Kreu Blog Faqe 85

Shteti i Greqisë , nëpëmjet myslimanëve të rekrutuar në pikat drejtuese të Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë, në planin afagjatë i asimilon shqiptarët ortodoksë

Drini.us
-
0
Shteti i Greqisë , nëpëmjet myslimanëve të rekrutuar në pikat drejtuese të Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë, në planin afagjatë i asimilon shqiptarët ortodoksë
Më 14 qershor
Lutemi që lëvizja e re e protestave, e cila po zhvillohet në një formacion të ri politik, të shprehet edhe për çështjet kombëtare, për të ndalur edhe shkombëtarizimin e komunitetit ortodoks në Shqipëri dhe në diasporë. Kjo e keqe bëhet haptas tashmë, nëpëmjet myslimanëve të rekrutuar dhe të imponuar nga shteti grek në pikat drejtuese të Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë.
Ata që bëjnë sikur nuk e shohin zvetënimin e ndërgjegjjes shqiptare dhe thyerjen e identitetit kombëtar, gjë që bëhet me strategji afatgjata nga armiqtë historikë të kombit shqiptar, duke përdorur fenë si mëkrejsë (investime greke, turke, etj), një rini e tillë, pra, edhe flamingove të gjora ua ka me hile.
Një rini që nuk ka dashuri për gjuhën amtare dhe trashëgiminë shqiptare, një rini që shkel mbi gjakun e paraardhësve, nuk mund të ketë dashuri të çiltër për shpendët dhe kafshët.
Sllogani “Shqipëria e Re” nuk na premton e as na ngushëllon, sepse është i huazuar nga pjesa më e shëmtuar shqiptare e shekullit të kaluar. Është një shprehje çnjerëzore që të ngjeth mishtë kur e dëgjon, sepse na kujton kohën kur rinia mori pushtetin dhe nisi përndjekjet dhe pushkatimet, duke zhdukur brenda një kohe të shkurtër ajkën e kombit!
Kush mund të harrojë urdhrin e rinisë në pushtet, “Klerikë, dorëzojini rinisë çelësat e kishave!”, duke shkatërruar e zhdukur në vijim një qytetërim të trashëguar nga paraardhësit, me vlera të pariparueshme për Shqipërinë?
Sado të bukura dhe interesante të jenë pemët e shartuara, prapëseprapë shartesat varen nga trungu mëmë. Vetëm një pemë me trung të ri mund t’i ndryshojë faqen vendit.
Le të shpresojmë.

Mos e çoni Kosovën sërish në zgjedhje – Formoni institucionet e shtetit!

Drini.us
-
0
Mos e çoni Kosovën sërish në zgjedhje – Formoni institucionet e shtetit!

Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan

____

Edhe pas zgjedhjeve parlamentare të 7 qershorit, formimi i institucioneve të Republikës së Kosovës vazhdon të mbetet i paparashikueshëm. Zhvillimet e deritanishme dhe deklaratat e liderëve politikë krijojnë bindjen se vendi mund të përballet sërish me zgjedhje të reja. Ky nuk është më vetëm një skenar teorik, por një rrezik real që do të kishte pasoja të rënda politike, ekonomike dhe ndërkombëtare për Kosovën.
Përvoja e dy ose tri proceseve të fundit zgjedhore ka dëshmuar një të vërtetë të hidhur: një pjesë e klasës politike, kush më shumë e kush më pak, e ka vendosur inatin politik, rivalitetin personal dhe interesin partiak mbi interesin shtetëror. Pikërisht kjo qasje ka prodhuar bllokada të gjata institucionale, ka penguar funksionimin normal të demokracisë dhe ka dëmtuar besimin e qytetarëve në institucionet e tyre.
Barrikadimi i partive politike nuk është shenjë force politike, por shenjë e mungesës së kulturës demokratike. Në demokraci, zgjedhjet përcaktojnë raportet e forcave politike, ndërsa përgjegjësia e tyre është të gjejnë rrugën e bashkëpunimit për të ndërtuar institucionet. Askush nuk fiton gjithçka, por askush nuk duhet të pengojë funksionimin e shtetit.
Duket se disa synojnë t’i marrin të gjitha pozitat kryesore – Qeverinë, Kuvendin dhe Presidencën – ndërsa të tjerët druhen se një bashkëpunim me partinë e parë do t’i dëmtojë politikisht dhe do t’u zvogëlojë elektoratin në zgjedhjet e ardhshme. Mirëpo, asnjë kalkulim partiak nuk mund të jetë më i rëndësishëm se funksionimi i Republikës së Kosovës. Partitë politike ekzistojnë për t’i shërbyer shtetit, e jo që shteti të bëhet peng i interesave të tyre.
Çdo ditë pa institucione funksionale ka një kosto të lartë. Vonesat bllokojnë miratimin e ligjeve, investimet publike, reformat ekonomike, projektet zhvillimore dhe proceset integruese. Dëmtohet besueshmëria ndërkombëtare e Kosovës, zbehet pozita e saj në raport me partnerët strategjikë dhe krijohet pasiguri për qytetarët dhe bizneset. Ndërkohë, sfidat e përditshme – papunësia, migrimi i të rinjve, zhvillimi ekonomik, arsimi, shëndetësia dhe lufta kundër korrupsionit – mbeten në pritje.
Më shqetësuesja është mundësia që vendi të shkojë përsëri në zgjedhje. Një vendim i tillë nuk do të ishte zgjidhje, por vazhdim i krizës. Ai do të shpenzonte miliona euro nga buxheti i shtetit, do të humbiste muaj të tërë pa qeverisje efektive dhe nuk ka asnjë garanci se rezultati do të ndryshonte në mënyrë domethënëse. Përkundrazi, rrezikon të prodhojë të njëjtin bllokim ose edhe një fragmentim më të madh politik.
Nëse edhe pas këtyre zgjedhjeve nuk arrihet formimi i institucioneve dhe vendi detyrohet të shkojë sërish në zgjedhje, kjo do të përbënte një dështim të rëndë të përgjegjësisë politike. Demokracia nuk matet vetëm me mbajtjen e zgjedhjeve të lira, por edhe me aftësinë për të ndërtuar institucione funksionale pas tyre. Pa këtë aftësi, vetë kuptimi i mandatit të marrë nga qytetarët vihet në pikëpyetje.
Kosova ka nevojë për udhëheqës që dinë të bëjnë kompromis për interesin e shtetit. Kompromisi nuk është dobësi; ai është virtyt demokratik dhe dëshmi e pjekurisë politike. Historia do t’i vlerësojë liderët jo për numrin e deklaratave kundër njëri-tjetrit, por për aftësinë që patën ta vendosin interesin kombëtar mbi interesin partiak.
Vërejtje definitive dhe thirrje publike për liderët politikë të Kosovës
1. Vendoseni Republikën mbi partinë. Asnjë interes partiak nuk mund të jetë më i rëndësishëm se funksionimi i shtetit dhe mirëqenia e qytetarëve.
2. Respektoni vullnetin e qytetarëve. Zgjedhjet kanë përfunduar. Tani është koha të përmbushni obligimin kushtetues për formimin e institucioneve, jo të vazhdoni fushatën elektorale.
3. Hiqni dorë nga inatet dhe egoja politike. Mosmarrëveshjet personale nuk duhet ta mbajnë peng një shtet të tërë.
4. Pranoni kulturën e kompromisit. Në demokraci nuk fiton njëra palë gjithçka. Kompromisi është vlerë demokratike, jo dobësi politike.
5. Mos e bllokoni shtetin për interesa elektorale. Llogaritjet për zgjedhjet e ardhshme nuk mund të justifikojnë dëmtimin e interesit kombëtar.
6. Mos e çoni Kosovën përsëri në zgjedhje. Zgjedhjet e reja do të konsumonin kohë, energji dhe miliona euro nga buxheti i qytetarëve, pa garantuar një rezultat ndryshe.
7. Mbroni autoritetin ndërkombëtar të Kosovës. Institucionet funksionale janë kusht për forcimin e pozitës së Kosovës në arenën ndërkombëtare dhe për avancimin e proceseve integruese.
8. Merrni përgjegjësi para historisë. Mandati që keni marrë nuk është privilegj, por përgjegjësi ndaj qytetarëve dhe brezave që do të vijnë.
9. Filloni menjëherë dialogun politik. Takimet nuk duhet të jenë vetëm formale, por të prodhojnë marrëveshje konkrete për formimin e Kuvendit, Qeverisë dhe institucioneve të tjera kushtetuese.
10. Jepini fund krizës politike. Kosova ka nevojë për stabilitet, zhvillim ekonomik, sundim të ligjit, integrim euroatlantik dhe shpresë për qytetarët. Këto nuk arrihen me bllokada, por me institucione funksionale.
Apel përfundimtar
Historia nuk do t’i gjykojë liderët politikë për fjalët që kanë thënë kundër njëri-tjetrit, por për vendimet që kanë marrë në momentet vendimtare për shtetin. Ky është një prej atyre momenteve.
Prandaj, uluni në një tryezë të përbashkët, zhvilloni dialog të sinqertë, bëni kompromisin e nevojshëm dhe formoni sa më parë institucionet e Republikës sëKosovës. Qytetarët nuk ju kanë dhënë mandatin për ta mbajtur vendin peng, por për ta qeverisur me përgjegjësi.
Mos e çoni Kosovën sërish në zgjedhje! Çdo zgjedhje e re pa u shteruar të gjitha mundësitë për marrëveshje do të ishte një dështim politik, një humbje e panevojshme kohe dhe parash, si dhe një goditje ndaj besimit të qytetarëve në demokraci.
Kosova ka nevojë për institucione, jo për bllokada; për bashkëpunim, jo për përçarje; për përgjegjësi shtetërore, jo për llogari partiake. Vetëm kështu ndërtohet një shtet i fortë, demokratik dhe me të ardhme të sigurt euroatlantike.

