Kreu Blog Faqe 663

Djegësi i Kuranit Salwan Momika u qëllua për vdekje

0

Salwan Momika në Malmö në 2023. Foto: Johan Nilsson, TT-NTB.

MALMÖ, SUEDI 2023 / 0930 Policia në vendngjarje kur Salwan Najem dhe Salwan Momika mbajnë një tubim publik në sheshin Lorensborg në Malmö të shtunën. Foto: Johan Nilsson / TT / Kodi 50090

  

Një burrë u qëllua dhe u vra në Södertälje jashtë Stokholmit mbrëmë. Pesë persona janë arrestuar nga policia në lidhje me këtë vrasje.

Të dyja gazetat suedeze Aftonbladet dhe Expressen raportojnë se i ndjeri është aktivisti Salwan Momika nga Iraku. Ai e ka djegur Kuranin në publik disa herë dhe për këtë ka marrë kërcënime me vdekje nga myslimanët militantë.

Atij iu dha një leje qëndrimi e rinovuar sepse rrezikonte torturat në vendin e tij të lindjes, Irakun. Në vend të kësaj, Salwan Momika (38) u qëllua dhe u vra në një apartament në Södertälje mbrëmë, sipas Aftonbladet.

Vrasësit dyshohet se kanë transmetuar drejtpërdrejt ekzekutimin në rrjetet sociale, sipas informacioneve që policia ka hetuar.

(Kërcënohej vazhdimisht

Salwan Momika kërcënohet me vdekje – t’i pritet koka

Salwan Momika është irakiani që dogji Kuranin publikisht në Stokholm dhe shkaktoi reagime të dhunshme në vendin e tij dhe në vende të tjera myslimane. Ajo që media nuk raporton është se kundërprotestuesit nuk e fshehin se çfarë do t’i bënin atij nëse u jepej mundësia. Salwan Momika, i cili mbajti një demonstratë jashtë ambasadës irakiane të enjten, u prit nga rreth njëqind kundër-demonstrues të zemëruar. Njëri prej tyre donte ta dërgonte jashtë vendit për t’i prerë kokën.

Shkrim i mëhershëm i Document.no)

___

Pak pas orës 23:00 është marrë një lajmërim në polici. Salwan Momika po bënte një transmetim të drejtpërdrejtë në TikTok – dhe u qëllua dhe u vra në mes të tij.

“Ne po e kontrollojmë shtëpinë brenda dhe jashtë,” tha Daniel Wikdahl, zëdhënësi i shtypit i policisë së Stokholmit mbrëmë.

Sipas informacioneve të dhëna për Aftonbladet, në këtë rast është përfshirë edhe Shërbimi i Sigurisë Norvegjeze. Megjithatë, Säpo nuk dëshiron të komentojë për këtë.

Momika u bë e njohur në shkallë kombëtare gjatë djegies së Kuranit në Suedi një vit më parë.

Në maj të vitit 2024, Momikës iu dha një leje qëndrimi e përkohshme në Suedi për një vit.

“Ai rrezikon t’i nënshtrohet torturës dhe trajtimit çnjerëzor nëse kthehet në vendin e tij,” tha për Aftonbladet Jesper Tengroth, zyrtar i shtypit në Bordin e Migracionit, vitin e kaluar.

Momika megjithatë u akuzua për nxitje kundër një grupi etnik në lidhje me katër djegie të ndryshme të Kuranit në Suedi në vitin 2023. Vendimi pritej të jepej sot në orën 11:00.

The Jewish Chronicle (1935) / “Nëse investitorët hebrenj duan të vijnë Shqipëri, ata janë të mirëpritur…”

Shkëlqesia e Tij Dr. Fuad Asllani është ministri shqiptar në Londër, dhe Zonja Moss është e veja e të ndjerit Sir Edward Moss. — Burimi : The Tatler, e mërkurë, 10 korrik 1935, faqe n°21

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 30 Janar 2025 

“The Jewish Chronicle” ka botuar, të premten e 12 korrikut 1935, në faqen n°20, një intervistë asokohe me ambasadorin shqiptar në Londër, Fuad Asllanin, në lidhje me mirëpritjen e investitorëve hebrenj në Shqipëri, të cilën, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Shqipëria do të mirëpriste hebrenjtë

Mundësitë për emigrantët kapitalistë

Pikëpamjet e Legatës

Burimi : The Jewish Chronicle, e premte, 12 korrik 1935, faqe n°20

Burimi : The Jewish Chronicle, e premte, 12 korrik 1935, faqe n°20

Ministri shqiptar në Londër (Fuad Asllani) lëshoi një deklaratë javën e kaluar në emër të qeverisë së tij, e cila përbënte një ftesë për hebrenjtë që të vendoseshin në atë vend dhe të investonin fonde në ndërmarrje bujqësore dhe industriale, duke premtuar lehtësira për marrjen e nënshtetësisë shqiptare. Ministri shqiptar e plotësoi këtë deklaratë gjatë një interviste që pata me të (shkruan një përfaqësues i Jewish Chronicle). 

“Qeveria ime,” tha Shkëlqesia e Tij, “e shikon me sy të mirë mundësinë e ardhjes së hebrenjve për t’u vendosur në Shqipëri”. Ai shpjegoi se Shqipëria nuk do t’i mirëpriste hebrenjtë që thjesht donin të vinin në vend, “të bënin një fitim dhe më pas të iknin”. Ata duhet të vijnë me qëllim që të vendosen atje. 

Ai theksoi mundësitë që ekzistonin në vend për investimin e kapitalit hebre dhe se qeveria shqiptare do t’i ndihmonte hebrenjtë që të merrnin sa më shpejt shtetësinë shqiptare, natyrisht brenda përcaktimeve të ligjit. “Por,” tha ai, “që të mund të zotërojnë tokën, duhet që sipas ligjit të bëhen shtetas shqiptarë”. 

Pavarësisht se kultivimi në Shqipëri nuk është modern, tha ai, një hektar tokë prodhon në fakt 20 deri në 25 kuintalë misër dhe rreth 18 kuintalë grurë. Nëse do të kultivonim duke përdorur metoda moderne, padyshim që mund ta rrisnim këtë prodhim. Shqipëria, më siguroi ai, është e përshtatshme për të prodhuar oriz, duhan, vaj ulliri dhe panxhar. Sa i përket bagëtive, në vend, tha ai, kishte rreth 3 milionë dele dhe dhi dhe rreth 150,000 krerë bagëti. Hebrenjtë, falë lëndëve të para në dispozicion, mund të krijojnë fabrika. Eksporti i vezëve mund të jetë gjithashtu një burim biznesi i mirë. Vendi është i pasur me minerale. Atje shfrytëzohet nafta. Ka shumë mundësi edhe për turizëm. 

Ministri deklaroi se nuk kishte asnjë kufizim për hyrjen dhe qëndrimin e një të huaji në Shqipëri, i vetmi përjashtim është punëtori i rastësishëm; nuk kishte asnjë taksë ndaj të huajve dhe nuk kishte absolutisht asnjë dallim race apo besimi. Popullsia përbëhej afërsisht si vijon : 68 % myslimanë; 20 % ortodoksë (grekë); dhe pjesa tjetër katolikë romakë. 

Në Shqipëri ka shumë pak hebrenj, por nënkryetari i Bashkisë së Vlorës (10 mijë banorë) është një hebre i zgjedhur nga vetë popullsia. “Kjo, — tha ai, tregon shkallën e tolerancës së popullit të Shqipërisë.” 

“Nëse hebrenjtë duan të vijnë në vendin tonë dhe të investojnë kapitalin e tyre, ata janë të mirëpritur.” tha ai në përfundim. Ai e cilësoi klimën e Shqipërisë si shumë të mirë dhe pak a shumë si ajo e Romës.

Agim Vuniqi: Grada gjeneral e Ramush Haradinaj, duhet verifikuar prej NATO-s

0
Grada gjeneral, apo gjeneral i “vetëshpallur” i deputetit Ramush Haradinaj duhet të verifikohet nga NATO, sepse gjenerali Klaus Neuman ka vdekur me 22 dhjetor 2024
Nëse Ramush Haradinaj pretendon se ka marrë titullin “gjeneral” nga NATO-gjenerali gjerman Klaus Neuman që ka shërbyer në NATO, atëherë një deklaratë e tillë duhet të mbështetet me dokumentacion zyrtar dhe fakte konkrete. Në mungesë të këtyre provave, një pretendim i tillë mund të konsiderohet si mashtrim ose keqinformim, veçanërisht kur përdoret për qëllime politike ose për të ndikuar në perceptimin publik.
Gradat ushtarake nuk janë çështje subjektive apo politike; ato janë të bazuara në kritere të qarta dhe të dokumentuara. NATO ka procedura shumë të rrepta për dhënien e titujve ushtarakë dhe nuk ka asnjë precedent që NATO ose ndonjë vend anëtar i saj të ketë dhënë një titull të tillë për individë jashtë sistemit formal të saj.
Nëse pretendimi nuk është i bazuar në fakte, atëherë është një përpjekje për të manipuluar opinionin publik dhe për të fituar prestigj që nuk është merituar në mënyrë formale. Kjo dëmton besimin në individët që marrin pjesë në jetën publike dhe është mashtrim i publikut dhe diskreditim i institucioneve.
Duke pretenduar se ky titull i është dhënë nga NATO ose një oficer gjerman, generali Klaus Neuman, kjo jo vetëm që krijon konfuzion, por edhe vë në pikëpyetje seriozitetin e institucioneve ndërkombëtare. Për më tepër, kjo mund të përdoret për të minuar integritetin e procesit ushtarak dhe historik. Kjo patjetër duhet të verifikohet. Nëse një pretendim i tillë nuk mbështetet me prova të qarta, atëherë ai duhet të konsiderohet mashtrim. Për ata që janë të përfshirë në këtë debat, do të ishte me rëndësi që institucionet relevante të kërkojnë sqarime publike dhe, nëse është e nevojshme, të kërkojnë edhe përgjegjësi. Si duket, ky lloj pretendimi ka më shumë qëllime përfitimi personal sesa ndonjë bazë të vërtetë.

“Kosova po lulëzon…!”

0

Gani I. Mehmeti

Kosova jonë e varfër, me padurim po i pret zgjedhjet. Ato janë afër, por na duken larg me premtimet e kandidatëve të emëruar për kryeministër.

