“Masakra ka ndodhur ndaj shqiptarve ne Beograd në vitin 1806, e jo në Reqicë e as në Familjen e Demes”. Kështu ishte shprehur pinjolli i kësaj familjeje z.Vesel Jaha, profesor i sociologjisë nga Podujeva.

Gani I. Mehmeti 

217 VJETORI I LUFTËS SË BEOGRADIT NGA SERBËT KUNDËR DEMË AHMETIT E GËRXHALINJVE  

Marrë nga libri “Demë Ahmeti” i prof. Vesel Jahës, Prishtinë, 2023, 255 faqe. 

Pprof. Vesel Jaha e trajton ndryshe ngjarjen e DEMË AHMETIT në Reçicë të Mavriqit, nga ajo si e njohim ne deri tani. Nuk i dimë shkaqet se përse është dhënë ndryshe, ndërsa ka ndodhur ndryshe.  Për ngjarjen tragjike të familjes së Demë Ahmetit sipas variantit të dëgjura deri tani, nuk kemi nevojë të flasim, mbasi ajo është e njohur. 

Unë vetë kam bërë dy libra për MAVRIQIN  ELLAPIT, sipas asaj që e kemi njohur më përpara tragjedinë e familjes së Demë Ahmetit. Mbasi kisha botuar Librin e parë, Veseli më pati shpjeguar për krejt çka ai kishte hulumtuar nëpër arkiva e tekste të ndryshme të botuara rreth kësaj tragjedie, ndryshe nga siç e njhnim ne.
Thënë të drejtën, disi, edhe pse prof. Veseli fliste shkoqur për këto hulumtime të tij, isha i dymendjes se do të mund t’i besohej se ishte ashtu. Mirëpo, tani, pas daljes në dritë të librit dhe pas leximit të tij, sikur kam mund t’i besohet, nga që ai përmend në literaturë të tij një mori autorësh e veprash të tyre.  

Si libër, ka të vetmën vërejtje, pse nuk na ka dhënë fusnotat për citimet që i përmend në vepër. Ai ka cekur vetëm autorët, librat e tyre dhe ndonjë dokument arkivor, por që mungojnë në libër. 

Për librin në përgjithësi, ndoshta do të shkruajmë ndonjë herë tjetër, ndërsa për sot, ne do të parqesim vetëm njërin nga titujt e librit, ku bëhet fjalë për luftën për pushtimin e kalasë së Beogradit, që po mbrohej nga Demë Ahmeti me ushtrinë e tij.  

Siç do të shihet, Perandoria  Osmane, që heret ishte kundër Demë Ahmetit, i cili ishte sunduesi i Beogradit, sepse Dema nuk po i shkonte përshtati Sulltanit. Ndërkaq, serbët po paraqiteshin si “PAQËSOR” e “lojal” të Portës së Lartë dhe nuk “donin” të ndërhynin ndërmjet Rusisë e Portës së lartë e as ndërmjet Aistrisë, Rusisë e Portës së Lartë, ani që, edhe Austria e edhe Rusia përpiqeshin t’i përfitonin serbët secili në anën e tyre. 

Serbët kohë të gjatë kishin vendosur për ndërmarrjen e sulmit  dhe kishin bërë të gjitha përgatitjet. Tani, me rastin e festës së bajramit të madh, kishin vendosur të ndërmarrin sulmin, mbasi të gjitha kushtet i kishin, nisur edhe me tradhtinë e shqipatrit Kondo Bimbashit, i cili me njësitin e vet kishte ikur dhe iu ishte bashkangjitur serbëve. Ky dinte edhe planet e pikat më të dobëta të kalasë, portat ku isht më lehtë të depërtonte dhe fjalët se si të përgjigjej që roja t’i hapte dyert. 

Shihet qartë se që nga atëherë, serbëve u janë bërë lëshime vazhdimisht në pushtimin e trojeve shqiptare nga fuqitë e mëdha, ashtu sikur sot, që ende vazhdon e njëjta këngë nga Bashkimi Europian, në dëm të shqiptarëve. 

Mirëpo, këtu do të bëjmë fjalë vetëm për versionin e prof. Vesel Jahaës.  

Por, nuk do të bëhej një sulm i tillë e aq me sukses, sikur të mos gjendje tradhtari që e bënë për vete serbët KONDO BIMBASHI, për të cilin do të njiheni hollësisht në shkrimin vijues. 

Aëllimi  i Portës së Lartë ishte të eleminonte nga skena politike e ushtarake Demë Ahmetin, që ishte Gërxhali bashkl me Ali Gushanin që po sundonte Vidinin. Këta po quheshin edhe revoluionarë, në atë kuptimin e keq aso kohe! 

Do të thërrisja, sidomos, historianët të lexojnë librin për të dhënë mendimet e tyre. 

ARRITJA E TË DELEGUARTI TË SULLTANIT NË SMEDEREVË,  

Marrë prej librit nga faqe 212 deri në faqe 216, që në realitet përshkruhet në mënyrë të detajuar lufta e Beogradit kundër shqiptarëve nga ana e serbëve në natën mes 12 e 13 dhjetorit 1806, pikërisht sonte 217 vite më parë.  

Ditën e Bajrtamit jipet edhe në versionin e Reçicës në Mavriq, por më 28 qershor 1811. Kjo, le të mbetet të vërtetohet nga njohës të historisë. 

