Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani, ka pritur sot në takime të ndara ambasadorin e Shteteve të Bashkuara, Jeffrey Hovenier, ambasadorin e Gjermanisë, Jorn Rohde, si dhe ambasadorin e Mbretërisë së Bashkuar, Jonathan Hargreaves.
Në këto takime është diskutuar anëtarësimi i Kosovës në Këshillin e Evropës dhe koordinimi për zhbllokimin e procesit të anëtarësimit të Kosovës në këtë organizatë.
Lidhur me këtë proces, Presidentja sot gjatë ditës ka biseduar edhe me ambasadorë të shteteve tjera aleate.
Aurel Dasareti, ekspert i shkencave psikologjike-ushtarake, SHBA
Ukraina bëri një gabim të madh kur ia dorëzoi armët e saj bërthamore Rusisë, e cila ashtu si Serbia (të cilës i beson shumë Kurti naiv që me trimëri mund të nënshkruaj gjithçka që i ofrojnë miqtë e Serbisë) janë djallëzor, të pabesë.
PABESË: Që nuk e mban fjalën e dhënë, që nuk duhet t’i zihet besë; që nuk i qëndron besnik dikujt, që nuk ka besë, që tradhton; kund. besnik. Njeri i pabesë. Armiku është i pabesë. Doli i pabesë.
Memorandumi i Budapestit
Memorandumi i Budapestit është një marrëveshje e vitit 1994 në të cilën Rusia, Britania e Madhe dhe Shtetet e Bashkuara marrin përsipër të respektojnë pavarësinë, sovranitetin dhe kufijtë ekzistues të Ukrainës. Marrëveshja u përfundua si pjesë e Traktatit të Mospërhapjes Bërthamore dhe kushti ishte që Ukraina të hiqte qafe të gjitha armët e saj bërthamore.
Marrëveshja është nënshkruar nga presidenti i Ukrainës, Leonid Kuchma, presidenti i Rusisë, Boris Jelcin, kryeministri i Britanisë së Madhe, John Major dhe presidenti i Shteteve të Bashkuara, Bill Clinton.
Detyrimet
Sipas marrëveshjes, palët marrin përsipër të respektojnë pavarësinë, sovranitetin dhe kufijtë ekzistues të Ukrainës. Ata duhet të përmbahen nga kërcënimi ose përdorimi i forcës së armatosur kundër integritetit territorial ose pavarësisë politike të Ukrainës (sipas ndalimit të forcës) dhe të përmbahen nga përdorimi i mjeteve ekonomike të presionit për të çuar përpara interesat e tyre në një mënyrë që minon sovranitetin e Ukrainës.
Më tej, shtetet marrin përsipër t’i kërkojnë Këshillit të Sigurimit të OKB-së që të marrë menjëherë masat e nevojshme për të mbështetur Ukrainën nëse vendi i nënshtrohet sulmeve ose kërcënimeve për sulme që përfshijnë përdorimin e armëve bërthamore. Ata nuk do të përdorin armë bërthamore kundër Ukrainës, përveç nëse Ukraina, në bashkëpunim me një vend që posedon armë bërthamore, i sulmon ato, territoret e tyre, forcat e tyre të armatosura ose aleatët e tyre.
Nëse krijohet një situatë që i aktualizon këto detyrime, shtetet duhet të konsultohen me njëri-tjetrin.
Zbatimi dhe pasojat
Kokat bërthamore të Ukrainës u transferuan në Rusi për shkatërrim, një proces që u përfundua më 1 korrik 1996. Në vitet në vijim, Ukraina gjithashtu hoqi qafe aeroplanët bombardues dhe kapanonet e raketave që ishin menduar për përdorim me armë bërthamore. Si kompensim, Ukraina mori karburant bërthamor për termocentralet e saj civile bërthamore dhe mbështetjen financiare.
Marrëveshja fitoi rëndësi të përtërirë që nga viti 2014 në lidhje me aneksimin nga Rusia të gadishullit të Krimesë gjatë krizës në Ukrainë. Në lidhje me krizën, presidenti i atëhershëm amerikan Barack Obama kritikoi Rusinë për mosrespektimin e marrëveshjes. Një përpjekje e Ukrainës për të mbledhur të ashtuquajturin Grupi i Budapestit në Paris më 5 mars 2014 për të diskutuar krizën e vazhdueshme në gadishullin e Krimesë ngeci sepse Rusia nuk u mblodh. Përpjekjet e mëvonshme për të mbledhur shtetet nënshkruese për konsultime gjithashtu kanë dështuar.