Më 13 korrik 2026

Homo hominis lupus est

Drini.us
-
0
Homo hominis lupus est

Isuf Bajraktari, Suedi

Kur njeriu e humb njeriun brenda vetes

Ka fjali që nuk plaken kurrë. Ato nuk i përkasin vetëm kohës kur u thanë, por çdo kohe kur njeriu vihet përballë ndërgjegjes së vet. Njëra prej tyre është sentenca latine: Homo hominis lupus est – Njeriu është ujk për njeriun.

Nuk është thjesht një mendim filozofik. Është një pasqyrë që njerëzimi e sheh sa herë humbet busullën morale.

Jetojmë në një shekull paradoksesh. Njeriu ka arritur të prekë hapësirën, të komunikojë në çaste me çdo cep të globit, të ndërtojë inteligjencë artificiale dhe teknologji që dikur i përkisnin vetëm fantazisë. Por, në të njëjtën kohë, nuk ka arritur të çlirohet nga instinktet e vjetra të urrejtjes, lakmisë dhe etjes për pushtet.

Sot, bota duket sikur ka hyrë në një epokë të re pasigurie. Luftërat vazhdojnë, rivalitetet ndërmjet fuqive të mëdha thellohen, ndërsa besimi ndërmjet shteteve dhe shoqërive shpesh dobësohet. Në këtë përplasje interesash, viktima e parë mbetet njeriu i zakonshëm: ai që nuk vendos për luftën, por jeton me pasojat e saj.

Edhe Kosova, megjithëse e lirë dhe e pavarur, nuk qëndron jashtë kësaj fryme të kohës. Liria nuk është vetëm një akt historik; ajo është një përgjegjësi e përditshme. Shteti nuk ndërtohet vetëm me ligje e institucione, por me besim, drejtësi, kulturë politike dhe respekt për tjetrin.

Një shoqëri nuk rrënohet vetëm nga armiku që vjen nga jashtë. Ajo rrënohet edhe kur e vërteta zëvendësohet nga propaganda, kur dialogu zëvendësohet nga përçarja, kur meritën e mposht klientelizmi, kur interesi publik sakrifikohet për interesin e ngushtë dhe kur qytetari humbet besimin te drejtësia.

Atëherë sentenca e lashtë nuk mbetet më vetëm një kujtim i filozofisë romake. Ajo bëhet një paralajmërim për kohën tonë.

Megjithatë, historia nuk është vetëm histori konfliktesh. Ajo është edhe histori njerëzish që, në çastet më të errëta, zgjodhën të mbeten njerëz. Janë ata që ndërtuan ura kur të tjerët ngritën mure; që mbollën shpresë kur mbizotëronte frika; që mbrojtën dinjitetin njerëzor kur gjithçka dukej e humbur.

Edhe kombi ynë ka mbijetuar falë këtyre njerëzve. Jo falë urrejtjes, por falë besimit. Jo falë hakmarrjes, por falë qëndresës. Jo falë forcës së verbër, por falë idealit për liri, demokraci dhe dinjitet.

Prandaj, pyetja që duhet t’i bëjmë vetes nuk është nëse bota po ndryshon. Bota gjithmonë ka ndryshuar. Pyetja është nëse, mes gjithë këtyre ndryshimeve, ne po ruajmë njeriun brenda nesh.

Sepse rreziku më i madh për një shoqëri nuk fillon kur shpërthen lufta. Ai fillon kur shuhet ndërgjegjja.

Dhe nëse një ditë njeriu pushon ta shohë tjetrin si kundërshtar e fillon ta shohë si bashkudhëtar në fatin e përbashkët njerëzor, atëherë sentenca Homo hominis lupus est nuk do të jetë më një përshkrim i botës, por një kujtesë e asaj që nuk duhet të lejojmë të ndodhë më.

Ky është testi më i madh i qytetërimit tonë.Jo sa të fuqishëm jemi. Por sa njerëzorë mbetemi.