Nuk e kisha shumë problem përcaktimin tim se kujt t’i japë votën, por tani, tani koka është bërë lëmsh, aq sa prej lëmshit ka kaluar në rrmok. Lëmshit po ia gjete fillin ecën, por rrmokut edhe po ia gjete fijen, e ke shumë problem, sepse fija e tij nuk dihet kah shkon, nuk dihet sa herë është lidhur nyje. Rrmoku nuk mund të zvillohet nganjëherë edhe pa u këputur! E unë nuk desha ta këpusë se pastaj ndahet peri, shkurtohet. Po, edhe ashtu, pjesa e mbetur  kërkon punë.

Kështu jemi hutuar edhe ne, “problem“se cilit t’i japim votën. Cilit t’i besohet me gjithë këto premtime?

Nëse e dëgjon njërin, me rritje pagash, tjetri me pranim në NATO, tjetri me sundim të ligjit, ai tjetri me mbrojtje të familjes edhe kur askush nuk mund të ndërhyjë nê familjen tjetër.

Me miliona euro investime nëpër komuna. Në ndëtimion e autostradave, në dhënien e kredive e bursave për studentë, do të zgjedhen mësimdhënësit më të mirë në arsim. Këtu nuke  di, a më të përshtatshmit për partitë e tyre, apo për punën në arsim. Po, se njeriu është vetiak, i duket se më i miri është ai që është i dëgjueshëm. I dëgjueshmi mund të marrë edhe poste të larta, i cili iu « grah » të tjerëve, i detyron të punojnë, ose edhe ky, paraqet të mirë papunêtorin e punêtorin – pa punëtor!

Dhe secili sipas lidhjeve, sikur te Nonda Bulka, kur vjehrra i ka punët mirë me priftin, e, prifti mirë me Zotin, atëhere edhe ky do të gjejë xhenetin, po pra, përmes lidhjeve. E të mos flasim tek njerëzit, sidomos në shoqërinë e sotme, kur askush nuk jep llogari për punën a mospunën  e tij. Bën secili si të dojë. Madje, njëra palë që i ka prej vetes edhe prokurorë e gjykatës, aty nuk ke mundësi fare të depërtosh dhe kot e akuzon akëcilin për çfarëdo. Menjëhere thuhet se rasti do të hetohet, por që « harrohet » ose edhe nuk merret parasysh fare, se ankesa ose kërkesa është e palejuar! E, palejuar, kështru ishte një « arsyetim » i një gjykate tani, jo shumë larg. Mund të jetë edhe ankesë e papranueshme, ndoshta ende pa u dorëzuar, ende pa u lexuar, ende pa u ditur për faktet e futura në ankesë.

Gazetari nga Gjermania kishte shkruar me vend se sipas partive tona në fushatë, ato të gjitha do të fitojnë. Të gjitha do të kenë kryeministrin nga partia e vet. E, unë po e plotësojë se, secila do ta « lulëzojë » vendin, secila do të punësojë të gjithë, po edhe ata të papunët do të paguhen ! Po, do të marrin paga të majme, atë të pagës minimale ! Po mirë është edhe kjo, do ta kenë më mirë se ata që punojnë dhe marrin pagën minimale, se këta mund të bëjnë edhe ndonjë punë tjetër gjatë gjithë ditës. Do të kalojnë ditën nëpër kafenetë e Kosovës, do të bredhin nga njëra kafene në tjetrën dhe do të llafosen, do të ngrejnë laret ata prej të cilëve do të paguhen.

Prandaj, zgjedhje, ecëni e eni sa më shjpejt, nuk po na pritet deri sa të formohet qeveria e re e dalë nga zgjzdhjet e 9 shkurtit 2025 e të ecim perpara. Të ecim, mjaft kemi stagnuar. Po bëhen 26 vite e ne asgjë nuk bëmë, vetëm sa larguam popûllatën tonë jashtë Kosovës. Tani, tani do të bëhet për katër vite ajo që nuk është bërë për 26 vite. Tani do i kthejmë në Kosovë shumicën e atyre që ikën, nëse i kthejnë shtetet ku kanë shkuar!

Eh fushatë o fushtë, me përplot iluzione, ëdrra dëshirash të parealizueshme ishit.  Premtime të tilla kishte në të gjitha zgjedhjet e pasluftës, por deri tani në të gjitha përjetuam zhgënjime. E, edhe në këtë radhë të fushatës janë të njëjtit njerëz, të njëjtat parti, që e kanë treguar veten deri sot.

«Nëse njeriu, për rrenacak një herë u pa,

Edhe kur thotë të vërtetën, besë më s’ka» !

(Luigj Gurakuqi te « RRENACAKU)

Përndryshe, do të ishim të kënaqur, sikur të mbahen gjithë këto premtime.

Shumëfetaria na dëmton, le t’i kthehemi besimit katolik, fesë së natyrshme të Shqiptarëve !

1
* DIVERSITETI FETAR NUK ËSHTË PASURI KOMBËTARE
Historia e shqiptarëve është e shënuar nga një luftë e pandërprerë për identitetin, lirinë dhe sovranitetin e tyre.
Megjithatë, një ndarje themelore ende e dobëson popullin tonë: diversiteti fetar.
Nëse duam të sigurojmë të ardhmen e kombit tonë dhe të konsolidojmë unitetin tonë, është e domosdoshme të kthehemi te një fe e vetme: katolicizmi, besimi origjinal i shqiptarëve.
1. Islami, një fe e imponuar me forcë
Jean-Jacques Rousseau shkruante se “njeriu lind i lirë, dhe kudo është në pranga.” Kjo e vërtetë vlen edhe për shqiptarët, identiteti i të cilëve u robërua nga sundimi osman. Islami nuk ka qenë kurrë një fe shqiptare nga zemra, por një mjet nënshtrimi i imponuar me dhunë. Nën zgjedhën e sulltanëve, të parët tanë u detyruan të braktisin fenë e tyre për të shpëtuar nga taksat e rënda dhe persekutimet brutale. Ata që refuzuan u masakruan, fshatrat e tyre u dogjën, tokat e tyre u konfiskuan.
Larg të qenit një zgjedhje e lirë, konvertimi në islam ishte një strategji mbijetese brenda një sistemi shtypës. Friedrich Nietzsche thoshte se “gjithçka që nuk buron nga vullneti është shformim.” Islamizimi i shqiptarëve ishte pikërisht kjo: një shformim i fatit tonë historik, një manipulim që synonte të shkëpuste popullin tonë nga rrënjët e tij evropiane, ta privonte nga autonomia intelektuale dhe ta bënte vegël të një fuqie të huaj. Edhe sot, ky ndikim i dëmshëm vazhdon, me imamë që predikojnë urrejtje ndaj identitetit tonë kombëtar dhe ndaj Perëndimit, si dhe nënshtrim ndaj fuqive të huaja si Turqia, Serbia dhe Arabia Saudite.
2. Katolicizmi, themeli historik dhe kulturor i shqiptarëve
Para pushtimit osman, Shqipëria ishte thellësisht e rrënjosur në krishterimin perëndimor. Ishte brenda katolicizmit që populli ynë përjetoi lavditë e tij më të mëdha: princat ilirë që sunduan Romën, Papa Klementi XI me origjinë shqiptare, heroi ynë kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu që mbrojti Evropën kundër osmanëve dhe më vonë Nënë Tereza, simbol i dashurisë dhe sakrificës.
Filozofi Edmund Burke argumentonte se “shoqëria është një kontratë midis të vdekurve, të gjallëve dhe atyre që ende nuk kanë lindur.” Braktisja e katolicizmit nga shqiptarët ka prishur këtë kontratë të shenjtë që na lidhte me të kaluarën dhe të ardhmen tonë. Katolicizmi jo vetëm që ka ruajtur identitetin tonë, por gjithashtu ka qenë një motor zhvillimi intelektual dhe politik. Na ka lidhur me kombet më të përparuara të Evropës, duke nxitur kulturën, arsimin dhe modernitetin. Në krahasim, islami ka mbajtur një pjesë të popullit tonë në prapambetje, duke penguar shfaqjen e një elite të vërtetë intelektuale dhe duke ushqyer një mentalitet nënshtrimi.
3. Uniteti fetar, unitet kombëtar
Carl Schmitt shkruante se “thelbi i politikës është dallimi midis mikut dhe armikut.” Duke pranuar ndasitë fetare, ne krijojmë një plagë që armiqtë tanë e shfrytëzojnë për të dobësuar kohezionin tonë kombëtar. Turqia financon xhami, Arabia Saudite eksporton vahabizmin e saj, dhe Serbia përdor këto ndarje për të ruajtur ndikimin e saj. Një popull i bashkuar nën një fe të vetme nuk mund të manipulohet nga forca të jashtme.
Le të shohim fqinjët tanë: kombet më të qëndrueshme janë ato që kanë arritur të formojnë një unitet fetar. Polonia mbeti e fortë përballë pushtimeve dhe përpjekjeve për nënshtrim falë katolicizmit të saj të patundur. Greqia, edhe pse e ndarë politikisht, është e bashkuar nga ortodoksia. Në të kundërt, ndarja fetare e shqiptarëve është thembra jonë e Akilit, që kërcënon kohezionin tonë dhe dobëson luftën tonë për një sovranitet të vërtetë.
4. Rilindja kombëtare përmes kthimit në katolicizëm
Koha ka ardhur që shqiptarët të marrin një vendim historik: të zgjedhin të ardhmen e tyre. Kthimi në katolicizëm nuk është thjesht një zgjedhje fetare, por një zgjedhje civilizuese, një zgjedhje patriotike. Bëhet fjalë për t’u lidhur sërish me identitetin tonë të vërtetë, për të siguruar një të ardhme të qëndrueshme për fëmijët tanë dhe për të prerë përfundimisht lidhjet me ata që na kanë tradhtuar dhe shtypur për shekuj.
Antonio Gramsci thoshte se “kriza konsiston pikërisht në faktin se bota e vjetër po vdes dhe e reja po vonon të shfaqet.” Ne jemi në një udhëkryq historik. Braktisja e islamit dhe rikthimi në katolicizëm nuk është utopi: gjatë vitit të kaluar, me mijëra shqiptarë janë pagëzuar, duke u rikthyer te rrënjët e tyre autentike. Vetëm duke forcuar këtë revolucion kulturor mund të garantojmë mbijetesën dhe madhështinë e kombit shqiptar.
Historia na ofron një mundësi unike për të ndrequr gabimin e imponuar nga shekujt e pushtimit osman.
Le ta shfrytëzojmë këtë mundësi.

