Kreu Blog Faqe 86

Medvegja – e harruar apo e braktisur?

Drini.us
-
0
Medvegja – e harruar apo e braktisur?

Muharrem Salihu, Romë, Itali

Prej vitesh e ngre zërin për Medvegjën. Jo sepse është më e rëndësishme se Presheva apo Bujanoci, por sepse është ajo pjesë e trungut shqiptar që sot po përballet me sfidën më të madhe për mbijetesë.
Me sinqeritet më duhet të them se më dhemb fakti që, edhe gjatë vizitave të nivelit më të lartë shtetëror nga Shqipëria, ndalesa bëhet në Preshevë dhe Bujanoc,ndërsa Medvegja mbetet sërish jashtë agjendës. Kjo krijon përshtypjen se një komunitet i tërë po lihet në harresë.
Ndërkohë, Medvegja po përballet me pasivizimin e adresave, me largimin e shqiptarëve nga trojet e tyre, me tkurrjen e përfaqësimit institucional dhe me një presion të vazhdueshëm që rrezikon të ndryshojë përgjithmonë realitetin demografik të kësaj treve. Çdo adresë e pasivizuar nuk është vetëm një procedurë administrative; është një familje shqiptare më pak, një zë më pak, një e drejtë më pak dhe një goditje ndaj pranisë sonë historike në këto troje.
Nuk e shkruaj këtë për të kritikuar askënd. E shkruaj sepse besoj se dashuria për kombin matet edhe me kujdesin që tregojmë për pjesën më të pambrojtur të tij.
Medvegja nuk kërkon privilegje. Kërkon të mos harrohet. Kërkon praninë e institucioneve tona, vizita zyrtare, mbështetje konkrete ekonomike, arsimore e kulturore, si dhe një angazhim të vazhdueshëm diplomatik për mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve që jetojnë aty.
Screenshot
Unë do të vazhdoj ta ngre zërin për Medvegjën, sepse heshtja nuk është zgjidhje. Nuk mund të flasim për Luginën e Preshevës dhe të lëmë jashtë Medvegjën. Nuk mund të flasim për unitet kombëtar, ndërsa komuniteti shqiptar që përballet me sfidën më të madhe të mbijetesës të mbetet në periferi të vëmendjes sonë.
Dhe mbi të gjitha, duhet të kemi një ndërgjegjësim të qartë: mbrojtja e Medvegjës është barriera kryesore për mbrojtjen e shqiptarëve në Serbi.
Nëse mbrohet Medvegja, forcohet edhe pozita e shqiptarëve në Preshevë dhe Bujanoc. Nëse Medvegja dobësohet, pasojat nuk do të kufizohen vetëm aty, por do të prekin edhe Bujanocin dhe Preshevën.
Shtëpi e braktisur në Medvegjë
Prandaj, Medvegja nuk është thjesht një çështje lokale. Ajo është një prioritet. Vëmendja ndaj saj duhet të jetë maksimale, angazhimi institucional i pandërprerë dhe mbështetja politike e diplomatike e pakursyer.
Veterani i Aktrimit Çun Lajçi në një fshat të braktisur të Medvegjës
Kujdesi ndaj Medvegjës nuk është vetëm mbrojtje e një komune. Është mbrojtje e dinjitetit kombëtar, e të drejtave të shqiptarëve në Serbi dhe e së ardhmes së gjithë shqiptarëve ne Serbi.

Çka po thotë Blerim Shala për rolin e Turqisë për lirinë e Kosovës…?!

Drini.us
-
0
Çka po thotë Blerim Shala për rolin e Turqisë për lirinë e Kosovës…?!

Basri Beka, Prishtinë

Miqtë respektohen, por historia nuk falsifikohet
___
Deklarata e fundit e Blerim Shalës, ku tentohet të krijohet përshtypja se Turqia ka qenë faktori kyç që ka përcaktuar qëndrimin amerikan në favor të lirisë dhe pavarësisë së Kosovës, kërkon një sqarim të domosdoshëm historik.
Së pari, duhet thënë qartë se Turqia është një shtet mik i Kosovës. Kontributi i saj në kuadër të NATO-s gjatë luftës, si dhe angazhimi i saj pas pavarësisë për njohjen ndërkombëtare të Kosovës, janë të njohura dhe meritojnë respekt. Askush serioz nuk e mohon këtë.
Por një gjë është të pranosh kontributin e një miku, dhe krejt tjetër të shtrembërosh historinë duke e paraqitur atë si faktor përcaktues të lirisë së Kosovës.
Liria e Kosovës nuk erdhi sepse dikush në Ankara i tha diçka Uashingtonit. Liria e Kosovës erdhi si rezultat i rezistencës shumëvjeçare të popullit shqiptar, i sakrificës së mijëra dëshmorëve, i luftës së UÇK-së dhe i bindjes së palëkundur të shumicës së shqiptarëve se e ardhmja e tyre ishte në aleancë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe botën perëndimore.
Vendimi për ndërhyrjen e NATO-s nuk u mor në Ankara. Ai u mor në Uashington, Bruksel, Londër, Berlin dhe në kryeqendrat e vendeve kryesore të Aleancës Atlantike. Presidenti amerikan, administrata amerikane dhe aleatët perëndimorë ishin faktorët vendimmarrës që ndalën spastrimin etnik dhe i hapën rrugë lirisë së Kosovës.
Prandaj është e gabuar që sot të krijohen narrativa sipas të cilave qendra e gravitetit të lirisë së Kosovës duhet kërkuar diku tjetër. Kjo nuk është vetëm pasaktësi historike, por edhe përpjekje për të relativizuar orientimin strategjik që shqiptarët e Kosovës kanë ndërtuar me dekada.
Sa i përket Blerim Shalës, ai ka të drejtë të ketë mendimet e tij, por duhet kujtuar se ai kurrë nuk ka ardhur në politikë përmes votës së drejtpërdrejtë të qytetarëve dhe as nuk ka pasur ndonjëherë bazë të mirëfilltë elektorale. Për vite të tëra ai ka qëndruar pranë qendrave të vendimmarrjes si këshilltar, analist apo ndërmjetës politik, por pa mbajtur barrën e përgjegjësisë që sjell legjitimiteti qytetar. Kjo nuk e bën automatikisht interpretimin e tij të historisë më të saktë se vetë faktet.
E vërteta është shumë më e thjeshtë: përcaktues për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës ishte populli shqiptar i Kosovës, qëndresa e tij, orientimi i tij proamerikan dhe properëndimor, si dhe partneriteti strategjik me Shtetet e Bashkuara dhe NATO-n.
Sot, kur shohim përpjekje të ndryshme për ta zhvendosur Kosovën nga kjo orbitë natyrore politike dhe qytetëruese, është detyrë e secilit të mbrojë të vërtetën historike. Miqtë duhen respektuar, por historia nuk duhet rishkruar. Kontributi i Turqisë duhet vlerësuar, por liria e Kosovës nuk ishte dhuratë e askujt. Ajo ishte fryt i sakrificës së shqiptarëve dhe i aleancës së tyre strategjike me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe botën perëndimore.
_____
Ja statistikat për bombardimin e Serbisë nga NATO, në pranverën e vitit 1999, andaj këto që i flet Blerim Shala, janë marrëzira të një mendimi jo vetëm të derformuar, por edhe të korruptuar:
Kan være et bilde av tekst som sier '11:17 Anmelden ြ epeezdar në numrin e avion. intensitetin e operacioneve, një përafërt kontributit është: lerësim Shteti Pjesemarrja e vlerësuar United States rreth 70% United Kingdom rreth 10% France rreth 10% Italy rreth 5% Germany rreth 3% Netherlands rreth 1% Belgium më pak se 1% Canada më pak se 1% Spain Te pak 1% Turkey më pak se 1% Shtetet e tjera më pak se 1% secila pjesëmarrëse Një skicë e thjeshtë vizuale: + ChatGPTf'