Komuniteti shqiptar – ortodoks, është më i kapuri nga të huajt sot

Drini.us
-
3
Komuniteti shqiptar – ortodoks, është më i kapuri nga të huajt sot
Foti Cici
Shkruar më 13 korrik 2024 
Përse nuk kemi një Fanol sot?
Ka shumë shqiptarë dashamirës që e shohin zgjidhjen e çështjeve kombëtare vetëm përmes heronjve të së shkuarës. Kjo është më e theksuar për komunitetin ortodoks, i cili është më i kapuri nga të huajt sot. Dëgjoj shpesh me dhimbje thirrmat dhe ofshamat e dëshpëruara, me a pa ankesa ndaj Zotit, në pritje të ardhjes së një Fanoli në botën shqiptare; për të bërë ato vepra të mëdha që u bënë shekullin e kaluar, domethënë ato që janë zhbërë sot.
Le ta lexojmë më mirë historinë tonë, për të rrëzuar bindjet e gabuara që kemi për të kaluarën.
Figurat e mëdha, sado të mëdha qofshin në historinë e kombit, nuk mund të bëjnë dot asgjë vetë dhe vetëm. Frytet e mëdha të pemës nuk varen vetëm nga pema, e cila pa klimën e përshtatshme, pa kujdesin, vaditjen e të tjera, jo vetëm që nuk mund të prodhojë, por edhe mund të thahet fare.
Ata që e kanë lexuar mirë jetën dhe sidomos veprën e Nolit, e dinë se talenti i tij gjenial, dhuntitë e larmishme, mungesa e identitetit kombëtar fillimisht dhe zbulimi i atdheut në rininë e vonë, rënia në dashuri me gjuhën dhe kombin shqiptar, të gjitha këto premisa, pra, e bënë shumë të përshtatshëm për lëvizjen shqiptare, gjë që u bë e mundur dhe dha fryte në histori për tri arsye:
1. Mbështetja ekonomike nga intelektualë e tregtarë shqiptarë për të shkuar në Amerikë.
2. Mbështetja ekonomike (rroga) e shqiptarëve ortodoksë që kur hyri në kishë si prift e deri sa vdiq si kryeprift.
3. Mbështetja politike e intelektualëve, kryesisht ortodoksë, dhe bashkërendimi me ta për çështjet kombëtare të kishës.
4. Mbështetja e shtetit shqiptar.
Nëse e lëmë mënjanë të parën, e cila sot nuk është aq e vështirë sa ç’ishte atëbotë, tri të tjerat janë e mbeten kushte dhe pengesa të pakapërcyeshme:
1. Mungon mbështetja ekonomike nga shqiptarët ortodoksë, të cilët në shumicë janë ateistë. Shqiptarët ortodoksë në Amerikë dikur ishin besimtarë, por edhe të lidhur me njëri-tjetrin, prandaj dhe kishin nevojë për një qendër shpirtërore dhe kulturore: për komunitet, për kishën e tyre, në gjuhën e tyre.
2. Mungon mbështetja politike nga intelektualët ortodoksë, të cilët në shumicë janë ateistë dhe kanë komplekse të përzihen me besimin. Një pjesë e mirë e tyre janë kompromentuar, një pjesë janë blerë dhe ata të paktë që mbeten janë interesaxhinj, frikacakë ose asnjanës.
3. Mungon mbështetja e shtetit shqiptar, ku atdhetaria konsiderohet jashtë mode. Jo vetëm që nuk ka mbështetje për projekte kombëtare, por gjithë projektet antishqiptare që janë realizuar përmes kishës sonë këta tre dhjetëvjeçarë, janë bërë dhe bëhen me lejen e autoriteteve shqiptare të të gjitha partive qeverisëse.
Për më keq, armiqtë historikë të kombit shqiptar e kanë sot më të lehtë se kurrë për të vepruar në Shqipëri dhe në diasporë.
Nën dritën e fakteve, pra, me këto mungesa-premisa, është e pamundur të bëhen sot ato që u bënë shekullin e kaluar.
Duhet t’i thërrasim mendjes atëherë dhe, përderisa nuk duam të ndryshojmë, le të shpresojmë më mirë për një milioner, sesa të thërrasim emrin e Nolit vend e pa vend.
Nuk është e vërtetë se nuk kemi sot shqiptarë të kalibrit të Fan Nolit. Ka mjaft të tillë, por punojnë për shtete të tjera ose humbasin në histori.
* * *
Potenciali i sotëm intelektual në botën shqiptare është më i madh se kurrë në histori. Dhe megjithatë, sot jemi më mbrapa si komb. Pavarësia e Shqipërisë ekziston sepse e duan të huajt dhe jo se e mbrojnë shqiptarët. Jemi në mëshirë të gjeopolitikës. Sidoqoftë, nuk jemi të pavarur as në politikë e as në fe.
Ky fakt, potenciali i madh intelektual në botën shqiptare sot, duhet të jetë shumë zhgënjyes për rilindasit, të cilët besonin përnjimendsh se arsimimi i shqiptarëve do t’i bënte ata më atdhedashës. Përkundrazi, arsimimi për shumë shqiptarë sot shërben si armë djallëzie që shton paudhësitë në jetë, si dhe shërbimet ndaj armiqve historikë të kombit shqiptar.
Intelektualët e Rilindjes ishin më të paktë dhe në shumicë ishin të nivelit mesatar, por ata bënë shumë më tepër se intelektualët e sotëm, shumë prej të cilëve janë mbi mesataren dhe mjaft prej tyre tepër të kompletuar. Shkollimi nuk të bën me domosdo atdhetar a qoftë dhe njeri të mirë.
Pavarësisht shkollimit të shqiptarëve të sotëm, bindja se duhet të dalë një Njësh për të na udhëhequr e mbaruar punë në histori, tregon prapambetje kulturore dhe prirje për të ushqyer regjime autoritare.
* * *
Pritshmëria shqiptare për ardhjen e një Fanoli i ngjan historisë së popullit të lashtë izraelit, i cili priste Mesinë për qindra vjet, shpëtimtarin, pra, ashtu siç ishte parashikuar e premtuar në Shkrime. E prisnin që të vinte e të zgjidhte problemet e mëdha të kombit, siç i kishin zgjidhur mbretërit dhe profetët e tyre në të kaluarën.
E vërteta është se ne si komb nuk kemi premtime të tilla në histori. Nga ana tjetër, përderisa nuk ka dalë ndonjë shqiptar që të bëjë diçka të ngjashme e të prekshme si Imzot Noli, atëherë shqiptarët emërojnë “pasardhës të Nolit”, sipas cektinës a interesave të secilit grup, atje ku oportunizmi dhe sharlatanizmi bëhen vëllezër për vdekje. Për të qarë e për të qeshur.
Gjithsesi, shumica e shqiptarëve janë pajtuar me faktin se nuk ka gjasa sot që të na shfaqet një njeri si Fan Noli. Prandaj dhe i thërrasim ndonjëherë në erë, si për t’u ngushëlluar: “Ngrehu e fol dhe një herë”!
Pavarësisht nevojës shpirtërore për t’u ngushëlluar dhe shpërthimeve emocionale të domosdoshme për t’u çliruar, ju siguroj sot me bindje të plotë se Imzot Fan Noli nuk ka për t’u ngritur, sado fort që t’i thërrisni. Ulërini sa të doni.
O do ngrihemi të gjithë, o s’do ngrihet askush! Mblidheni mendjen.