Kur guri i budallait peshon sa mali

1

Nga: Dritan Goxhaj, Tiranë 

Ne shqiptarët kemi një shprehje interesante që, edhe kemi filluar ta përdorim shpesh këto 3 dekadad e fundit, ngaqë, si duket, edhe budallejtë ose janë shtuar në këto 3 dekada, ose këto dekada kanë qënë koha e budallenjve, prandaj dhe na janë dukur më shumë. 

Ajo shprehje është – Hedh një budalla një gur në pus, e gjithë fshati nuk e nxjerr dot. 

U bë gati 6 a më shumë muaj që, ky personi të cilin e kemi Kryeministër të Republikës së Shqipërisë, ka dalë me një ide të çmendur, për të krijuar në Shqipëri, Shtetin Bektashi.  

Kështu, edhe para disa ditësh, në një vizitë tek Kryegjyshata Bektashiane në Tiranë, ky person mbajti një fjalim të gjatë nga ata të stilit të vet, ku të humbet filli shpejt po mos ta kesh mendjen, e të mbushet mendja që ky është “Rilindasi” që të gjithë kemi dëshiruar.  

Dhe ky, vërtet, ashtu edhe e paraqiti veten në këtë fjalim si një rilindas që po bën kaq “të mira” për Shqipërinë, por që ne shqiptarët nuk e kuptojmë (!). Dhe ja si tha: “Se çfarë nuk dëgjon njeriu nga shqipet dhe shqipot kur i shkon mendja të bëjnë ndonjë gjë të re apo të bëjnë ndonjë punë që të tjerët nuk e kanë bërë.” 

Por le t’i marrim me rradhë e ndoshta e nxjerrim të nxjerrim nga pusi gurin e këtij “punëmadhit” që e hodhi sërish në pusin tonë të përbashkët, që quhet Shqipëri. 

Rama tha: “Bektashizmi nuk erdhi në Shqipëri me ushtarë”.  

Ky ose nuk e ka idenë e histories, ose qëllimisht e tjetërson atë.  

Bektashizmi ishte tarikat që Sulltani e përdori për gardën e tij pretoriane, Jeniçerët, të cilët, për t’i pasur më shumë nën kontroll i futi në këtë tarikat totalisht, dhe duke qënë se jeniçerët ishin pjesë integrale e forcave të armatosura të Perandorisë Osmane, dhe çdo batalion jeniçerësh kishte nga një dervish me vete, ata aty ku vendoseshin ngrinin edhe teqet e tyre për të praktikuar këtë tarikat të tyre të islamit, të cilin te ne e kemi të regjistruar si fe më vete. Teqetë e para te ne janë ngritur nga këta jeniçerë, të cilët ishin ushtarë me rrogë, me afat 10 vjeçar, ngjashëm si legjionet e sotme franceze. 

E, jenicerët tek ne, nuk erdhën si forca paqëruajtëse, por si forca pushtuese; si dhe kur mbaronin afatin  e kontratës ktheheshin, duke përhapur  fenë e tyre.  

Ndaj kur Rama thotë se “Bektashizmi nuk erdhi me ushtarë” ose gënjen, ashtu si e ka zakon, ose është vërtet injorant rreth kësaj teme. 

Pastaj vazhdon, ku më poshtë tha: “Bektashinjtë janë vetëm, dhe nëse erdhën këtu 95 vjet më parë si jetimë të një perandorie që iu tregoi derën, bektashizmi këtu nuk mund të vdesë si një jetim që shqiptarët t’i tregojnë rrugën, sepse do të ishte vrasja me duart tona, të të gjithëve ne, të një vlere shpirtërore, që siç është brenda nesh sot, duhet t’i përcillet brezave jo vetëm në emër të një komuniteti fetar e përsëris, por në emër të një historie shqiptare”.  

Rama që nuk e njeh fare Kushtetutën e këtij vendi duhet ta dijë se ajo, në neni 10 të saj, në pikën 2 shkruan: 

“Shteti është asnjanës në çështjet e besimit e të ndërgjegjes”. 

Pra kjo do të thotë, se nuk është detyrë e shtetit që ky po e përdor si pronë private, që të kujdeset për mbarëvajtjen e komuniteteve fetare, dhe për më tepër, të kujdeset që këto komunitete të mos shuhen.  

Zgjerimi i komuniteteve fetare, ose zvogëlimi i tyre në këtë vend, është problem vetëm i vetë këtyre komuniteteve, dhe aspak i shtetit. Shteti nuk ndërhyn dot në çështje të besimit, pasi mbijetesa e feve, jo vetëm në Shqipëri, por kudo në botë është çështje besimi personal dhe jo plan qeveritar. 

Pastaj, Rama vazhdoi duke thënë: “Historia e bektashinjve është në vetvete thirrja imponuese për t’i dhënë selisë së Kryegjyshatës Botërore, përmes një statusi të ngjashëm me atë të Vatikanit, fuqinë e një emblem, e cila nuk do të përçajë askënd, e cila nuk do të kërcënojë askënd, e cila nuk do të vërë në diskutim sovranitetin territorial, integritetin territorial të Republikës së Shqipërisë”.  

T’i japësh stauts të ngjashëm me Vatikanin, do të thotë t’i japësh të drejtën e një shteti, pra ta shpallësh shtet ashtu si ka deklaruar vetë edhe më parë. 

Por shpallja e një shteti tjetër brenda Shtetit Shqiptar bie ndesh me kushtetutën e këtij vendi sërish, pasi ajo, në Nenin 1, pika 2 e saj shkruan: “Republika e Shqipërisë është shtet unitar dhe i pandashëm”. 

Dhe krijimi i çdo lloj shteti tjetër brenda territorit të këtij shteti aktual ligjërisht e cënon sovranitetin dhe integritetin e këtij vendi.  

Sepse po qe se nuk do të ishte kështu, si thotë Rama, atëherë le të na thotë ky i “gjithëdituri” e “punëmadhi” se përse qeveritë e Shqipërisë dhe po ata njerëz që shpallën pamvarësinë e këtij vendi i luftuan edhe me armë tentativat e armiqve të këtij vendi për të krijuar Republikën e Franceze në Korçë më 1916 ?! 

Po e njëjta luftë u bë nga po nga ata njerëz që shpallën pamvarësinë edhe ndaj shpalljes së Republikës së Vorio Epirit më 1914.  

Po kështu, edhe ndaj Republikës së vetshpallur të Mirditës më 1921. 

Në rast se të gjitha këto republika shtete njësoj si kjo që propozon Rama, nuk do e cënonin sovranitetin e Republikës së Shqipërisë, a nuk mendoni se ata burra që luftuan për pamvarësinë e këtij vendi, e që sakrifikuan jetën e familjet e tyre për këtë vend, do i kishin lënë të ekzistonin?! 

Por Rama vazhdoi me fjalimin e tij edhe duke e cekur unitetin e shtetit, me qëllimin e vetëm të manipulimit. Duke thënë: “Shqipëria është shtet unitar, do të thotë nuk është shtet federal”.  

Populli ynë ka një shprehje tjetër që thotë “ Djalli fshihet në detaje” 

Dhe pikërisht këtë po bën edhe Edi Rama, ai, në fillim citon kushtetutën si për të na mbushur mendjen se nuk bëhet llaf për ndarje ose copëzim të Shqipërisë me këtë ide, dhe pastaj hyn direkt në mashtrimin e tij fenomenal, kur thotë “Edhe Italia është shtet unitar, nuk është shtet federal por i ka nja 3 realitete brenda saj me statuse të tilla”.  

Edhe këtu e fillon duke cituar, pa ju referuar kushtetutës së Italisë, e cila, në Nenin 5 të saj thotë pikërisht që Italia është shtet unitar.  

Dhe pastaj Rama fut djallin në detaje, ku e pason duke thënë se” edhe Italia i ka nja tre realitete të tilla.”  

Dhe këtu të gjithë që e kanë dëgjuar ose që po më lexoni tashti, do të thoni që po, është Vatikani shtet, por edhe San Marino në Itali. 

Por këtu qëndron i gjithë mashtrimi i Ramës.  

Dhe këtë mashtrim ai nuk e bën se është injorant, por thjeshtë një manipulator dhe mashtrues ordiner.  

Është e vërtetë që ato qytete-shtete ndodhen në Itali, por ato nuk janë krijuar pasi është krijuar shteti Italian, ato kanë qënë para krijimit shtetit Italian. 

Italia u krijua mbi territoret e Shtetit Papal, duke ja marrë të gjitha ato dhe duke e reduktuar atë në atë që është sot vetëm Vatikan City, i cili nuk e njihte shtetin e krijuar italian që nga 1861.  

Vetëm në vitin 1929 Vatikani arriti një marëveshje për njohje reciproke midis dy vendeve.  

Po kështu edhe San Marino është krijuar për herë të parë në vitin 301, kur mori pamvarësinë nga Perandoria Romake, dhe pasi u pushtua më pas nga Shteti Papal i Vatikanit e rifitoi pamvarësinë nga Vatikani në vitin 1291, ndërsa në vitin 1600 shpalli kushtetutën e vet.  

Ashtu si shihet këto realitete që i përmend qëllimisht Rama për të mashtruar, kanë ekzistuar shumë më përpara se të krijohej shteti unitary italian.  

Dhe, duke qënë se Italia i ka gjetur ato, dhe nuk i ka zhbërë dot, i ka pranuar të ekzistojnë brenda Italisë si shtete më vete, duke pasur shërbimin e tyre diplomatik e financiar.  

Dhe këto shërbime pretendon t’i ketë edhe ky Shteti Bektashi I Ramës. Dhe në këtë moment do të thotë që ka pamvarësi nga shteti Shqiptar, gjë që kjo cënon sovranitetin e këtij vendi, dhe unitetin e tij. 