Luta kot i mbajti zhagun Lumirit, shpërblimin e mori Vjosa!

Drini.us
-
0
Luta kot i mbajti zhagun Lumirit, shpërblimin e mori Vjosa!

Florim Zeqa

I vetmi anëtarë i gardës së vjetër në LDK, z. Lutfi Haziri si nënkryetarë i partisë, edhe pse i mbajti pë r një kohë të gjatë “zhagun” Lumirit, vendin e tij e zuri parashutistja dhe e dalldisura pas pushtetit, Vjosa Osmani!

Pafytyrësia e Vjosës, dëshmi e turpit dhe marrëzisë në LDK

Vjosa dhe Lumiri janë treguesi më i mirë i kapjes së LDK-së nga klani sorrosian, të cilët po bëjnë plloje në LDK, derisa ta zhbëjnë përfundimisht nga skena politike këtë subjekt të traditës demokratike!

Vrapi i Vjoses pas postit të presidentit të kujton atë thënjen e moçme popullore të “vrapimit të dhelpres pas k…..e të dashit”!

“Dashi” në kuptimin më pozitiv të mundshëm, më i forti i politikës kosovare, Albin Kurti do ta bënte gabimin më të fatal të mundshëm për shtetin sikur ta rikthente Vjosa Osmanin në postin e presidentes!

Shihet qartazi se Lumiri pa pyetur njeri në LDK e ktheu Vjosa Osamnin duke e bërë edhe bartëse të listës zgjedhore! Pa pyetur njeri e mori të dalldisurën pas pushtetit në takim me Kurtin në kundështim me vullnetin e Kryesisë Qendrore, duke anashkaluar figurën e vetme rugoviane, bashkëpunëtorin e Ibrahim Rugovës, nënkryetarin e LDK-së, z. Lufti Haziri!

Mbase kjo do të jetë goditja fatale për LDK-në!

Më në fund i erdhi dita edhe Albin Kurtit, që përmes Lumir Abdixhikut dhe Vjosa Osmanit ta shkokloj LDK-në si kokrrat e misrit!

Siq dihet, kokrrat i hane pulat e kojshisë, kurse boqa mbetët në dorën e zotit’shpisë rugoviane, nënkryetarit Lufti Haziri!

Lutë, “ne ljuti se čoveče, igraj besplatno na srušenje LDK-a!

I kërkojë falje opinionit publik për thënjën e mësipërme, por kjo është një realitet i hidhur në LDK, pasi Lutfi Hazi me (pa) dëshirën e tij është kthyer në rrënues të LDK-së Rugoviane!

Për shkak se, përgjegjësia nuk është vetëm e Lumir Abdixhikut dhe Vjosa Osmanit në rrënimin e LDK-së! Përgjegjësia është e të gjitha strukturave të saj, filluar nga nënkryetari Haziri, të cilët me mos(veprimet), heshtjen ose mbështetjen e tyre ndaj Lumirit dhe Vjosës janë bërë bashkëpjesëmarrës në rrënimin e LDK-së!

Duke e mundësuar procesin e shkatërrimit, mbajnë përgjegjësinë historike për ndarjen fatale të LDK-së!

Logjika e thjeshtë e tregon, se kur një strukturë politike vendos ta ngrejë dikë në krye të saj pa asnjë meritë, ajo merrë përsipër barrën e rezultateve dhe të dështimeve njëkohësisht!

Florim Zeqa, kandidat për kryetar të LDK-së

Orsago (Itali), 12.07.2026

Më 18 gusht 2026, në Zogaj (Zagorie), në zemër të Shalës së Venit (Bajgorës), do të vihet gurthemeli i kishës katolike shqiptare

Drini.us
-
3
Më 18 gusht 2026, në Zogaj (Zagorie), në zemër të Shalës së Venit (Bajgorës), do të vihet gurthemeli i kishës katolike shqiptare