Pas pushtimit rus të Ukrainës më 24 shkurt 2022, presidenti ukrainas Volodymyr Zelenskyy ka deklaruar se një marrëveshje e mundshme e ardhshme ndërkombëtare e sigurisë për vendin duhet të përmbajë dispozita shumë më specifike sesa Memorandumi i Budapestit për kushtet e ndihmës ushtarake në rast të agresionit të mëtejshëm rus.
Arti prekë majat e thjeshtësisë, të pahulumtueshmes, të ndjenjave që pushojnë brenda vetes, lartësisë, të veçantës, dehjes Dionisiane. Të vendosë përballë pasqyrës të kuptuarit thellësinë e pa kënduar. Artisti me veten duke e ndarë veten si objekt e artin si subjekt. Subjektet i ngritë mbi metamorfozën e simbolikës brenda në rrënjët e artit. “Kënga për Kadinjacen”, një vepër 1.8 metra e gjatë e artistit Gjelosh Gjokaj, më duket si Guernika e Pikasosë, kjo vepër u përfundua në vitin 1981. Ka një hapësirë epike të ndërthurur me simbolikë, drejt shtigjeve filozofike sepse vet filozofia u jep peshë arteve dhe figurave. A është e koduar vepra? Çdo detaj i saj fshihet pas një kronologjie lufte, terrori. Aty nuk ka shumë ngjyra mund t’i vëresh tri, katër ose pesë, madhështia e mjeshtrirsë së artistit Gjokaj është pikërisht te subjekti, forma, kompozicioni, psikologjia e kokave të rreshtuara në një vertikale, duke filluar nga pema, pastaj poshtë saj koka me helmeta, janë ushtarë të shpërqëndruar, gojë të hapur, mimika agresive.
Helmeta të shtrira nëpër tokë dhe një korb shihet teksa është përkulur mbi një helmetë ndoshta për të pirë ujë. Pastaj portrete njerzish duken si figura të përsëritura, grimasa të heshtura dhe prapa syve mund të vëresh ca njolla dhembshurie ose një fazë të stërlodhur e të kaluar në konsumim. Fytyrat e tyre janë më ngjyrë hiri, ngjyrë tymi nga oxhaku, ca me të kuqe të lehtë, simbol i gjakut, poashtu edhe fletat janë të verdha, të kuqe, të jeshile dhe hiri. Janë gjethe që nuk i krijon natyra në asnjë situatë e as raport jetësor real, por kombinim i shpitërores, përtejmes metafizike, ngjashmëritë me atë se çka nisë në maje të pikturës e deri ku vazhdon ky vargan portretesh anfaz. Në prapavijë të pikturës është ngjyra blu, si simbol i lumenjëve aty ndonëse ku piktori edhe ka kaluar një jetë. Herë duken si portrete monumentale antike, e herë si figura ilire. Mund t’i shkoqitesh nga telajo e t’i ekspozosh si skulptura në hapësirë. Kjo pikturë rri e vendosur në një pozicion të prirtë me që krijohet një lojë dhe ndjenjë gjatë vështrimit optik. Kjo vepër sikur prek fëmijërinë e artistit, skena duket reale, por edhe ireale. Ata ushtar sipër sikur burojnë nga imazhi dhe neuronet e artistit.
Pikturat dhe grafikat e artistit Gjokaj nuk kanë kolorit të tepruar, ato sikur reduktohen nga ky kolorit. Në të gjitha pikturat dhe grafikat vëren tre deri në katër ngjyra të cilat estetikisht duken bukur, plot shpirt, të magjepsin, krijojnë atë zbrazëtinë e një shpirti të tejmbushur. Nga soditja disa minutëshe përballë këtij arti, vet mund të sajosh ngjyrë, mund të vëresh hije dhe dritë, pastaj figurat lëvizin, të shikojnë sikur duan të të pëshpëritin diçka, ose kërkojnë të ju bashkohesh gjallërisë, monotonisë, dhimbjes, vuajtjes, metafizikës, fantastikës, përtej formave çudake reale, një misteri që absurdi i Albert Camus-it mund ta analizoj.