Kur kameleonët e politikës hajdute mbesin pa maska patriotike

Drini.us
-
0
Kur kameleonët e politikës hajdute mbesin pa maska patriotike

Lirim Gashi, Prizren

(në shqip dhe serbisht)
Serbia e dëshiron Malin e Zi si syrin e dytë të kokës së saj të çmendur, e cila e ka humbur çdo kontakt me realitetin, sepse synon ta zgjerojë “botën serbe” me metodat dhe pikëpamjet e karakterit klerofashist dhe pushtues, të ngjashme me ato që i përfaqësonin Sllobodan Millosheviqi dhe Vojisllav Shesheli.
Por veçanërisht i çuditshëm është fakti se Shesheli është “serb” po aq sa ishte i bardhë afrikani Kunta Kinte.
Vetë mbiemri Sheshel tek unë ngjall dyshimin se ai mund të ishte më shumë një shqiptar i asimiluar sesa një kroat i asimiluar.
Shesh-Trg, Sheshel– Banor i Sheshit.
Pikërisht mbi këtë paradoks mbështetet ajo shprehja e urtë popullore: “Mos u bëj më katolik se vetë Papa i Vatikanit.”
Kjo e forcon edhe më shumë bindjen time shumëvjeçare se njerëzit më të këqij dhe më ekstremë në shoqërinë serbe janë pikërisht shqiptarët, kroatët dhe ciganët e asimiluar, të cilët janë bërë nacionalistë, shovinistë dhe klerofashistë më të mëdhenj se vetë serbët, duke e shndërruar përhapjen e klerofashizmit, ekspansionizmit, kleptokracisë dhe politikave shoviniste në profesionin dhe misionin e tyre më fitimprurës.
Sepse njerëzit që kanë dinjitet, mendim të pavarur e të paanshëm, si dhe qëndrim, respekt dhe vetërespekt, nuk e shesin identitetin e tyre, përveç nëse gjithmonë kanë qenë oportunistë, konformistë dhe kameleonë, të gatshëm të përshtaten me çdo pushtet, perandori apo regjim të korruptuar, vetëm për të fituar privilegje dhe për të trashëguar mirëqenie pa asnjë ditë pune të ndershme, ose për të jetuar gjithmonë mirë, nga gjaku dhe djersa e njerëzve të pafajshëm.
Prandaj ekziston edhe ajo legjenda popullore për Dembelët e Stambollit, të cilët ishin në gjendje t’i shmangëshin punës së ndershme duke e përdorur çdo metodë të pandershme.
Sepse në çdo shtet të botës ekziston një lloj i veçantë i njeriut politik — ai që i ndërron flamujt më shpejt sesa këmishat, por gjithmonë mbetet besnik vetëm ndaj një gjëje:
ndaj interesit të vet.
Këta njerëz kanë një aftësi të çuditshme për t’u zgjuar një mëngjes si patriotët më të mëdhenj dhe për të harruar në mbrëmje se çfarë kanë thënë dje, nëse dikush ua ofron një kolltuk, një funksion apo një mundësi për t’iu afruar arkës së shtetit.
Arti më i madh i kameleonëve politikë qëndron pikërisht në faktin se ata arrijnë ta ndryshojnë ngjyrën, pa e ndryshuar kurrë karakterin dhe fytyrën.
Sepse ata nuk besojnë në ide — ata besojnë në momentin. Busulla e tyre nuk ka veri; ajo e tregon vetëm drejtimin ku gjendet interesi.
Më të rrezikshmit nuk janë ata që e duan vendin e tyre, por ata që dashurinë e rrejshme ndaj vendit të tyre e keqpërdorin si maskë për ta fshehur urrejtjen, lakminë dhe dëshirën për dominim.
Patrioti i vërtetë ndërton ura, ndërsa patrioti i rremë prodhon vazhdimisht armiq, sepse pa armiq tregtia e tij politike e humb vlerën.
Prandaj tragjedia më e madhe e çdo shoqërie është kur njerëzit pa karakter e ndërgjegje bëhen më të zëshëm se njerëzit me karakter dhe ndërgjegje.
Dhe kjo ndodh kur zhurma e mund arsyen, kur propaganda e zëvendëson dijen dhe kur mitet bëhen më të rëndësishme se jeta e njeriut të zakonshëm.
Por historia e ka një zakon të pakëndshëm: në fund ajo i heq të gjitha maskat.
Mbeten veprat, jo parullat. Mbeten viktimat, jo fjalimet. Mbetet e vërteta, edhe kur për vite përpiqen ta varrosin nën flamuj kombëtarë, nën këngë folklorike dhe nën fjalime të mëdha patriotike.
Sepse asnjë komb nuk shkatërrohet për shkak të njerëzve të zakonshëm që dëshirojnë një jetë të qetë.
Kombet vuajnë kur njerëzit e vegjël me ambicie të mëdha marrin pushtetin dhe fillojnë të paraqiten si heronj të mëdhenj historikë.
Prandaj historia do t’i kujtojë si vlerat më të mëdha serbe njerëzit që e mbrojtën dinjitetin e viktimave të regjimeve gjakpirëse serbe, pa ua numëruar rruzat e gjakut dhe pa ua testuar apo vënë në dyshim ADN-në.
Ose, edhe më saktë: historia botërore do ta kujtojë si një nga vlerat më të mëdha të popullit serb pikërisht zotëriun Nikolla Nikola Sandulovic, ndërsa serbët që ia nxorën sytë vetëm pse ai mbeti normal në një shoqëri jonormale, do t’i fshehin kokat e tyre të çmendura nën baltën e turpit të tyre, si strucat.
KADA KAMELEONI LOPOVSKE POLITIKE OSTANU BEZ PATRIOTSKIH MASKI
Autor: Lirim Gashi
Srbija želi Crnu Goru kao drugo oko svoje lude glave, koja je izgubila svaki kontakt sa stvarnošću, jer nastoji da proširi „srpski svet“ metodama i pogledima klerofašističkog i osvajačkog karaktera, sličnim onima koje su zastupali Slobodan Milošević i Vojislav Šešelj.
Ali posebno je čudna činjenica da je Šešelj „Srbin“ isto onoliko koliko je afrički Kunta Kinte bio belac.
Ruku na srce Šešeljevo prezime kod mene izaziva sumnju da je on možda više asimilovani Albanac nego asimilovani Hrvat.
Šeš-Trg, Šešelj – Stanovnik Trga.
Upravo na ovom paradoksu zasniva se ona narodna izreka: „Ne budi veći katolik od samog Pape iz Vatikana.“
To još više učvršćuje moje višegodišnje uverenje da su najgori i najekstremniji ljudi u srpskom društvu upravo asimilovani Albanci, Hrvati i Cigani, koji su postali veći nacionalisti, šovinisti i klerofašisti od samih Srba, pretvarajući širenje klerofašizma, ekspanzionizma, kleptokratije i šovinističkih politika u svoje najprofitabilnije profesije i misije.
Jer ljudi koji imaju dostojanstvo, nezavisno i nepristrasno mišljenje, kao i stav, poštovanje i samopoštovanje, ne prodaju svoj identitet, osim ako su oduvek bili oportunisti, konformisti i kameleoni, spremni da se prilagode svakoj vlasti, carstvu ili korumpiranom režimu, samo da bi stekli privilegije i nasledili blagostanje bez ijednog dana poštenog rada, ili da bi zauvek živeli dobro, od krvi i znoja nevinih ljudi.
Zato postoji i ona narodna legenda o lenjivcima iz Istanbula, koji su bili u stanju da izbegnu pošten rad koristeći svaku nepoštenu metodu.
Jer u svakoj državi sveta postoji posebna vrsta političkog čoveka — onaj koji menja zastave brže nego košulje, ali uvek ostaje veran samo jednoj stvari: sopstvenom interesu.
Ti ljudi imaju neobičnu sposobnost da se jednog jutra probude kao najveće patriote i da uveče zaborave šta su juče govorili, ako im neko ponudi fotelju, funkciju ili priliku da se približe državnoj kasi.
Najveća umetnost političkih kameleona upravo se sastoji u tome da uspevaju da menjaju boju, a da nikada ne promene lice. Oni ne veruju u ideje — oni veruju u trenutak. Njihov kompas nema sever; on pokazuje samo pravac u kojem se nalazi interes.
Najopasniji nisu oni koji vole svoju zemlju, već oni koji lažnu ljubav prema sopstvenoj zemlji koriste kao masku da sakriju mržnju, pohlepu i želju za dominacijom.
Pravi patriota gradi mostove, dok lažni patriota neprestano proizvodi neprijatelje, jer bez neprijatelja njegova politička trgovina gubi vrednost.
Zato je najveća tragedija svakog društva kada ljudi bez karaktera postanu glasniji od ljudi sa savešću.
Kada buka pobedi razum, kada propaganda zameni znanje i kada mitovi postanu važniji od života običnog čoveka.
Ali istorija ima jednu neprijatnu naviku: na kraju ona skida sve maske.
Ostaju dela, a ne parole. Ostaju žrtve, a ne govori. Ostaje istina, čak i kada godinama pokušavaju da je zatrpaju pod nacionalnim zastavama, folklornim pesmama i velikim patriotskim govorima.
Jer nijedan narod ne propada zbog običnih ljudi koji žele miran i dostojanstven život.
Narodi pate kada mali ljudi sa velikim ambicijama dođu na vlast i počnu sebe da predstavljaju kao velike istorijske heroje.
Zato će istorija pamtiti kao najveće vrednosti srpskog naroda ljude koji su branili dostojanstvo žrtava srpskih krvopijskih režima, ne brojeći im krvna zrnca i ne testirajući niti preispitujući njihov DNK.
Ili, još preciznije: svetska istorija će upravo Nikola Sandulovica zapamtiti kao jednu od najvećih vrednosti srpskog naroda, dok će oni Srbi koji su mu izvadili oči samo zato što je ostao normalan u jednom nenormalnom društvu, svoje lude glave skrivati pod blatom sopstvenog stida, poput nojeva.