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë  

Fjala e Shaljanit – Gurthemeli i Rikthimit në Rrënjë !
Ka çaste që nuk i përkasin vetëm një brezi, por hyjnë në kujtesën e një populli. Një i tillë do të jetë edhe 18 gushti 2026, dita kur në Zogaj (Zagorie), në zemër të Shalës së Venit (Bajgorës), do të vihet gurthemeli i kishës katolike shqiptare.
Për ne, shaljanët, besa nuk është vetëm fjalë, por karakter. Kur japim fjalën, e mbajmë. Prandaj, ky projekt nuk është një premtim i radhës, por një zotim që po bëhet realitet.
Kjo kishë nuk ngrihet për të ndarë njerëzit, por për të dëshmuar vazhdimësinë e një trashëgimie të lashtë shpirtërore, historike e kombëtare. Ajo është një urë që lidh të kaluarën me të ardhmen, një shenjë se kujtesa nuk shuhet dhe se rrënjët nuk harrohen.
Ne respektojmë lirinë e ndërgjegjes dhe të besimit të çdo njeriu. Po aq fort mbrojmë edhe të drejtën tonë për ta njohur, ruajtur dhe jetuar trashëgiminë e të parëve tanë. Askush nuk duhet të trembet nga rikthimi te rrënjët, sepse një popull që njeh historinë e vet ecën më i sigurt drejt së ardhmes.
Zogaj do të jetë fillimi. Më pas, rrugëtimi ynë do të vazhdojë në Bajgorën heroike dhe në viset e tjera të Shalës së Venit, me bindjen se ruajtja e identitetit është përgjegjësi brezash.
Nëse më 18 gusht, krahas vendosjes së gurthemelit, dhjetëra e dhjetëra shqiptarë vendosin, sipas bindjes së tyre të lirë, të pagëzohen, kjo do t’i japë kësaj dite një domethënie edhe më të veçantë. Do të jetë një dëshmi se historia, kujtesa dhe besimi mund të ecin së bashku, kur zgjedhja bëhet me ndërgjegje të lirë dhe me respekt për dinjitetin e çdo njeriu.
Prandaj, ftojmë të gjithë ata shqiptarë që ndiejnë një lidhje me trashëgiminë shpirtërore të të parëve të marrin pjesë në këtë ngjarje historike, të jenë dëshmitarë të saj dhe, nëse kjo përputhet me bindjen e tyre personale, të hedhin edhe ata hapin që e konsiderojnë të drejtë për jetën e tyre shpirtërore.
Le ta bëjmë 18 gushtin 2026 një ditë kujtese, bashkimi dhe shprese; një ditë që do të mbetet në historinë e Shalës së Venit si dita kur u vendos një gurthemel jo vetëm për një kishë, por edhe për forcimin e kujtesës historike, të identitetit kombëtar dhe të përgjegjësisë sonë ndaj brezave që do të vijnë.
Shala e Venit ka folur me besë. Tani është koha që besa të shndërrohet në vepër.

Kur politikanët ushqejnë mosbesim, qytetaria duhet të kërkojë ndryshim, jo polarizim

Drini.us
-
0
Kur politikanët ushqejnë mosbesim, qytetaria duhet të kërkojë ndryshim, jo polarizim

Prof. dr. Fadil Maloku, sociolog dhe profesor nga Prishtina

Duke marrë parasysh rrethanat, si dhe proceset e zhvillimet shumë dinamike në jetën tonë sociopolitike kosovare, mendoj se çështja e mungesës së një kulture të qëndrueshme të mirëbesimit politik në Kosovë duhet “pensionohet” shkaku se është duke shkaktuar dëme si në planin e brendshëm ashru edhe ate të jashtëm. Dhe ky “pensionim”, shikuar me dioptërinë e sociologjiaë së zhvillimit, do të duhej t’u adresohet disa faktorëve.

E para, sistemi politik që i referohet Kushtetutës aktuale “ahtisariane” nuk jep shumë garanci, as juridike e as morale, për një “kulturë mirëbesimi dhe bashkëpunimi politik”. Ky sistem normativ është ndërtuar jo për të “instaluar” idenë dhe modelin e “mirëbesimit”, por për të afirmuar dhe implementuar konceptin e superdiskriminimit pozitiv për minoritetet (në veçanti atë serb) dhe për të arsyetuar, kinse, baraspeshën etnike dhe shpalljen e Republikës si entitet multietnik. Ky ishte një gabim kardinal, i cili tani, pas dy dekadash, po riprodhon vetëm situata ngërçi dhe bllokimesh absurde, që rrallë mund të gjenden në historinë e shtetndërtimeve moderne. Dhe, nëse imperativi apo qëllimi i “arkitektëve” të kësaj Kushtetute ishte të frenohej majorizimi etnik, ata, në fakt, bazuar në proceset dhe zhvillimet politike në Kosovë, kanë prodhuar një efekt të kundërt. Serbët, në vend që të akomodoheshin me sistemin e ri demokratik, duke i shërbyer rolit të “Kalit të Trojës”, vetëm sa e rritën distancën sociale dhe ndëretnike. Pra, po vërtetohet se Kosova mund të mbijetojë vetëm si shtet qytetar, e jo “multietnik”, ashtu siç figuron në Preambulën e saj.

E dyta, duhet kuptuar se të gjitha partitë politike të pasluftës dhe pothuajse të gjitha koalicionet e krijuara, kryesisht ndërmjet LDK-së, PDK-së dhe AAK-së, ishin koalicione të panatyrshme, sepse asnjëherë nuk u bazuan në partneritete strategjike afatgjata, të mbështetura në programe dhe objektiva të përbashkëta, por kryesisht në interesa klanore e grupore të përkohshme. Në publik ato “shiteshin” si “kulturë mirëbesimi” dhe si “vullnet politik” për të afirmuar vlerat e shtetit, demokracisë, pluralizmit dhe “përrallave” të tjera që sot nuk pinë më ujë. Arsyeja është shumë e thjeshtë: të gjithë qytetarët e Republikës e kanë kuptuar se ato ishin farsa për t’i hedhur “hi syve” elektoratit.

Kurse, klimën e mosbesimit që po na “flenë” prej kaq kohësh në Parlament, i cili lirisht mund të hynte edhe në Librin e Rekordeve Guinness për nga jetëgjatësia e ngërçit institucional, nuk e krijojnë dhe as nuk e “prodhojnë” vullnetet apo vendimet partiake, por vetëm “rregullat e lojës”, të cilat vendosen paraprakisht në ligje dhe në Kushtetutë. Kur e them këtë, nuk po pretendoj se po “zbulojmë ujin e ngrohtë”, por vetëm po parafrazojmë përvojat dhe traditat e tranzicionit që shtetet e ish-kampit komunist i kanë përjetuar. Prandaj nuk po them rastësisht se Kosova ka nevojë për një “monolog” të brendshëm partiak e politik, për të analizuar defektet dhe mangësitë e “arkitekturës” aktuale juridike dhe për të parë se çfarë mund të ndryshohet në fazën afatshkurtër, çfarë në atë afatmesme dhe çfarë në atë afatgjatë. Sepse përvoja e kësaj periudhe tranzitore ia ka dëshmuar shoqërisë kosovare një fakt: kur koalicionet nuk arrijnë ta përfundojnë mandatin, krijohet perceptimi se partneritetet politike janë të paqëndrueshme dhe të orientuara kryesisht nga interesat afatshkurtra. Gjithashtu, ky fakt ka bërë që partitë të jenë më të kujdesshme në ndërtimin e aleancave dhe shpesh ta vendosin kalkulimin elektoral përpara ndërtimit të marrëveshjeve programore.