Vet kokat e tyre, kontaktet me botën, bimësinë, universin, tregojnë shkencë mendore artistike. Bluja dhe ajo hiri të dy këto ngjyra dominojnë në veprat etij. Bluja ngjyrë e lumit, kurse hiri ngjanë me tymin. Sikur artisti i ka përjetuar dhe ka krijuar një hipotezë kohore për këto. Kjo lumnajë të nxitë të rrëshqasësh pa dorëza brenda një uni të pastër. “Sofra” e vitit 1978, pjesë e koleksionit të GKK-së. Disa prej pikturave të ekspozuara janë: “Djali me
qengj” në vitin 1983, “Klithja e Van Gokut” në vitin 1989, “Toleranca” në vitin 1989, “Kompozim” në vitin 1992, “Koka” dhe “Adami”…
Te grafikat kemi një ndjenjë të kulluar nuancash dhe suptilitet vijash që renditen në një kompozcioin estetik dhe sendërtim teknik të veprave. Poashtu portretet njerëzore zënë pozicione nëpër këto hapësira. Janë të ngarkuara në aspektin psikologjik duke e prekë në thellësi temën, dhe duke analizuar se çfarë ndodh brenda saj. Shihet dukshëm pasoja nga përvoja e luftës që ka kaluar artisti.
Pasi shkon në Itali më 1968, artisti në artin e tij hap shtigje të reja ideoestike dhe filizofike, pra krijion një pikëpamje më ndryshe për të menduarti dhe vepruarit për jetën. Pasi veprat e tij u krijuan në Itali vërehet një ndkim dhe ngjashmëri me realen e Guerreschit, Cremonit e Mulas si dhe me metafizikën e Carlo Carës dhe Giorgia De Chiricos. Arti i tij prapë veshet me një petk individual duke krijuar kombinatorikë specifike të këtyre elementeve dhe materialeve. Arti i tij ndryshon me veçimin e burimorës si shkak dhe pasojë e të jetuarit në Ballkan, dhe nuk thuhet kot se artisti varet dhe kufizohet nga vendi se ku jeton. Nëse i analizojmë më në thellësi portretet në formë maskash, prekën nga surrealizmi-metafizik, dhe ato janë krijuar me mjeshtri dhe origjinalitet dhe njeriu këtu na duket dukshëm i robotizuar sikur artisti pozicionohet në vendin e parashikuesit. Misioni i artit ka këtë qëllim, qëllimin profetik ndaj njeriut, urbanizmit dhe bimësisë. Potretet duken si mitologjike, por ndërmjet realës, imagjinarës, kokave metalike e njeriut në hapësira metafizike.
Ekspozita titullohet ”Rrugëtimi modernist i Gjelosh Gjokaj” me kurator Shkëlzen Maliqin. Në ekspozitë ngërthejnë 50 vjet veprimtari. E organizuar për nderim të 90-vjetorit të lindjes së mjeshtrit Gjokaj, e njëjta ekspozitë ishte edhe një e tillë në Tiranë, në prill të vitit të kaluar.
Gjelosh Gjokaj u lind më 25 korrik 1933 në fshatin Milesh afër Tuzit, zona e Malësisë së Madhe në Mal të Zi. Rrjedh nga një familje e njohur shqiptare. Pikturën e mëson te profesorët Stojan Çeliq, Lubica Sokiq, Zoran Petroviq, Miladen Srinoviq më 1963. Punon si profesor më 1964/1969 në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë. Magjistron në vitin 1966 në Akademinë e Arteve Pamore (ALU) në Beograd, kursi special për grafikë.
Popuj që njohin demokracinë, qytetarinë, rolin e ndërtimit dhe forcimit të shtetit, patriotizmin e frytshëm, përgjegjësinë e ndershme dhe korrekte, gatishmërinë për dhënie të llogarisë, kulturën e diskutimit, definicionin e saktë të etikës dhe moralit dhe rëndësinë e analizës dhe diagnozës së saktë po aq sa lopët artin e ndërtimit të anijeve, i lejojnë përfaqësuesit e tyre në nivelet më të larta institucionale rajonale dhe kombëtare të politikës ta kthejnë shtetin në një magaricë që pjellë dukat për gratë, fëmijët, anëtarët e familjes, të afërmit dhe miqtë e tyre.