Italia, pas shpalljes së Republikës, e ka vënë në kushtetutë që është shtet unitar, dhe prej atëhere a keni dëgjuar që Italia t’i ketë dhënë ndonjë copë vendi, ose ndonjë entiteti çfarëdo, statusin e këtyre dy republikave që i gjeti e nuk e gjetën?!  

Jo, nuk ka ndodhur. 

Pastaj, Rama vazhdoi duke shprehur shqetësimin: “Nuk mund të më akuzojë njeri që po bëj diçka në favor të një pale”.  

Por do thotë lexuesi: Pse Rama e ka këtë shqetësim? Kjo i vjen se, me sa kuptohet, dikush do i ketë cituar pikën 3 të Nenit 10 të Kushtetutës së Shqipërisë, ku thuhet: “Shteti njeh barazinë e bashkësive fetare”. 

Pra, po ja dhe njërit komunitet fetar një status special në çfardo lloj forme, je i detyruar t’ia japësh edhe të tjerëve.  

E imagjinoni dot që, pas disa kohësh, të gjitha bashkësitë fetare të fillojnë të kërkojnë zbatimin e Kushtetutës për këtë pikë se cfarë mund t’i ndodhi në këtë rast kësaj Shqipërisë sonë?! 

Qartësisht, në sa më sipër, Rama ka shkelur totalisht Kushtetutën e këtij Shteti Shqiptar me artikulimin e kësaj ideje.  

Por, edhe bashkësia fetare, Kryegjyshata Botërore e Bektashijve në këtë rast ka shkelur Kushtetutën, duke propaganduar realizimin e këtij Shteti Bektashi, duke shkelur pikën 6 të Nenit 10 të saj, i cili shkruan: “Bashkësitë fetare janë persona juridikë. Ato kanë pavarësi në administrimin e pasurive të tyre sipas parimeve, rregullave dhe kanoneve të tyre, për sa nuk cenohen interesat e të tretëve”; por në këtë rastin e shpallur nga Rama, cënohen interesat e të tretëve.  

Por,  cënohen edhe interesat tona shtetërore.  

Po cënohet interesi ynë kombëtar. 

Ndaj çdo kush që e përkrah këtë lloj ideje është duke i shërbyer interesave antishqiptare për zhbërjen e sovranitetit të këtij shteti kombëtar shqiptar. 

Në këtë rast do të duhej që të ndërhynte Prokuroria, sepse të gjithë ata që i venë pas kësaj ideje, me në krye Ramën, kanë shkelur Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë. 

Por këtu te ne Prokuroritë, që nga themelimi i këtij shteti pluralist kanë qënë gjithnjë, e vazhdojnë të jenë pjesa fundore e zorrës së trashë të pushtetit. 

Do kisha pasur dëshirë që Ramën, si dhe gjithë ata që i venë pas kësaj ideje, në këtë rast t’i konsideroja si tradhëtarë, por nuk e bëj dot. Pse? 

Ramën nuk e quaj dot tradhëtar se, që të tradhëtosh duhet më parë të jeshë Shqiptar, e ai nuk është shqiptar as për fis e as për farë. 

Ndërsa të tjerët, që u janë errësuar sytë, disa nga mos dija, e disa nga interesi personal, ose lidhja partiake apo edhe përkatësia fetare, t’i thërrasin mendjes e të mos bëjnë shqipfolësin në shërbim të antishqiptarëve.  

Komuniteti fetar Bektashij mund të marri çfarëdo statusi të dojë, por asnjëherë statusin e shtetit. 

Sepse ky guri që po hedh Rama është i rëndë sa mali. 

E po u bë, jo vetëm që nuk e nxjerrim dot nga ky pusi ynë, por ai po hedh një gur edhe shumë të madh në këtë pus. 

E than fare. 

Ndaj ta ruajmë Pusin (Shqipëri) që na e lanë amanet të parët tanë dhe Rilindasit e vërtetë. 

Dhe këtu do t’i huazoj pak Fishtës disa vargje nga një poezi e tij, por me një ndryshim të vogël: 

Pra, mallkue njai bir Shqyptari, 

qi këtë gjuhë (VEND) të Perëndis’, 

trashigim, që na la i Pari, 

trashigim s’ia len ai fmis.  

28 janar 2025 

Konventa Jugosllavo-Turke për shpërngujen e Shqiptarëve që jetonin në trojet e veta në ish-Jugosllavi

Mbi rregullat e emigrimit të popullatës turke * (*Fjala është për shpërnguljen e popullsisë shqiptare të konfesionit mysliman) nga regjioni i Serbisë së Jugut në Jugosllavi.

Qeveria e Republikës së Turqisë dhe Qeveria e Madhërisë së Mbretit të Jugosllavisë konstatojnë:

– Emigrimin (shpërnguljen) e myslimanëve nga regjioni i Sërbisë së Jugut, dhe

– Njëherit vlerësojnë se kjo popullatë nga ana tjetër, në përgjithësi, i ka humbur të drejtat e regjimit të lirë në Jugosllavi, dhe së bashku janë përcaktuar ta braktisin territorin e Mbretërisë, me dëshirën e tyre legjitime, në mënyrë që t’u bashkohen etnikëve të tyre natyral në Turqi.

Ata shfaqën dëshirën që të nënshkruajnë Konventën sipas së cilës caktohen mënyrat e shpërnguljes si dhe preimpotencat e tyre përkatëse të:

Madhërisë së tij, Mbretit të Jugosllavisë;

M.

Ekselenca e tij, Zoti Kryetar i Republikës së Turqisë.

M.

Ato do të komunikojnë dhe do t’i përmbushin dëshirat e tyre, sipas mënyrave të caktuara me dispozitat vijuese:

Neni 1.

Me këtë konventë identifikohen shtetasit jugosllavë me fé, kulturë dhe kombësi myslimane dhe që flasin gjuhën turqishte.

Ndërsa, me këtë Konventë nuk identifikohen, personat për të cilët hyrja në Turqi është ndaluar sipas ligjeve dhe rregullave të Turqisë, të cilat janë në fuqi, edhe atë: popullata nomade dhe ajo jevge.

Neni 2.

Regjionet, të cilat i nënshtrohen emigrimit sipas kësaj Konvente, janë si vijon:

  1. Rajoni i Banovinës së Vardarit:

Rajoni i Malit Sharr (Prizreni); Gora (Dragashi); Podgora (Suha-Reka); Nerodimja (Ferizaj); Donji Pollog-Pollogu i Ulët (Tetova); Gornji Pollog-Polloga i Sipërm (Gostivari); Galica (Rostusha); Dibra (Dibër); Struga (Strugë); Graçanica (Prishtinë); Kaçaniku (Kaçanik); Gjilani (Gjilan); Presheva (Preshevë); Prespa (Resnja); Poreçi (Juzhni Brod-Makedonski Brod); Prilepi (Prilep); Bitoli (Manastiri); Kavadarci (Kavadari); Marihovo (Manastiri-Marihovë); Negotin Na Vardaru (Negotini i Vardarit); Skopje (Shkupi), Kumanova (Kumanovë); Velesi (Velesi); Ovçe Pole (Ovçe Pole); Radovishte (Radovishte); Strumica (Strumicë); Dojrani (Valandova); Gjevgjelija (Gjevgjelija); Kriva Pallanka (Kriva Pallanka); Kratovo (Kratova); Carevo Sello (Carevo Sello); Malesi (Berovo).

  1. Rajoni i Banovinës së Zetës, përfshin:

Pejën (Pejë); Istokun (Istog); Mitrovicën e Kosovës (Mitrovicë e Kosovës); Gjakovën (Gjakovë); Podrimjen (Rahovec).

  1. Rajoni i Banovinës së Moravës përfshin:

Llapin (Podujevë); Vuçiternën (Vuçitërnë); Drenicën (Sërbicë).

Qeveria jugosllave do të caktonte se nga cili regjion do të fillonte emigrimi (shpërngulja).

Neni 3.

Numri i familjeve, për të cilat Qeveria turke merr obligimin që t’i pranojë nga regjionet e përmendura në Nenin 2, sipas kushteve të kësaj Konvente, përbëhet prej 40.000 familjesh. Këtu përfshihen familjet e përbashkëta dhe anëtarët e tyre (personat) dhe fëmijët e një gjaku, të cilët në momentin e nënshkrimit të kësaj Konvente, jetojnë në një bashkësi familjare të pandarë dhe nën një kulm të përbashkët.

Neni 4.

Riatdhesimi i këtyre 40.000 familjeve do të realizohet për gjashtë (6) vjet, sipas këtyre proporcioneve:

  1. Në vitin 1939 4.000 familje
  2. Në vitin 1940 6.000 familje
  3. Në vitin 1941 7.000 familje
  4. Në vitin 1942 7.000 familje
  5. Në vitin 1943 8.000 familje
  6. Në vitin 1944 8.000 familje

Nëse ky numër i familjeve nuk mund të realizohet sipas viteve të parapara për shkak të pengesave-vështirësive eventuale, dy palët kontraktuese, do të bëjnë marrëveshje sipas dispozitave përkatëse ligjore mbi numrin e të emigruarve (të shpërngulurve), të cilët do të evakuohen nga njëra anë, dhe do të pranohen nga pala tjetër, tre muaj para fillimit të emigrimit. Por, kuptohet se këto ndryshime eventuale të numrit të të emigruarve (të shpërngulurve) në vit, nuk mund të zgjatet më tepër se një vit gjatë gjashtë (6) viteve të caktuara -të fiksuara për emigrim (për shpërngulje). Koha e emigrimit (shpëmguljes) për çdo vit do të zgjasë (do të fillojë) prej muajit maj deri më 15 tetor, pos kontingjentit të vitit të parë, i cili do të fillojë në fillim të muajit korrik të vitit 1939.

Neni 5.

Kjo Konventë do të zbatohet vetëm për emigrimin (shpërnguljen) e popullsisë, siç u përmend më sipër. Myslimanët (turqit e shqiptarët) të cilët jetojnë në qytete, në regjionet e lartpërmendura, anëtarët dhe begatitë e tyre nuk përfshihen në stimulim (në marrëveshjen e caktuar me kontratë) sipas kësaj Konvente. Nëse dëshirojnë të emigrojnë në Turqi, ata do të munden të emigrojnë (të shpërngulen) si të lirë, në pajtim (konform) me Ligjin mbi emigrimin e tyre në Turqi. Me këtë rast, ata lirisht mund t’i likuidojnë begatitë (mallrat) e veta në fshat dhe në qytet. Qeveria jugosllave, sa i përket transferimit (shpërnguljes) në Turqi, cakton sasinë dhe shumën e likuidimit të mallrave të tyre (të pasurisë së tyre), ndërsa sa i përket vizës për hyrjen e tyre definitive në Turqi, Qeveria Turke do t’i ofrojë të gjitha lehtësimet e nevojshme.