Ndërkaq, ndryshimi që shpresoj se mund të ndodhë, si nocion dinamik, përveç se kërkon një transformim gradual të kulturës politike dhe forcimin e institucioneve demokratike, kërkon edhe një procedurë normuese, ku rregullat që duhet të implementohen në çdo shoqëri kërkojnë instalimin e mekanizmave që ushtrojnë kontrollin, por edhe zbatimin e rregullave dhe normave, të cilat, në rastin e Kosovës, ndonëse thuhet se janë të sanksionuara në letër, nuk zbatohen ose zbatohen vetëm në mënyrë selektive.

Pra, për të arritur këtë standard, që respektohet shumë në demokracitë e avancuara, nevojitet të krijohen tri parakushte: së pari, afirmimi i transparencës, jo si dhunti demokratike, por si obligim moralo-politik; së dyti, inaugurimi publik i llogaridhënies, jo vetëm si normë juridike, por edhe si standard demokratik; dhe, së treti, instalimi i përgjegjësisë, jo vetëm si akt e normë juridike, por edhe si veprim moral e etik.

Natyrisht, realizimi i këtyre objektivave kërkon kohë, vullnet politik dhe angazhim të vazhdueshëm institucional e shoqëror.

Për promovimin e librit të Martin Çunit, “Mrikë, jeta ime II”

Drini.us
-
0
Për promovimin e librit të Martin Çunit, “Mrikë, jeta ime II”

Xun Çetta, Trubuhoc, Istog

Ishte ky një promovim libri kujtimësh nga koha e cila uroj të mos i përsëritet gjeneratave pas nesh.
E uruam dhe falenderuam Martinin për këto dy vëllime kujtimësh në të cilat pjesa dërmuese aty u ndien sikur po lexohën kujtimet e tyre aty si dhe, mbetemi më shpresë që Martini të vazhdoj më botimet e radhës.
Tani ju pergëzoj edhe juve Ismet i cili ndave kohën për këtë përshkrim i cili po ashtu na mbetet kujtim i cili bashkoj kaq shokë në këtë kohë shkaperderdhjësh gjithëandej globit vendor e Mërgimtar.
Kafja pas këtij botimi më shokë dhe shëtitja bulevardit Prishtinës si dhe evokim kujtimet tona , pa dyshim ishin akoma më permbushëse të kujtimeve të rrugës tonë e cila në rrethana tjera po vazhdon.
Në do të qëndrojmë në rrugën e cila pa dyshim do të triumfon më idealët tona, pa dallim qka kush po na bënë e bllokon.
Trubuhoc 11.07.2026

Ismet Rashiti

NË PRISHTINË U PROMOVUA LIBRI “MRIKË, JETA IME II” I ATDHETARIT DHE GAZETARIT MARTIN ÇUNI
Në një atmosferë të ngrohtë dhe plot emocione, sot në Prishtinë u promovua libri me letra nga burgu “Mrikë, jeta ime II”, vepra më e re e atdhetarit, gazetarit dhe ish-të burgosurit politik, Martin Çuni.
Në këtë ngjarje kulturore e historike morën pjesë bashkëveprimtarë të autorit, ish-të burgosur politikë, publicistë, gazetarë, miq dhe dashamirës të krijimtarisë së tij, të cilët e vlerësuan librin si një dëshmi të fuqishme të sakrificës, qëndresës dhe idealit për lirinë e Kosovës.
Gjatë fjalës së tij, Martin Çuni evokoi kujtime nga vitet e burgut, si dhe nga periudha e luftës çlirimtare, kur shërbeu si udhëheqës i Radios “Kosova e Lirë”, duke sjellë para të pranishmëve fragmente të një jete të përkushtuar ndaj çështjes kombëtare.
Për vlerat historike, dokumentare dhe publicistike të veprës foli recenzenti Ali Sh. Berisha, i cili theksoi se libri përfaqëson një dëshmi autentike të një kohe të rëndë, por edhe të pathyeshmërisë së njeriut përballë dhunës dhe robërisë. Mendime dhe vlerësime për librin ndanë edhe pjesëmarrës të tjerë.
Një moment i veçantë i promovimit ishte interpretimi artistik i aktores së njohur Safete Rugova, e cila lexoi me ndjenjë dy letra nga burgu të Martin Çunit, duke prekur thellë emocionet e të pranishmëve.
Fjalë miradie dhe vlerësimi për autorin shprehën gjithashtu atdhetari Xun Çeta, Selatin Novosella, si dhe kolegë të Radio Prishtinës, të cilët kujtuan kontributin shumëvjeçar të Martin Çunit në gazetari dhe në përpjekjet për lirinë e vendit.
Pas përfundimit të promovimit, një grup bashkëveprimtarësh dhe miq të autorit u ndalën për një kafe në sheshin e Prishtinës, ku bisedat vazhduan në frymën e kujtimeve, respektit dhe reflektimit mbi rrugëtimin jetësor të autorit dhe mesazhin që përcjell kjo vepër me vlerë të veçantë historike e njerëzore.