Vesel Jaha: ARRITJA E TË DELEGUARIT TË SULLTANIT NË SMEDEREVË 

  Pas marrëveshjes së armëpushimit në mes të Portës dhe Kara Xhorxhit, Perandorinë Osmane e kaploi një krizë e thellë sepse në këtë kohë jeniçerët u ngritën kundër reformave të Sulltan Selimit. Kurse trupat ruse depërtuan në Vllashk dhe Moldavi, Porta e frikësuar nga ngatërresat nderkombëtare vendosi që ta gjente një modalitet pajtimi me serbët. Në bazë të kërkesave të tyre që nga viti 1805 –1806, kurse Rusisë i shpalli luftë ndërkohë serbët donte t’i përvetësonte. Në bazë të koncesioneve që ju bënte atyre, filloi bisedimet me Petër Iqken, i cili ishte i dërguar nga kryengritësit serbë i cili i kishte filluar bisedimet me turqit me Portën sipas kërkesave të kuvendit të tyre i cili ishte mbajtur me 24 janar 1806. Me ndryshim nga herat tjera, kësaj radhe Porta ju kishte bërë lëshime të mëdha me qëllim që t’i largojë nga Rusia. Menjëherë pas marrëveshjes që patën serbët në Llomq, Kara Xhorxhi shkoi në Smederevë për ta pritur delegacionin për të cilin e kishin lajmëruar se do të arrijë. Së bashku me këtë delegacion të cilin e kishte dërguar Porta, së shpejti në Smederevë mbërrijti Peter Iqku i cili kishte kontribuar shumë për arritjen e paqes në Llom. Ky e kishte informuar Kara Xhorxhin për gjendjen e re të krijuar në mes të serbëve dhe Perandorisë Turke dhe ju kishte treguar serbëve se Porta kishte dërguar fermanin Ibrahim Pashën në Nish. Në atë ferman, Porta ja kishte falur të gjitha gabimet dhe krejt atë se çka kishin vepruar serbët për tri vitet e kaluara si dhe që është e gatshme që atyre t’u jap autonominë, nëse ata shprehin besnikëri ndaj Portës. Poashtu deklaruan se do të pranojë instuticionin e knezit kryesor dhe praninë që serbët së bashku me ushtrinë turke t’i ruanin instituiconet dhe qytetet e Perandorisë dhe të paguajnë një taksë vjetore prej 722500 grosh. Porta e caktoi të deleguarin e vet Hasan Agën i cili do të arrinte së shpejti në Smederevë për t’i rregulluar këto çështje me serbët. Ai së shpejti do të arrinte me një delegacion prej 150 personash. Ky delegacion në Smederevë, i cili i filloi bisedimet me kuvendin serb dhe Kara Xhorxhin, ua përsëriti atë çka kishte informuar Pjetër Iqku. Kurse fermanin nga Sulltani për të cilin e kishte informuar edhe Pjetër Iqku, do të arrinte diçka më vonë, kurse Hasan Aga me delegacionin e tij do të shkonte në Beograd për bisedime me Demë Ahmetin dhe Ali Gushanin që këta ta lëshonin Beogradin. Kur këta arritën në Beograd, u ndalën në periferi të Beogradit dhe e dërguan një delegacion që të shkonte Dema. Këtij delegacioni ja kishin dhënë kopjen e fermanit e jo origjinalen sepse për të shkruar vet kishin frikë se do ta pësonin sikur Beqir Pasha. Kur Dema e mori fermanin e lexoi se çka shkruante në të, atëherë ky ja ktheu përgjigjen Hasan Agës duke i thënë se Beogradi sërish është i tij dhe nuk do t’ia jipte askujt deri në ushtarin e fundit. Pasi që Hasan Aga bëri përpjekje për ta bindur Demën për ta lëshuar Beogradin, mirëpo nuk arriti. Pastaj u kthye në Smederevë ku e informoi Kara Xhorxhin dhe kuvendin se bisedimet nuk patën sukses. Në të njëjtën kohë, rusët bënin presion te kryengritësit serbë se bisedimet më të mira kishin me qenë sikur ata ta pushtonin Beogradin dhe ta merrnin në duart e veta. Pas urdhërave serbe, ata i filluan ngacmimet me gjuajtje artilerike gjatë së cilës ushtria shqiptare vazhdimisht i kthente sulmet. Gjendja në këtë kohë në Beograd ishte kështu: Demë Ahmeti kishte 3000 ushtarë me vete në Beograd dhe e mbante tërë qytetin në duart e veta. Kurse popullata ishte e tëra e konfesionit musliman; në të kishte pak serbë, cincarë, jahudi, romë etj. Qyteti ishte i rrethuar me mure të larta dhe hendeqe në mes, kurse kalatë ishin të ndara në kala të epërt dhe të poshtme. Rreth mureve ishin të ndërtuara pozicionet për këmbësorë dhe altilerinë në hyrje të qytetit ishin 5 palë dyer dhe ato një palë të jashtme për të hyrë në qytet si dhe të brendshmet për të hyrë në kala edhe këto duke filluar nga Danubi e Smedereva, Vidini, Stambolli, Çarshia dhe  Sava Kapia (Porta). Sipas disa shënimeve, përveç shqiptarëve ishte edhe një njësi speciale nga Stambolli e cila ishte e specializuar për hedhjen e bombave. Gjatë përgatitjes që bënin serbët rrethana më lehtësuese për ta ishte se në radhët e shqiptarëve, serbët kishin arritur që ta përvetësonin një shqiptar (ortodoks) i cili iku me krejt njësitin e vet dhe kaloi në anën e serbëve. Ky ishte Konda Bimbashi (kolonel me gradë). Konda ishte shqiptar nga Epiri, edhe pse në biografi kur shkruhet për të ka mendime të ndryshme se ai ka qenë nga Pollomi rrethi i Prokuples. Ai e njihte territorin si dhe i dinte shumë mirë pikat e dobëta, e kështu ai e mori rolin prijës për të sulmuar Beogradin. Gjatë përpjekjeve të serbëve për të përvetësuar Kondën, supozohet se ndikimin më të madh te ai e kishte bindja fetare,  sepse ai ishte i besimit ortodoks sepse serbët i kishin ofruar lloj-lloj shërbimesh dhe ishin munduar që ta bindnin se fitorja është në anën e serbëve; kjo nga fakti se e kanë Perandorinë Ruse si dhe ndikimin e Austrisë. Gjatë këtyre bisedimeve asnjherë nuk ishte folur asnjë fjalë e keqe për komandantin e vet, as për shoqrinë e tij. Përkundrazi, ai thoshte se të gjitha i ka pasur, edhe shoqëri të mirë edhe autoritetet. Edhe pse ata i thonin se rrogën nuk e kishte marrë në kohën e fundit me rregull, mirëpo ai ju kishte thënë se rrogën e ka marrë me rregull dhe se në asgjë nuk mund të ankohet. Ata i thonin se nuk ishte kushdi çfarë rroge dhe i thoshin se tek ne do t’i kesh të gjitha edhe famën edhe paratë. Pas disa ditësh hamendje, ai një natë vendosi dhe i thirri shokët e ngushtë si dhe ju tregoi për planin të cilin e kishte bërë për të ikur dhe me kalua në anën e serbëve. Pasi që përgatitën planin se kur do të ikte, ai një natë të shtatorit pasi që kishte rregulluar orarin e provave të veta, ju tregoi se atë natë e kishte ndërmend të dilte për t’i kontrolluar rojet dhe terrenin. Atë natë ikën të gjithë, kurse vet e kaloi murin e fundit; u bashkuan të gjithë në vendin e caktuar dhe shkuan te serbët. Ata i pritën me kënaqësinë më të madhe dhe prej këtij momenti, filloi hartimi i planeve për aksion. Kjo ishte rrethana më fatlume dhe e favorizuar për serbët. Me propozimin e Kondës, e përgatitën edhe befasinë e dytë. Ky ishte vendimi që Beogradi të sulmohet pikërisht në festën e bajramit. Këtë kreu serb e ruajti në fshehtësinë më të madhe sepse friksohej se mos po depërton informata te shqiptarët dhe në atë mënyrë ju dështon plani. Serbët kishn grumbulluar një ushtri shumë të madhe. Pra sipas të gjitha burimeve, numri i ushtarëve serbë prej 12 mijë deri në 20 mijë. Ikja e Konda Bimbashit dhe kalimi i tij tek serbët ndikoi shumë në dobësimin e pozicioneve tek ushtria shqiptare sepse Konda i dinte të gjitha pikat e dobëta dhe ju kishte treguar serbëve se ku është më së miri që të sulmohet. Ai i kishte propozuar Kara Xhorxhit se pikat më të dobëta janë Porta e Sovës dhe Porta e Çarshisë sepse ai vet shumë herë me ushtarët e tij kishte siguruar këto dy vende. Ky ju propozoi që vet i pari me disa vullnetarë ti kalojë bedemet e qytetit dhe te porta e Savës t’i hapë dyert e tjera. Befasia më e madhe ishte që për sulm e caktuan pikërisht natën e bajramit ndërmjet 12-13 dhjetorit 1806. Me marrëveshjen e udhëheqësve të kryengritjes u mor vendim që sulmi të bëhet në ora 2 pas mesnate me disa kolona. Kolona e parë e cila kishte 3000 ushtarë dhe të cilën e udhëhiqte Milloje Petroviqi, e kishte detyruar që ta sulmonte Portën e Savës, pasi që përpara ta kishte hapur Konda Bimbashi i quajtur (Novica) dhe Uzun Mirku. Vullnetarët që e kishin për detyrë që të shkonin para ushtarëve të tjerë dhe pasi që të hynte në qytet kjo kolonë, e kishte për detyrë që të marshonte kah Porta e Çarshisë. Kurse kolona e dytë e përbërë prej 3000 ushtarëve, të cilën e udhëheqte Sima Markoviqi e kishte për detyrë që të sulmonte Portën e Çarshisë dhe kolona e tretë, prap e formuar prej 3000 ushtarëve të cilën e udhëhiqte Vasa Qerapiqi e kishte për detyrë ta sulmonte Stamboll Portën në sektorin e lindjes kah Kalaja. Kurse kolona e e katërt që ishte e përbërë prej 2000 ushtarëve, të cilën do ta udhëhiqte Stanoje Gllavashi dhe Vulle Iliqi e kishin për detyrë ta sulmonin Portën e Vidinit. Kara Xhorxhi si komandant kryesor në operacionet e fillimit, do të mbetet me ushtrinë rezervë kah pjesa e Tash Mejdanit, kurse altileria e serbëve ishte e pozicionuar në 3 pozicione për sulm nga Vrajqari Tash Majdani dhe vendi i ashtuquajtur Sava Malla. Kurse në të gjitha kolonat ishte e caktuar që të kishte nga dy topa të lehtë që t’i thyenin dyert e qytetit. Në rast se nuk munden me sulmin e furishm në befasi nga ana e ushtarëve që janë caktuar për këtë sulm, atë ditë Kara Xhorxhi kishte urdhëruar që askush të mos afrohej afër qytetit si dhe mos të sulmojë me topa siç vepronin ditëve të tjera. Poashtu ishin marrë masa që asnjë lajm apo informatë mos të depërtonte tek ushtria shqiptare që mbante qytetin. Ushtarët serbë në atë ditë i kishin përgatitë tërë ditën armët dhe mjetet tjera, të cilat ishin të nevojshme për tejkalimin e barrierave për të hyrë në qytet, kurse në qytetet ishte atmosferë festive dhe bëheshin përgatitjet si nga ana e ushtarëve edhe e popullatës për festimin e ditës së bajramit. Ndërkaq koha ishte e tillë që shkonte në favor të serbëve, frynte nje erë e jugut kurse bora e nëntorit ishte shkrirë si dhe mjegulla kishte mbuluar qytetinin. Kah gjysma e natës, sipas planeve të bëra më parë u radhitën me kolona dhe u nisën nga porta e qytetit dhe duke e shfrytëzuar mjegullën, pahetueshëm, ju afruan portave të qytetit. Shumë përpara kolonave ishte nisur me shokët e vet Konda Binbashi, i cili kishte kaluar pahetueshëm afër një dyqani turk. Ata nuk i vërejtën dhe këta ju ofruan Sava Kapisë dhe Bedemin që ishte pranë Portës. Ata e kaluan dhe ranë në hendek dhe duke ndihmuar njeri-tjetrit kaluan barrierat dhe hynë në qytet dhe u gjindën afër rojës e cila patrollonte si dhe i qortoi qe të ndalen. Kurse Konda në gjuhë shqipe, turke u përgjigj se shkojnë djemtë tanë. Pasi që roja u hutua, këta në befasi i sulmuan me shpata pa mudur as të bëjnë zë. Pasi që e likuiduan këtë patrullë, ata ju ofruan vendit ku ishte i vendosur roja te porta e Savës edhe këta i sulmuan. Këtu filloi një luftë e rreptë. Një prej rojeve e shkrepi një pishtole dhe me të  dëgjuar këtë krismë, u krijua alarm dhe filloi një luftë prej të dyja anëve. Konda  mori disa plagë,  kurse prijësit tjerë që ishin me Kondën shumica u vranë .Edhe pse ndëgjoheshin të shtëna, askush nuk e dha alarmin e rrezikut as nuk ju shkoi mbrojtësve në ndihmë duke menduar që këto krisma janë për qejf. Pra filloi të agoi dita e bajramit e muajt sheval 1221 dhe për këtë shkak, u mendua se këto janë krisma të gëzimit për ditën e bajramit. Mirëpo duke u shtuar krismat dhe duke arritur flaka e shtëpive që i kishin djegur, serbët u vetëdijesuan se diçka e madhe po ndodhë. Kurse tek ushtria dhe popullata qytetare (erlit) u krijua një panik i madh, e në vend që t’iu ndihmojnë ushtarëve, ata me fëmijë e gra shumica zhveshur pa mundur madje që të arrinin të visheshin, ia mësynë portave më të afërta. Kështu që këta u bënë pengesë që ushtarët mbrojtës të qytetit mos të kishin mundësi që të sulmonin serbët. Nëse ata sulmojnë, këta do t’i vrisnin popullatën. Kjo ia mundësoi ushtrisë serbe që ata të mund të hynin në qytet. Kjo luftë edhe pse aty këtu kishte edhe ndonjë turk, kryesisht u bë në mes të ushtrisë së Demë Ahmetit dhe ushtrisë serbe që ishte e përbërë nga të gjitha vendet e Ballkanit, madje kishte ushtarë edhe nga Austria dhe Perandoria Ruse. Ende pa zbardhur dita, e tërë ushtria e kuptoi rastin se çka po ndodhë dhe u mobilizua duke filluar një luftë të tmerrshme. Ushtria shqiptare filloi ti ndriçonte vendet e errëta dhe në këtë moment një prej udhëheqësve, u gjend në vendin e ndriçuar me kolonën e Vasa Qerapiqit, i cili menjëherë u vra. Sulmet e serbëve vërshuan nga të gjitha anët të cilat shikonin çdo gjë duke shkatërruar dhe djegur. Kurse në pjesën qendrore ushtria shqiptare dhe një pjesë të asaj turke, u përqëndruan rreth xhamisë dhe arritën të mobilizojnë dhe të koordinojnë radhët e veta dhe nga këtu serbët më nuk mundën më t’i shtynin mbrapa. Gjatë këtyre luftimeve u vra një numër i madh i ushtarëve; edhe shqiptarë edhe turq, të cilët gjindeshin në ruajtjen e portave. Luftimet vazhduan me intenzitet të furishëm deri në ora 10 të ditës.   