Milazim Krasniqi e paraqet historinë kombëtare shqiptare si histori fetare

Drini.us
-
0
Milazim Krasniqi e paraqet historinë kombëtare shqiptare si histori fetare

Basri Beka, Prishtinë

Kundër narrativës serbe të Milazim Krasniqit: Historia shqiptare nuk është luftë fetare
Me shkrimin e tij, Milazim Krasniqi po promovon një narrativë që është pothuajse 100% në frymën dhe interesin e Serbisë. Tash, kur Serbia e ka humbur luftën me pretendimin se po mbron interesat e saj kombëtare dhe kur propaganda e saj se serbët po përsekutohen në Kosovë po humb besueshmërinë, ajo ka nisur një front të ri propagandistik: pretendimin se gjoja po përsekutohen të krishterët.
Kjo po ndodh pikërisht në kohën kur në Kosovë dhe në viset e tjera shqiptare ka filluar një proces i rikthimit të një pjese të shqiptarëve në krishterim (katolik, protestant dhe ortodoks), si një nevojë për të ruajtur kulturën dhe identitetin shqiptar nga tjetërsimi kulturor. Ky tjetërsim është nxitur përmes investimeve të mëdha të serbis dhe disa vendeve të lindjes në religjionin islam, me synimin për orientim kulturor dhe strategjik drejt Lindjes, gjë që bie ndesh me përpjekjet historike të popullit shqiptar për liri, pavarësi dhe integrim europerëndimor.
Unë nuk dua ta etiketoj individin me fjalor rrugësh apo me opinione të ulëta. Por kur dikush e konsideron veten intelektual dhe pretendon se ka qenë pjesë e proceseve të shtetndërtimit, ndërsa ndërton një narrativë kaq të rreme, të pavërtetë dhe të dëmshme për kombin dhe shoqërinë shqiptare, atëherë duhet të ekzistojë një motiv shumë i fortë. Sepse edhe interesi financiar, ndoshta, nuk do ta çonte një njeri deri në këtë shkallë absurditeti.
Prandaj njerëzve të tillë duhet t’u reagohet jo për shkak të peshës që kanë, por për shkak të helmit dhe gënjeshtrave që shpërndajnë.
Të reduktosh një proces shumë kompleks historik, politik dhe gjeostrategjik në një shpjegim të vetëm fetar, duke e paraqitur historinë si një konflikt të pandërprerë midis “Serbisë së krishterë” dhe “muslimanëve të Ballkanit”, është një shtrembërim serioz i realitetit historik.
Pretendimi i Milazim Krasniqit se Serbia kishte një “mision të ngarkuar nga Fuqitë e Mëdha për të disiplinuar dhe zhdukur muslimanët e Ballkanit” nuk mbështetet në asnjë dokument serioz historik. Fuqitë e Mëdha nuk vepronin mbi baza fetare, por mbi interesa gjeopolitike.
Në Kongresin e Berlinit (1878), në Konferencën e Londrës (1913) apo në Versajë (1919), vendimet nuk u morën si pjesë e një projekti evropian kundër islamit. Madje, i kujtoj Milazim Krasniqit se Kongresi i Berlinit shfuqizoi një pjesë të konsiderueshme të vendimeve të Traktatit të Shën Stefanit, të cilat do të kishin qenë edhe më katastrofike për shqiptarët. Vendimet e asaj kohe u morën mbi bazën e ekuilibrave të fuqisë, interesave strategjike dhe rivaliteteve mes perandorive.
Së dyti, viktimat shqiptare të politikës serbe nuk u persekutuan sepse ishin muslimanë, por sepse ishin shqiptarë. Kjo vërtetohet nga fakti se edhe shqiptarët katolikë kanë qenë objekt diskriminimi, dhune, dëbimi dhe masakrash. Projekti serbomadh ishte para së gjithash etnik dhe territorial, jo thjesht fetar. Nëse feja do të ishte faktori kryesor, atëherë Serbia nuk do të kishte bashkëpunuar në periudha të ndryshme me shtete apo grupe muslimane kur kjo i shërbente interesave të saj.
Së treti, lufta në Kosovë nuk u fitua sepse shqiptarët ishin muslimanë dhe serbët ortodoksë. NATO nuk ndërhyri për arsye fetare, por për shkak të spastrimit etnik, katastrofës humanitare dhe destabilizimit rajonal. Në aleancën që bombardoi Serbinë kishte shtete me shumicë katolike, protestante, ortodokse dhe laike. Ndërsa shtetet muslimane nuk ishin ato që vendosën fatin e luftës.
Së katërti, teza se vetëm SHBA-ja është kundër rolit hegjemonist të Serbisë është e pasaktë. Pavarësia e Kosovës është njohur nga dhjetëra shtete evropiane, përfshirë Gjermaninë, Francën, Mbretërinë e Bashkuar dhe Italinë. Bombardimet e NATO-s nuk ishin vetëm politikë amerikane, por vendim i një aleance të gjerë perëndimore.
Së pesti, ky interpretim anashkalon faktin se shqiptarët historikisht kanë mbijetuar jo falë identitetit fetar, por falë identitetit kombëtar. Ideologët e Rilindjes Kombëtare, si Pashko Vasa, ndërtuan formulën “Feja e shqiptarit është shqiptaria” pikërisht për të shmangur ndarjen e kombit në baza fetare. Shqiptarët nuk u organizuan politikisht si komunitet islam, por si komb me muslimanë, katolikë dhe ortodoksë.
Prandaj dobësia themelore e shkrimit të Milazim Krasniqit është se ai e islamizon historinë shqiptare dhe konfliktin Kosovë–Serbi. Kjo qasje e zhvendos fokusin nga karakteri kolonial, nacionalist dhe ekspansionist i politikës serbe dhe e zëvendëson atë me një narrativë fetare, e cila nuk shpjegon as kompleksitetin e historisë shqiptare dhe as arsyet reale pse Perëndimi mbështeti lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
Në thelb, Serbia nuk luftoi kundër shqiptarëve sepse ishin muslimanë. Ajo luftoi kundër tyre sepse ishin shqiptarë dhe sepse i konsideronte pengesë për projektin e saj territorial. Ky është dallimi thelbësor.
Një tjetër narrativë e dëmshme që Milazim Krasniqi tenton të krijojë është identifikimi i shqiptarëve me Bosnjën dhe boshnjakët muslimanë, duke anashkaluar faktin se shqiptarët dhe boshnjakët kanë pasur përvoja historike, formime kulturore, zhvillime gjuhësore dhe procese shtetformuese krejtësisht të ndryshme.
Screenshot
Dhe në fund, këshilla ime për Milazim Krasniqin është e thjeshtë: të tregojë më shumë përgjegjësi ndaj fjalës publike. Sepse kur prodhon vazhdimisht narrativa të shtrembëruara, nuk mund ta kontrollosh më se kush i përdor ato, si i përdor dhe çfarë pasojash mund të prodhojnë për shoqërinë dhe kombin shqiptar. E kur dikush tjetër, që e do vendin e vet, e fut thellë tërfurkun në këtë pleh të krijuar, herët a vonë e gjen edhe arsyen pse është prodhuar.

Historia nuk shkruhet me legjenda politike!

Drini.us
-
0
Historia nuk shkruhet me legjenda politike!