Më ka shkuar pothuaj jeta duke organizuar protesta në Perëndim, më dhimsen ata që organizojnë protesta tash

Drini.us
-
1
Më ka shkuar pothuaj jeta duke organizuar protesta në Perëndim, më dhimsen ata që organizojnë protesta tash

Ibrahim Kelmendi, Gjermani

Pothuajse gjithë jeta me ka shkua duke organizua protesta në Perëndim. Në vitin 1976 jam arratisur nga Jugosllavia që ta luftoja pushtimin jugosllav, meqë në Kosovë rrezikoja të burgosesha. Në ndërkohë, reflektoj: ishte i mbarë dhe i dobishëm angazhimi im dhe i atyre që i “mashtroja” për t’i përkrah qëllimet e mija që i prezantoja si qëllime tona. Sigurisht se është dashtë të sakrifikoja shumë. Ta zëmë, në vitin 1978, kur kemi bashkëthemeluar Frontin e Kuq Popullor. Na frymëzonte edhe “enverizmi” dhe “sovranizmi” i Shqipërisë. Ishe gabim i madh që në Perëndim të praktikonim veprimtari enveriste, sepse i shkaktonim vetit dhe Kosovës dëme…
Nuk pyesja çka është e logjikshme, racionale, e realizueshme, në kohë dhe hapësirë përkatëse, sepse më ishte mbush mendja, si idealist revolucionar që ndihesha, përherë kisha të drejtë.
Prandaj tani brengosem për njerëzit kur sakrifikojnë. Më dhimbsen muslimanët kur zgjohen bashkë me “lindje” të Diellit, për të praktikuar lutjen (namazin / salatin), duke i la edhe këmbët sapo është zgjua, edhe pse i kishte la para se të flinte. Ka vlerë më shumë nëse e praktikon në xhemi. 5 herë në ditë i reciton të njëjta lutje. Lutja kryesore “Ehamdulilah” (surja e parë e Kuranit), që duhet, e ka vargun se duhet me i luftua ata që besojnë ndryshe. Pra, gjithë ato sakrifica, për të luftuar njeriun tjetërfare, që nuk e beson Allahun e tij. Kur i kritikon për atë lajthitje të tyre të quajnë islamofob…
E solla si konkretizim, sakrifica ime si “enverist” dhe sakrifica e muslimanit, jo vetëm se të lodh, por shkakton pasoja edhe për të tjerët. Çdo fundjavë bezdisja policitë në metropole europiane, me protestat që i bënim. Nxisnim urrejtjen e qytetarëve vendorë ndaj nesh dhe ndaj çështjes që donim ta afirmonim, për të nxit përkrahjen e perëndimtorëve, meqë ata kishin potencial për të na ndimuar ose për të na dëmtuar, duke e ndihmuar pushtetin titist…
UROJ, nuk të bezdisa, duke i ra trup nga Kina, për të arsyetuar mospërkrahjen time ndaj jush.
Shëndet, mbarësi, respekt!
***
Postimi ishte i Mikut Perparim Gjeka, i cili e kishte shoqëruar me komentin:
“Edhe sot duket sikur shumë intelektualë po ndjekin të njëjtin skenar të vitit 1990. Ata nuk pyesin nëse protesta ka të drejtë, por pyesin nëse do të fitojë. Nuk analizojnë drejtësinë e kauzës,por analizojnë probabilitetin e suksesit. Nuk matin temperaturën morale të shoqërisë, matin temperaturën e sondazheve. Nëse shohin se lëvizja po shuhet, ata shkruajnë ese mbi naivitetin e turmës. Nëse shohin se ajo po fiton, kujtohen se kanë qenë gjithmonë pranë saj” – Artan Nati
Shqiperia ka nevoje per njerez te ditur me karakter dhe trimeri te bashkohen ne proteste dhe te thone fjalen e tyre.
Kur protesta bëhet një tender politiko-intelektual…
Artan Nati
Sa herë që “Revolucioni i Flamingove” mbush sheshet, dëgjohet e njëjta pyetje: “Po ku janë intelektualët?” Pse nuk dalin në krye? Pse nuk frymëzojnë turmën? Pse nuk bëhen zëri moral i revoltës? Përgjigjja mund të jetë më e thjeshtë sesa duket: historia rrallë ka qenë shkruar nga elitat në momentin kur ajo fillon. Elitat zakonisht e shkruajnë historinë pasi ajo ka ndodhur. Edhe në Shqipërinë e vitit 1990, regjimi komunist nuk filloi të lëkundej sepse profesorët organizuan simpoziume për demokracinë apo sepse akademikët shpallën fundin e diktaturës. Tërmeti nisi nga studentët, nga rruga, nga njerëz që kishin më pak për të humbur sesa ata që gëzonin privilegjet e sistemit. Një pjesë e mirë e elitës intelektuale të kohës nuk ishte në ballë të protestave. Ajo priste. Disa prisnin të kuptonin nëse regjimi do të binte apo do të godiste edhe një herë.
Të tjerë prisnin sinjalin e radhës nga korridoret e pushtetit. Kur u bë e qartë se historia kishte zgjedhur drejtimin e saj, shumë prej tyre u shfaqën papritur si demokratë të orës së parë. Edhe “Revolucioni i Flamingove” po përballet me të njëjtin rrezik. Berisha, Nano dhe më vonë Rama nuk ndërtuan vetëm parti, ndërtuan strehë të reja për një kastë që kishte një talent të rrallë të ndryshonte flamurin pa ndryshuar instinktin. Disa nga figurat simbolike të Dhjetorit dhe të përndjekjes politike u përdorën si kapital moral i tranzicionit, por shumë prej tyre përfunduan të përfshirë në të njëjtin sistem privilegjesh që kishin premtuar se do ta rrëzonin. Heroizmi i djeshëm u ngatërrua me privilegjet e sotme dhe biografitë u mbuluan nga hija e korrupsionit, klientelizmit dhe pazareve politike. Ky nuk është fenomen vetëm shqiptar. Është instinkti i çdo elite që ka ndërtuar mirëqenien mbi stabilitetin e rendit ekzistues.