Akademik Prof Dr Hakif Bajrami, historian 

1. Albanofobia serbe ka histori dyshekullore 

Albanofobia, “racë inferiore dhe shqiptarët janë lum i dalur nga shtrati”, janë shprehjet kryesore të 37 porgrameve serbiane për m` i shfarosur shqiptarët. Ja se çfar betimi bëjnë oficerët serbianë për të masakruar shqiptar në një manastir të Kosovës më 1998. Pason teksti i betimit:  “Betohem në nderin e gjinisë së gjakut dhe të emrit të ndritëshem serb, se do të luftojë kundër armikut të popullit tim, deri atje që ta krijojmë qëllimin tonë të shenjët-çlirimin e Kosovës duke mos zgjedhur mjete dhe mënyra, kundër shqiptarëve.  Pa asnjë reagim do t` i kryej të gjitha detyrat të cilat i marr nga lëvizja deri edhe me çmim të jetës sime, sepse jeta ime nga kjo ditë i takon Lëvizjes serbe për Luftë dhe për popullin serbian. I betohem kësaj KISHE të shenjët para shpirtërave dhe trimave serbian, dhe le të më mallkojë tambli serbian nëse tradhtoj ose e lakoj këtë betim, le të më gjyjoj Zoti dhe gjurma shekullore. Liri ose vdekje”! (Nga botimi: H. R. Wach, f. 89).

Viset etnike shqiptare ishte planifikuar që të coptohen, jo pse nuk dihej historia e tyre por vetëm pse pjesa më e madhe e shqiptarëve e kishte pranuar ISLAMIN si rreligjion, në Mesjetë. Ja pazari kryesor që ka lënë gjurmë tragjike deri në ditët tona, pa marrë para sysh se janë zhvilluar dy lufta botërore. Ai pazar është Marrëveshje sekrete në mes Austro Hungarisë dhe Rusisë më 17 maj 1897. (…) Pika 3.b. “ Pjesa e përfshirë midis Janinës në Jug dher Liqenit të Shkodrës në veri, me një shtrirje të mjaftueshme nga ana e lindjes, do të formojë një shtet të pavarur me emrin Principata e Shqipërisë, duke përjashtuar çdo sundim të huaj.