Megjithatë, politika nuk duhet të kthehet në një makinë për shtypjen e parave për zyrtarët e të gjitha niveleve partiake, rajonale dhe shtetërore të politikës, por duhet të funksionojë si një art i punës ekipore efektive që mbron interesat e popullit dhe shtetit me sa më shumë dije, ndershmëri dhe ndërgjegje të pastër.
Shumica e politikanëve shqiptarë dhe ballkanas janë aq gënjeshtarë, mashtrues dhe shfrytëzues të paturpshëm, saqë e deklarojnë veten si shërbëtorë të popullit, por me veprat e tyre të liga bëjnë gjithçka për ta kthyer shumicën e qytetarëve në shërbëtorë të tyre.
Nga ana tjetër, shumica e gazetarëve dhe analistëve tanë jo vetëm që nuk e njohin punën nga e cila fitojnë mirë, por janë adoleshentë dhe tifozë emocionalë të partive politike, sepse krijojnë një marrëdhënie emocionale me to si tifozët e futbollit me skuadrat e tyre të preferuara.
Pse?
Sepse ata dirigjohen nga një tru që u ka rrëshqitur nga koka në dy domatet e kastravecit, kështu që sa herë që i shoh m’i kujtojnë lojtarët e kombëtares së Kurdistanit në futboll.
Shumë prej jush mund ta pyesni veten pse po flas për lojtarët e ekipit kombëtar të Kurdistanit, i cili nuk është shtet?
Sepse njerëzit e papërgjegjshëm në politikën, kulturën, religjionet dhe mediat tona, me injorancën e tyre po e rrezikojnë shtetësinë e Kosovës.
Pra, e kam fjalën për një konglomerat injorantësh me emocione adoleshente dhe interesa egoiste që po luajnë me fatin e popullit sepse e kuptuan se në radhët e tij ka shumë dele që mund t’i mashtrojnë në mënyrat më banale të mundshme, kurdo dhe sido që të duan.
Pyes veten edhe se sa do të bjerë cilësia e analizës së analistëve tanë injorantë, diskutimet e të cilëve nuk kanë as nivelin e pjekurisë së fëmijëve parashkollorë?
Fitografisht, nivelin e tyre të analizës në krahasim me analistët ballkanikë dhe evropianë unë e shoh si nivelin e ofertës së dyqaneve shqiptare në kohën e Enver Hoxhës krahasuar me nivelin e ofertës së dyqaneve të sotme në të gjithë Ballkanin dhe Evropën.
Si e kuptoj unë analizën?
Si proces identifikimi, përcaktimi, kuptimi dhe diagnostikimi të shkaqeve që krijojnë një moment të ri ose një situatë të re në jetën e qenieve të gjalla dhe në natyrën që i rrethon.
Analiza kryhet duke përdorur njohuri gjuhësore, shkencore, kulturore, psikologjike, sociologjike, pedagogjike, filozofike, letrare, artistike, sportive, politike, ekonomike, financiare, historike, gjeografike, sociale etj.. që japin argumente pro dhe kundër dhe që në fund të fundit na japin një diagnozë të saktë.
Objektiv i analizës mund të jenë njerëzit, bimët, kafshët, situatat, dukuritë, lëvizjet, librat, marrëzitë, sëmundjet, perversitetet, devijimet, krimet, tradhtitë, pakënaqësitë, sukseset,dështimet, luftërat, vuajtjet, kënaqësitë, bukuritë, orgazmat seksuale etj.
Cili është roli i debatit?
Sqarimi i saktë i dukurive, momenteve dhe situatave të reja në jetën e qenieve të gjalla nga të cilat të gjithë pjesëmarrësit dalin me njohuri të shumëfishuara.
A po ndodh kjo në debatet tona televizive?
Jo, kjo nuk po ndodh sepse analistët tanë krijojnë vazhdimisht një xhungël gjepurash rreth shkaqeve të problemeve për të fshehur fajtorët.
A i përmbahen analistët tanë kritereve të lartpërmendura profesionale, etike dhe morale të kulturës së analizës dhe debatit?
Jo, nuk i përmbahen.
Cili është atëherë kuptimi i punës së tyre?
Puna e tyre nuk ka kuptim pozitiv, por vetëm kuptim të dëmshëm.