Privilegji nuk revoltohet lehtë kundër privilegjit. Kolltuku nuk ngrihet në demonstratë kundër vetvetes. Prandaj, elitat habiten sa herë që shohin turma në shesh. Jo sepse nuk e kuptojnë zemërimin e njerëzve, por sepse nuk arrijnë të imagjinojnë se historia mund të fillojë pa miratimin e tyre. Në imagjinatën e tyre, çdo revolucion duhet të ketë një projekt, një fondacion, një panel ekspertësh, një konferencë shtypi dhe, mundësisht, një sponsor. Kur revolta lind spontanisht, ajo u duket si një mbledhje pa procesverbal. Edhe sot duket sikur shumë intelektualë po ndjekin të njëjtin skenar të vitit 1990. Ata nuk pyesin nëse protesta ka të drejtë, por pyesin nëse do të fitojë. Nuk analizojnë drejtësinë e kauzës,por analizojnë probabilitetin e suksesit. Nuk matin temperaturën morale të shoqërisë, matin temperaturën e sondazheve. Nëse shohin se lëvizja po shuhet, ata shkruajnë ese mbi naivitetin e turmës. Nëse shohin se ajo po fiton, kujtohen se kanë qenë gjithmonë pranë saj.
Kanë një talent të admirueshëm për të qenë gjithmonë në anën fituese të historisë, por pothuajse kurrë në vijën e parë të betejës. Në fund të fundit, pyetja “Ku janë intelektualët?” ndoshta është pyetja e gabuar. Historia na mëson se elitat rrallë ndezin fitilin e ndryshimit. Ato zakonisht presin derisa flaka të bëhet aq e madhe, sa të jetë më e sigurt të ecësh përpara saj sesa të mbetesh pas. Ndoshta kjo është arsyeja pse revolucionet nuk kanë aq shumë nevojë për intelektualë që presin të shohin nga fryn era. Kanë nevojë për intelektualë që janë të gatshëm ta ndryshojnë drejtimin e saj.
Satira nuk drejtohet kundër intelektualit si figurë. Përkundrazi. Një shoqëri pa intelektualë kritikë është si një anije pa busull. Satira godet diçka tjetër: oportunizmin e elitave. Atë zakon të vjetër shqiptar për të mbërritur gjithmonë në stacion pesë minuta pasi treni i historisë është nisur, e pastaj për të pretenduar se kanë qenë lokomotiva. Por kjo na çon te një pyetje më interesante: si lindin intelektualët që ndryshojnë historinë? A dolën papritur Volteri dhe Rusoi nga ndonjë ministri franceze? A u emëruan me konkurs kombëtar si “Intelektualë të Vitit”? Sigurisht që jo. Ata nuk ishin produkt i pushtetit. Ishin produkt i konfliktit me pushtetin. Nuk u bënë të mëdhenj sepse mbështetën mbretin, por sepse sfiduan rendin e kohës. Ata nuk prisnin të dinin kush do ta fitonte betejën. Ata e formësuan vetë betejën me idetë e tyre. Kur shkruanin, rrezikonin pasurinë, lirinë, internimin, madje edhe jetën. Për ta, mendimi nuk ishte profesion, por ishte rrezik. Në Shqipëri, për fat të keq, kemi ndërtuar një model krejt tjetër. Intelektuali nuk matet me numrin e ideve që tronditin pushtetin, por me numrin e komisioneve ku bën pjesë, bordeve ku emërohet, dekoratave që merr dhe studiove televizive ku ftohet. Sikur diploma të prodhonte automatikisht guxim moral.
Në Shqipëri ekziston një ligj i pashkruar i fizikës politike: sapo lind një protestë spontane, partitë fillojnë të grinden jo si ta ndihmojnë, por si ta regjistrojnë në emrin e tyre. “Revolucioni i Flamingove” ende nuk ka mbaruar, por beteja për trashëgiminë e tij ka filluar me një shpejtësi që do ta kishte zili edhe zyra e tenderimeve.
Berisha merr fjalën i pari: Në fakt, protestuesit janë demokratë. Edhe ata që nuk e dinë ende, janë demokratë. Rama buzëqesh me qetësinë e një njeriu që ka parë shumë revolta: Jo, jo… ata po protestojnë sepse qeveria ime u ka dhënë lirinë të protestojnë. Në njëfarë mënyre, edhe protesta është sukses i qeverisjes sonë.
Në cep të studios dëgjohet Qorri: Gaboheni të dy. Flamingot janë kundër kapitalizmit.
Llapaj tund kokën: Jo. Flamingot janë kundër klasës së vjetër politike.
Agron Shehu ndërhyn: Në fakt, nëse lexoni programin tonë në faqen 147, pika 8.3, do të kuptoni se flamingot kanë qenë gjithmonë me ne. Nëse “Revolucioni i Flamingove” ka një mision historik, ai nuk është t’i japë pushtetin Berishës, Ramës, Qorrit, Shehut, Llapajt apo kujtdo tjetër. Misioni i tij është shumë më ambicioz: t’ua heqë elitave monopolin mbi politikën dhe t’ua kthejë qytetarëve pronësinë e demokracisë. Sepse revolucioni fillon të humbasë pikërisht në ditën kur protagonist bëhet politikani që mbërriti i fundit, ndërsa qytetari që ndezi shkëndijën zhduket nga fotografia. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse flamingot vazhdojnë të ecin. Jo për të gjetur një pronar të ri politik, por për t’u kujtuar të gjithëve se revoltat nuk lindin në zyrat e partive, nuk shkruhen në zyrat e analistëve dhe nuk certifikohen nga elitat. Ato lindin në rrugë, aty ku qytetari i zakonshëm vendos se nuk ka më frikë.