c). Pjesa tjetër e territorit të disponueshëm do të NDAHET në mënyrë të drejtë midis shteteve të vogla të ndryshme të Ballkanit që ekzistojnë sot. Në këtë ndarje Austro Hungaria dhe Rusia ruajnë të DREJTËN (!!!) që të merren vesh në kohën e duhur. “1. (1..A. F. Pribram, Les traites politiques secrete de l` Autriche-Hongaris, I. Paris 1923, f. 109;  Duke i njohur këto pazare, politikani malazez Vllada Dapçeviq, do të shkruaj: citojmë në origjinal-“ Valjda ni sa jednom zemljom, s interesima nijednog naroda nije se toliko bezoçno TRGOVALO na mirovnim konferencijama posle përvog svetskog rata, kao sto je sluçaj sa albanskim narodom”. Dhe vazhdon: “To sto se dogadja u Srbiji je çisto fasistiçki scenario i populistiçka politika. Svi govore o pravima onih Srba i Crnogoraca, koji su u ogromoj veçini KOLONISTI, koje je kolonizirala bivsa velikosprska vlada s anmerom da izmeni nacionalnu strukturu stanovnistva. To su uradili tako, da su zmelju uzeli Albancima i dali je kolonistima. Dnas (1989) pak trube o kontrarevoluciji. To je OBIÇNA IZMISLJOTINA. Jer Alnanci na Kosovu se ne bore za restauraciju kapitalistiçkog Kosova, nego za nacionalnu ravnopravnost, samobitnost….I nema sile, koja bi speçila albanski narod da ostvari svoju volju. Ako Slobodan Millosheviç nastavi s takvom politikom pritiska, to çe bez sumje izazvati gradjanski rat u Jugoslaviji. Takvu situaciju moze da zeli samo LUDAK, koji se igra sudbinom zemlje. Srbi ne mogu da se pomire s çinjenicom, da su Albanci stvorili svoju intelegenciju, svoju nacionalnu svest i da ih vise nije moguçe vratiti na nivo od pre rata, kada je bilo koji Srbin mogao da UBIJE ALBANCA i za to uopste nije odgovarao, u vreme, kad si ih Srbi plaçkali, unistavali i ponizavali na anjastrasniji naçin…” Vlada Dapçeviq, “Mladina”, 20 Janvar 1989, str. 61).

Në luftën kundër popullit shqiptar në Kosovë 1998/99 qeveria serbe kishte angazhuar forca speciale komplekse, si forca të rregullta ushtarake, kombinime të policisë dhe forca speciale, forca paraushtarake, milicinë lokale dhe një mori forcash që ishin në cilësinë e mercenarëve nga vendet e ndryshme, njoftonte opinionin botëror H. R. Watch.2. (2. “Krimet e luftës në Kosovë, raport special” për vitin 1998.

Lidhur me këtë, Ushtria e Jugosllavisë (Zhablakut) Fedrative (Serbi, Mali i Zi), e kishte strukturën komanduse horizontale dhe vertikale. Në krye të piramidës komanduese ishte Sllobodan Millosheviq. Lidhur me këtë, ushtria ishte nën kontrollin e Këshillit të Lartë të Mbrojtjës. Në këtë Këshill hynin: Kryetari i RFJ, Kryetari i Srbisë  Ivan Millutinoviq dhe Kryetari i Malit Zi Momir Bullatoviq. Shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë ishte gjenarali Dragolub Ojdaniq, Zavendës komandant i Shtabit të Përgjithshëm ishte gjeneralkoloneli Svetozar Marjanoviq. Në Kosovë ishte në ofenzivë agresive aviacioni luftarak dhe mbrojtja kundërajrore, njësitet tokësore të Armatës së Tretë për veprime speciale të komanduara nga gjeneral nonkoloneli Spasoje Smilaniq. 3. (3. H.R. Watch, Under Orders, N. Jork 2001, f. 67).

Meqë Ushtria Jugosllave (UJ) ishte e strukturuar në tri armata, në territorin e Kosovës ishte e stacionuar e ashtuquajtura Armata e Tretë. Me këtë armatë, shtrirja e së cilës zgjërohej edhe në një pjesë të Serbisë Jugore, komandonte kolonel Nebojsha Pavkoviq. Nën vatësinë e shtabit të Armatës Tretë ishte i ashtuquajturi Korpusi i Prishtinës. Me këtë korpus komandonte gjeneral majori Vlladimir Llazareviq.Nën komandën e këtij oficeri të lartë serb ishin pesë brigada vrastare. Me brigadën e 15-të të këmbësorisë me shtab në Prishtinë komandonte koloneli Mlladen Çirkoviq. Brigada 125 e motorrizuar me përqëndrim operativ luftarak komandonte kolonel Dragan Zhivanoviq. Kjo brigadë operonte në trevat e Mitrovicës dhe Pejës.Ndërsa, brigada 549 e motorrizuar ishte me komandë qendrore në Prizren dhe Gjakovë. Kjo btrigadë që bëri mizori sidomos në Gjakovë, komandohej nga kolonel Bozhidar Delliq. Në trevat e Gjilanit dhe Ferizajit operonte brigada 243 e komanduar nga koloneli Krsman Jelliq. Në ndihmë këtyre njësiteve vrastare ishte edhe brigada e kombinuar artilerike 52, komanda e së cilës ishte në Gjilan. Kjo brigadë komandohej nga kolonel Radojko Stefanoviq. Në bashkveprim me këto brigada vrastare ishte edhe Brigada e policisë SPECIALE ushtarke nr. 52. Kjo brigadë komandohej nga Prishtina nga majori Zhelko Petkoviq. Por jo vetëm këto njësite që akush prej tyre nuk është HETUAR, GJYKUAR DHE DENUAR nga ndonjë Gjykatë speciale në Kosovë, Serbi, apo në Hagë, vepronin në kordinim aktiv në KRIME MONSTRUOZE ndaj shqiptarëve: Rregjimenti 83 i aviacionit; Rregjimneti kundërajror 311 me qendër në Gjakovë; Bataloni i Këmbësorisë nr. 55 me qendër në Prizren dhe Bataloni nr. 57 me komandë në Ferizaj.4 (4. Burimi: H.R. Watch, Under Ordrs, N. Jork, 2001, f. 67).

Kundër popullsisë civile shqiptare, me qëllim të shpërnguljës dhe shfariosjes,që argumentojnë dokuemnetet arkivore, marrin pjesë njësitë e Korpusit 21 nga Nishi; Brigada e Blinduar 211 nga Nishi me 1258 trupa, 75 tanke, 13 topa; Brigada 150 e Vranjës me 1316 trupa, me 31 tanke; Brigada e 2-të e Nishit me 1600 trupa dhe 18 topa; Brigada e motorrizuar e Pirotit me 1600 trupa, me 31 tanke dhe 18 topa. Në operacione kundër civilëve shqiptarë me qëllim për t` i shpërngulë dhe larguar nga Kosova vepronte njësia e inxhinjerisë me shtab në Prekupe me 1000 trupa, njësia e logjistikës nr. 85 me shtab në Nish, me 1000 trupa, ishte në çdo cep të Kosovës. Por, jo vetëm këto. Në Kosovë kundër popullsisë civile shqiptare ishte në veprim kriminal edhe Korpusi i Uzhicës me brigadën 37 të motorrizuar të Rashkës. Ky njësit i kishte 1695 trupa, 31 tanke, 18 topa. Në Kosovë me detyra që ta ndjekë popullsinë shqiptare nga trojet e veta, ose ta vrasi nëse nuk lëvizë kah Maqedonia, Shqipëria dhe Mali i Zi, ishte Brigada e Pozhegës me 1600 trupa dhe 18 topa për t` i bombaduar katundet. Në veprime kriminale dhe plaçkitje të pasurisë ishin edhe korpusi 24 i Kragujevcit me brigadën nr. 80, ku operonin 1600 ushtarë dhe oficerë. Kjo njësi dispononte për t` i bombaduar katundet me 18 topa dhe municion adekuat. Në këtë armadë vrastare terroriste ishte edhe Korpusi i 12 i Novi Sadit me brigadën nr. 18 me 1600 ushtarë dhe oficerë, që kishin në disponim armatim lufte të lehtë, por edhe 18 topa, për të bombarduar nga largësia.5. (5. Arkivi i Kosovës, Krimet serbe 1998/99, plasuar nga UNMIK, në 21 kamion lendë e pasistematizuar; Autori i këtyre rreshtave nuk e ka lejuar që ajo lëndë të hudhet në mbeturina, si u provua nga disa zyrtarë të huaj në shtaor 1999).

