. Por ato nuk duhet të ndërtohen duke krijuar perceptimin se çështjet që lidhen drejtpërdrejt me shqiptarët jashtë kufijve të Shqipërisë trajtohen pa marrë në konsideratë interesat strategjike të Kosovës.
Kosova nuk është palë e tretë në këtë ekuacion. Ajo është shteti ku jeton shumica dërrmuese e shqiptarëve në ish-Jugosllavi dhe ka interes të drejtpërdrejtë në mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve në Luginën e Preshevës, ashtu si Serbia pretendon se ka interes për serbët jashtë kufijve të saj.
Prandaj, fokusi nuk duhet të jetë tek numri i konsullatave, por tek standardet që zbatohen ndaj qytetarëve. Nëse shqiptarët në Luginën e Preshevës vazhdojnë të përballen me probleme lidhur me regjistrimin e vendbanimit, përfaqësimin institucional, përdorimin e gjuhës, arsimin dhe ushtrimin e të drejtave pronësore, atëherë hapja e një konsullate nuk e adreson thelbin e problemit.
Historia e Ballkanit ka treguar se simbolet diplomatike nuk mund të zëvendësojnë zgjidhjet politike. Pa respektimin e plotë të të drejtave individuale dhe kolektive, çdo “reciprocitet” mbetet formal dhe rrezikon të krijojë më shumë keqkuptime sesa stabilitet.
Në fund, pyetja thelbësore nuk është nëse Shqipëria dhe Serbia kanë të drejtë të hapin konsullata. Pyetja është nëse veprime të tilla kontribuojnë në forcimin e pozitës ndërkombëtare të Kosovës dhe në përmirësimin e pozitës së shqiptarëve në Luginën e Preshevës, apo krijojnë perceptimin e një barazimi artificial të dy situatave që, historikisht, juridikisht dhe demografikisht, nuk janë të njëjta.

A jemi gjallë?!

Drini.us
-
0
A jemi gjallë?!

Gani I. Mehmeti

Po, me plot të drejtë ia shtroj vetes këtë pyetje. Dhe, secili nga ju, kushdoqoftë, mund ta marrë e t’ia shtrojë vetes.

Prej kur ne nisëm e u shpërndamë e dolëm jashtë vendlindjes, jashtë rrethit ku jemi rritur, shkolluar e punuar, prej kur lëshuam Kosovën, ne si shokë, si miq, si kolegë, si bashkëpunëtorë, po edhe si familje – më sikur nuk jemi të gjallë për njëri – tjetrin.

Unë që kërkoj të takohem me të gjithë ata me të cilët kam kaluar kohën si në fshat, si në qytet, në vend pune, po edhe në Kosovë, nuk mundem, nuk takohem.

Ka vite e vite që me mallin e madh jetoj larg të afërmëve, larg shokëve e miqve, larg të gjithë atyre me të cilët do doja të rrija e të shmallesha, duke kujtuar jetën e deritanishme me secilin bashkarisht dhe veç e veç.

E, deri sa ne nuk jemi n[ë gjendje sot të takohemi e të shmallemi sa duhet e si duhet edhe me familjet tona, është e vërtetë se nuk kemi mundësinë të takohemi e të shmallemi as me të gjithë të tjerët që i kemi në mendje e zemër.

Prandaj, them se, ne jemi gjallë vetëm sa për të ngrënë e për të pirë, e nuk jemi gjallë për njëri-tjetrin, sepse nuk mund ta gjejmë me ndlërrime vendbanimesh brenda e jashtë Kosovës, duke jetuar larg njëri –tjetrit, për çka nuk na mjafton as koha.

Nuk e kam menduar se do të shkojnë disa nga kjo botë e të mos takohem edhe një herë me ta!

Kjo më ndodhi edhe sot, kur në FB, lëshuar nga ish nxënësi im, Agon Avdiu e të tjerë, kishin dhënë lajmin e hidhur që më pikëlloi deri në palcë për ndërrimin e jetës të

Dr. Mr. Sci Muharrem Avdiu,

që e njoha për herë të parë në korridoret e Fakultetit të Gjuhës e letërsisë shqipe atëhere, në Universitetin e Kosovës (si quhej asokohe) në Prishtinë, që po fliste me aq pietet dhe me aq njohuri të gjallë për veprën e Jakov Xoxës “Lumi i vdekur”. Prej asaj dite, kur i mora emrin e mbiemrin ne u shoqëruam dhe kishim një respekt të lartë ndaj njëri-tjetrit, ani që ai kishte një profesion tjetër.

Kaluan gjithë vitet 1990 – 1999, duke punuar për Republikën e Kosovës kah mundëm. Ai, në profesionin e pediatrit, kishte synimin tek rrita sa më e shëndetshme e fëmijëve, që ishin dhe janë ardhmëria e njerëzimit, pra edhe e Kombit Shqiptar. Edhe mjekët qenë larguar nga puna prej Serbisë, por ata diturinë e kishin me vete dhe puna nuk ishte ndalur. Pastaj kyçja me UÇK e kështu me radhë kush si mundte.