Novi Pazar, 2023. Me 82 vjeçarin, Husein Habibović,veteran i arsimit, historian-
gjeograf,botues i Librit “Gluhavica kroz vekove” -Glluhavica nepër shekuj-,botuar në vitin 2010,360 faqe. Autori përveç historisë së fshatit, rëndësi të madhe i ka kushtuar origjinës së tij shqiptare. Ku flet për 3 vëllazërit dikur të besimit katolikë, Preka, Kuka dhe Tuta. Vetëm në Tutin, jetojnë mbi 100 familje me mbiemrin Tuta-Tutiči. Familjet e këtyre 3 vëllazërve, jetojnë në shumë vendbanime, në Sanxhak, Malë të Zi,Turqi,një fshat afër Čačak-ut, përveç asimilimit janë sllavizuar në serb ortodoks, nga Preka-Prekiči…
Në foto të fshatit të autorit, Glluhavicë, pranë një vorri të lashtë, jamë unë. Këtu ka shumë varreza, nuk di as kush, a janë Iliro-Dardane,Romake, Bizantine apo Osmame?
Ky fshat në Kohën e osmanëve është quajtur: Demirci Pazar. Në shqip, Tregu i Hekurit. Këtë emër e ka marrë sipas minierës së lashtë të Hekurit, cila është shfrytëzuar nga Duka i Dubrovnikut, cilët ua kanë paguar doganën osmanëve… Pasi është shfrytëzuar, kjo minierë nuk egziton më, krejt pak shenja ende vërehen se ka ekzistuar ndonjëherë…
Në pyetjen time shtruar Husein-it.
– A shihni mundësi për kthimin e shqiptarëve të Sanxhakut në rrënjët e moqme dhe,hapjen e shkollave shqipe në Sanxhak?
– Husein-i:Për me kenë i çartë, me një fjalë, tha:- Sumnjam (Dyshoj)
– Husein-in e falënderoj shumë për mikpritjen e ngrohtë e vëllazërore si dhe,për librin cilin ma ka dhuruar në vitin 2011.Respekt
Rron Gjinovci, ti flet dhe shkruan budallallëqe si i dehuri pranë gotës boshe.
Unë e kuptoj nevojën tënde për t’i potencuar devijimet e Islamit politik duke vënë në pah bukurinë e një xhamie të lashtë dhe të bukur.
Mirëpo, një herë hoxhë përgjithmonë hoxhë, një herë mut përgjithmonë mut.
Që në përkthim i bie
Një herë xhami, përgjithmonë Xhamahiri.
Nëse do ta theksoje bukurinë e një gruaje që magjeps me sharmin e saj intelektual dhe erotik, do të kishte më shumë kuptim, sesa që e fsheh mutin islamik nën bukurinë arkitekturore të një xhamie.
Sepse ti mund t’i derdhësh dy litra lëng çokollateje mbi një kilogram mut, për ta fshehur erën e tij të keqe dhe në këtë mënyrë për ta shpëtuar hundën tënde të shtrembër nga vuajtja.
Megjithatë, muti mbetet përgjithmonë mut.
Sepse sapo të fillosh ta hash atë çokollatë, dhëmbët e tu dhe gjuha jote, do të vijnë në kontakt me mutin.
Populli i Kosovës nuk ka nevojë as për xhami të vjetra e as për të reja, por për kopshte dhe shkolla të reja me çelësin finlandez të suksesit.
Sepse xhamitë jo vetëm nuk përmenden askund në Kuran, por ato janë shpikje e nevojës së njerëzve për ta kuptuar dhe zbrazur kolektivisht frikën e tyre para predikuesve të spekulimeve fetare, që ua fusin atyre frikën në palcë nga ndëshkimi në ferr, për t’ua shitur atyre nga një parcelë toke në Marigona Hillin e Xhenetit, ku mund t’i ndërtojnë shtëpitë e tyre dhe ta kalojnë jetën e përjetshme në to.
Ka njerëz që janë të dashuruar pas erës së mutit, djathit të mykur dhe këmbëve me erë të qelbur, por nga aroma e luleve dhe e parfumit sëmurën dhe i vjellin zorrët.
Persona të tillë lëpijnë trekëndëshin magjik vetëm gjatë ciklit menstrual ose nëse është kronikisht alergjik ndaj ujit, shamponit dhe sapunit.
Shija e tyre përshtatet si syri me vetullen me thënien:.
Një herë hoxhë gjithmonë hoxhë, një herë mut gjithmonë mut.