Deri me tash është vërtetuar se në Kosovë ishin siellë me detyra vrasëse të civilëve shqiptarë edhe njësitet e rregullta të Aramatës Parë, me të cilën koamndonte gjeneral koloneli Srbolub Trajkoviq. Ky oficer i lartë për të bërë krime kishte sjellur në Kosovë Brigadën 252 të blinduar nga Kraleva. Kjo brigadë i kishte nën komnadë 1121 ushtarë, të cilët kishin të drejtë të “regrutojnë” edhe civilë serbian vendas, me detyra speciale, se kush është nga shqiptarët i ‘përshtatshëm’ për ta vrarë e kush duhet të shpërngulet, e cila familje të masakrohet. Brigada i kishte 82 tanke dhe 12 topa në disponim. Brigada, plus grumbulloi autobus privat dhe vetura të palqkitura nepër Kosovë, për t` i trasportuar ushtarët nga një komunë në tjetrën.Në Kosovë me detyra vrastare ndaj civilëve shqiptarë Shtabi i Beogradit e kishte dërguar Brigadën speciale nr. 72 me 1189 ushtarë. Kësaj brigade speciale i ndihmonte në likudimin e civilëve shqiptarë në grupe Korpusi i Beogradit me Brigadën e Parë të Blinduar me 1184 ushtarë, 112 tanke dhe 12 topa e minahedhës të kalibrave të ndryshëm dhe 12 topa, për ta masakruar popullin në arratisje. Ndërsa, Brigada nr. 72 speciale dhe Brigada nr. 63 e parashutisëve me 460 trupa, i sulmonin shqiptarët nepër kolona duke u arratisë kah Shqipëria dhe Maqedonia.

Për vrasje në vijat rrugore ishte angazhuar Korpusi  nr. 2 i Pogoricës me brigada 1 B-4 të alpinistëve me shtab në Kolashin. Në kuadër të këtij njësiti vepronin 350 trupa. Në kuadër të kësaj force vrastare ishte edhe Brigada 4 e Policësë ushtarke e Podgoricës me 359 trupa.Në Kosovë kanë vepruar duke vrarë popullsinë në masë edhe njësia e komadnuar nga Ratko Mlladiq. Ajo njësi kishin në kuadër të saj edhe vrastarët monstruoz: “Beli Orlovi”, të komanduar nga Vojislalv Shesheli dhe Aleksander Vuçiqi; njësitin e pushkatimit të quajtur “Tigrovi” i komanduar nga Zhelko Rzhanatoviq-Arkan. Pranë tyre, vepronte edhe njësia “Dobrovolci” nga Bosnja dhe Hercegovina si dhe mercenarë sidomos: rusë dhe rumunë, me detyra speciale. E në kuadër të këtyre veprimeve ishin inkorporuar edhe serbët vendas të Kosovës, si të mobilizuar, të cilët shquheshin me dergimin e njësive në operacione speciale për vrasje masive nepër rrugë, shtëpia dhe civilë të strehuar në male. Lidhur me këtë, një ushtar i jep deklaratë gazetës “DIE ZEIT” të Hamburgut. Ai thot ndër të tjera se: “ ….Nuk kam vrarë fëmi në Kosovë. Kur të shkoj herën tjetër nuk do të bëjë më asnjë dallim, s` do të lë gjë të gjallë”. Me detyra speciale të autorizuar nga Këshilli i Lartë shtetëror që drejtohej nga Sllobodan Millosheviq ishin edhe: Nikolla Shainoviq, Millan Millutinoviq (Kryetar i Serbisë), Mirko Marjanoviq (Kryetar qeverie), Vllajko Stoilkoviq (Ministër i Punëve të Brendëshme, i njohur me nofken :Deda”-“Gjyshi”. Ky kriminel, i cili e vret vetën në derë të Parlamentit kishte për ndihësa këta oficerë: tërë sherbimin policor të Srbisë, të drejtuar nga Vllastimir Gjorgjeviq, i njohur me nofkën “Roxha”, i cili ishte edhe zavendësministër i Punëve të Brendëshme të Serbisë.Vendin e tij pas një kohe e mori krimineli Sreten Llukiq. Ky ka komanduar më 1998/99 në të gjitha masakrat nepër Kosovë, dhe nuk ka dhënë kurrfar përgjegjësie. Por në krime kësaj garniture militare i ka ndihmuar Gjeneral koloneli Radomir Markoviq, ( i arrestuar më 23 II 2001). Në postin komandues ky kriminel ishte deri më 25 janar 2001. Në krime në Kosovë ishin të involvuar edhe Nikolla Curçiq, zyrtari i lartë i Sigurimit shtetëror dhe Drejtor i Institutit. Për ndihmës ky kriminel i kishte : Stojan Mishiqin, përgjegjës për Serbi;gjeneral Petar Zekoviqin përgjegjës për Vojvodinë dhe Gjeneral Obrad Stevanoviqin përgjegjës për Kosovë. Në vartësi të tyre ishte edhe shefi i sigurimit shtetëror David Gajiq. Ndërsa Obrad Stevanoviq kishte angazhaur forcat profesionale antiterroriste të koamduara nga Zhivko Trajkoviq. Në kordinim me njësitet speciale të Btajnicës, Novi Sadit dhe Prishtinës Zhivko Trajkoviq ka bërë krime nepër katundet e Kosovës dhe kah fundi i majit 1999 nepër Pejë dhe Gjakovë, krime ato të dirigjuara nga Sreten Llukiq.

Nepër komuna krimet i drejtonin: në Prishtinë Mishko Llakoviq (droger i disa shqipfolësve); në Gjilan bandat krimianle i drejtonte Dushan Gavranoviq; në Mitrovicë vrasjet e civilëve shqiptarë i organizonte Lubinko Cvetiniq; në Ferizaj vrasjet e shqiptarëve nepër shtëpia dhe rrugë i organizonte Bogolub Jnaiçieviq, në Prizren me vasa komandonte Gradimir Zekoviq; në Pejë dhe Rrethinë me mizori komandonte Bora Vllahoviq, në Gjakovë civilët i likidonte me urdhër prej eprori Dragutin Adamoviq i ardhur nga Nishi. Ky kriminel drejtonte edhe me një qetë speciale për plaqkitje të pasurisë shqiptare.

2.Policia sekrete serbe në Kosovë 1998-1999 

Me policinë sekrete serbe në Kosovë më 1998-1999 e ka drejtuar organizata terroriste “JSO”. Në kuadër të kësaj oranizate ishin: “Beretat e kuqe” të drejtuara nga Frenki Simatoviq si dhe njësia “LEGIA”. Ka të dhëna se njësitet terroriste i drejtonin: Frenki Simatoviq, Vijisllav Sheshel, Aleksander Vuçiq, Zhivorad Igiqi, Dushko Ristiqi, Ivica Daçiqi. Në krye të kësaj bande ishte Zoran Angjellkoviq. Njësitet ishin të sigurauara nga ushtria dhe policia. Prejardhja e mercenarëve ishte nga: Rusia,Rumunia, Austria, Bullgaria, Maqedonia, Gjermania, Franca dhe Italia.Këtyre njësive u kanë ndihmuar në lëminë e logjistikesë drejtuesit e qarqeve, por në pozitë që të kontaktojë me ta shin: Zoran Angjellkoviq, Boshko Drobnjak, Zejnelabedin Kurejsh, Dragutin Markoviq nga Prishtina, Gjylbehar Shaboviq nga Prizreni, Vesko Periq si vrasës i fëmijëve nga Fushë Kosova.

Në Qarkun e Kosovës, ishin përgjegjës për të gjitha krimet: Velko Odalloviq, për tërë qarkun. Për komunat e qarkut ishin urdhërdhënës: për Prishtinë Dushan Simiq, për komunën e Lipjanit Lubinko Bozhiq, për Komunën e Podujervës Millovan Tomiq, për komunën e Drenasit Dobrosav Radoviq, për Komunën e Obiliqit Zoran Millosheviq, për Komunën Fushë Kosovës Dobrica Llaziq-“Ciga”, Nebojsha Petkoviq për Komunën e Ferizajit, Radosasv Ognjanoviq për Komunën e Kaçanikut, Sllavisha Rexhiq për komunën e Shtërpcës dhe për Komunën e Shtimës Svetisllav Zekiq. Në nivel rrethi dhe nepër komuna këta persona që nuk i ka marrë asnjë ligjë për hetim janë përgjegjës për masakrimin e 2315 civilëve shqiptarë, prej tyre 239 fëmijë.