Paslufta na largoi në distancë, ai iku në Prishtinë dhe ne mbetëm në periferi. Nuk e di sa kohë ka që nuk jemi parë, por janë ndoshta diku nja 20 vite pa u parë, sepse 14 vite jam në kurbet.

E, kur lexova, siç thash më lart, për ndërrimin e jetës së Dr. Muharrem Avdiut, vetmevete mendova e thash, A JEMI TË GJALLË, kur, deri sa ne nuk takohemi me të gjallët, jemi si të vdekur, ani që marrim frymë ende.

Dr. Muharrem Avdiu, ishe njeri në kuptimin e plotë të fjalë, prandaj edhe prehja e shpirtit tuaj në parajsë e ka vendin!

Je i paharrueshëm gjithmonë, doktor!

Mbeturinat politike nuk lahen me detergjent

Drini.us
-
0
Mbeturinat politike nuk lahen me detergjent
Lirim Gashi, Prizren
____
Një gjë është e sigurt.
Sipas bindjes sime, njerëzit me prirje kriminogjene janë, në thelb, anti-intelektualë.
Jo sepse u mungon zgjuarsia për mbrapsht. Përkundrazi, shumë prej tyre janë jashtëzakonisht të shkathët.
Fatkeqësisht, aftësinë e tyre nuk e përdorin për të menduar, por për të mashtruar, nuk e përdorin për të krijuar, por për të manipuluar, nuk e përdorin për të ndërtuar, por për të gjetur rrugë sa më të shkurtra drejt pasurmit marramendës mbi kurrizin e popullit, i cili e mbush buxhetin e shtetit, përmes taksave dhe detyrimeve të tjera tatimore.
Ajo që u mungon nuk është inteligjenca, por ndërgjegjja. U mungon vetëdija etike, aftësia për vetëreflektim, respekti për të vërtetën, për ligjet e natyrës dhe për dinjitetin njerëzor.
Dobësia e tyre më e madhe është bindja se çdo njeri blihet me para dhe se çdo e vërtetë negociohet.
Për këtë arsye moralin e shohin si pengesë, ndërsa karakterin si një luks të panevojshëm.
Por pikërisht këtu fillon tragjikomedia e tyre.
Ai që detyrohet të mbajë maskë çdo ditë, një ditë harron se cilën maskë e ka vënë.
Ndërsa ai që jeton me gënjeshtra, herët a vonë i prodhon vetë provat kundër vetvetes.
Prandaj konkurrentët politikë të Albin Kurtit nuk kanë nevojë për armiq.
Armiku i tyre më i madh u del çdo mëngjes përballë në pasqyrë.
Fatkeqësisht, pasojat nuk bien vetëm mbi ta. Vendimet e tyre e gërryejnë besimin e qytetarëve, shtetin ligjor, institucionet shtetërore dhe vetë themelet mbi të cilat mbahet një shoqëri demokratike.
Shpesh nuk ka nevojë t’i kritikosh. Mjafton t’i dëgjosh me kujdes.
Çdo deklaratë e pamenduar, çdo veprim i nxituar dhe çdo kundërthënie bëhen prova të reja kundër tyre.
Prandaj Albin Kurti, në të vërtetë, nuk ka kundërshtarë politikë.
Ai ka opozitarë që, pa e kuptuar fare, i bëjnë opozitë vetvetes.
Ndërsa Përparim Rama duket se e ngatërron politikën me grumbullimin dhe menaxhimin e mbeturinave.
Sipas logjikës së tij budallaqe, mjafton ta lash mbeturinën politike me detergjent, t’ia hedhësh një shtresë të re boje dhe ta rikthesh në treg si produkt krejtësisht të ri.
Mirëpo ekziston një problem i vogël.
Mbeturina mbetet mbeturinë.
Sa më i madh që bëhet grumbulli aq më e padurueshme bëhet era e keqe për hundën.
As parfumi nuk e shndërron mbeturinën në trëndafil, as ambalazhi luksoz nuk ia ndryshon përmbajtjen dhe kutërbimin.
Një fjongo e artë mbi një kosh plehrash nuk e kthen atë në monument artistik.
Me sa duket, Përparim Rama e zotëron një talent të veçantë për grumbullimin e mbeturinave – jo vetëm politike, por edhe organike e inorganike.
Riciklimi i tyre nuk duket se e shqetëson shumë. Mjafton që ato të kthehen sa më shpejt në qarkullim.
Sa më i madh bëhet grumbulli i mbeturinave politike, aq më pak kemi nevojë për analiza politike.
Sepse aroma nuk njeh ideologji.
Ajo nuk pyet nëse je majtas apo djathtas, në pushtet apo në opozitë.
Ajo të hyn drejt e nga dritarja në hundë dhe të bind më shpejt se çdo fjalim elektoral.
Prandaj problemi i vërtetë nuk është se si të riciklohen mbeturinat politike.
Problemi është pse Përparim Rama vazhdon t’i shes si mall të freskët.
Në fund, qytetarët nuk e gjykojnë produktin nga ambalazhi, por nga era e padurueshme që del kur hapet kapaku.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron dallimi i vetëm mes mbeturinave të zakonshme dhe disa politikanëve:
Mbeturinat, të paktën, nuk premtojnë se nesër do të mbajnë erë trëndafili.
Në politikë, riciklimi është i dobishëm vetëm kur riciklohen idetë e mira, jo mbeturinat e këqija.
Sepse një mbeturinë politike, sado ta lash me detergjent, sado ta parfumosësh, sado t’ia ndërrrosh ambalazhin apo t’i ngjitësh një etiketë të re, nuk fiton vlerë. Ajo e vetëm ndryshon mënyrën se si serviret dhe shitet në tregun politik.
Qytetarët mund të mashtrohen një herë, ndoshta edhe dy. Por jo pafundësisht. Vjen një ditë kur aroma bëhet më e fortë se propaganda, kur faktet bëhen më të zhurmshme se sloganet dhe kur e vërteta del në sipërfaqe pa kërkuar leje nga askush.
Në atë çast nuk bie maska e qytetarëve, por maska e atyre që për vite me radhë kanë menduar se populli ka kujtesë të shkurtër dhe hundë të bllokuar.
Historia ka dëshmuar një rregull të thjeshtë: mbeturinat politike nuk bëhen kurrë elitë politike.
Ato vetëm grumbullohen, kutërbojnë dhe, në fund, përfundojnë aty ku e kanë vendin – në deponinë e historisë.

