Nga: Pouia Tajali
Abstrakt
Zhvendosja e tubimit të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (MEK) nga Parisi në Romë, pas anulimit të ngjarjes së planifikuar në Francë, ofron një mundësi për të rivlerësuar politikat e sigurisë evropiane në lidhje me asambletë politikisht të ndjeshme. Megjithatë, një shqyrtim krahasues i kushteve në Paris dhe Romë zbulon se Italia, ndryshe nga Franca, nuk ka përvojë të mjaftueshme operacionale, kapacitet të krahasueshëm policor dhe një kornizë ligjore transparente për të menaxhuar rreziqet që rrjedhin nga kjo ngjarje. Duke u mbështetur në paralajmërimet e mëparshme të sigurisë, historinë e organizatës për nxitjen e tensioneve dhe pasiguritë institucionale brenda Italisë, ky artikull argumenton se mbajtja e këtij tubimi jo vetëm që përbën një kërcënim serioz për rendin publik dhe sigurinë e qytetarëve, por është gjithashtu në kundërshtim me interesat e Italisë për shkak të implikimeve diplomatike dhe të sigurisë ndërkufitare. Si rrjedhim, autoritetet italiane duhet të marrin frymëzim nga qasja parandaluese e Francës dhe të ndërmarrin veprime për të anuluar ose pezulluar ngjarjen.
Vendimi i Parisit: Një paralajmërim që nuk duhet shpërfillur
Autoritetet franceze anuluan tubimin e MEK-ut të planifikuar për 30 qershor 2026, pasi shërbimet e sigurisë paralajmëruan për një rrezik të lartë të çrregullimeve publike. Midis 12,000 dhe 15,000 pjesëmarrës nga afërsisht njëzet vende pritej të merrnin pjesë në ngjarje, raportohet me premtimin për ushqim falas dhe udhëtim drejt Parisit. Vlerësimet e inteligjencës identifikuan mundësinë e konfrontimeve të dhunshme midis mbështetësve, kundër-demonstruesve dhe policisë. Incidentet që ndodhën më pas përreth vendit të ngjarjes, të cilat u përshkallëzuan në përleshje fizike midis disa pjesëmarrësve dhe oficerëve të zbatimit të ligjit, demonstruan se shqetësimet e sigurisë së Parisit nuk ishin parashikime të ekzagjeruara, por vlerësime tërësisht operacionale dhe të bazuara në realitet. Përvoja e Francës dëshmon në mënyrë të qartë se mbajtja e ngjarjeve të tilla – qoftë edhe në një vend me një histori të gjatë të menaxhimit të demonstratave në rrugë – mund të shkallëzohet me shpejtësi jashtë kontrollit dhe të imponojë kosto të jashtëzakonshme për rendin publik. Prandaj, vendimi i Parisit nuk është thjesht një masë e izoluar, por një paralajmërim strategjik për të gjitha vendet evropiane që mund të presin ngjarje të ngjashme në të ardhmen.
Pse MEK mbetet një fokus i përhershëm i shqetësimeve të sigurisë?
Pavarësisht se u hoq nga lista e terrorizmit e Bashkimit Evropian në vitin 2009 dhe nga lista e Shteteve të Bashkuara në vitin 2012, MEK kurrë nuk i ka shuar plotësisht shqetësimet e sigurisë. Vlerësimet e sigurisë evropiane tregojnë se organizata vazhdon të posedojë karakteristika që e bëjnë atë një aktor me rrezik të lartë në arenën e tubimeve publike: një histori e gjatë e dhunës politike, një strukturë komanduese e centralizuar dhe opake, aktivitete financiare të errëta dhe sjellje agresive nga mbështetësit e saj në ngjarjet e kaluara. Raportet publike gjatë dekadës së fundit tregojnë se autoritetet e sigurisë në disa vende evropiane – duke përfshirë Francën, Gjermaninë dhe Holandën – kanë vazhduar të monitorojnë nga afër aktivitetet e saj, pavarësisht ndryshimit të statusit të saj ligjor. Ky monitorim i vazhdueshëm dëshmon vetë faktin se “heqja nga lista e terrorizmit” nuk do të thotë “të bëhesh i padëmshëm”, dhe një organizatë me një sfond të tillë mbart vazhdimisht një barrë të konsiderueshme sigurie. Si pasojë, duke organizuar këtë ngjarje, Italia do të merrte përsipër një barrë rreziku që vendet e tjera evropiane, të vetëdijshme plotësisht për përmasat e tij, kanë refuzuar ta pranojnë.