Në Qarkun e Mitrovicës përgjeshës për krime nda shqiptarëve janë: Zdravko Trajkoviq. Nepër komuna ishin përgjegjës: Nikolla Radoviq për Mitrovicë, Dragan Jabllanoviq për Leposaviq, Sima Simiq për Skenderaj, Srxhan Vukotiq për Zubin Potok, Desimir Petkoviq për Zveçan, Sllobodan Donkiq për Vushtrri.

Për Qarkun e Pejës ishin përgjegjës për krimet kundër civilëve shqiptarë: Jovan Popoviq (Kryetar qarku). Ndërsa në shtabin e tij ishin: Kryetari i komunës Pejës Millan Ivanoviq, Kryetari i Komunës Itogut Milladin Peroviq, Kryetari i Komunës Klinës Svetozar Dabisheviq, Kryetari i Komunës Deçanit Milivoje Gjurkoviq, Kryetari i Komunës Gjakovës Momçillo Stanojeviq (ishte në Mejë si kallauz dhe nuk është denuar për vrsjen e 311 civilëve për një ditë).

Në Qarkun e Prizrenit me krimet drejtonte Brankica Turnjakoviq,Lubisha Stefaboviq kryetar komunes Prizrenit, Nedelko Kollshinac kryetar komunës Rahovecit, Stanimir Radiq kryetar Komunës Therandës, Destan Skenderi Kryetar i Komunës Dragashit.

Në Qarkun e Moravës (Gjilanit) komandonte Predrag Kovaçeviq, Me grupin e pensionerëve drejtonte Dushko Ristiq, i njohur si kërkuesi kryesor që në “Kosovë të krijohet baraspesha nacioanle në mes serbëve dhe shqiptarëve, pra 50 me 50 përqindë.. Kurse në Shtab Predrag Kovaçeviq i kishte këta kryetar komunash: Për Gjilan Bogdan Periq, për Kamenicë Branimir Simiq, për Viti Vesko Periq, për Novo Berd Petar Vasiq. Në këtë anë ishin edhe disa kriminelë nga Lika, Knini dhe Sllavonija e Kroacisë.

3.Kush i siguronte kriminelët në kampanjën e gjenocidit ndaj shqiptarëve në Kosovë

Kosova më 1998/99 ishte vendi më i militarizuar në Evropë pas Luftës Dytë Botërore. Vetëm të studiohet se sa njësi speciale ishin koncentruar në Prishtinë në fillim të nëntorit 1998. Atë natë parashihej që Prishtina dhe rrugët e saj të përgjakën dhe shqiptarët ta kuptojnë forcën serbiane, shkruante Vojisllav Shesheli dhe Aleksander Vuçiqi, një duet radikal i njohur se “tokën shqiptare do ta okupojmë përmes shoqatës gjuetarëve”, që do të thot se do të “vrasim shqiptar, sikurse të ishin egersiara të malit”. Por, gjenocidi ndaj shqiptarëve në Kosovë nuk ka mundur, as të mendohet pa involvimin e drejtpërdrejt të drejtuesve lokal serbian. Në realitet, krimet monstruoze ndaj shqiptarëve nuk do të ishte e mundur të ndodhnin pa ndihmën e perosonave të autorizuar të pushtetit neofashist të Sllobodan Millosheviqit. E ata persona që ishin pjesëmarrës në krime, abuzime, dhunime, plaçkitje dhe viedhje të pasurisë së shqiptarëve, pikërisht ata e hapën DOSJËN e gjenocidit dhe në proces ishin pjesëmarrës në të. Ata në bazë të dokuemnetve që janë zbuluar ishin: Vesko Periq, Petrit Kostari, Ratomir Jonçiq, Xhafer Xhuka, Millorad Samarxhiq, Muharrem Ibro, Mihajllo Nediq, Refik Senadoviq, Zoran Bratiq, Adem Koci, Fuaf Hoxha dhe të tjerë me detyra speciale për t` i identifikuar personat që duhej të vriteshin apo të dhunohen”.(Shiko: Vlada Republike Srbije, Naredbodavci po opstinama”).

Në lidhje me atë që u tha më lartë, zingjiri i lidhjeve INFORMATIVE dhe komanduese nepër qarqe dhe komuna të Kosovës ishte në tërësi i mbuluar sipas qarqeve:

Në Qarkun e Prizrenit nga Shatbi i Zoran Angjellkoviqit ishin autorizuar për siguri (të serbëve) dhe krime (ndaj shqiptarëve): Momqillo Stefanoviq, Refik Senadoviq, Adem Koci, me dy ndihmës të paidentifikaur;

Në Qarkun e Gjilanit Shtabin e Zoran Angjellkoviqit e prezantoi  në sigurim (të serbëve) dhe krime (ndaj shqiptarëve) e që ishin të lidhur drejtë për drejtë me qarqet ushtarake, policore dhe kishtare : Millorad Samarxhiq, Vesko Periq dhe Fuad Hoxha;

Në Qarkun e Mitrovicës nxitësit e krimeve ndaj shqiptarëve dhe sigurimin e plotë të serbëve e të cilët ishin në tërësi të armatosur: Ratko Jociq, Mihajllo Nediq, Zoran Bratiq dhe dy shqipfolës që nuk i zbulojnë emrat eprorët  e tyre. Të gjithë këta kriminelë i subvenciononte Novak Bjeliq, i cili ua mundësonte që kufomat të zhdukën në shkritorën e Zveçanit.

Në Qarkun e Kosovës ishin 12 oficerë të lartë, emrat e të cilëve në dokuennt ishin të palexueshëm. Por të lexueshëm ishin bordelet që organizonin disa persona që ishin antar të Partisë Mira Markoviqit, e që janë botuar nepër gazeta, por asnjë akuzë kundër tyre nuk është nisë për në ndonjë gjykatë deri me sot, sepse Kryeprokuri po “flenë”. Madje, qenderat ndërkombëtare nxituan për ta themeluar Gjykatën Speciale për ndiekjen e Koamnduesëve të UÇK-ës, krejtë me qellim që krimet serbe mos të përmenden fare. Dhe kështu po ngjan, ata që e kanë mbrojtur pragun e shtëpisë po hetohen dhe po gjykohen, ndërsa ata që kanë organizuar GJENOCID, jo që janë të lirë, por po kërcnohen prapa se “Kosovë do ta shndërrojmë në gërmadha”.

Nepër komuna kanë mbetur emrat e atyre urdhërdhënsve në krime nepër tërë Kosovën. Ata nepër komuna ishin: Në Pejë urdhërdhënës ishte Tomosllav Llakiçeviq; në Klinë ishte Ranko Donçiq, në Kamenicë ishte Nikita Markoviq, në Therandë ishte Stanisllav Anxhellkoviq, në Deçan ishte Branisllav Llaban, në Ferizaj urdhërdhënës në krime ndaj shqiptarëve ishte Predrag Radivojeviq, në Mitrovicë  nxitës i krimeve ndaj shqiptarëve ishte Sherafedin Ajeti, në Viti me krimet komandonte Zoran Kojiq dhe Vesko Pejiq, Në Novo Bërd komandonte Sllavolub Maksiomoviq, në Leposaviq Bllagoje Nedelkoviq, në Skenderaj krimet ndaj shqiptarëve i programonte me një ekip prej dy policëve dhe dy popave nga Nishi, Sima Simiq, në Gjakovë krimet dhe dhunimet i organizonte Zoran Nikiq, me dy priftër ortodoks të Deçanit. Në Kaçanik krimet i organizonte Dragan Cvejiq, në Shtërpc krimet i drejtonte Svetisllav Drulloviq, në Shtimje krimet i organizonte Pavle Zhiviq. Ndërsa në trevën e Lipjanit krimet i organizonte Sllavisha Dukiq me dy shqipfolës. Në Fushë Kosovë krimet i orkestronte Çedomir Bojkoviq me dy ciganë,Në Gjilan dhe rrethinë krimet i organizonte Bozhidar Mitroviq. Për ndihmës i kishte edhe dy udbashë shqiptar, të cilët në disa raste kanë qenë të përmbajtur. Në Dragash krimet i orkestronte Dimitrije Gjorgjeviq, në Rahovec krimet i organizonte me listë Jovan Gjuriçiq dhe dy serbian vendas, emrat e të cilëve nuk i publikon H. R. W, në “Under Ordes”; Për problemet diplomatike dhe politio-ushtarke shiqo: Blerim Shala, Vitet e Kosovës 1998-1999, Prishtinë 2000).