Neni 6.

Në bazë të kësaj Konvente, e gjithë pasuria e patundshme në fshat, e cila u takon të shpërngulurve, do të mbetet pronë e Qeverisë jugosllave, në çastin kur Qeveria jugosllave do t’ua pareqcsë përfaqësuesve të Turqisë në Jugosllavlistën vjetore të të shpërngulurve. Sa i përket pasurisë së patundshme në qytet, ajo do t’u mbetet në disponim të lirë pronarëve të tyre. Kuptohet, se Qeveria jugosllave nuk merr obligim për pasurinë e patundshme në fshat, në çastin kur njerëzit që do të shpërnguleshin (tanimë të caktuar në listë) e kanë braktisur vendbanimin e tyre nga vendzbarkimi i caktuar. Deri në marrjen e pasurisë nga Qeveria jugosllave, shfrytëzimi i asaj pasurie, siç është e garantuar me këtë Konventë, do të bëbet nga pronarët e saj. Pronësimin e kësaj pasurie, Qeveria jugosllave do ta realizojë lirisht në pajtim me dispozitat e Ligjit mbi kolonizimin e regjioneve të Serbisë së Jugut, i cili është në fuqi.

Fshati Aliaj i Kastratit i djegur nga ushtria jugosllave më 1920.

____

Neni 7.

Qeveria jugosllave duhet t’i paguajë Qeverisë turke shumën prej 500 lirash turke për një familje, ndërsa shuma e tërësishme do të jetë 20.000.000 lira turke për 40.000 familje, në bazë të së cilës shumë, këto familje do të merren në konsiderim. Përkundër kësaj pagese globale, të gjitha pasuritë e patundshme fshatare që u përkasin të shpërngulurve, në pajtim me Nenin 6, mbeten pronë e Qeverisë Jugosllave. Sa i përkat pasurisë së tundshme dhe të patundshme fshatare, e cila i takon kombësisë myslimane ose Evkafit (Vakafit), kuptohet se kjo Konventë nuk i dëmton dispozitat e Ligjit ekistues, i cili i regullon ato.

Neni 8.

Qeveria jugosllave më 1. prill dhe më 1. tetor të çdo viti do të kryejë (bëjë) pagesën periodike (semestrale), e cila do të jetë në proporcion me familjet që shpërngulen, të cilat do të evakuohen gjatë vitit, e që mund të zvogëlohet ose të rritet në proporcion me numrin e tyre. Pagesa, shuma e së cilës është caktuar me nenin e mëparshëm (Neni 7) do të bëhet në 12 kiste e ndarë për gjashtë (6) vjet.

Neni 9.

Qeveria jugosllave, secilën pagesë do ta bëjë në këtë mënyrë:

30% në deviza, të cilat duhet t’ia lejojë në dispozicion Qeverisë së Republikës së Turqisë përmes Bankës Popullore të Jugosllavisë;

70% në dinarë, duke i deponuar në Bankën Popullore të Jugosllavisë, në dobi të xhirollogarisë – në favor të QevErisë së Republikës së Turqisë.

Banka Popullore e Jugosllavisë, për secilën pagesë do ta njoftojë menjëherë Legatën e Turqisë në Beograd, se depozita është bërë në xhirollogarinë e tyre.

Neni 10.

Përshndërrimin e dinarëve në lira turke, Banka Popullore e Jugosllavisë dhe Banka Qendrore e Republikës së Turqisë do të realizojnë, në marrëveshje të përbashkët, sipas kursit të ndërrimit në lira turke, i cili vlen ditën e ndërrimit, përkatësisht në ditën e secilës pagesë.

Neni 11.

Shumat (fondet) e deponuara në Bankën Popullore të Jugosllavisë do të shfrytëzohen nga ana e Qeverisë së Republikës së Turqisë, qoftë në të gjitha format ose pagesat dhe shpenzimet, të cilat do të bëhen në Jugosllavi, qoftë për blerje në tregun jugosllav, përveç mallrave, eksportimi i të cilave është i ndaluar dhe i kushtëzuar me pagesat e tyre në deviza (siç janë): bakri, leshi, prodhimet nga lëkura, prodhimet nga druri i arrës, frutet e vajrave, ullinjtë, gruri dhe misri.

Blerja e të gjitha këtyre mallrave do të realizohet, duke ia destinuar ato Turqisë. Këto mallra do të lirohen nga çdo tatim, taksë ose nga çdo ngarkim tjetër i eksportimit. Kuptohet se, për eksportim nuk do të zbatohen dispozitat e parashikuara në bazë të marrëveshjeve komerciale (tregtare) të lidhura ose që do të lidhen, por ajo do të bëhet në pajtim me dispozitat e kësaj Konvente.

Neni 12.

Personat që do të evakuohen gjatë periudhës së shpërnguljes, të cilët do të shpërngulen sipas listës vjetore, duhet të japin (paraqesin) deklaratë me shkrim para autoriteteve jugosllave në bazë të nenit 53 të Ligjit mbi shtetasit jugosllavë që është në fuqi, se heqin dorë nga shtetësia Jugosllave me dëshirë. Këta persona do t’i kenë cilësitë dhe do t’i gëzojnë të drejtat e të shpërngulurve sipas ligjeve turke, që nga momenti kur përfaqësusit e Turqisë, të cilët do të emërohen për këtë çështje, do t’i nënshkruajnë listat vjetore të emigrimit në Turqi.

Neni 13.

Të shpërngulurit, në përgjithësi, do të jenë të lirë t’i likuidojnë ose t’i bartin me vete të gjitha mallrat (e pasurinë) e veta të tundshme të të gjitha llojeve, me të cilat posedojnë (si pronë personale), pastaj shtazët e shpezët nga fermat e tyre, instrumentet, makinat etj. të cilat përdoren në punë bujqësore ose industriale ose për ushtrimin e zejeve e profesioneve të tjera.

Megjithatë, për transportin e mallrave dhe të pasurisë së tyre të tundshme, veglave bujqësore, pastaj nga 4 kafshë të trasha dhe nga 10 kafshë të vogla, duke mos i llogaritur të vegjëlit e tyre, vjetat etj.; Qeveria Jugosllave merr përsipër që ato t’i transportojë gratis deri në limanin e zbarkimit të tyre në Selanik.

Për transportin e mallrave, të shpërngulurit gëzojnë zvogëlimin e taksave sipas tarifës në fuqi. Megjithatë, nuk gëzojnë zvogëlimin e taksave për kafshë, si p.sh. gjashtë kafshë të trasha dhe 20 kafshë të imëta (të vogla) duke mos i llogaritur të vegjëlit e tyre, për secilën familje që shpërngulet.

Eksportimi i kafshëve bëhet sipas dispozitave të Konventës ekzistuese veterinare dhe në bazë të çertifikatës së veterinarit, të cilat do të sigurohen gratis për ata që shpërngulen.

Neni 14

Ata që shpërngulen janë të autorizuar, që në mënyrë të barabartë të importojnë: ekskluzivisht stolitë e tyre personale, pikërisht qaforet ose pjesët e tyre, gjerdanët nga ari, argjenti, të cilat i mbajnë në qafë femrat, si dhe secili nga ata nuk mund të importojnë më shumë se një sosh.

Përkundër kësaj, secili kujdestar i familjes është i autorizuar që lirisht të importojë, në të dalë nga Jugosllavia, shumën prej 2.000 dinarësh, si dhe shumën prej 4.000 dinarësh të shndërruar në kundërvlerë në deviza. brendshëm, pas likuidimit të pasurisë së tyre të tundshme dhe të patundshme në qytet e në fshat, mallrat, eksportimi i të cilave nuk është i kushtëzuar në deviza ose i ndaluar në Jugosllavi si dhe importimi i të cilave nuk është i ndaluar në Turqi. Të gjitha këto mallra do t’i nënshtrohen taksave dhe ngarkesave të tjera të eksportimit dhe të importimit.

Nga kjo hartë mësojmë se shqiptarët kanë qenë shumicë në këto troje dhe se duke i indentifikuar si „turq“ ose „muslimanë“ ata i kanë shpërngulur nga vatrat e tyre stërgjyshore. Nga ky dokument pos të tjerash mësojmë se shqiptarë ka pasur edhe në këto rajone: Poreçi (Juzhni Brod-Makedonski Brod); Prilepi (Prilep); Bitoli (Manastiri); Kavadarci (Kavadari); Marihovo (Manastiri-Marihovë); Negotin Na Vardaru (Negotini i Vardarit); Velesi (Velesi); Ovçe Pole (Ovçe Pole); Radovishte (Radovishte); Strumica (Strumicë); Dojrani (Valandova); Gjevgjelija (Gjevgjelija); Kriva Pallanka (Kriva Pallanka); Kratovo (Kratova); Carevo Sello (Carevo Sello); Malesi (Berovo).

Neni 15.

Banka Popullore e Jugosllavisë do të hapë xhiro-llogarinë speciale në emër të Qeverisë së Republikës së Turqisë në Bankën Qendrore të Republikës së Turqisë, në të cilën secili i shpërngulur do të ketë mundësinë të deponojë të gjitha shumat që i takojnë dhe me të cilat disponon, në pikëpamje të garantimit të transferimit përmes blerjes së mallrave në Jugosllavi, Banka Popullore e Jugosllavisë do ta njoftojë Legatën e Turqisë në Beograd për secilën pagesë të bërë në efektiv, me udhëzim të detalizuar të deponuesit. Këto shuma, kështu të transferuara në Turqi, përmes mallrave të blera në JugoslIavi, do t’u kthehen të interesuarve nga ana e Bankës Qendrore të Republikës së Turqisë.

Neni 16.