Fytyra e vërtetë shqiptare – europiane e Kosovës, që u pa mbrëmë në Sunny Hill Festival në Prishtinë

Drini.us
-
0
Fytyra e vërtetë shqiptare – europiane e Kosovës, që u pa mbrëmë në Sunny Hill Festival në Prishtinë
Basri Beka, Prishtinë
Mbrëmë, Sunny Hill Festival në Prishtinë dëshmoi edhe një herë fytyrën e vërtetë të Kosovës.
Qindra mijëra qytetarë nga Kosova, diaspora dhe mbarë bota morën pjesë në një ngjarje që promovon muzikën, lirinë, kulturën dhe hapjen ndaj botës. Këta spektatorë treguan qartë orientimin dhe qytetërimin tonë. Ata dëshmuan se Kosova është pjesë e botës demokratike dhe e qytetërimit perëndimor.
Identiteti shqiptar është mbi çdo ideologji fetare. Ai është themeli i unitetit tonë kombëtar dhe nuk mund të zëvendësohet nga asnjë projekt ideologjik apo fetar.
Këtë qytetërim nuk mund ta zhbëjë asnjë investim religjioz aziatik, i mbështetur dhe i orkestruar nga Serbia, e i implementuar nga disa injorantë e mjeranë brenda Kosovës. As propaganda dhe as indoktrinimi nuk mund ta ndryshojnë identitetin kulturor e kombëtar të shqiptarëve dhe orientimin e tyre qytetërues.
Një nga momentet më të veçanta të mbrëmjes ishte performanca e yllit botëror Katy Perry, e cila në mënyrë simbolike “mbolli” flamurin e Kosovës në Hënë. Ishte një gjest artistik me simbolikë të fuqishme, që e vendosi flamurin e Kosovës në qendër të vëmendjes së miliona njerëzve në mbarë botën.
Mbrëmë, Prishtina i dha botës një mesazh të qartë: identiteti shqiptar është mbi çdo ideologji fetare, ndërsa e ardhmja e Kosovës është me lirinë, kulturën, artin dhe qytetërimin perëndimor.
Video:

18 Gushti në Zogaj të Vushtrrisë, një gurthemel për kishën, një ditë e madhe për kujtesën, besimin dhe identitetin shqiptar

Drini.us
-
0
18 Gushti në Zogaj të Vushtrrisë, një gurthemel për kishën, një ditë e madhe për kujtesën, besimin dhe identitetin shqiptar

Luan Dibrani, Durrës

THIRRJE KOMBËTARE PËR CEREMONINË E BEKIMIT TË GURTHEMELIT

“Një popull që njeh rrënjët e veta nuk ka pse të frikësohet nga e vërteta; ai ecën drejt së ardhmes me besim, dinjitet dhe kokën lart.”

Të dashur bashkatdhetarë, motra dhe vëllezër shqiptarë kudo që jetoni!

Këshilli Organizativ ju drejton një thirrje të hapur dhe vëllazërore: më 18 gusht 2026, ejani në fshatin Zogaj (Zagorë), Komuna e Vushtrrisë, për të marrë pjesë në ceremoninë solemne të bekimit të gurthemelit të Kishës së re Katolike Shqiptare.

Ceremonia fillon në orën 11:00.

Ky nuk është vetëm gurthemeli i një objekti fetar. Ky është një gur kujtese, besimi dhe shprese — një dëshmi e gjallë e lidhjes sonë me rrënjët e lashta të krishterimit në Dardani dhe me trashëgiminë shpirtërore të të parëve tanë.