Zhvendosja nuk e zvogëlon rrezikun
Një gabim i zakonshëm në analizimin e ngjarjeve të sigurisë është supozimi se një ndryshim në vendndodhjen gjeografike ndryshon në thelb natyrën e kërcënimit. Megjithatë, një shqyrtim i faktorëve konstantë dhe variabël në këtë rast zbulon se rreziqet thelbësore mbeten kryesisht të njëjta, pavarësisht nëse ngjarja mbahet në Paris apo Romë. Pjesëmarrja ndërkombëtare që përfshin mijëra njerëz nga vende të ndryshme, koordinimi kompleks logjistik, dukshmëria e lartë mediatike dhe potenciali i konsiderueshëm për konfrontim midis mbështetësve dhe kundërshtarëve janë të gjithë faktorë që nuk zhduken me një ndryshim të kufijve gjeografikë. Ajo që ndryshon është korniza operacionale dhe kapaciteti institucional i vendit pritës, dhe pikërisht këtu Italia përballet me një sfidë serioze. Franca posedon dekada përvojë në menaxhimin e krizave rrugore dhe demonstratave në shkallë të gjerë, të pajisura me mjete të avancuara operacionale. Italia, megjithatë – veçanërisht në Romë, e cila përballet me presionet e turizmit masiv dhe infrastrukturën urbane të kufizuar – mund të mos ketë të njëjtin nivel përgatitjeje dhe kapacitet të reagimit të shpejtë. Prandaj, zhvendosja e ngjarjes në Romë jo vetëm që dështon në reduktimin e rrezikut, por, për shkak të cenueshmërisë më të madhe të mjedisit pritës, mund ta përkeqësojë atë.
Opsionet e politikave për Italinë: Cili shërben për interesin e vendit?
Bazuar në praktikën evropiane, autoritetet italiane kanë para tyre tre opsione politike: autorizim me masa të shtuara të sigurisë, autorizim me kusht dhe ndalim të plotë. Megjithatë, me një vështrim realist mbi kostot dhe pasojat e çdo opsioni, vetëm i treti – ndalimi – duket se përputhet me interesat kombëtare të Italisë.
Autorizimi me masa të shtuara të sigurisë, ndërkohë që duket ligjërisht më pak i rrezikshëm, do të impononte një barrë të rëndë operacionale mbi burimet policore dhe të sigurisë të Italisë. Vendosja e forcave në shkallë të gjerë, kufizimet e lëvizjes në qendrën historike të Romës dhe monitorimi i vazhdueshëm i inteligjencës jo vetëm që sjellin kosto të jashtëzakonshme financiare, por mund të çojnë gjithashtu në tensione të paparashikuara me turistët dhe banorët vendas. Për më tepër, edhe me të gjitha këto masa në fuqi, përvoja e Parisit ka treguar se gjasat për përleshje në rrugë dhe dëmtim të oficerëve ose civilëve mbeten të larta.
Autorizimi me kusht – që përfshin zhvendosjen në periferi ose kufizimet në kohë dhe numrin e pjesëmarrësve – ndërkohë që redukton pjesërisht rrezikun, nuk ka gjasa të pranohet nga organizatorët duke pasur parasysh natyrën e orientuar nga protestat dhe performative të organizatës. Kjo ka të ngjarë të provokojë një fushatë të gjerë mediatike kundër qeverisë italiane, e cila në vetvete përbën një sfidë serioze diplomatike dhe të opinionit publik.