Ndërsa nuk do të shkruaj për gabimet e tua drejtshkrimore, sepse do të m’i merrnin disa ditë të çmuara të jetës sime seksuale.
Tjetër element është të shkruash në greqishte por tjetër gjë eshte të flasësh në gjuhën e vëndit. Dijetarët e lashtë shkruan në gjuhën `ndërkombëtare`greqishte, por popujt nuk është e thënë të flisnin greqisht. Njëlloj si sot; shkruajmë anglisht por nuk jemi anglezë…..
Historianët greke dhe ata që konfirmojnë shkrimet e tyre, e kanë shtrembëruar Historinë që nga emrat e mbretit të Parë maqedonas.
Në gjenealogjinë e tij mitike për Maqedoninë të themeluar që në shek 8 pes, poeti na tregon për birin e Zeusit dhe princeshës fthiane Thya, të quajtur Makedon, themeluesi eponim i fisit të maqedonëve apo maqedonasve.
Sipas Hesiodit, djali tjetër i Thyas (djali tjeter – Thyas ose shqip – i dyti) ishte Magni, mbreti eponim i fisit Magnetis ?!??? ( Në fakt me fjalën MAGNI- grekët e kanë zëvëndësuar fjalën EMATHIA- E MADHE)….
Vëllai i saj Heleni (?!) konsiderohej si paraardhës i fisit të Dorëve (Dora), Eolëve (EOL-vlon-VALAVITET), Jonëve (E JONA) dhe Akeanëve (KANE QE ose KA), ndërsa motrat e saj Pandora dhe Protogenia, krijuan racën e disa fiseve të tjera të lashta.
Këto fise janë me kuptim ne gjuhen shqipe- por historianet greke i quajnë helenë…???!!!
Mbreterit e Pare. Një grup historianësh grekë shkruajnë se Mbreti i parë ishte PERDIKA (S) (I PERDITESHMI- CDO DITE); një palë tjetër thotë se mbreti i parë ishte TEMEN (OS)- (DHEMBAJTESI).
Një gojëdhënë e lashtë thotë se ishte Karanos (QE KA RENE pra, qe sapo ka ardhur), themeluesi i mbretërisë maqedonase dhe i dinastisë argeade. Karanos thuhet se ishte i biri apo pasardhës i mbretit argiv Temenos, që u largua nga Argosi për të themeluar mbretërinë e vet. Thuhet se Karanusi u konsultua me Orakullin e Delfit, i cili i tha atij të shkonte në veri drejt zonës së Emathisë.
Sipas Marsias (Marsi -EMER SHQIP) së Pelas (Pela-kali femer), Karanosi erdhi gjithashtu në Emathi me një grup të madh grekësh, duke qenë i udhëzuar nga orakulli për të kërkuar një vendbanim në Maqedoni. Ai zaptoi qytetin e Edesës kur banorët ndaluan për shkak të një shiu të fortë dhe një mjegulle të dendur. Ai i dha qytetit të Edesës emrin Aigai (Egjeu), dhe popullit të tij emrin Argeadë në përkujtim të këtij përkushtimi.
Thrasilibi , Tukididi, (Herodoti- ka te dhena kontradiktore i quanteme prejardhje doriane), Demosteni, megjithsese helene -shkruanin se maqedonasit ishin barbare
Gramatikani Athinaias, për shembull, etiketonte thesalianët, beotianët dhe elianët si barbarë, pavarësisht se e dinte mirë që thesalianët dhe beotianët flisnin një dialekt eolik grek, ndërsa eleanët (nga Elis) mikpritësit e Lojërave Olimpike, vetë flisnin një formë dorike. Po kështu një filozof jonian Prodikos, i cili jetonte në Athinë si ambasador, e quante dialektin e Pitakut të Mitilenës, një nga shtatë të diturit e Greqisë, i cili fliste vetë eolisht, barbar, për shkak të ndryshimit të Pitakut me stilin atik të të folurit. Ai nuk dinte të dallonte fjalët saktë, duke qenë nga Lesbosi, dhe duke qenë rritur me një dialekt barbar
(ëëë.google.com -Maqedonia e lashtë).
Statue of Alexander the Great in Thessaloniki, Makedonia, Greece
Konfirmime që Maqedonia nuk ka qënë kurrë greke:
Aleksandri i madh emër me grup fjalësh në shqip-A-KA; LEKS-LEXOJ; ANDR-ËNDËR- pra, që është lexuar në ëndra.