Ejani pa frikë, me krenari dhe me kokën lart!

Nuk kemi arsye të heshtim dhe as të turpërohemi nga historia, prejardhja dhe trashëgimia jonë. Ne kemi të drejtë ta njohim të kaluarën tonë, ta nderojmë atë dhe t’ua përcjellim brezave të ardhshëm.

PROGRAMI I CEREMONISË

  • Bekimi solemn i gurthemelit të Kishës së re Katolike Shqiptare;
  • Pagëzimi i rreth 200 personave, të cilët, me vullnetin dhe bindjen e tyre të lirë, kanë zgjedhur të përqafojnë besimin katolik;
  • Informimi dhe paraqitja e kërkesave për ndryshimin e emrave në emra shqiptarë, ilirë, dardanë dhe arbërorë;
  • Program i pasur kulturor;
  • Muzikë dhe valle shqiptare;
  • Takime vëllazërore ndërmjet bashkatdhetarëve nga trojet shqiptare dhe diaspora.

Në këtë ngjarje historike pritet pjesëmarrja e rreth 3.000 qytetarëve nga Kosova, Shqipëria, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi, Lugina e Preshevës dhe vende të ndryshme të diasporës shqiptare.

Të gjithë personat që dëshirojnë të pagëzohen ose të ndryshojnë emrin e tyre janë të mirëpritur të paraqiten pranë organizatorëve dhe të marrin informacionet e nevojshme.

Pagëzimi bëhet me vullnet të plotë dhe bindje personale. Ndryshimi zyrtar i emrit është procedurë civile dhe ligjore, e ndarë nga ceremonia fetare, dhe kryhet pranë institucioneve kompetente. Organizatorët do t’u ofrojnë personave të interesuar informacionet dhe udhëzimet e nevojshme.

Kjo nismë nuk drejtohet kundër asnjë feje dhe kundër asnjë qytetari. Ajo i kushtohet lirisë së besimit, rikthimit te rrënjët tona historike dhe ruajtjes së trashëgimisë së lashtë të krishterë në Dardani — trashëgimisë së të parëve tanë dhe të epokës së Gjergj Kastriotit–Skënderbeut.

Ndërtimi i një kishe nuk e cenon xhaminë, sikurse ekzistenca e një xhamie nuk e cenon kishën. Përkundrazi, liria e besimit, toleranca ndërfetare dhe respekti i ndërsjellë e bëjnë Kosovën më të bashkuar, më demokratike dhe më të denjë për familjen evropiane.

Ne nuk mblidhemi për të përçarë, por për të dëshmuar se shqiptarët janë të lirë ta njohin historinë e tyre, ta ruajnë trashëgiminë dhe ta zgjedhin vetë rrugën e tyre shpirtërore.

Më 18 gusht, Zogaj do të bëhet vendtakim i kujtesës, besimit, kulturës dhe krenarisë shqiptare.

Ejani me familjet, miqtë dhe bashkatdhetarët tuaj!

Ejani nga Kosova, nga të gjitha trojet shqiptare dhe nga diaspora! Le ta bëjmë këtë ditë një festë madhështore, paqësore dhe të paharrueshme!

Mos qëndroni vetëm spektatorë — bëhuni pjesë e kësaj dite historike!

Shpërndajeni këtë thirrje në çdo familje shqiptare dhe te bashkatdhetarët tanë në mbarë botën!

Vendi: Fshati Zogaj (Zagorë), Komuna e Vushtrrisë
Data: 18 gusht 2026
Ora: 11:00

KONTAKTI

E-mail: musemusa07@gmail.com
Telefon: +383 44 830 941
WhatsApp dhe Viber

Nga Këshilli Organizativ

Sak Muji dhe Hydajet Hyseni, të burgosur politik të vitit 1981, ftojnë në inaugurimin e ekspozitës artistike ndërkombëtare: “Arti që mbijetoi burgun politik (1981–1990)”

Drini.us
-
0
Sak Muji dhe Hydajet Hyseni, të burgosur politik të vitit 1981, ftojnë në inaugurimin e ekspozitës artistike ndërkombëtare: “Arti që mbijetoi burgun politik (1981–1990)”

Pa struktura në terren, Serbia kërkon sy elektronikë në veri !

Drini.us
-
0
Pa struktura në terren, Serbia kërkon sy elektronikë në veri !