Në të kundërt, ndalimi i plotë, ndërkohë që kërkon ligjërisht justifikim të fortë të bazuar në prova, duket tërësisht i justifikuar dhe i arsyeshëm duke pasur parasysh përvojën e Parisit dhe vlerësimet e pavarura të inteligjencës. Italia mund të përdorë Nenin 18 të ligjit të saj për sigurinë publike dhe të mbështetet në paralajmërimet e inteligjencës vendase dhe ndërkombëtare për të miratuar këtë vendim, duke parandaluar kështu një krizë që jo vetëm do të impononte kosto të mëdha sigurie për vendin, por do të dëmtonte edhe reputacionin e saj ndërkombëtar.
Cenueshmëria e Italisë: Një faktor përcaktues në ekuacionin e rrezikut
Korniza tredimensionale e vlerësimit të rrezikut – kapaciteti i kërcënimit, qëllimi i kërcënimit dhe cenueshmëria e pritësit – tregon se në kalimin nga Parisi në Romë, dy dimensionet e para – kapaciteti organizativ dhe qëllimi – kanë mbetur praktikisht të pandryshuara. Megjithatë, dimensioni i tretë, cenueshmëria e pritësit, është dukshëm më i lartë në Itali sesa në Francë. Kjo cenueshmëri e shtuar nuk është për shkak të paaftësisë së qenësishme, por për shkak të dallimeve në përvojën operacionale, kompleksitetit të menaxhimit urban të Romës dhe mungesës së procedurave gjyqësore transparente për trajtimin e grupeve politike të huaja. Forcat policore të Romës, ndryshe nga ato të Parisit, nuk kanë përvojë të mjaftueshme në menaxhimin e njëkohshëm të tubimeve të mëdha në prani të protestuesve të organizuar në rrugë, dhe kjo mungesë përvoje rrit gjasat për gabime ose përshkallëzim të dhunës. Për më tepër, mungesa e koordinimit të plotë midis organeve të inteligjencës dhe gjyqësorit të Italisë në lidhje me ngjarjet transnacionale mund të çojë në vendimmarrje të vonuara ose joefikase, gjë që në vetvete është një faktor që përkeqëson krizat. Thënë thjesht, Italia nuk po përballet me një kërcënim më të madh – përkundrazi, ajo përballet me një nivel më të ulët përgatitjeje, dhe kjo pabarazi vetëm sa përbën një argument bindës kundër mbajtjes së ngjarjes.
Përfundim: Është në interesin më të mirë të Italisë të mësojë nga Parisi
Zhvendosja e tubimit të MEK-ut nga Parisi në Romë nuk është një ndryshim i thjeshtë logjistik, por përkundrazi transferimi i një pakete të provuar të rreziqeve të sigurisë në një kontekst me kapacitet më të ulët menaxherial. Përvoja e hidhur e Francës – e cila, pavarësisht se posedonte kapacitete të avancuara policore dhe të inteligjencës, u detyrua të anulonte ngjarjen – tregon qartë se kostot e mbajtjes së asambleve të tilla tejkalojnë shumë përfitimet e tyre simbolike. Italia, si një shtet demokratik përgjegjës, ka detyrime të dyfishta: të mbrojë lirinë e tubimit dhe të sigurojë sigurinë publike. Megjithatë, kur inteligjenca dhe provat empirike tregojnë një rrezik të lartë të çrregullimit dhe dhunës, përparësia e patjetërsueshme duhet të jetë siguria e qytetarëve dhe ruajtja e rendit publik.