Kolë Krasniqi, Pejë

Deklarata se Turqia i kishte paralajmëruar Shtetet e Bashkuara të Amerikës se do të ndërhynte ushtarakisht në Kosovë “pa e pyetur askënd” është bërë publike pa sqaruar se kush e kishte përcjellë këtë mesazh, cilit përfaqësues amerikan i ishte drejtuar, kur dhe ku ishte zhvilluar komunikimi, si dhe në cilin dokument, procesverbal diplomatik apo dëshmi të verifikueshme mbështetet ky pretendim.
Në formën e paraqitur, nuk kemi të bëjmë me një fakt historik të dokumentuar, por me një rrëfim personal, të pakonfirmuar dhe tërësisht të paargumentuar. Pretendime të kësaj natyre nuk mund të pranohen si të vërteta historike pa u mbështetur në burime autentike, dokumente zyrtare dhe dëshmi të verifikueshme. Përndryshe, ato shndërrohen në mite politike që shtrembërojnë të kaluarën dhe i shërbejnë një narrative të caktuar ideologjike.
Literatura akademike mbi politikën e Turqisë ndaj Kosovës paraqet një qendrim krejtesisht tjetër. Deri në përshkallëzimin e konfliktit, qëndrimi i Ankarasë karakterizohej nga kujdesi i theksuar diplomatik, pasiviteti relativ dhe shmangia e çdo përfshirjeje të njëanshme, gjë që kishte shkaktuar zhgënjim edhe te populli dhe përfaqësuesit politikë të Kosovës.
Në atë periudhë, Turqia mbështeste ruajtjen e integritetit territorial të Jugosllavisë dhe nuk kishte artikuluar publikisht ndonjë kërcënim për ndërhyrje të pavarur ushtarake. Për më tepër, në vitin 1998, presidenti turk Süleyman Demirel i kishte dërguar Sllobodan Millosheviqit një letër, në të cilën theksonte se edhe Turqia përballej me problemin e “terrorizmit” në territorin e saj. Ky qëndrim dëshmon se politika turke e asaj kohe ishte shumë më e përmbajtur dhe më e orientuar drejt ruajtjes së stabilitetit rajonal sesa sugjeron pretendimi se Ankara ishte e gatshme të ndërhynte në Kosovë “pa e pyetur askënd”.
Turqia më pas mori pjesë në fushatën ajrore kundër Republikës Federale të Jugosllavisë, por veproi në kuadër të NATO-s dhe nën strukturën e përbashkët komanduese të Aleancës, jo përmes ndonjë ndërhyrjeje të njëanshme apo të pavarur ushtarake.
Kontributi i Turqisë si shtet anëtar i NATO-s duhet njohur dhe respektuar në përmasat e tij reale dhe të dokumentuara. Mirëpo, ky kontribut nuk mund të shndërrohet në një mit, sipas të cilit Turqia ishte e gatshme ta çlironte Kosovën e vetme, ndërsa Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe NATO-ja paraqiten pothuajse si aktorë dytësorë.
Narrativa të tilla nuk përbëjnë vetëm pasaktësi historike. Ato krijojnë terren për kultivimin e një nostalgjie perandorake, nëpërmjet së cilës periudha osmane idealizohet, ndërsa roli politik, ushtarak dhe diplomatik i Perëndimit në çlirimin dhe shtetformimin e Kosovës relativizohet.
Në një kuptim më të gjerë, kjo qasje përputhet me elemente të diskursit neoosman, i cili synon ta paraqesë Turqinë jo vetëm si një shtet mik dhe partner të Kosovës, por edhe si trashëgimtare – jo vetem të një autoriteti historik, kulturor dhe politik por edhe etnik në hapësirat e dikurshme të Perandorisë Osmane. Për këtë arsye, zmadhimi artificial i rolit të Stambollit në luftën e Kosovës nuk duhet parë thjesht si një rrëfim emocional apo i pafajshëm, por si një narrativë që mund të ndikojë në riformësimin e kujtesës kolektive dhe të orientimit politik të shoqërisë kosovare.
Kjo nuk nënkupton mohimin e marrëdhënieve miqësore me Turqinë dhe as të kontributit të saj në kuadër të NATO-s dhe KFOR-it. Kosova duhet të kultivojë marrëdhënie të mira me Turqinë, sikurse me të gjithë partnerët e saj. Por miqësia ndërmjet shteteve nuk mund të ndërtohet mbi mite te rreme, shtrembërime historike apo mbi zëvendësimin e fakteve me nostalgji perandorake.
Padyshim se ky lloj mitologjizimi prodhon tri pasoja të dëmshme: 1- zmadhon artificialisht rolin e Turqisë,
2- relativizon rolin vendimtar të Shteteve të Bashkuara dhe të NATO-s dhe,
3- në mënyrë të drejtpërdrejtë ose të tërthortë, ushqen disponime antiperëndimore në Kosovë.
Kosova nuk duhet të shndërrohet në hapësirë të konkurrencës ndërmjet nostalgjive perandorake. Orientimi i saj historik, politik dhe strategjik është euroatlantik. Pikërisht falë ndërhyrjes së udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara dhe NATO-ja, populli i Kosovës sot e gezon lirine.
Prandaj, historia e Kosovës nuk duhet të rishkruhet për t’iu përshtatur ambicieve ideologjike të qarqeve te caktuara. Ajo duhet të mbështetet në dokumente, në fakte dhe në një kulturë të përgjegjshme të kujtesës historike.
Kosova ka nevojë për miqësi me Turqinë, por jo për neoosmanizëm; ka nevoje për bashkëpunim, por jo për nostalgji perandorake; ka nevoj për të vërtetën historike, e jo për legjenda te trilluara politike.
Prandaj, para se deklarata në fjalë të paraqitet si e vërtetë historike, z. Shala eshte mire t’i bëjë publike provat: Cili udhëheqës turk e dha këtë paralajmërim? Cilit përfaqësues amerikan iu drejtua? Kur dhe ku u përcoll ky mesazh? Në cilin dokument është regjistruar ky ultimatum etj.?
Padyshim se ky lloj mitologjizimi ka efekt të qartë propagandistik, ngase zmadhon artificialisht rolin e Turqisë, relativizon rolin vendimtar të Shteteve të Bashkuara dhe të NATO-s dhe ushqen një narrativë neoosmane dhe antiperëndimore në Kosovë.
Kosova nuk ka nevojë për legjenda të reja perandorake. Ajo ka nevojë për të vërtetën historike, për mirënjohjen ndaj aleatëve që kontribuuan realisht në lirinë e saj dhe për ruajtjen e orientimit të palëkundur euroatlantik.

Historia nuk është privilegj, është e drejtë !

Drini.us
-
0
Historia nuk është privilegj, është e drejtë !

Nga Frank Shkreli

  • Historia kombëtare shqiptare në shkollat e Malit të Zi mbetet një provë e papërfunduar e demokracisë dhe e përgjegjësisë politike shqiptare

Nga viti në vit, ndërsa shqiptarët në Mal të Zi vazhdojnë përpjekjet për të ruajtur identitetin e tyre kombëtar, një pyetje bëhet gjithnjë e më shqetësuese: pse nxënësit shqiptarë në shkollat shqipe nuk mësojnë sa duhet për historinë e kombit të tyre?  Prej kohësh, studiues, arsimtarë dhe veprimtarë të çështjes kombëtare kanë ngritur zërin për mangësitë e programeve mësimore dhe teksteve të historisë në shkollat shqipe të atij vendi. Ndër zërat më të njohur është edhe historiani dhe studiuesi Dom Nikë Ukgjinaj, i cili ka shprehur shqetësimin se brezat e rinj shqiptarë në Mal të Zi po privohen nga njohja e thellë e historisë, kulturës dhe trashëgimisë së tyre kombëtare. Sipas tij, një popull që nuk njeh historinë e vet rrezikon të humbasë vetëdijen për identitetin dhe të ardhmen e tij.

Në këtë sfond, përgjegjësia nuk mund të kërkohet vetëm te institucionet shtetërore të Malit të Zi. Edhe klasa politike shqiptare mban pjesën e saj të përgjegjësisë, gjatë viteve e dekadave të kaluara. Për më shumë se tri dekada, partitë politike shqiptare kanë qenë pjesë e jetës institucionale dhe, në periudha të ndryshme, edhe pjesë e qeverive malazeze. Megjithatë, rezultatet konkrete në fushën e arsimit kombëtar për fëmijt shqiptarë kanë mbetur larg pritshmërive të historianëve dhe studiuesve shqiptarë të atyre trojeve.  Ndonëse, shqiptarët nuk kërkojnë privilegje në këtë fushë, ata me plot të drejtë, kërkojnë të drejtën elementare që fëmijët e tyre të mësojnë historinë e popullit të cilit i përkasin, figurat e tij kombëtare, qëndresën e tij shekullore dhe kontributin e tij në qytetërimin evropian dhe historinë kombëtare. Nëse partitë politike shqiptare arrijnë të bashkohen rreth kësaj kauze, ato do t’u lënë brezave një trashëgimi shumë më të vlefshme se çdo mandat politik: të drejtën që çdo fëmij shqiptar në Mal të Zi të njohë historinë e popullit të vet me dinjitet dhe me saktësi shkencore.