Fondet, mallrat, vlerat, mobiljet dhe të gjitha objektet e tjera, të cilat u përkasin të miturve dhe anëtarëve të tjerë të familjes, të cilëve ua ka besuar kujdestari i familjes dhe të besuara nga organet kompetente jugosllave, do t’i paguhen ose do t’i lejohen Qeverisë së Republikës së Turqisë, që në të ardhmen do t’i sigurojë administrata dhe mbrojtja e tyre, deri sa të rriten ata, ndërsa shpagimi i tyre do t’i bëhet kryetarit të familjes, i cili e gëzon këtë të drejtë në pajtim me ligjet e Turqisë.

Neni 17.

Të gjithë të rinjtë myslimanë, familjet e të cilëve janë regjistruar në listat vjetore të shpërnguljes, e të cilët ende gjenden në rradhët e armatës jugosllave, menjëherë do të lirohen nga shërbimi ushtarak i mëtejmë, dhe në të njejtën kohë do të shpërngulen së bashku me familjet e tyre. Nën të njejtat kushte, nuk do të përfshihen, të rinjtë myslimanë turq që jetojnë në regjionet, popullsia e të cilave është caktuar të emigrohet gjatë vitit vijues.

Neni 18.

Nga ana e Qeverisë jugosllave do të emërohet një Komision special, i cili do të angazhohet për hartimin e listës vjetore për të shpërngulurit, duke e detalizuar me të gjitha shënimet e nevojshme mbi kushtet, profesionin dhe zejet e emigrantëve. Listat duhet t’u prezentohen përfaqësuesve të Qeverisë turke, dhe njëherit duhet të zbatohen nga ana e tyre, ato do të shërbejnë si bazë për lejimin e dhënies së pasaportit turk, si dhe për llogaritjen e numrit të familjeve të të shpërngulurve.

Ky Komision jugosllav do të mbajë bashkëpunim të përhershëm me të deleguarit turq, dhe në kërkesë të tyre, duhet t’u ofrojë atyre të gjitha informatat për të cilat ata kanë nevojë.

Neni 19.

Nisja dhe ngarkimi i të shpërngulurve do të bëhet në bazë të pasaportave turke kolektive, të cilat do t’u lejohen atyre nga autoritetet konsullare të Qeverisë së Republikës së Turqisë në Jugosllavi. Pasaportat kolektive turke si dhe të gjitha dokumentet e tjera të nevojshme, të cilat vlejnë si dëshmi, përgatitja e listave vjetore dhe e vizave përkatëse në pasaporta për të dalë nga Jugosllavia, absolutisht do të bëhen gratis.

Neni 20.

Në zonën e lirë të Jugosllavisë, në Selanik, do të konstituohet një komision mikst turko-jugosllav i përbërë nga nënpunësit, të emëruar nga të dy qeveritë, i cili do të angazhohet, në marrëveshje të përbashkët, për të ndëmarrë të gjitha masat e domosdoshme, sipas rrethanave dhe kushteve të ngarkimit dhe të zbarkimit të të shpërngulurve.

Neni 21.

Kjo Konventë hyn në fuqi ditën e ratifikimit të saj nga ana e të dy qeverive.

Njëherit, nënshkruesit, këtë Konventë do ta vërtetojnë me vulat përkatëse.

  • E hartuar në gjuhën frënge në vitin 1938

Traktati i Paqes i Lozanës VI. Konventa në lidhje me shkëmbimin e popullsisë greke dhe turke, nënshkruar në Lozanë, 30 janar 1923

0

Traktati i Lozanës, 1923

Qeveria e Asamblesë së Madhe Kombëtare të Turqisë dhe Qeveria Greke kanë rënë dakord për dispozitat e mëposhtme:

Neni 1

Nga data 1 maj 1923 do të bëhet një shkëmbim i detyrueshëm i shtetasve turq të fesë ortodokse greke të vendosur në territorin turk dhe i shtetasve grekë të fesë myslimane të vendosur në territorin grek.Këta persona nuk do të kthehen për të jetuar përkatësisht në Turqi ose Greqi pa autorizimin  përkatësisht të Qeverisë Turke ose të Qeverisë Greke.

Neni 2

Personat e mëposhtëm nuk do të përfshihen në shkëmbimin e parashikuar në nenin 1:

  1. a) Banorët grekë të Kostandinopojës.
  2. b) Banorët myslimanë të Trakisë Perëndimore.

Të gjithë grekët që ishin vendosur tashmë përpara datës 30 tetor 1918, brenda zonave nën Prefekturën e Qytetit të Kostandinopojës, siç përcaktohet me ligjin e vitit 1912, do të konsiderohen si banorë grekë të Kostandinopojës.

Myslimanët e vendosur në rajonin në lindje të vijës kufitare të përcaktuar në 1918 nga Traktati i Bukureshtit do të konsiderohen si banorë myslimanë të Trakisë Perëndimore.

Neni 3

Ata grekë dhe myslimanë që janë larguar tashmë, dhe që nga 18 tetori 1912, nga territoret e të cilëve do të shkëmbehen përkatësisht banorët grekë dhe turq, do të konsiderohen të përfshirë në shkëmbimin e parashikuar në nenin 1.

Shprehja “emigrant” në këtë Konventë përfshin të gjithë personat fizikë dhe juridikë që kanë qenë të detyruar të emigrojnë ose kanë emigruar që nga data 18 tetor 1912.

Neni 4

Të gjithë burrat e aftë për punë që i përkasin popullatës greke, familjet e të cilëve tashmë janë larguar nga territori turk dhe që tani janë të ndaluar në Turqi, do të përbëjnë këstin e parë të grekëve të dërguar në Greqi në përputhje me këtë Konventë.

Neni 5

Në varësi të dispozitave të neneve 9 dhe 10 të kësaj Konvente, të drejtat e pronës dhe pasurive monetare të grekëve në Turqi ose të myslimanëve në Greqi nuk do të cenohen si pasojë e shkëmbimit që do të kryhet sipas kësaj Konvente.

Neni 6

Asnjë pengesë nuk mund të vendoset për asnjë arsye në rrugën e largimit të një personi që i përket popullatave që do të shkëmbehen. Në rast se një emigrant ka marrë një dënim të caktuar me burgim, një dënim që nuk është ende përfundimtar, ose nëse ai është objekt i procedimit penal, ai do t’u dorëzohet nga autoritetet e vendit procedues autoriteteve të vendin ku do të shkojë, me qëllim që të vuajë dënimin ose të nxirret në gjyq.

Neni 7

Emigrantët do të humbasin shtetësinë e vendit nga i cili largohen dhe do të fitojnë shtetësinë e vendit të destinacionit, me mbërritjen e tyre në territorin e këtij vendi të fundit. Emigrantë të tillë që janë larguar tashmë nga një ose tjetrin nga të dy vendet dhe nuk kanë fituar ende shtetësinë e tyre të re, do ta fitojnë atë shtetësi në datën e nënshkrimit të kësaj Konvente.

Neni 8

Emigrantët janë të lirë të marrin me vete ose të organizojnë transportin e çdo lloji të pasurisë së tyre të luajtshme, pa u detyruar për këtë llogari për pagesën e ndonjë detyrimi eksporti ose ndonjë takse tjetër. Në mënyrë të ngjashme, anëtarët e çdo komuniteti (përfshirë personelin e xhamive, teqeve, medikamenteve, kishave, manastireve, shkollave, spitaleve, shoqatave, shoqatave dhe personave juridikë, ose fondacioneve të tjera të çfarëdo natyre) që do të largohen nga territori i njërit prej Shtetet Kontraktuese sipas kësaj Konvente, do të kenë të drejtën të marrin lirisht ose të organizojnë transportin e pasurisë së luajtshme që u përket atyre komunitetet. Lehtësirat më të plota për transport do të sigurohen nga autoritetet e të dy vendeve, me rekomandimin e Komisionit të Përzier të parashikuar në nenin 11. Emigrantët që mund të mos jenë në gjendje të marrin të gjithë ose një pjesë të pasurisë së tyre të luajtshme mund ta lënë atë pas. Në këtë rast, organeve vendore do t’u kërkohet të hartojnë, duke i dhënë mundësinë emigrantit në fjalë, të bëjnë një inventar dhe vlerësim të pasurisë së lënë prej tij. Procès-verbaux që përmban inventarin dhe vlerësimin e pasurisë së luajtshme të lënë nga emigranti do të hartohet në katër kopje, njëra prej të cilave mbahet nga autoritetet vendore, e dyta i transmetohet Komisionit të Përzier të parashikuar në nenin 11 për t’i shërbyer. si bazë për likuidimin e parashikuar nga neni 9, i treti i dorëzohet qeverisë së vendit ku shkon emigranti dhe i katërti emigrantit. vetë.

Neni 9

Pasuritë e paluajtshme, qofshin ato rurale apo urbane, që u përkasin emigrantëve ose komuniteteve të përmendura në nenin 8, dhe pasuria e luajtshme e lënë nga këta emigrantë ose komunitete, likuidohen në përputhje me dispozitat e mëposhtme nga Komisioni i Përzier i parashikuar në nenin 11. Prona e vendosur në rrethet në të cilat zbatohet shkëmbimi i detyrueshëm dhe që u përket institucioneve fetare ose dashamirës të komuniteteve të vendosura në një rreth në të cilin. shkëmbimi nuk zbatohet, gjithashtu do të likuidohet në të njëjtat kushte.