Anulimi ose pezullimi i kësaj ngjarjeje nuk është një kufizim i lirisë së shprehjes, por një ushtrim i mençur i sundimit të ligjit dhe parandalimi i një krize që mund të kishte pasoja të pariparueshme për sigurinë kombëtare, ekonominë turistike dhe pozicionin ndërkombëtar të Italisë. Autoritetet italiane duhet ta miratojnë këtë vendim me vendosmëri dhe transparencë, duke cituar vlerësimet e pavarura të inteligjencës dhe përvojën e Parisit, dhe të deklarojnë se organizimi i një ngjarjeje me këtë nivel rreziku nuk është në interes të vendit dhe qytetarëve të tij. Kjo qasje, ndërsa ruan dinjitetin e institucioneve demokratike, do t’i dërgojë një mesazh të qartë të gjitha organizatave me një histori të nxitjes së tensioneve: siguria publike është një vijë e kuqe e panegociueshme. Hulumtimet e ardhshme duhet të përqendrohen në zhvillimin e një kornize të përbashkët brenda Bashkimit Evropian që, përmes një koordinimi më të madh, parandalon transferimin e krizave të sigurisë nga një vend në tjetrin. Megjithatë, në afat të shkurtër, e vetmja rrugë racionale për Italinë është të ndjekë qasjen parandaluese të Francës dhe t’i japë përparësi sigurisë kolektive mbi çdo konsideratë simbolike apo politike.
_________
Security Risks of the July 16 MEK Gathering in Rome: Why Holding It Is Not in Italy’s Best Interest
By: Pouia Tajali
Abstract
The relocation of the Mujahedin-e Khalq (MEK) gathering from Paris to Rome, following the cancellation of its planned event in France, provides an opportunity to reassess European security policies regarding politically sensitive assemblies. However, a comparative examination of the conditions in Paris and Rome reveals that Italy, unlike France, lacks sufficient operational experience, comparable policing capacity, and a transparent legal framework to manage the risks arising from this event. Drawing on prior security warnings, the organization’s history of fomenting tension, and institutional uncertainties within Italy, this article argues that holding this gathering not only poses a serious threat to public order and citizen safety but is also contrary to Italy’s interests due to cross-border diplomatic and security implications. Consequently, Italian authorities should draw inspiration from France’s preventive approach and take action to cancel or suspend the event.
The Paris Decision: A Warning That Should Not Be Ignored
French authorities cancelled the MEK gathering scheduled for 30 June 2026 after security services warned of an elevated risk of public disorder. Between 12,000 and 15,000 participants from approximately twenty countries were expected to attend the event, reportedly with the promise of free food and travel to Paris. Intelligence assessments identified the possibility of violent confrontations between supporters, counter-demonstrators, and police. The incidents that subsequently occurred around the venue, which escalated into physical clashes between some participants and law enforcement officers, demonstrated that Paris’s security concerns were not exaggerated predictions but entirely operational and reality-based assessments. France’s experience unequivocally proves that holding such events—even in a country with a long history of managing street demonstrations—can rapidly spiral out of control and impose exorbitant costs on public order. Therefore, the Paris decision is not merely an isolated measure but a strategic warning for all European countries that may host similar events in the future.
Why Does the MEK Remain a Perpetual Focus of Security Concerns?
Despite being removed from the European Union’s terrorist list in 2009 and from the United States list in 2012, the MEK has never fully alleviated security concerns. European security assessments indicate that the organization continues to possess characteristics that make it a high-risk actor in the arena of public assemblies: a long history of political violence, a centralized and opaque command structure, obscure financial activities, and aggressive behavior by its supporters in past events. Public reports over the past decade indicate that security authorities in several European countries—including France, Germany, and the Netherlands—have continued to closely monitor its activities despite the change in its legal status. This continuous monitoring itself testifies to the fact that “delisting from the terrorist list” does not mean “becoming harmless,” and an organization with such a background consistently carries a significant security burden. Consequently, by hosting this event, Italy would be assuming a risk burden that other European countries, fully aware of its dimensions, have refused to accept.
Relocation Does Not Reduce Risk
One common fallacy in analyzing security events is the assumption that a change in geographical location inherently alters the nature of the threat. However, an examination of the constant and variable factors in this case reveals that the fundamental risks remain largely the same regardless of whether the event is held in Paris or Rome. International participation involving thousands from various countries, complex logistical coordination, high media visibility, and the significant potential for confrontation between supporters and opponents are all factors that do not disappear with a shift in geographical borders. What changes is the operational framework and institutional capacity of the host country, and this is precisely where Italy faces a serious challenge. France possesses decades of experience in managing street crises and large-scale demonstrations, equipped with advanced operational tools. Italy, however—particularly in Rome, which grapples with mass tourism pressures and limited urban infrastructure—may lack the same level of preparedness and rapid response capability. Therefore, relocating the event to Rome not only fails to reduce risk but, due to the greater vulnerability of the host environment, may even exacerbate it.