Drizan Shala, ekspert i sigurisë, Prishtinë

Sa herë që Serbia humb kapacitetin për të operuar përmes strukturave të saj në terren, ajo zhvendos aktivitetin drejt metodave të luftës hibride. Kjo nuk është një taktikë e re, por një evolucion i mënyrës së mbledhjes së inteligjencës. Në vend të rrjeteve klasike të vëzhgimit, përdoren mjete teknologjike që krijojnë një prani të vazhdueshme informative. Pikërisht në këtë kontekst duhet parë çdo rrjet i kamerave të vendosura në mënyrë të paligjshme në veri të Kosovës.
Nëse këto kamera funksionojnë me SIM kartela aktive dhe internet të paguar për të garantuar transmetim 24 orë në ditë, 7 ditë në javë, atëherë nuk kemi të bëjmë me pajisje të zakonshme të regjistrimit. Kemi të bëjmë me një infrastrukturë të aftë për të mbledhur inteligjencë në kohë reale, duke monitoruar vazhdimisht hapësirën ku veprojnë institucionet e sigurisë së Republikës së Kosovës dhe partnerët ndërkombëtarë.
Objektivi nuk është vetëm të shihet se çfarë ndodh në rrugë. Objektivi është të ndërtohet një pasqyrë e plotë operative mbi lëvizjet e Policisë së Kosovës, reagimet taktike, oraret e patrullimit, pikat e kontrollit, procedurat operacionale, si dhe aktivitetet e KFOR-it, EULEX-it dhe mekanizmave të tjerë ndërkombëtarë që kontribuojnë në ruajtjen e paqes dhe stabilitetit. Ky informacion mund të shfrytëzohet për analizë, planifikim dhe koordinim nga aktorë që synojnë të sfidojnë autoritetin institucional të Republikës së Kosovës.
Prandaj, largimi i këtyre kamerave nuk është thjesht një aksion teknik apo administrativ. Ai përfaqëson një operacion kundër një infrastrukture të mundshme të mbledhjes së inteligjencës. Në luftën moderne, kontrolli i informacionit është po aq i rëndësishëm sa kontrolli i territorit. Kush monitoron lëvizjet e forcave të sigurisë, fiton avantazh informativ që mund të përdoret për të shmangur veprimet policore, për të paralajmëruar rrjetet kriminale ose për të ndërtuar një pasqyrë të plotë të kapaciteteve shtetërore.
Policia e Kosovës meriton vlerësim për goditjen e çdo infrastrukture të tillë, por sfida nuk përfundon me çmontimin e kamerave. Hetimi duhet të shkojë deri te organizatorët, financuesit dhe administruesit e këtyre rrjeteve, duke zbardhur kush paguan SIM kartelat, kush financon trafikun e internetit, ku transmetohen të dhënat dhe kush i analizon ato. Duke pasur parasysh modelin e deritanishëm të operacioneve hibride kundër Republikës së Kosovës, një nga pistat kryesore të hetimit duhet të jetë verifikimi i çdo lidhjeje me strukturat shtetërore të Serbisë, përfshirë rrjetet e inteligjencës të lidhura me Agjencinë e Inteligjencës së Sigurisë së Serbisë (BIA).
Nëse një lidhje e tillë provohet nga autoritetet kompetente, atëherë nuk do të bëhej fjalë për veprime të izoluara kriminale, por për një operacion të organizuar të mbledhjes së inteligjencës me mbështetje shtetërore.
Në këtë fazë shtrohen disa pyetje me rëndësi strategjike. Kush i vendosi këto kamera dhe kush i administronte ato? A ekzistojnë ende rrjete të vëzhgimit njerëzor, të financuara dhe të koordinuara në terren, pavarësisht shpërbërjes së strukturave të ashtuquajtura të “Mbrojtjes Civile”? A ishte ky operacion rezultat i koordinimit të plotë ndërinstitucional ? Cili është roli i mekanizmave të inteligjencës të KFOR-it dhe i strukturave monitoruese të EULEX-it në identifikimin dhe parandalimin e infrastrukturave të tilla para se ato të konsolidohen? Dhe mbi të gjitha, a ekzistojnë ende individë ose rrjete brenda Republikës së Kosovës që bashkëpunojnë me strukturat shtetërore të Serbisë, duke ofruar mbështetje logjistike, teknike apo operative për aktivitete të tilla?
Përgjigjet ndaj këtyre pyetjejeve janë shumë më të rëndësishme sesa vetë çmontimi i kamerave. Ato do të tregojnë nëse kemi të bëjmë me një incident të izoluar apo me një arkitekturë më të gjerë të inteligjencës hibride, e cila vazhdon të funksionojë në veri të Kosovës përmes teknologjisë, rrjeteve mbështetëse dhe bashkëpunëtorëve lokalë.
Kosova nuk përballet më vetëm me kërcënime tradicionale. Sot sfida është një luftë hibride ku kamerat, rrjetet mobile, platformat e komunikimit dhe teknologjia përdoren si mjete për mbledhjen e informacionit dhe cenimin e sigurisë kombëtare. Çdo pajisje e vendosur në mënyrë të paligjshme duhet trajtuar si një kërcënim potencial ndaj rendit kushtetues dhe aftësisë së institucioneve të sigurisë për të vepruar pa u monitoruar nga aktorë armiqësorë.
Lufta hibride nuk zhvillohet vetëm me armë; ajo zhvillohet me informacion, teknologji dhe rrjete të fshehta që synojnë të sfidojnë sovranitetin e shtetit.
Shih videon:

Pesë rreze drite të Senekës në shqip, falë shqipërimit të Gjon Mark Krasniqit

Drini.us
-
1
Pesë rreze drite të Senekës në shqip, falë shqipërimit të Gjon Mark Krasniqit

Lekë Mrijaj, Klinë

Rreth një muaj më parë, shqipëruesi Gjon Mark Krasniqi nxori në dritë pesë vepra të rëndësishme të filozofit të madh romak Lucius Annaeus Seneca: “Mbi shkurtësinë e jetës”, “Mbi providencën”, “Mbi jetën e lumtur”, “Mbi qetësinë e shpirtit” dhe “Mbi zemërimin”. Botimi i këtyre veprave në gjuhën shqipe përbën një ngjarje me rëndësi të veçantë për kulturën, filozofinë dhe mendimin shqiptar, sepse përmes tyre lexuesit tonë i hapet një dritare e re drejt urtisë së lashtë greko-romake dhe drejt njërit prej mendimtarëve më të shquar të filozofisë stoike.

Ndonëse janë shkruar rreth dy mijë vjet më parë, veprat e Senekës mbeten jashtëzakonisht aktuale. Ato flasin për jetën, kohën, vuajtjen, lumturinë, qetësinë shpirtërore, zemërimin, vetëpërmbajtjen dhe marrëdhënien e njeriut me vetveten dhe me botën. Pikërisht për këtë arsye, këta pesë libra mund të cilësohen si pesë drita që e ndihmojnë njeriun ta kuptojë më mirë qenien e vet, dobësitë, pasionet, frikën dhe dëshirat, por edhe mundësinë për të jetuar me më shumë maturi, dinjitet dhe urti.

Në veprën “Mbi shkurtësinë e jetës”, Seneka ndalet te një nga shqetësimet më të mëdha të njeriut: kalimi i kohës. Ai e kundërshton bindjen se jeta është e shkurtër në vetvete. Sipas tij, njeriu nuk ka domosdoshmërisht pak kohë, por humb shumë prej saj në shqetësime të kota, në ambicie të pafundme, në lakmi, në angazhime të panevojshme dhe në varësi nga mendimi i të tjerëve. Koha është pasuria më e çmuar e njeriut, por edhe ajo që shpërdorohet më lehtë. Për këtë arsye, Seneka e fton njeriun të mos jetojë mekanikisht, por me vetëdije, duke ia dhënë secilit çast peshën dhe kuptimin që meriton.

Në parathënien e kësaj vepre, Anton Nikë Berisha vëren se filozofia e Senekës synon kuptimin sa më të thellë të jetës dhe të artit të të jetuarit. Sipas tij, një nga mendimet më të rëndësishme të filozofit romak është se e keqja nuk buron gjithmonë nga sendet apo rrethanat, por nga perceptimi i gabuar që njeriu krijon për to. Për këtë arsye, njeriu duhet ta edukojë vazhdimisht gjykimin e vet, në mënyrë që të arrijë një perceptim më të drejtë dhe, rrjedhimisht, një sjellje më të denjë.

Në librin “Mbi providencën”, Seneka trajton pyetjen e vjetër dhe të vështirë se përse njerëzit e mirë përballen me vuajtje, sprova dhe fatkeqësi. Ai mendon se vështirësitë nuk janë gjithmonë shenjë e braktisjes apo e padrejtësisë së fatit. Përkundrazi, ato mund të jenë prova përmes të cilave njeriu e forcon karakterin, e ushtron qëndresën dhe e dëshmon virtytin. Ashtu si luftëtari nuk mund ta tregojë trimërinë pa hyrë në betejë, edhe njeriu nuk mund ta njohë fuqinë e vet shpirtërore pa u përballur me sprova.

Anton Nikë Berisha, duke folur për këtë vepër, e lidh providencën me përpjekjen e hershme të njeriut për ta kuptuar botën, natyrën dhe dukuritë e pashpjegueshme. Përmes përfytyrimit, besimeve, miteve, gojëdhënave dhe legjendave, njeriu ndërtoi një botë shpirtërore që i shërbeu si ngushëllim dhe si mënyrë për t’u dhënë kuptim rrethanave të vështira të jetës. Në këtë mënyrë, providenca shfaqet jo vetëm si nocion filozofik, por edhe si kërkim i vazhdueshëm njerëzor për ta kuptuar rendin e botës dhe domethënien e vuajtjes.

Në veprën “Mbi jetën e lumtur”, Seneka shqyrton një nga synimet më të mëdha të njeriut: dëshirën për të qenë i lumtur. Mirëpo, sipas tij, lumturia nuk qëndron te pasuria, fama, pushteti apo kënaqësitë e çastit. Ajo buron nga jeta në pajtim me arsyen, natyrën dhe virtytin. Njeriu i lumtur nuk është ai që zotëron më shumë, por ai që nuk bëhet skllav i asaj që zotëron. Lumturia është një gjendje e brendshme, e ndërtuar mbi maturinë, vetëpërmbajtjen, drejtësinë dhe lirinë shpirtërore.