Një arsim në gjuhën shqipe që nuk pasqyron historinë shqiptare në mënyrë të denjë mbetet i paplotë.  Prandaj, kritika e Dr Dom Nikë Ukgjinajt dhe e shumë intelektualëve të tjerë në ato anë, nuk duhet parë si sulm politik kundër askujt, por të shikohet si një thirrje ndërgjegjsimi qytetar. Sepse është thënë shpesh se një shtet demokratik nuk matet vetëm me zgjedhje të lira, me institucione funksionale apo me ritmin e nevojshëm të integrimit evropian. Sepse, demokracia në një vend duhet të matet edhe me mënyrën se si një shtet që pretendon të jetë “demokratik”, u garanton komuniteteve të veta të drejtën për të njohur historinë, gjuhën dhe identitetin e tyre kombëtar, sipas standardeve ndërkombëtare. Në këtë aspekt, ekspertë dhe studiues, që i ndjekin këto punë nga afër në terren, shteti dhe qeveria e Malit të Zi ende nuk e ka përfunduar provimin.  Sepse, shqiptarët janë dhe njihen si popull autokton në Mal të Zi. Si të tillë, ata kanë dhënë një kontribut të çmuar në historinë, kulturën dhe jetën politike të atij vendi dhe rajonit. Megjithëkëtë, fëmijët shqiptarë që ndjekin mësimin në gjuhën amtare në shkollat e vendit, vazhdojnë të mos kenë një pasqyrim të plotë, të balancuar dhe dinjitoz të historisë së kombit të tyre në programet zyrtare të historisë së vendit të tyre. Kjo situatë, për shqiptarët, nuk është një çështje e një rëndësie dytësore. Por shikohet, në qarqet e informuara mirë, si një mangësi serioze që prek vetë themelin e identitetit kombëtar dhe të vetëdijes historike të brezave të rinj të shqiptarëve në atë vend.

Natyrisht, se historia për njerzit dhet shtetet serioze nuk është propagandë dhe nuk duhet të jetë kurrë e tillë. Por po aq i papranueshëm është fakti, që debatohet sot, kur historia e një populli, siç janë shqiptarët në Mal të Zi, reduktohet në disa faqe të librave të historisë ose të trajtohet si një shtojcë fakultative. Një arsim i mirë nuk ndërtohet mbi harresën e askujt historike. Arsimi i mirëfilltë ndërtohet mbi njohjen dhe respektimin e historisë së të gjithë qytetarëve, pa dallim, të një shteti. Prandaj, në këtë debat  që zhvillohet në atë vend, nuk mund të shmanget as roli dhe as përgjegjësia e klasës politike shqiptare në Mal të Zi. Ndërkohë që historia kombëtare shqiptare nuk është shndërruar kurrë në një prioritet të panegociueshëm nga politika shqiptare vendase, shpeshherë, energjitë politike të partive shqiptare janë përqendruar, kryesisht dhe historikisht, te ndarja e posteve dhe tek interesat afatshkurtra politiko-ekonomike, ndërsa arsimi i brezave – investimi më i rëndësishëm për të ardhmen e brezave të shqiptarëve – ka mbetur në hije.

Por, në këtë mes, përgjegjësia nuk është vetëm e politikës shqiptare, siç thashë më lartë.  Janë edhe institucionet zyrtare arsimore të shtetit të Malit të Zi, ato që duhet ta kuptojnë, seriozisht, se respektimi i identitetit kombëtar të pakicave nuk përfundon, thjesht, me lejimin e mësimit në gjuhën amtare. Por, ai duhet të përfshij edhe të drejtën e shqiptarëve në Mal të Zi, për një arsim përtej gjuhës amtare një arsim serioz që pasqyron drejt edhe historinë, kulturën dhe trashëgiminë e tyre kombëtare. Kjo, në të vërtetë, nuk është një kërkesë e veçantë e shqiptarëve sot në Mal të Zi ose diku tjetër.  Në botën e sotëme, ky është një standard i panegociueshëm i demokracive evropiane, pjesë e të cilave pretendon të jetë edhe Mali i Zi, ndërsa mbetet edhe një kusht i rëndësishëm për ndërtimin e një shoqërie të barabartë anë e mbanë në kontinentit evropian. Kjo kërkesë, është në përputhje të plotë me standardet evropiane për mbrojtjen e pakicave kombëtare, sipas Këshillit të Evropës.

Por, përveç përgjegjsisë dhe rolit të klasës politike shqiptare në Mal të Zi, që theksova më lartë, aq i rëndësishëm është edhe roli dhe përgjegjësia e elitës intelektuale shqiptare në Mal të Zi, në mbështetje të realizimit të kësaj nisme. Historianët, studiuesit, akademikët, mësuesit dhe organizatat kulturore shqiptare duhet të flasin me një zë në lidhje me këtë çeshtje me rëndësi. Ata duhet të kontribojnë me argumente shkencore, me projekte konkrete dhe me bashkëpunim institucional për hartimin e programeve dhe teksteve që shkencërisht, pasqyrojnë me objektivitet historinë shqiptare të atyre trojeve, ndër shekuj.  Kjo pra nuk është vetëm një betejë e partive politike, por është një detyrë mbarë-kombëtare. Historia e vërtetë, nuk mund të mbrohet vetëm me akademi përkujtimore, me deklarata patriotike apo me fjalime në përvjetorë të caktuar historikë. Ajo duhet të mbrohet në klasë. Në bankat e shkollës, aty ku formohet mendja dhe ndërgjegjja kombëtare e një brezi të ri.  Nëse një fëmijë shqiptar në Mal të Zi ose kudo tjetër, përfundon arsimin pa njohur rrugëtimin historik të popullit të vet në ato troje, pa njohur figurat që ndërtuan identitetin kombëtar atje, dhe pa kuptuar kontributin e shqiptarëve në historinë e Malit të Zi dhe të Ballkanit, atëherë gjithë faktorët në këtë fushë kanë dështuar, të gjithë: shteti zyrtar, partitë politike shqiptare zyrtare, intelektualët, historianët, studiuesit shqiptarë dhe shoqëria, në përgjithsi.

Prandaj, ka ardhur koha që në lidhje me këtë çeshtje të rëndësishme të mësimit të historisë së shqiptarëve në Mal të Zi të dëgjohen zërat e informuar mirë dhe zërat e respektuar të arsyes dhe të dijes siç është Dr Dom Nikë Ukgjinaj e të tjerë studiues e historian shqiptarë të atyre anëve.  Ka ardhur koha për një marrëveshje të re morale dhe institucionale, sidomos, në radhët e faktorit shqiptarë në Mal të Zi në lidhje me këtë çeshtje.  Se arsimi në gjuhën shqipe nuk duhet të kufizohet vetëm te përdorimi i gjuhës shqipe. Por që arsimi i brezave të rinj të shqiptarëve në Mal të Zi, duhet të përfshij, patjetër, edhe të drejtën për të mësuar historinë kombëtare të shqiptarëve, në mënyrë të plotë, të balancuar dhe shkencore. Një gjë e tillë, nuk nuk cenon as nuk kërcënon askënd. Përkundrazi, një trajtim i tillë i historisë së shqiptarëve në ato troje shekullore do forconte besimin ndërmjet komuniteteve etnike dhe e bën Malin e Zi një shtet më demokratik dhe më evropian në sytë e Evropës dhe botës, por çka është edhe më e rëndësishme në sytë e vet shqiptarëve autoktonë të atyre trojeve shekullore.  Sepse historia nuk është privilegj as nuk është koncesion politik për askënd. Nuk është as favor që i bëhet një komuniteti të caktuar, siç janë shqiptarët. Historia është e drejtë e një populli! Historia nuk është privilegj që jepet ose merret sipas vullnetit të pushtetit. Ajo është një e drejtë legjitime e çdo populli dhe një pjesë e pandashme e identitetit të tij kombëtar, bazuar në marrveshje ndërkombëtare, përfshir Deklaratën Universale të Drejtave të Njeriut të vitit 1948.  Prandaj,  një shtet që synon të ndërtojë një të ardhme të përbashkët nuk duhet të ketë frikë nga e vërteta historike e asnjërit prej grupeve të qytetarëve të vet.