Sulltan Murati, një sundimtar që solli zinxhirët mbi popujt e Ballkanit, sot përmendet me nderime aty u derdh gjaku i heronjve të Kosovës

Drini.us
-
0
Sulltan Murati, një sundimtar që solli zinxhirët mbi popujt e Ballkanit, sot përmendet me nderime aty u derdh gjaku i heronjve të Kosovës

Arber Hoxha, Prishtinë

Përkujtimi i Sulltan Muratit në Kosovë, një plagë e hapur e vetëdijes kombëtare.
Në trojet shqiptare, ku çdo gur mban kujtesën e gjakut dhe sakrificës për liri, përkujtohet Sulltani Murati i Parë si “dëshmor”. Një pushtues i huaj, një sundimtar që solli zinxhirët e Perandorisë Osmane mbi popujt e Ballkanit, sot përmendet me nderime në tokën ku dikur u derdh gjaku i heronjve të Kosovës. Ky akt nuk është thjesht një ceremoni fetare apo historike është një simptomë e një sëmundjeje të thellë të vetëdijes kombëtare.
Pse ky përkujtim është më i rëndë se çdo fyerje historike.
Të përkujtohet Murati si “dëshmor” është më keq se të përkujtohet Duçja, Krajl Nikolla apo Zerva. Sepse këta ishin pushtues të huaj që kurrë nuk pretenduan të ishin pjesë e shpirtit tonë kombëtar.
Murati, përkundrazi, u fut në gjakun tonë përmes shekujve të robërisë, duke e shndërruar nënshtrimin në kulturë, servilizmin në traditë, dhe harresën në “mirësjellje”.
Kur një shtet shqiptar lejon që pushtuesi të përkujtohet si dëshmor, ai ka humbur busullën morale. Ai ka pranuar që historia të shkruhet nga ata që e kanë djegur, jo nga ata që e kanë mbrojtur.
Qeveritë e hallakatura dhe mungesa e dinjitetit kombëtar.
Kemi pasur dhe kemi qeveri halerash, që nuk dinë të dallojnë midis nderimit të historisë dhe poshtërimit të kujtesës. Këto qeveri, në vend që të ndërtojnë muze për Skënderbeun, Isa Boletinin, Adem Jasharin, apo Hasan Prishtinën, lejojnë që në tokën e Kosovës të përkujtohet pushtuesi që vrau shqiptarë për të zgjeruar kufijtë e perandorisë së tij.
Ky nuk është vetëm një gabim politik. Është një krim kulturor. Sepse çdo përkujtim i pushtuesit është një fyerje ndaj gjakut të atyre që luftuan për liri.
Gjenerata “Z”; shpresa e fundit për rikthimin e dinjitetit.
Vetëm gjenerata Z mund ta bëjë ndryshimin. Brezi që nuk ka frikë të sfidojë dogmat, që nuk e sheh historinë si një libër të mbyllur, por si një betejë për ta rishkruar me dinjitet. Brezi që mund të çlirojë mendjen shqiptare nga kolonializmi kulturor, nga servilizmi ndaj të huajve, dhe nga kompleksi i inferioritetit që na ka mbajtur të përkulur për shekuj.
Por ky brez duhet të veprojë para se të kapet nga agjencitë e huaja antishqiptare, që punojnë për ta shuar çdo ndjenjë kombëtare, për ta kthyer shqiptarin në konsumator pa kujtesë, në qytetar pa identitet.
Është koha për ta rikthyer dinjitetin historik!
Nëse sot përkujtohet Murati si dëshmor, nesër mund të përkujtohet edhe pushtuesi tjetër si “mik”. Dhe atëherë, historia jonë do të jetë varrosur përfundimisht.
Është koha që shqiptarët të zgjojnë ndërgjegjen kombëtare, të ndalojnë përkujtimet e turpit, dhe të rikthejnë nderimin për ata që dhanë jetën për liri jo për ata që e morën.

Fenomeni Përparim Rama

Drini.us
-
0
Fenomeni Përparim Rama
Idriz Zeqiraj, Gjermani
_____
     PAN-i, dhe jo vetëm ai, kanë një merakosje të shtuar, se kush do të jetë kryetari i ardhshëm i LDK-së? Në mesin  e emrave të lakuar, dominon kryekomunari i Prishtinës, Përparim Rama. Ai nuk ka qenë dhe as nuk është anëtar i LDK-së!
     LDK-së ia imponoi Hashim Thaçi, me SHIK-un e tij, Isa Mustafën, duke mos qenë asnjëherë i anëtarësuar në LDK-e! Rrjedhojat e kësaj “loje” të pistë vazhdon t`i ndjejë edhe sot LDK-ja. Atëherë, pse u dashka provuar sërishmi një parashutist si Isa Mustafa?!
     Nominimin e Përparim Ramës, për kandidat-kryetar të komunës të Prishtinës, e bëri Lumir Abdixhiku, me Lidershipin e tij. Përtej partie, Lumiri me shokë, menduan për të mirën e Prishtinës, për Kosovën. Thjeshtë, e vlerësuan profesionalizmin e tij, si arkitekt, duke shpresuar në zhbllokimin e Kryeqytetit nga ngulfatja urbanistike.
     Mosrealizimi i projekteve të arta, ishte zhgënjim i madh. Por, hedhja e fajit tek qeveria bllokuese, e mbajti shpresën në pritje. Andaj edhe fitoi mandatin e dytë, për kryekomunar të Prishtinës. Dhe, krejt në nismë të mandatit të dytë, realizimi i parë u bë – Unaza e Prishtinës.
     Është përfolur edhe një rrugë paralele me unazën e lindjes, unazën nga perëndimi i kryeqytetit. Por, nuk u realizua për shkak të dy “objekteve të trashëgimisë!?”
     Të gjithë kryeqytetet e botës, kanë sakrifikuar diçka nga trashëgimia e kaluar, për hirë të sotmes novatore, në shërbim të komunitetit, qytetarëve. Nuk e di nëse janë objekte të sulltanëve pushtues apo diçka tjetër. Por, nuk besoj ta tejkalojnë vlerën e nevojave që kanë qytetarët vendorë për zhbllokimin rrugor.
     Në emër të trashëgimisë, ende vajtohet “Çarshia e Vjetër”, pazari në qendër të Gjakovës, edhe pse ishte një vjeturinë, që do ta shëmtonte qytetin sot.
     Edhe qytetet e tjera në botë kanë pasur vjeturina të tilla. Por, në vend të tyre janë ngritur objekte të hijshme dhe funksionale shumëkatëshe. Dhe, në një kënd hapësinor, në lëndinë, është vënë një pllakë metalike, një çerek-metri, me mbishkrimin se “këtu ka ekzistuar x-y objekti.”
     Kur kandidati për kryetar të komunës të Prishtinës, ka dhënë premtimin e mençur – për kthimin e stadiumit të Prishtinës në bazen, mikro-liqen, rivali në garë për kryetar komune, nga habia që dëgjoi, shpërtheu në të qeshura, deri në gajasje, duke mbajtur barkun me dorë!
     Por, arkitekt Përparimi, qartësoi bindshëm shqiptarët, se ky projekt mund të realizohet, veçse në mandatin e dytë. Ideja e arkitektit markant londinez, Përparim Rama, i gëzoi qytetarët e Prishtinës dhe me gjerë. Ai aryetoi, faktueshëm dhe bindshëm, mundësinë e realizimit të këtij projekti jetik, sigurimin e burimit ujor dhe elemente tjera.
     Zakonisht, të gjithë kryeqytetet e rajonit dhe të Evropës i përshkojnë lumenjtë. Prishtina është rast unik që nuk gëzon këtë fat. Të paktën, një mini-liqen në hapësirën e stadiumit aktual të Prishtinës, do ta zbuste, sado pak, vapën ekstreme, përvëluese në kryeqytet.
     Bërja e një liqeni artificial, madje në mes të kryeqytetit, është problematik. Sepse mungesa e një planifikimi të hershëm urbanistik të Prishtinës, ka krijuar gjendjen kaotike, aq sa nuk është lënë hapësirë të lirë për ndërtimin e ndërtesave ministrore. Prandaj shpenzohen milionat për marrjen me qira të objekteve nga oligarkët e rinj të Kosovës.
      Janë skajshëm cinike dhe kriminale abuzimet e oligarkëve, me pronat e shtetit dhe veprimet mujshare të tyre:
      Trojet tokësore shtetërore, pasuri e brezave shqiptarë, janë uzurpuar dhunshëm nga oligarkët e rinj. Ndërtimi i objekteve shumëkatëshe është bërë nga vjelja e haraçit të dhunshëm dhe, herë-herë, të përgjakshëm, si dhe tenderimeve korruptive. Dhe, tani këto objekte i jepen shtetit me qira të majme! “Luaje macë kryet e buallit!”
     Ndërsa bërja e një stadiumi është çështje e thjeshtë: “Tulla e llaç”.- siç thonë vëllezërit tanë tej kufirit; lokacioni është
i gatshëm dhe i bollshëm, janë tokat e pushtuara, jashtëligjshëm dhe kriminalisht, nga Azem Syla, me bandën e tij! Kujtoni “Procesin Tokat”, i zgjatur vite të tëra! Rezultati “u mbars mali dhe polli një mi”, por shefi i SHTAB-it, Azem Syla në liri!
     Kërkesa për bërjen e Stadiumi Qendror në Drenicë, ishte dhe mbetet mendësi provinciale dhe hiç funksionale:
     Së pari; largësia e panatyrshme dhe e kushtueshme në kohë dhe xhep;
     Së dyti, autorruga, arterie që lidhë Dukagjinin dhe përtej – Shqipërinë, me frekuentim të dendur, do të ishte problematike, bllokuese. Aktivitetet e shumëllojta sportive, sidomos ndeshjet e futbollit, do të ishin pengesë serioze, për lëvizje normale në autorrugën që përshkon Drenicën.
     Zakonisht, propozimet e PAN-it për kryetar të ardhshëm të LDK-së, jepen, kryesisht, nga grupi i klanit të Mustafës. Do të ishte paradoksale e fatale, që LDK-ja të kapet sërishmi nga një klan, i cili, mendërisht dhe shpirtërisht, është i lidhur me PDK-në.
     Preferenca e PAN-it për zgjedhjen e Përparim Ramës, për kryetar të LDK-së, janë “pazare pa hanxhinë!”
     LDK-ja është themeluar si parti e djathtë.  Pavarësisht rrugëtimit të saj, humbjeve seriale pas amshimit të kryezotit të saj, Presidentit Rugova, përsëri ajo mbetet e djathtë.
     Përparim Rama mund të bëhet, natyrshëm, edhe president i Republikës të Kosovës. Por, qenia kryetar i një partie politike, pa pasur asnjë lidhje personale e familjare me partinë në fjalë, është problematike.
      Rrjedhimisht, është çështje parimore dhe nonsens në rreshtim me kahje diametralisht të kundërt!