Në Prizren dhe rrethinë krimet dhe gjenocidit mbi shqiptarë e kishte planifikuar Dragan Stankoviq me tre ndihmësa të cilët e kishin gradën e kolonelëve rezervë, e neri prej tyre ishte “turk”. Në Besianë  (Podujevë) krimet i orkstronin Millosh Gjuriq me dy oficer rezervë malazezë (prindët e tyre ishin kolonistë në Peran).  Në Vushtrri  krimet i drejtonte Sllobodan Dokniq, në Burim (Istog) krimet i drejtone një shtab që ishte stacionuar në lokalitetin Vrellë, Mollorad Komatoviq. Ky kriminel e kishte një këshilltar nga Baja dhe një nga Peja (ish UDBASH). Në Obliq krimet i drejtonte edhe për Drenas Millorad Spasiq. Në Zubinpotok krimet i organizonte zakonisht natën, Mirko Trifunoviq. Në lidhje me këta kriminelë, në një raport të gjetur në Pejë me shifër nr. 612/1, nga 30 marsi 1999 shënohet se të gjitha organte shtetërore në tërë qarkun vihen nën komandën e Seksionit Ushtarak të Pejës. E këtë seksion komandonte Kolonel Dushko. D. Antiq. Ky oficrer i lartë ushtrie i kishte ndihmës: Jovo Popoviqin, Simeon Radoviqin, Tomo Bjelliqin, dr. Dragutin Vujosheviqin, Sllobodan Vllahoviqin ( i autorizuar për ASANIM TË KUFOMAVE SHQIPTARE, baarte të kufomave deri në Batajnicë afër Beogradit), Sllobodan Jokiqin, Danillo Medenicën, Ndelko Knezheviqin, Branko Llazareviqin, Dragan Zeçeviqin, Radomir Gojkoviqin, Nebojsha Deviqin, Radosh Radulloviqin, Tomisllav Llakiçeviqin dhe tre popa, të cilët kujdeseshin për strehimin e tyre në Manastir, gjatë bombardimeve.

Në bazë të dokuemnetve tërë Kosovën e kishte në kompetencë Korpusi i Prishtinës (institucion ushtrak) të cilin e komadnonte Gjeneral Vlladimir Llazareviq. Në disponim ky Korpus vrastar ishte i drejtuar nga njësitë speciale prej këtyre oficerëve: 1.Brigada 252 e blinduar komandohej nga kolonel Millosh Mandiq;2. Brigada 15 e blinduat koamdnohej nga kolonel Mlladen Qirkoviq;3. Brigada 125 e motorrizuar komandohej nga kolonel Dragan Zhivadinoviq;4. Brigada 243 e mekanizuar koamndohej nga kolonel Krsman Jelliqin;5. Brogada 549 e këmbësorisë komandohej nga kolonel Bozhidar Deliq;6. Brigada e artilerisë ajrore koamdohej nga kolonel Millosh Qosan;7. Policinë ushtarake me detyra speciale për ta dhunuar popullin dhe detyruar të shpërngulet e drejtonte majori Zhelko Petkoviq. Ky njësit njihej me shifrën nr. 52. Sipas dokumenteve arkivore këta drejtues të njësive VRASTARE janë përgjegjës para drejtësisë shtetërore të Kosovës ( e cila si duket qe 20 vite ose është pa kompetenca, ose është e papërgjegjshme e ku së pari bën pjesë prokuriria). Përgjegjësia para popullit shqiptar në veçanti dhe para historisë në përgjithësi, është e të gjithë të apstrofuarëve për: Vrasje mizore, për dhunime masive (thuhet në H. R. W) se është fjala për 20 000 femra të dhunuara. Përgjegjësia e oficerëve dhe ekzekutuesëve nepër Kosovë është edhe për diegie, plaçkitje dhe viedhje të pasurisë shqiptare.5. (5.Dokumentet e tubuara nga hulumtuesit e H. R. W në “Under Ordes” kategorizohen në TRI lloje:

1.Dhinimet që kryenin ushtarët, policët, paramilitarët dhe oficerët nepër shtëpia; 2. Denimet gjatë dëbimit nepër rrugë, ku publikisht grabiteshin dhe dërgoheshin ne shtëpi speciale, e pastaj viktimat lyheshin me benzit, ose kufomat e tyre dekompozoheshin me dinamit;3. Bartëja e kufomave dhe humbja e gjurmëve të tyre duke i maskuar nepër Serbi. Pushteti neofashist serbian ka organizuar bombardimin e 1007 fshatrave të Kosovës, nga 1392 sa i kishte Kosova gjithësejt).

Terrori shtetëror serbian është ushtruar special ndaj disa familjeve, të cilat këtu po i prezantojmë si fakte, të cilat i kishte në dieni TRIBUNALI që është shuar, por që i ka në dieni edhe Gjykata Specale, e cila kinse është themeluar nga Kuvendi i Kosovës, por që nuk i përgjigjet e as që i raporton për asgjë.

Përpiekja e shtabit Milosheviqit për të shkaktuar luftë qytetare në mes shqiptarëve, nxitej duke vrarë shqiptarë të njohur, e duke propoganduar pastaj se “ja shqiptarët po vritën në mes veti”. E kësaj propogande meskine të huajt u besonin, sepse kishte edhe shqiptarë që e SABOTONIN luftën çlirimtare me të gjitha mjetet. Lidhur me këtë, disa herë Adem Demaçi ka pasë probleme me emisarët evropian dhe amerikanë, duke siellë edhe fotografi para tyre ku oficeri serbian i veshur me veshë kombëtare shqiptare fotografohej para kufomave shqiptare dhe serbiane, por që faji u mbetej shqiptarëve. E këtu mbylleshin të gjitha rrugët dhe dredhitë diplomatike!

Unë emrat e kriminelëve i prezantove. E hetuesisë dhe gjyakatave të Republikës Kosovës është që të veprojnë dhe të tregohemi se dijmë të krijojmë dhe të mbajmë shtet demokartik, si duket nuk ka as dituri e as vullnet që krimi të objektivizohet me de nime adekvate.