Në parathënien e kësaj vepre, Anton Nikë Berisha thekson se njeriun e kanë përcjellë gjithmonë dy synime themelore: dëshira për ta bërë jetën më të lehtë, më të denjë dhe më të lumtur, si dhe përpjekja për ta njohur sa më mirë vetveten dhe botën që e rrethon. Këto dy synime bashkohen në mendimin e Senekës, i cili e paralajmëron njeriun të mos e ngatërrojë lumturinë me kënaqësinë e përkohshme. Një njeri mund të ketë shumë pasuri dhe të jetë i trazuar, ndërsa një tjetër mund të ketë pak dhe të jetojë me qetësi, dinjitet dhe liri të brendshme.

Në veprën “Mbi qetësinë e shpirtit”, Seneka i kushtohet një prej nevojave më të thella të njeriut: ruajtjes së ekuilibrit të brendshëm. Qetësia shpirtërore nuk nënkupton mungesën e problemeve, por aftësinë për të mos u sunduar prej tyre. Njeriu i qetë nuk është ai që nuk përjeton vështirësi, por ai që nuk e humb drejtimin e arsyes dhe të ndërgjegjes kur ato shfaqen.

Anton Nikë Berisha e paraqet shpirtin si shtyllë të jetës së njeriut, të lidhur ngushtë me karakterin, virtytin, mirësinë, mendjen, ndërgjegjen dhe arsyen. Shpirti është burim fuqie për t’i përballuar të papriturat, ligësitë dhe vështirësitë e përditshme. Ky mesazh është veçanërisht i rëndësishëm për njeriun e sotëm, i cili jeton nën trysninë e shpejtësisë, shqetësimit, konkurrencës dhe pasigurisë. Seneka na kujton se qetësia nuk mund të kërkohet vetëm në rrethanat e jashtme, por duhet të ndërtohet brenda njeriut, përmes njohjes së vetvetes, masës, vetëkontrollit dhe pajtimit me atë që nuk mund të ndryshohet.

Vepra e pestë, “Mbi zemërimin”, është ndër trajtesat më të rëndësishme morale të Senekës. Ajo përbëhet nga tri libra dhe i drejtohet vëllait të tij, Novatusit, të njohur më vonë me emrin Gallio. Megjithatë, këshillat e filozofit nuk kufizohen vetëm te një person, por i drejtohen çdo njeriu që dëshiron të jetojë me maturi, drejtësi dhe qetësi shpirtërore.

Në hyrjen e kësaj vepre, Gjon Mark Krasniqi e paraqet zemërimin si një nga ndjenjat më të fuqishme dhe më të rrezikshme të shpirtit njerëzor. Ai lind shpejt, rritet me vrull dhe e shtyn njeriun drejt veprimeve të pamatura. Seneka nuk e konsideron zemërimin shenjë force, por dobësi të mendjes, sepse ai e errëson gjykimin dhe e largon njeriun nga veprimi i drejtë. Njeriu i zemëruar nuk është më zot i vetvetes, por rob i një pasioni që mund të shkaktojë pasoja të rënda si për të, ashtu edhe për të tjerët.

Në të kundërt, njeriu i urtë përpiqet ta ruajë qetësinë e mendjes, të veprojë sipas arsyes dhe t’i sundojë pasionet përmes maturisë dhe vetëpërmbajtjes. Në këtë kuptim, “Mbi zemërimin” nuk është vetëm një analizë filozofike e një ndjenje njerëzore, por edhe një udhërrëfyes praktik për jetën. Sipas Senekës, fitorja më e madhe e njeriut nuk është ajo mbi të tjerët, por ajo mbi vetveten. Kush arrin t’i sundojë pasionet dhe ta ruajë kthjelltësinë e mendjes, fiton një liri të brendshme që askush nuk mund t’ia marrë.

Anton Nikë Berisha vëren se asnjë filozof nuk është marrë aq gjerësisht dhe nuk e ka ndriçuar aq thellësisht zemërimin sa Seneka. Filozofi romak i kushtoi kësaj ndjenje tri libra, me rreth njëqind kapituj, duke analizuar natyrën, shkaqet, pasojat dhe mënyrat e mposhtjes së saj. Pikërisht kjo thellësi e bën veprën të rëndësishme edhe sot, në një kohë kur zemërimi shfaqet shpesh në familje, në shoqëri, në politikë, në rrjetet sociale dhe në jetën publike.

Shqipërimi i këtyre pesë veprave nga ana e  Gjon Mark Krasniqi përbën një kontribut të çmuar për kulturën shqiptare. Përkthimi i Senekës kërkon jo vetëm njohje të gjuhës dhe të filozofisë antike, por edhe ndjeshmëri stilistike, përgjegjësi ndaj tekstit dhe aftësi për ta përcjellë mendimin e ndërlikuar në një shqipe të qartë dhe të kuptueshme. Gjon Mark Krasniqi ka arritur t’ia afrojë këto vepra lexuesit shqiptar, duke ruajtur seriozitetin filozofik dhe, njëkohësisht, rrjedhshmërinë e ligjërimit.