Kali i tij Bukefal (is) – buke-fali ( buke qe fal qe jep, per shkak te dhenies nga Aleksandri i madh pasuri te ndryshme ushtareve te tij duke ua dhuruar me kalin e tij).
Qyteti Pellas – Pela ne shqip.
Një variant tjetër. Vetë fjala MAQEDONIA sipas Robert D`Angely tek libri i tij `ENIGMA`, shkruan se kjo fjale eshte nje tog fjalesh shqip: MA-MBAJ; KE-QE, KAU; DHONI- DHOI-DHI-CJAP, pra vend blegtor që mban QE dhe DHI.
Duhet shtuar se ushtarët e Aleksandrit te madh ishin me origjine ilire dhe aspak greker. Kjo vertetohet nga PASHTUNET (Bastun- shkop) e Afganistanit, te cilet janë me origjine nga ish ushtaret ilire te Alksandrit te madh, pikerisht se fjalet me te cilat kane emertuar emrat dhe toponimet kuptohen fare lehte se jane shqip si: HUNDEZA, RAKAPOSH, nje lule me emrin BISHA, Disa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare)..
KDisa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare).tDisa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). e konfirmon edhe Dr. Aristidh Kola. Shkrimi për Hundëzën po e fillojmë me një pjesë të marrë nga libri i Aristidh P. Kolës, “Arvanitasit dhe prejardhja e grekërve, ku shkruhet: “Rreth 6 mijë ushtarë ilirë, pas vrasjes së Klitit nga Aleksandri i Madh, e veçuan pozicionin e tyre prej tij dhe u endën nëpër Braktane, derisa përfunduan në Kafiristanin e sotëm, midis Afganistanit dhe Pakistanit verior. Shumë zakone dhe tradita të tyre dëshmojnë prejardhjen iliro-helene të tyre; këtë e dëshmon edhe Ernesto Skura në shkrimin e tij, “Ilirët në Afganistan” në gazetën “Lidhja” të Antonio Bellushit, maj 1983.
Disa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). mesjetDisa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). Disa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). Skenderbeu shkrovi se jemi Epirote te Mqaedonise. Dhe se te krishteret orthodokse Arber&epirotDisa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). tDisa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare). Disa fëmijë kanë edhe flokë të kuq. Lart në male është një fis i madh që quhet KALASH dhe ngjashmëria e tyre me paraardhësit evropianë të lë me gojë hapur. Perënditë e Kalasheve kryesohen nga perëndia Di-Zau (Diell-Zeus). Kalashët skalisin në portat e tyre edhe një gjë që shpreh origjinën e tyre të lashtë ilire dhe lidhjen e tyre me Aleksandrin e Madh: dy brirë dhije (edhe Skënderbeu dy brirë dhije kishte në përkrenare)
Në kohën e Bizantit quheshin Maqedonas ose ilirë. Kujto Reposh Kastrioti që në Epitafin e varrit te tij u shkruajt: Reposh Kastrioti – Dux illyricum.
Pas pushtimit Osman- arber & Epirotet qe nuk u larguan, u afruan kishes bullgare te Ohrit duke ruajtur pronat dhe fenë dhe duke harruar gjuhën dhe etninë dhe u quajten maqedonas dhe jo bullgarë. Njëlloj si Arberit e Kosoves (Dardanise) i u afruan kishes serbe duke ruajtur pronat dhe fene por duke harruar etnine dhe u quajten shkie.
Pas pushtimit Osman në Konferencën e Paqes në Londër 1913, shteti grek mori Selanikun dhe Janinën me gjithë rrethinat, dhe për tu justifikuar krijoi histori te shtrembëruara dhe madje duke shtrembëruar e shpikur mitologji per Maqedoninë dhe Epirin.
Është detyrë e Historianëve albanologe dhe Etimologë që të konfirmojnë mashtrimet e historianeve grekë dhe atyre që përkrahin këto ide, madje çdo dokumentacion grek për historine duhet ta shohin me rezerva dhe të zbulojnë të vërtetat që fshihen në tekstet e lashtë të rishkruara nga greket dhe të deformuara përsa i përket fjalëve, vëndeve, toponimeve, emrave etj.
Akademiku,historiani çetniko-fashist serb Vasa Çubrilloviq, autor i dy elaborateve serbe antishqiptare, botërisht ka deklaruar se :
“Shtylla kurrizore e shqiptarëve ju thyhet vetëm përmes islamizimit !”