Neni 10

Pasuritë e luajtshme dhe të paluajtshme që u përkasin personave që janë larguar tashmë nga territori i Palëve të Larta Kontraktuese dhe konsiderohen, në përputhje me nenin 3 të kësaj Konvente, si të përfshira në shkëmbimin e popullsisë, do të likuidohen në përputhje me nenin 9. Ky likuidim do të bëhet pavarësisht nga të gjitha masat e çfarëdo lloji, të cilat sipas ligjeve të miratuara dhe rregulloreve të çdo lloji të bëra në Greqi dhe në Turqi që nga data 18 tetor. 1912, ose në ndonjë mënyrë tjetër, kanë rezultuar në çdo kufizim të të drejtave të pronësisë mbi pronën në fjalë, si konfiskimi, shitja e detyruar, etj. Në rast se prona e përmendur në këtë nen ose në nenin 9 i është nënshtruar një mase të këtij lloji, vlera e saj caktohet nga Komisioni i parashikuar në nenin 11, sikur të mos ishin zbatuar masat në fjalë. Për sa i përket pronave të shpronësuara, Komisioni i Përzier do të ndërmarrë një vlerësim të ri të kësaj prone, nëse ajo është shpronësuar që në datën 18 tetor 1912, pasi më parë ka qenë e personave përgjegjës për shkëmbimin e popullsisë në të dy vendet dhe ndodhet në territore. për të cilat zbatohet shkëmbimi. Komisioni do të caktojë për përfitimin e pronarëve një kompensim të tillë që do të riparojë dëmin që Komisioni ka konstatuar. Shuma totale e këtij kompensimi do të bartet në kredi të këtyre pronarëve dhe në debi të Qeverisë në territorin e së cilës ndodhet prona e shpronësuar. Në rast se personat e përmendur në nenet 8 dhe 9 nuk kanë marrë të ardhura nga pasuria, gëzimin e së cilës kanë humbur në një mënyrë ose në një tjetër, atyre do t’u garantohet rikthimi i shumës së këtyre të ardhurave në bazë të rendimentin mesatar të pronës para luftës dhe në përputhje me metodat që do të përcaktojë Komisioni i Përzier. Komisioni i përzier i parashikuar në nenin 11. kur procedohet për likuidimin e pronave të vakëfeve në Greqi dhe të të drejtave dhe interesave që lidhen me to, si dhe për likuidimin e fondacioneve të ngjashme që u përkasin grekëve në Turqi, do të ndjekë parimet e përcaktuara në traktatet e mëparshme. me synimin për të mbrojtur plotësisht të drejtat dhe interesat e këtyre fondacioneve dhe të individëve të interesuar për to. Komisionit të përzier të parashikuar në nenin 11 i ngarkohet detyra për zbatimin e këtyre dispozitave.

Neni 11

Brenda një muaji nga hyrja në fuqi e kësaj Konvente do të krijohet një Komision i Përzier në Turqi ose në Greqi, i përbërë nga katër anëtarë që përfaqësojnë secilën nga Palët e Larta Kontraktuese, dhe nga kombe nga radhët e shtetasve të Fuqive që nuk kanë marrë pjesë në lufta e viteve 1914-1918. Kryesia e Komisionit do të ushtrohet me radhë nga secili prej këtyre tre anëtarëve neutralë. Komisioni i Përzier do të ketë të drejtën të ngrejë, në vendet që mund t’i duket e nevojshme, nënkomisione që punojnë sipas urdhrit të tij. Çdo Nënkomision i tillë do të përbëhet nga një anëtar turk, një anëtar grek dhe një president neutral që do të caktohet nga Komisioni i Përzier. Komisioni i përzier do të vendosë për kompetencat që do t’i delegohen Nënkomisionit.

Neni 12

Detyrat e Komisionit të Përzier do të jenë të mbikëqyrë dhe lehtësojë emigracionin e parashikuar në këtë Konventë dhe të kryejë likuidimin e pasurisë së luajtshme dhe të paluajtshme për të cilën parashikohet në nenet 9 dhe 10. Komisioni do të zgjidhë metodat duhet ndjekur përsa i përket emigrimit dhe likuidimit të përmendur më sipër. Në një mënyrë të përgjithshme, Komisioni i Përzier do të ketë fuqi të plotë për të marrë masat e nevojshme nga zbatimi i kësaj Konvente dhe për të vendosur të gjitha çështjet për të cilat kjo Konventë mund të lindë. Vendimet e Komisionit të Përzier merren me shumicë. Të gjitha mosmarrëveshjet në lidhje me pronën, të drejtat dhe interesat që do të likuidohen do të zgjidhen përfundimisht nga Komisioni.

Neni 12

Detyrat e Komisionit të Përzier do të jenë të mbikëqyrë dhe lehtësojë emigracionin e parashikuar në këtë Konventë dhe të kryejë likuidimin e pasurisë së luajtshme dhe të paluajtshme për të cilën parashikohet në nenet 9 dhe 10. Komisioni do të zgjidhë metodat duhet ndjekur përsa i përket emigrimit dhe likuidimit të përmendur më sipër. Në një mënyrë të përgjithshme, Komisioni i Përzier do të ketë fuqi të plotë për të marrë masat e nevojshme nga zbatimi i kësaj Konvente dhe për të vendosur të gjitha çështjet për të cilat kjo Konventë mund të lindë. Vendimet e Komisionit të Përzier merren me shumicë. Të gjitha mosmarrëveshjet në lidhje me pronën, të drejtat dhe interesat që do të likuidohen do të zgjidhen përfundimisht nga Komisioni.

Neni 13

Komisioni i përzier do të ketë kompetencë të plotë për të bërë vlerësimin e pasurisë së luajtshme dhe të paluajtshme që do të likuidohet sipas kësaj Konvente, ndërsa palët e interesuara do të dëgjohen ose do të thirren siç duhet në mënyrë që ata të mund të dëgjohen.

Baza për vlerësimin e pasurisë që likuidohet do të jetë vlera e pasurisë në monedhë ari.

Neni 14

Komisioni do t’i transmetojë pronarit në fjalë një deklaratë që tregon shumën që i takon atij në lidhje me pronën nga e cila ai është poseduar, dhe kjo pronë do të mbetet në dispozicion të Qeverisë në territorin e së cilës ndodhet. Shumat totale të detyrimeve në bazë të këtyre deklaratave do të përbëjnë një borxh të qeverisë nga vendi ku bëhet likuidimi ndaj qeverisë së vendit të cilit i përket emigranti. Emigranti, në parim, ka të drejtë të marrë në vendin ku emigron, si shuma që i takojnë, pasuri me vlerë të barabartë dhe të së njëjtës natyrë me atë që ka lënë pas. Një herë në gjashtë muaj do të hartohet një llogari e shumave të detyrimeve nga qeveritë përkatëse në bazë të deklaratave të mësipërme. Me përfundimin e likuidimit, nëse shumat e parave që i takon të dyja palëve korrespondojnë, llogaritë që lidhen me të balancohen. Nëse një shumë mbetet e detyrueshme nga njëra prej qeverive në qeverinë tjetër pasi të jetë vendosur një bilanc, bilanci i debitit do të paguhet në para të gatshme. Nëse qeveritë debitore kërkon një shtyrje në kryerjen e kësaj pagese, Komisioni mund (……..) ta shtyjë këtë, me kusht që shuma e detyrimit të paguhet në tre anuitete më së shumti. Komisioni cakton interesin që duhet paguar gjatë periudhës së shtyrjes.

Nëse shuma për t’u paguar është mjaft e madhe dhe kërkon shtyrje më të gjatë, qeveria debitori do të paguajë me para në dorë një shumë që do të caktohet nga Komisioni i Përzier, deri në një maksimum prej 20 për qind. nga shuma totale e detyrimit dhe do të lëshojë në lidhje me bilancin e çertifikatave të huasë që kanë interesa të tilla që mund të caktojë Komisioni i Përzier, për t’u shlyer maksimumi brenda 20 viteve. Qeveria debitore do t’i caktojë në shërbim të këtyre huave pengje të miratuara nga Komisioni, të cilat do të administrohen dhe nga të cilat të ardhurat do të arkëtohen nga Komisioni Ndërkombëtar në Greqi dhe nga Këshilli i Borxhit Publik në Konstandinopojë. Në mungesë të marrëveshjes në lidhje me këto premtime, ato do të zgjidhen nga Këshilli i Lidhjes së Kombeve.

Neni 15

Me qëllim lehtësimin e emigrimit, fondet do t’i dërgohen Komisionit të Përzier nga Shtetet e interesuara, sipas kushteve të përcaktuara nga Komisioni në fjalë.

Neni 16

Qeveria turke dhe ajo greke do të arrijnë një marrëveshje me Komisionin e Përzier të parashikuar në nenin 11 në lidhje me të gjitha çështjet në lidhje me njoftimin që duhet t’u bëhet personave që do të largohen nga territori i Turqisë dhe Greqisë sipas kësaj Konvente, dhe në lidhje me portet në të cilat këta persona duhet të shkojnë për të transportuar në vendin e destinacionit të tyre. Palët e Larta Kontraktuese angazhohen reciprokisht se nuk do të ushtrohet asnjë presion i drejtpërdrejtë ose i tërthortë mbi popullatat që do të shkëmbehen me qëllim që të largohen nga shtëpitë e tyre ose të braktisin pronën e tyre përpara datës së caktuar për nisjen e tyre. Gjithashtu, ata marrin përsipër t’u vendosin emigrantëve që janë larguar ose që do të largohen nga vendi, asnjë taksë apo detyrim të veçantë. Asnjë pengesë nuk do të vendoset në rrugën e banorëve të rretheve të përjashtuar nga shkëmbimi sipas nenit 2, duke ushtruar lirisht të drejtën e tyre për të qëndruar ose për t’u kthyer në ato rrethe dhe për të gëzuar plotësisht liritë dhe të drejtat e tyre pronësore në Turqi dhe në Greqi. . Kjo dispozitë nuk do të përdoret si motiv për të parandaluar tjetërsimin e lirë të pronave që u përkasin banorëve të këtyre rajoneve të përjashtuara nga shkëmbimi, apo largimin vullnetar të atyre banorëve që dëshirojnë të largohen nga Turqia ose Greqia.

Neni 17

Shpenzimet e shkaktuara nga mbajtja dhe puna e Komisionit të Përzier dhe të organizatave të varura prej tij do të përballohen nga qeveritë e interesuara në përmasa që do të caktohen nga Komisioni.

Neni 18

Palët e Larta Kontraktuese marrin përsipër të paraqesin në ligjet e tyre përkatëse modifikime të tilla që mund të jenë të nevojshme për të garantuar zbatimin e kësaj Konvente.

Neni 19

Kjo Konventë do të ketë të njëjtën fuqi dhe efekt si ndërmjet Palëve të Larta Kontraktuese sikur të ishte pjesë e Traktatit të Paqes që do të lidhej me Turqinë. Ai do të hyjë në fuqi menjëherë pas ratifikimit të Turqisë në fjalë nga dy Palët e Larta Kontraktuese. Në besim të kësaj, Fuqiplotë të nënshkruar, kompetencat e plota përkatëse të të cilëve janë gjetur në gjendje të mirë dhe të duhur, kanë nënshkruar këtë Konventë.