Shërbimi ndaj LDK-së apo shfrytëzimi i saj? Një provë morale për kohën tonë

Drini.us
-
0
Shërbimi ndaj LDK-së apo shfrytëzimi i saj? Një provë morale për kohën tonë

Ka dallime që nuk maten me fjalë, por me vepra. Njëri ndër to është dallimi mes shërbimit dhe shfrytëzimit.

Lidhja Demokratike e Kosovës nuk është thjesht një subjekt politik. Ajo është një institucion historik i ndërtuar mbi sakrificën, vizionin dhe besimin se liria, demokracia dhe shteti ndërtohen me përgjegjësi, jo me privilegje. Për këtë arsye, raporti me LDK-në nuk duhet të jetë raport interesi, por raport shërbimi.

Sot, LDK-ja ndodhet në një periudhë reflektimi dhe ripërtëritjeje. Çdo proces i tillë kërkon guxim për të parë të vërtetën, urtësi për të pranuar gabimet dhe vendosmëri për të ndërtuar të ardhmen. Nuk është kohë për hakmarrje, as për triumfalizëm. Është kohë për përgjegjësi.

Asnjë organizatë nuk mund të ecë përpara duke jetuar vetëm me lavdinë e së kaluarës. Historia është themel, por jo zëvendësim i punës së sotme. Çdo brez duhet ta dëshmojë veten me integritet, dije, kulturë demokratike dhe rezultate konkrete.

Kosova ka njerëz të përgatitur, brenda dhe jashtë vendit, të cilët duhet të ndihen pjesë e këtij rrugëtimi. Meritokracia nuk është slogan, por kusht për zhvillimin e një force politike që synon të qeverisë me përgjegjësi dhe vizion.

Në fund, secili prej nesh duhet t’i përgjigjet një pyetjeje të thjeshtë, por themelore:

“A i kemi shërbyer LDK-së dhe Republikës së Kosovës, apo kemi kërkuar që ato t’u shërbejnë interesave tona?”

Përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje përcakton jo vetëm karakterin e individit, por edhe cilësinë e politikës që ndërtojmë.

Historia nuk i nderon ata që kanë përfituar nga institucionet. Ajo kujton ata që kanë lënë gjurmë në shërbim të tyre.

Prandaj, nëse duam një LDK më të fortë dhe një Kosovë më demokratike, duhet të rikthejmë në qendër të veprimit tonë tri vlera që e kanë mbajtur gjallë këtë traditë politike: ndershmërinë, përgjegjësinë dhe shërbimin. Vetëm mbi këto parime ndërtohet besimi i qytetarëve dhe vetëm mbi besim ndërtohen institucionet që i rezistojnë kohës.

Isuf Bajraktari

Kryetar i LDK-së – Dega Jugore në Suedi

Anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së

1...858687...1,732Faqja 86 nga 1,732