Historiani Dr.Shkodran Imeraj pohon të kunderten e historianit dhe akademikut serb Vasa Çubrilloviq!.
Sipas këtij historiani TEORIA SE SHQIPTARËT E KOSOVËS ME SHUMICË ISHIN KATOLIK ËSHTË TEZË SERBE!
Çfarë i konvenon Serbisë nëse shumica e popullsisë shqiptare në Kosovë do të ishte katolike.
P.S.
Dr.Shkodran Imeraj ka obligim profesional dhe kombëtar të arsyeton mendimin e tij se përse i shkon përshtati,i konvenon Serbisë që shqiptarët në Kosovë të jenë shumica katolikë!
Nëse Dr.Shkodran Imeraj nuk e arsyeton mendimin e tij,atëherë lirisht mund të themi se ky është HISTORIAN PROFAN ose
Tri vjet më parë, Dëbora fitoi konkursin për t’u bërë një nga studentet e asaj gjenerate në Akademinë e Arteve të Bukura të Prishtinës. Gëzimi ishte i madh edhepse askush nuk dyshonte në një dështim të mundshëm. Dua të them se vetëm pritej një miratim i komisionit profesional të Akademisë, duke qenë se shkathtësinë e artistes e njihnim që nga mosha e saj 16 vjeçare.
Debora Hetemika pasur imagjinatë të bujshme që në fëmijëri. Pritej vetëm konkretizimi i imagjinatës dhe në ç’mënyrë; në letërsi, në muzikë sikur e motra apo, në pikturë. Tek Dëbora mbizotëroi shkathtësia e artit pamor në pikturë. Unë e kam përcjellë Deborën në rrugën e saj të studimeve. Ajo pra, nuk është një interpretuese por, është një krijuese. Si krijuese origjinale është dukur edhe atëherë kur ka trajtuar një temë të njohur, një temë të trajtuar më parë etj.
Dëbora secilës vepër i ka dhënë vulën e vet të vijëzimit apo të ngjyrimit të temës. Vlenë të shikohet njëra nga veprat e fëmijërisë së saj, si “Vajza me vorbë” , e punuar në vaj. Një vajzë me një shikim të thellë në largësi, me një vorbë në dorë të mbajtur me një instikt fare të shkujdesur.
Kjo pikturë, mund të komentohet me dhjetëra faqe studim, në radhë të parë duke filluar nga një piktore fare e re. Tek Dëbora kam vënë re një gjë të rrallë në këtë moshë studimesh. Dëbora përveçse çdo vepre di t’i japë vulën personale në formë dhe ide, ajo është një interpretuese e rrallë e pikturave personale dhe të atyre të nivelit klasik dhe akademik.
Njohëse e shkëlqyer e historisë së artit botëror dhe komentuese e një niveli të lartë kritik dhe analitik. Unë nuk jam kritik, të them diç në mënyrë analitike të artit pamor por, unë di të them vetëm për përshtypjet e mia të një pamjeje e cila mua më lë përshtypje nga përvoja ime jetësore; më shumë nga jeta e përjetuar jashtë asaj “akademike”.
Veprat e Dëborës të cilat i kam vizituar disa herë në muret e dhomës së ndejës së familjes së saj, më lënë përshtypje të thella sa herë që i shikoj. Piktura “Baresha” , e bërë sipas përshtypjeve të saj nga kënga e njohur e profesor Rexho Mulliqit dhe e kënduar papërsëritshëm nga primadona e Këngës Kosovare, e paharruara Nexhmie Pagarusha. “Vallëzimi”, “Valbona”, etj.
Secila vepër tenton të komunikojë diç tek shikuesi, qoftë një shqetësim, revoltë, kujtim apo çfarëdolloj emocioni apo porosie tjetër.
Veprat e Dëborës, zakonisht janë piktura me teknika të kombinuara si, ngjyra akrilik, pastel, apo edhe me thëngjill, ujë etj. Këto piktura që po shfaqim, së bashku me autoportretin, janë vepra të bëra në akrilik e pëlhurë.
Dëbora, të cilën pa asnjë hezitim mund ta quaj MAESTRO, pikturën nuk e ka zanat apo instikt.
Piktura për Deborën është mision, estetikë, porosi, mendim etj.