Bërë në Lozanë, më 30 janar 1923, në tre kopje, njëra prej të cilave do t’i transmetohet Qeverisë Greke, një Qeverisë së Asamblesë së Madhe Kombëtare të Turqisë dhe e treta do të depozitohet në arkivat e Qeverisë së Republikën Franceze, e cila do t’u dorëzojë kopje të vërtetuara Fuqive të tjera nënshkruese të Traktatit të Paqes me Turqinë.

(L.S.) E.K.Veniselos

(L.S.) D.Caclamanos

(L.S.) Ismet

(L.S.) Dr.Ryza Nour

(L.S.) Hassan

Më 24 korrik 1923 u nënshkrua Traktati i Lozanës – Top24

Protokolli

Fuqiplotë turq që nënshkruan, të autorizuar rregullisht për këtë qëllim, të deklarojnë se, pa pritur hyrjen në fuqi të Konventës me Greqinë në datën e duhur, në lidhje me shkëmbimin e popullsisë greke dhe turke, dhe si përjashtim nga neni 1 i kësaj Konvente, qeveria turke , me nënshkrimin e Traktatit të Paqes, do të lirojë njerëzit e aftë për punë të përmendur në nenin 4 të Konventës në fjalë dhe do të parashikojë largimin e tyre.

Bërë në Lozanë, më 30 janar 1923.

Takim koordinues mes KQZ-së, Policisë së Kosovës, Prokurorisë së Shtetit, PZAP-it dhe KGjK-së për zgjedhjet e 9 shkurtit

0

Prishtinë, 29 janar 2025 – Sot në Komisionin Qendror të Zgjedhjeve u mbajt takimi në mes të drejtuesve dhe pëfaqësuesve të insitucioneve të ndryshme për të diskutuar për përgatitjet, bashkëpunimin dhe bashkërenditjen e aktiviteve për Zgjedhjet për Kuvendin e Republikës së Kosovës, të cilat do të mbahen më 9 shkurt 2025.

Në këtë takim, përveç kryesuesit të KQZ-së, Kreshnik Radoniqi, morën pjesë Koordinatorja Nacionale për Zgjedhje në Prokurorinë e Shtetit, Laura Pula, Drejtori i Përgjithshëm i Policisë së Kosovës, Gazmend Hoxha, anëtari i Këshillit Gjyqësor të Kosovës, Artan Abazi dhe Koordinatorja nga ky institucion, Fatime Dërmaku dhe kryesuesi i Panelit Zgjedhor për Ankesa dhe Parashtresa, Zenel Leku.

Në këtë takim, kryesuesi i KQZ-së, Radoniqi tha se bashkëpunimi ndërinstitucional është thelbësor në krijimin e kushteve që procesi zgjedhor të zhvillohet sipas Kushtetutës dhe ligeve në fuqi të Republikës së Kosovës.

Drejtues dhe përfaqësuesit e institucioneve treguan për planet e tyre lidhur me angazhimin në ditën e zgjedhjeve në kuadër të kompetencave kushtetuese dhe ligjore, në mënyrë që të garantohet mbarëvajtja e porcesit zgjedhor.

Cili është dallimi mes Hashim Thaçit dhe Ramush Haradinajt ?

2
Historia e Kosovës nuk është thjesht një varg ngjarjesh, por një arenë ku dallimi midis heroit dhe tradhtarit përcaktohet nga gjaku i derdhur dhe nga vendimet që vulosin fatin e një populli.
Në këtë histori, Hashim Thaçi dhe Ramush Haradinaj nuk janë thjesht dy emra në politikë – ata përfaqësojnë dy drejtime dhe ide të kundërta, të bashkuara nga etja e pangopur për pushtet dhe për pasurim të paimagjinueshëm.
Në pamje të parë, dy figura të papajtueshme: njëri mishërim i dinakërisë politike, tjetri simbol i guximit të palëkundur, ajo që i bashkoi ishte lakmia e pashuar për ta bërë të tyren gjithçka që u pëlqente syve dhe shpirtit të tyre.
Lufta: Nga hoteli “Rogner” dhe nga fushat e malet e Dukagjinit
Hashim Thaçi, i shitur si “udhëheqësi politik” i UÇK-së, nuk e nuhati asnjëherë erën e barutit, përveçse kur pinte kafen e tij të shtrenjtë në hotelin “Rogner” në Tiranë, duke luftuar nëpër fushëbeteja me armën e quajtur PlayStation, ndërsa të tjerët derdhnin gjakun në fushëbetejë. Për të, lufta ishte një skenë për poza fotografike dhe për të siguruar një karrige në tryezën diplomatike – një njeri që kishte frikë nga plumbat, por jo nga intrigat.
Nga ana tjetër, Ramush Haradinaj nuk kishte luksin e hoteleve dhe makinave diplomatike që e çonin nga një takim në tjetrin. Ai kishte vetëm pushkën, besnikërinë ndaj shokëve dhe një betim të palëkundur për lirinë. Nuk kishte kohë për kalkulime politike, sepse çdo çast i tij i lirë ishte një përballje tjetër me armikun – barbarin, gjenocidistin, përdhunuesin dhe plaçkitësin. Ai historinë nuk e shkroi me deklarata, por me plagët në trup dhe varret e vëllezërve të tij.
Paslufta: Shteti si plaçkë apo si sfidë?
Thaçi nuk e pa shtetin si një amanet të shenjtë të dëshmorëve, por si një biznes privat. Atij nuk i interesonte forcimi i institucioneve, sepse ai vetë ishte institucioni. Vendimet e tij nuk bazoheshin në interesin kombëtar, por në ambiciet dhe interesat e klanit të tij, të uritur për pushtet dhe pasuri. Ai nuk pati asnjë problem të nënshkruante marrëveshje që rrezikonin sovranitetin e Kosovës, sepse për të Kosova nuk ishte atdhe, por territor për tregti.
Në ana tjetër, Haradinaj jo vetëm që nuk ishte pjesë e veprimeve që dëmtonin shtetin, por ai vetë u bë viktimë e lojërave të errëta politike që synonin eliminimin e atyre që nuk pranonin diktatin e klanit mafioz. E kuptoi herët se Thaçit nuk mund t’i besohej, ndaj vendosi të bashkëpunonte me Ibrahim Rugovën, duke u distancuar nga pazaret e ndyra të klanit “Pronto”.
Tradhtia si strategji: Nga Rambujeja te Asociacioni i Komunave me Shumicë Serbe
Thaçi kishte një talent të veçantë për të shitur tradhtinë si diplomaci. Kur nënshkroi në Rambuje, nuk e bëri ketë sepse ishte parashikues i mirë si Baba Vanga apo strateg i madh si Winston Churchill, por sepse për fat të mirë nuk e pati guximin ta kundërshtonte Perëndimin. Kosova nuk u shpëtua nga Thaçi, por nga Millosheviqi, i cili refuzoi marrëveshjen. Kjo është e vërteta e thjeshtë të cilèn propaganda e tij gjithmonë përpiqet ta fshehë.
Pas kthimit nga Rambujea, Thaçi nuk ndali me kompromiset e dhimbshme. Nga një lider i vetëshpallur u kthye në një negociator jashtëzakonsht të suksesshëm në lëshime ndaj Serbisë.
Nënshkrimi i tij për krijimin e Asociacionit të Komunave me Shumicë Serbe është një tjetër dëshmi se ai ishte i gatshëm ta shpërbënte shtetin për të ruajtur pushtetin e tij. Ishte një lëshim i panevojshëm, sepse Kosova tashmë ishte njohur nga mbi 110 shtete.
Ndërsa Thaçi luante bixhoz me fatin e Kosovës, Haradinaj, Kurti dhe Limaj ishin në sheshe, në parlament dhe në të gjitha frontet kundër këtyre tradhtive. Ata e kuptuan se negociatat me Serbinë nuk duhet të prekin kufijtë dhe integritetin territorial të Kosovës.
Gjykata Speciale: Nga frikacaku tek luftëtari
Kur Dick Marty lansoi shpifjen monstruoze për trafik organesh, Thaçi e bëri atë që dinte më së miri:
Ai premtoi një padi ndërkombëtare dhe më pas u fsheh si Struci.
Në vend që të luftonte për ta hedhur poshtë këtë akuzë, ai pranoi krijimin e Gjykatës Speciale, e cila kishte për qëllim ta paraqiste UÇK-në si organizatë kriminale.
Pse e bëri këtë?
Sepse kishte frikë. Sepse këshilltarët udbashë si Baton Haxhiu dhe Edi Rama i thanë se do të shpëtonte nëse do t’i tradhtonte shokët. Dhe si çdo frikacak që shet të vetët për të shpëtuar veten, nuk hezitoi ta bënte këtë.
Në anën tjetër, Haradinaj nuk pati këtë problem. Nuk pati frikë të përballej me drejtësinë ndërkombëtare. Dy herë shkoi në Hagë dhe të dyja herët doli i pafajshëm. Nuk i duhej një pazar me drejtësinë, sepse e dinte që nuk kishte kryer asnjë krim. Ky është dallimi midis një burri të vërtetë dhe një shërbëtori frikacak.
Epilogu: Trashëgimia e tradhtarit dhe trashëgimia e luftëtarit
Sot, Kosova ndodhet në një udhëkryq. Trashëgimia e Thaçit është një Kosovë me institucione të dobëta, drejtësi të kapur, ekonomi të shkatërruar dhe reputacion të dëmtuar ndërkombëtarisht. Ai është simboli i një klase politike që shtetin e pa si mjet për pasurimin personal.
Nga ana tjetër, Haradinaj mbetet një figurë kontradiktore, me disa vendime të gabuara politike, por pa njollën e tradhtisë. Nuk mund të krahasohet me Thaçin, sepse njëri shiti shokët për lirinë e tij, ndërsa tjetri humbi vëllezërit për lirinë e Kosovës.
Dallimi midis tyre është si dallimi midis një udhëheqësi të rremë dhe një luftëtari të vërtetë. Dhe historia, herët a vonë, gjithmonë ndan grurin nga egjra.
Tek ne ekziston thënia e urtë “kojta e korit burrin”. Dhe kojtes më së shumti ia ka parë sherrin Ramush Haradinaj, sepse Hashim Thaçi kurrë nuk ishte burrë.