Pikërisht një vlerë të veçantë këtyre botimeve ua shtojnë edhe parathëniet e Anton Nikë Berishës, të cilat nuk janë vetëm hyrje informuese, por trajtesa të përmbledhura që e ndihmojnë lexuesin ta kuptojë më mirë botën filozofike të Senekës dhe rëndësinë e saj për jetën e njeriut. Përmes tyre, lexuesi përgatitet të hyjë në tekst, t’i kuptojë çështjet themelore dhe ta lidhë mendimin e lashtë me përvojën bashkëkohore.

Këto pesë vepra nuk u drejtohen vetëm filozofëve, studiuesve apo studentëve. Ato i drejtohen secilit njeri që mendon për jetën, kohën, vuajtjen, lumturinë, shpirtin dhe marrëdhëniet me të tjerët. Në secilin libër, lexuesi mund të gjejë një pyetje që e shqetëson, një mendim që e ndriçon ose një këshillë që e ndihmon të jetojë me më shumë maturi.

Në një kohë kur jeta publike dhe private shpesh dominohen nga nxitimi, lakmia, pasiguria, zemërimi dhe humbja e masës, kthimi te Seneka është më shumë se një lexim kulturor. Ai është një ftesë për t’u kthyer te vetvetja, për ta shqyrtuar mënyrën se si jetojmë, si reagojmë, si e përdorim kohën dhe si i përballojmë sprovat.

Pikërisht këtu qëndron edhe rëndësia e punës së Gjon Mark Krasniqit. Duke i sjellë në shqip veprat “Mbi shkurtësinë e jetës”, “Mbi providencën”, “Mbi jetën e lumtur”, “Mbi qetësinë e shpirtit” dhe “Mbi zemërimin”, ai nuk ka shqipëruar vetëm pesë libra, por ka hapur pesë dritare drejt urtisë antike dhe ka ndezur pesë drita të reja në hapësirën e kulturës shqiptare.

Këto vepra meritojnë të lexohen, të studiohen dhe të zënë vend në bibliotekat familjare, shkollore, universitare dhe publike. Ato dëshmojnë se mendimi i madh nuk plaket dhe se një vepër e shkruar para mijëra vjetësh mund t’i flasë me të njëjtën forcë edhe njeriut të shekullit XXI.

Për këtë punë të çmuar, Gjon Mark Krasniqi meriton mirënjohje dhe përgëzime. Përkushtimi i tij ndaj shqipërimit, fjalës së shkruar dhe kulturës shqiptare është dëshmi se puna e heshtur intelektuale mund ta pasurojë një gjuhë, ta zgjerojë horizontin e lexuesit dhe t’i sjellë një kulture vlera që i përkasin mbarë njerëzimit.

Nga këndvështrimi im publicistik, botimi në gjuhën shqipe i këtyre pesë veprave të Senekës duhet parë si një ngjarje e mirëfilltë kulturore dhe si një thirrje për ta rikthyer librin filozofik në vëmendjen e lexuesit shqiptar. Në një kohë kur fjala shpesh konsumohet shpejt, kur mendimi zëvendësohet nga reagimi i çastit dhe kur zemërimi, ankthi e humbja e masës janë bërë pjesë e përditshmërisë, Seneka vjen si një zë i largët në kohë, por jashtëzakonisht i afërt në përmbajtje. Pra, puna e Gjon Mark Krasniqit dëshmon se shqipërimi nuk është vetëm bartje e fjalëve nga një gjuhë në tjetrën, por edhe bartje e mendimit, e përvojës dhe e urtisë njerëzore. Duke i sjellë këto pesë vepra në shqip, ai ka bërë të mundur që një filozofi e lashtë të flasë natyrshëm me lexuesin tonë të sotëm. Ndërsa mesazhi që buron nga këta libra është i qartë: jeta nuk matet vetëm me gjatësinë e saj, por me mënyrën se si jetohet; lumturia nuk blihet, por ndërtohet; qetësia nuk vjen nga mungesa e sprovave, por nga forca për t’i përballuar ato; ndërsa fitorja më e madhe nuk është mbi tjetrin, por mbi vetveten.

Prandaj, këto pesë vepra meritojnë të mos mbeten vetëm në raftet e bibliotekave, por të lexohen, të diskutohen dhe të bëhen pjesë e kulturës sonë të përditshme. Sepse një shoqëri që lexon filozofi mëson të mendojë më thellë, të gjykojë më drejt dhe të jetojë me më shumë masë.

Me këtë punë të vyer, Gjon Mark Krasniqi nuk ka sjellë vetëm pesë libra në gjuhën shqipe, por pesë mesazhe të fuqishme për jetën, mendjen dhe shpirtin e njeriut. Ky është një kontribut që meriton jo vetëm përgëzim, por edhe vëmendjen e institucioneve kulturore, të studiuesve, të shkollave dhe të çdo lexuesi që kërkon te libri jo vetëm informacion, por edhe urti.

Më 31 korrik 2026

1...616263...1,727Faqja 62 nga 1,727