Policy Options for Italy: Which One Serves the Country’s Interest?
Based on European practice, Italian authorities have three policy options before them: authorization with enhanced security measures, conditional authorization, and outright prohibition. However, with a realistic view of the costs and consequences of each option, only the third—prohibition—appears to align with Italy’s national interests.
Authorization with enhanced security measures, while appearing legally the least risky, would impose a heavy operational burden on Italy’s police and security resources. Large-scale force deployment, movement restrictions in Rome’s historic center, and continuous intelligence monitoring not only entail exorbitant financial costs but may also lead to unforeseen tensions with tourists and local residents. Moreover, even with all these measures in place, the Paris experience has shown that the likelihood of street clashes and harm to officers or civilians remains high.
Conditional authorization—involving relocation to the suburbs or restrictions on timing and participant numbers—while partially reducing risk, is unlikely to be accepted by the organizers given the organization’s protest-oriented and performative nature. It would likely provoke a broad media campaign against the Italian government, which in itself constitutes a serious diplomatic and public-opinion challenge.
In contrast, outright prohibition, while legally requiring strong evidence-based justification, appears entirely justified and reasonable given the Paris experience and independent intelligence assessments. Italy can invoke Article 18 of its public security law and rely on domestic and international intelligence warnings to adopt this decision, thereby preventing a crisis that would not only impose enormous security costs on the country but also damage its international reputation.
Italy’s Vulnerability: A Determining Factor in the Risk Equation
The three-dimensional risk assessment framework—threat capability, threat intent, and host vulnerability—shows that in the transition from Paris to Rome, the first two dimensions—organizational capability and intent—have remained virtually unchanged. However, the third dimension, host vulnerability, is significantly higher in Italy than in France. This heightened vulnerability is not due to inherent incapacity but rather to differences in operational experience, the complexities of Rome’s urban management, and the absence of transparent judicial procedures for dealing with foreign political groups. Rome’s police force, unlike that of Paris, lacks sufficient experience in simultaneously managing large gatherings in the presence of organized street protesters, and this lack of experience increases the likelihood of missteps or an escalation of violence. Furthermore, the lack of full coordination between Italy’s intelligence and judicial bodies regarding transnational events can lead to delayed or inefficient decision-making, which itself is a factor that exacerbates crises. Put simply, Italy is not confronting a greater threat—rather, it faces a lower level of preparedness, and this disparity alone constitutes a compelling argument against holding the event.
Conclusion: It Is in Italy’s Best Interest to Learn from Paris
The transfer of the MEK gathering from Paris to Rome is not a simple logistical change but rather the transfer of a proven package of security risks to a context with lower managerial capacity. France’s bitter experience—which, despite possessing advanced police and intelligence capabilities, was compelled to cancel the event—clearly demonstrates that the costs of holding such assemblies far outweigh their symbolic benefits. Italy, as a responsible democratic state, has dual obligations: to protect the freedom of assembly and to ensure public security. However, when intelligence and empirical evidence indicate a high risk of disorder and violence, the unequivocal priority must be citizen security and the preservation of public order.
Canceling or suspending this event is not a restriction on freedom of expression but rather a wise exercise of the rule of law and prevention of a crisis that could have irreparable consequences for Italy’s national security, tourism economy, and international standing. Italian authorities must adopt this decision with firmness and transparency, citing independent intelligence assessments and the Paris experience, and declare that hosting an event with this level of risk is not in the interest of the country and its citizens. This approach, while preserving the dignity of democratic institutions, will send a clear message to all organizations with a history of fomenting tension: public security is a non-negotiable red line. Future research should focus on developing a common framework within the European Union that, through greater coordination, prevents the transfer of security crises from one country to another. In the short term, however, the only rational course for Italy is to follow France’s preventive approach and prioritize collective safety over any symbolic or political considerations.