Por sa u përket shqiptarëve në Mal të Zi, në fund të fundit, një komb nuk humbet kur harron datat e historisë. Ai fillon të humbasë, keqas dhe përgjithmonë, kur harron se kush është. Pikërisht, për këtë arsye, historia kombëtare shqiptare në shkollat e Malit të Zi nuk është një debat i së kaluarës. Por duhet të jetë një investim serioz kombëtar dhe në bashkpunim, për të ardhmen e një shoqërie demokratike, ku çdo fëmijë, pa dallim etnie, ka të drejtë të njohë rrënjët e veta dhe të ecë drejt së ardhmes me dinjitet, vetëbesim dhe respekt për të tjerët. Për ndryshe, të mohosh historinë e një populli do të thotë t’i mohosh identitetin dhe dinjitetin e tij kombëtar.

Dr Dom Nikë Ukgjini, meshtar katolik me formim të thelluar në historinë kombëtare 

Zjarri me model të xhamisë digjet në Irlandën e Veriut

Drini.us
-
0
Zjarri me model të xhamisë digjet në Irlandën e Veriut

Christian Skaug / Document.no

Zjarri me një model xhamie e Moygashel në Irlandën e Veriut u ndez rreth orës 23:30 të mërkurën mbrëma më herët se sa ishte planifikuar. Qëllimi ishte të vinte policia, e cila do të hiqte modelin e xhamisë.

Një burrë 56 vjeçar është akuzuar për krim urrejtjeje pasi ka vendosur simbolin mbi zjarri, raporton Belfast Telegraph.

Njerëzit në vendmbajtje organizuan një demonstratë rreth orës 22:00 dhe vendosën të ndezin zjarrin kur mësuan se punëtorët po vinin atje.

Kur policia mbërriti pak më vonë, u përball me kundërshti të fortë dhe iu kërkua të largoheshin nga vendi.

Në një intervistë për Belfast Telegraph, një burim lojalist deklaroi: “Çdo përpjekje për të ndërhyrë kundër zjarrit në Moygashel do të çojë në masë të madhe lojalistësh që do të shkojnë në zonë dhe do të krijojnë një situatë të ngatërruar”.

Inspektori i policisë Norman Haslett deklaron:

«Krimi i urrejtjes nuk ka vend në shoqërinë tonë dhe nuk do të tolerohet. Prandaj, ne mbrëmë nisëm një operacion proaktiv policor për të ndërhyrë dhe për të hequr shprehjen e urrejtjes nga Moygashel Bonfire.»

«Para se policia të arrinte, zjarri u ndez një ditë më herët për të parandaluar që materiali kriminal të hiqej. Kur ka prova se është kryer një krim, ne do të marrim masa të rrepta.»

Personi i akuzuar, 56 vjeç, do të përballet sot në Gjykatën e Magjistraturave të Dungannonit.

Zjarri në Moygashel kishte marrë vëmendje të konsiderueshme më përpara, jo më pak sepse aktivistja e njohur, shkrimtarja dhe personazhi i mediave Katie Hopkins e kishte promovuar.

Dy tabela të vendosura në zjarr, njoftonin respektivisht «Siguroni kufijtë tanë» dhe «Ndalo kërcënimin nga islami radikal». Belfast Telegraph i përshkruan këto si «raciste» – dhe Hopkins si «e djathta ekstreme».

Bål med modell av moské tent i Nord-Irland

Mendime të Xhevat Gjinit për “mërgatën e qyqeve të reja”…!

Drini.us
-
1
Mendime të Xhevat Gjinit për “mërgatën e qyqeve të reja”…!

Gjevat Gjini, Viti

Mërgata e qyqeve të reja

Neve, kësaj here më shumë na intereson ajo pjesë e këtyre kontingjenteve që janë jashtë vendit – mërgimtarët… Po i ndjek me vëmendje deklaratat, qëndrimet, lëvizjet dhe organizimet e tyre a la mërgatë e qyqeve për rrëzimin e Qeverisë legale dhe legjitime, më saktë për destabilizimin e shtetit tonë kombëtar, Republikës së Shqipërisë! Të gjithë këta, me ndonjë përjashtim të vockël, sot janë “aktivistë të devotshëm” të LVV-së albiniste, të multi VLEN-it, të PDSH-së berishiste dhe të partizave të këtij krahu, që ishin dje dhe janë edhe sot në anën e gabuar të historisë…
Dekor ose stoli e kësaj mërgate qyqare janë bërë edhe disa veprimtarë dhe atdhetarë të dikurshëm!!
Mërgata e dy dekadave të fundshekullit XX-të nuk u bë kurrë pjesë e fushatave dhe veprimtarive kundër shtetit tonë kombëtar. Mërgata e atyre dy dekadave ishte e përfshirë në fushata dhe veprimtari të organizuara për çlirimin dhe bashkimin e tokave të pushtuara të Shqipërisë…
Pjesa e mërgatës, fatmirësisht pakicë, që sot po angazhohet për rrëzimin e Qeverisë legale dhe legjitime në Tiranë, për destabilizimin e Republikës së Shqipërisë, ma kujton mërgatën e qyqeve…
Në kohën kur Kosova shqiptare përballet me shumë probleme të brendshme politike, ekonomike e sociale dhe me ndërhyrje e kërcënime nga jashtë, “burrat” e LVV-së dhe të grupeve islamiste-shqiptarofobe janë mobilizuar për t’i “zgjidhur” problemet e shtetit tonë kombëtar!? Në kohën kur populli shqiptar në Maqedoni përballet me shtypje, padrejtësi e probleme të mëdha ekonomike e sociale, “trimat” e LVV-së e të VLEN-it janë angazhuar për “stabilizimin” dhe “mirëqenien” e shtetit tonë kombëtar!? Dhe, sidomos, në kohën kur shqiptarët autoktonë në Serbi e Mal të Zi (të mos flasim për shqiptarët në Greqi e Turqi) po luftojnë për jetë a vdekje (të jenë a të mos jenë?) janë ngritur “aktivistët” e LVV-së e të VLEN-it, kryesisht me origjinë jugokosovare e jugotitiste, për ta “drejtuar” shtetin tonë kombëtar, për ta përmbysur qeverinë në Tiranë me kryengritje e revolucion, njësoj si dikur mërgata e qyqeve!?
Do të ishte në nderin dhe krenarinë e këtyre “aktivistëve” po të angazhoheshin e të derdhnin energji për përmirësimin dhe mbrojtjen e të drejtave themelore politike, ekonomike, qytetare e kombëtare të bashkëkombësve të tyre në Maqedoninë tonë, në Mal të Zi, në Serbi, Greqi, Turqi, etj.
Do të ishte e kuptueshme dhe e dëshirueshme që këta “aktivistë patriotë” të angazhoheshin për ndërtimin dhe fuqizimin e marrëdhënieve të shtetit të Kosovës me shtetin tonë kombëtar dhe për forcimin e unitetit kombëtar ndërshqiptar deri në zgjidhjen e plotë të çështjes shqiptare…
Do t’i bënin nder vetit dhe kombit sikur këta “burra” të LVV-së e të VLEN-it të angazhoheshin e të derdhnin energji pa u kursyer për krijimin e një Ministrie Kombëtare për Mërgatën, për organizimin e shkollave shqipe dhe për ngritjen e qendrave kulturore shqiptare (në vend të qendrave të huaja fetare)…
Nder i madh do të ishte për këta njerëz po të angazhoheshin për krijimin e ndërmarrjeve – bizneseve në Atdhe dhe për kthimin e sa më shumë të rinjve nga mërgimi…
Ka edhe nja 100 veprimtari tjera me interes për Atdheun që do t’ju nderonin juve që po bëni fushatë, propagandë dhe veprimtari kaq absurde kundër shtetit tuaj e tonit kombëtar…
Prandaj, thirrni mendjes dhe hiqni dorë nga kjo veprimtari antishqiptare, nëse nuk doni të mbani në ballë vulën prej jugo-kosovarësh e jugo-titistëve dhe nëse nuk doni t’i zini vendin mërgatës së qyqeve…

***
Ibrahim Kelmendi thotë se këtë fragment e ka huazar nga:

https://www.epokaere.com/…/mergata-e-shqiptareve-dhe…/ 
1...848586...1,732Faqja 85 nga 1,732