4.Familjet e masakrura shqiptare nepër Kosovë nga fallanga neofshiste serbiane 

Familjet e masakruara shqiptare janë: Familja Berisha me 53 antarë nga Theranada; Familja Muçolli me 52 antarë nga Pokleku i Drenasit; Familja Krasniqi me 36 antarë nga Postaseli i Rahovecit; Familja Krasniqi me 25 antarë nga Carralluka e Malishevës; Familja Gashi me 23 antarë nga Zhuniqi i Bellacërkës Rahovecit; Familja Deliu me 23 antarë nga Abëria e Epërme e Drenasit; Familja Popaj me 22 antarë nga Bellacerka e Rahovecit; Familja JASHARI me 22 anatarë nga Prekazi i Skenderajt; Familja Vejsa me 20 anatarë nga Gjakova; Familja Imeraj me 19 anatarë nga Padalishta e Burimit; Familja Zeqiraj me 16 antarë nga Celina e Rahovecit; Familja Zeqiri me 15 antarë nga Krusha e Madhe e Rahovecit; Familja Vishesella me 14 antarë nga Ribari i Lipjanit; Familja Haliti me 14 antarë nga Studime e Poshtëme e Vushtrris; Familja Kelmendi me 13 antarë nga Lutogllava e Pejës; Familja Berisha me 13 antarë nga Lezi i Prizrenit; Familja Rexhepi me 13 antarë nga Celina e Rahovecit; Familja Gërxhaliu me 12 antarë Studimja e Vushtrris; Familja Hoti me 11 antarë nga Krusha e Madhe e Rahovecit; Familja Elshani me 11 antarë nga Theranda;Familja Spahiu me 11 antarë nga Opterusha e Rahovecit; Familja Ahmetaj me 10 antarë nga Likoshani i Drenasit; Familja Dina me 10 antarë nga Celina e Rahovecit; Familja Isufi me 10 antarë nga Gjakova; Familja Rama me 10 antarë nga Shkabaj (Orlloviq), Prishtinë; Familja Hamza me 9 antarë nga Lubeniqi i Pejës; Familja Kastrati me 9 antarë nga Zatriqi i Rahovecit; Familja Rashica me 9 antarë Studimja e Poshtme e Vushtrris; Familja Salihaj me 9 antarë nga Sushica e Poshtme e Burimit; Familja Ujkani me 9 antarë nga Rezniku i Vushtrris; Familja Bogujevci me 8 antarë nga Besiana; Familja Gërbeshi me 8 antarë nga Sllovia e Lipjanit; Familja Salihu me 8 antarë nga Celina e Rahovecit; Familja Tafaj  me 8 antarë nga Gjakova; Familja Osmani me 8 anatarë nga Godeni i Gjakovës; Familja Miftari me 8 antarë nga Kçiqi i Madh i Mitrovicës; Familja Gërguri me 8 antarë nga Suma e Vushtrris; Familja Duriqi me 7 antarë nga Besiana; Familja Nuraj me 7 antarë nga Gjakova; Familja Reka me 7 antarë nga Bërnica e Epërme e Prishtinës; Familja Spahiu me 7 antarë nga Prroi i Bellës, Rahovec; Familja Suka me 7 antarë nga Korisha e Prizrenit; Familja Sharku me 7 antarë nga Rahoveci; Familja Vejsa me 7 antarë nga Gjakova; Familja 7 antarëshe nga Fshati i Vjetër i Ferizajit; Familja Bobi me 7 antarë nga Deva e Gjakovës; Familja Zeka me 7 antarë të Fhsatit Vjetër, Ferizaj; Familja Dinaj me 6 antarë nga Hereqi i Gjakovës; Familja Jakupi me 6 antarë nga Besiana; Familja Jemini me 6 antarë nga Celina e Rahovecit; Familja Morina me 6 antarë nga Demjani i Gjakovës; Familja Nurçaj me 6 antarë nga Koshica e Pejës; Familja Pajazitaj me 6 antarë nga Gjakova; Familja Kryeziu me 6 antarë nga Retia e Rahovecit; Familja Nalli me 6 antarë nga Krusha e Madhe e Rahovecit.6 (6. Ibrahim Koci, Gjenocidi serb në Kosovë në prag të shekullit XXI, Prishtinë 2002).

5.Varrezat masive të shqiptarëve nga fallanga neofashiste  të Serbisë 1988/1999 

Raportet e H. R. Watch, Nën Pushtetin e Urdhërave, Tiranë 2002. Ja faktet jo të plota nepër Kosovë:  

Përshkallëzimi i gjenocidit serbian në Kosovë ishte më i egër në këto lokalitete: Prekaz, Izbicë, Rezallë, Çikatovë, Vërbofc, Baksi, Çirez, Abëri, Shevarinë, Klinë e Poshtme, Poklek, Raçak, Studime e Epërme, Zhabar, Lubeniq, Qyshk, Loxhë, Paulan, Zahaq, Koronicë, MEJË, Rogovë të Hasit, Goden, Batushë, Krushë e Madhe, Xërxë, Therandë, Bellanicë, Qyteti i Gjakovës, Koliq, Celinë, Bellacërkë, Krushë e Vogël, Pastaselë, Tusus, Korishë, Besianë, Studeçan, Sllopuzhan, Tërrnje, Bukosh, Prroi në Kaçanik, Llukaj dhe Mramuer, Sllovi, Ribar i Vogël, Hallaç, Qyteti i Pejës, Deçani, Mitrovica, Skenderaji, Drenasi, Klina, Prishtinë afër Kurrizit në Dardani në një bunker betoni në anën e majtë të Rrugës për Fushë Kosovë.

Në lidhje me mizoritë serbe shënojmë edhe Raportin e KLDMNJ-ës për dëbimin e shqiptarëve jashtë Kosovës dhe vendosja  e tyre nëpër botë: Në Shqipëri 507 800 persona; Në Maqedoni deportohen 360 000 persona; Në Mal të Zi deportohen 70 000 persona; Në Bosnje dhe Hercegovinë 21000 perosna; Në Kroaci deportohen 4000 persona; Në Slloveni deportohen 3450 persona; Në Francë deportohen 6300 persona; Në Itali deportohen 10 000 persona; Në Gjermani deportohen 14 000 persona; Në Britani të Madhe deportohen 3300 persona; Në Suedi deportohen 7000 perona; Në Norvegji deportohen 8000 persona; Në Finlandë 1000 perosna; Në Danimarkë 2800 persona; Në Belgjikë 9000 persona; Në Turqi 18000 perosna;  Në SHBA 6100 perosna; Në Kanada 3200 persona; Në Australi 3500 perosna; Në Zvicër 4100 perosna; në Zelandë të Re 600 persona; Në Izrael deportohen 450 perosna. Gjithësejtë janë deportuar jashtë Kosovës  993588 persona deri më 10 qersgor 1999  7.

(7 KLDMNJ/1998; 1999/2000; Hulumtime ekipore profesionale të LDK-ës botim i Sektorit për emigracion dhe rrefuxhatë me autor: Sanije ALIJAJ,  Pasojat e Luftës në Kosovë 28 II 1998- 10 VI 1999, Prishtinë 2002; H. R. Watch, Nën Pushtetin e Urdhërave, Tiranë 2002; Ibrahim Koci, Gjenocidi serb në Kosovë në prag të shekullit XXI, Prishtinë 2002; Prof Dr  Nusret Pllana, Terrori i Serbisë pushtuese 1844-1999, Prishtinë 2001, (i botura deri me tash (2021) në 9 gjuhë botërore). Akademik Prof Dr Hakif Bajrami, Mizoritë serbe në Kosovë, Prishtinë 2020; Prof dr Hakif Bajrami, Zavere i zloçini UDB na Kosovu do 1966, Pristina 2007; Prof Dr Hakif Bajrami, Naçertania , 2004 Prishtinë; Prof Dr Hakif Bajrami,Politika e shfarosjes së shqiptarëve dhe kolonizimi serb i Kosovës 1844-1995, Prishtinë 1995 botim:QIK; Prof Dr Hakif Bajrami, Shqiptarët dhe Kosova në rriedhat tragjike të historisë 1878-1999, Prishtinë 2019, Botim “Faik Konica”.); Hakif Bajrami, Antimemorandum, Prishtinë 2006, f. 226; Prof Dr Jusuf Osamni, Gjenocidi serbian në Kosovë, libri I dhe II, botim shqip dhe anglisht, Prishtinë 2009, në 1237 faqe me kronolgji të krimeve për dhketë vite 1989-1999; J. Martinsen, Bunari smrti na Kosovu 1998/99, Pristina 2007.

Institucionet profesionale të BE-s pas 12 qershorit 1999 janë përqëndruar në hulumtimin e “krimeve që ka bërë UÇK”, kresjtë me qëllim që të barazohet xhelati (ushtria dhe policia serbiane me kishën në ball) me viktimin (shqiptarët e pambrojtur nepër shtëpia).

6.Kush po organizon sërish vargojë gjaku në Moskë dhe Beograd këto ditë dhjetori 2023 kundër shqiptarëve 

Këto ditë të gushtit 2023 Maria Zaharova (zëdhënse e pushtetit neofashistit Putin) doli me një “xhevahir” të ri por mosnstruoz se kinse ish pjestarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, qenkan infiltruar në luftën nazifashiste ruse në Ukrainë dhe: “po ua nxirrkan organet e brendshme të ushtarëve rus dhe po ua transpalntuekan” diku nepër xhungllat apo stepet e Ukrainës. Ngjajshëm pati trilluar edhe njëfar Kontantin Kosaçevi me një raport drejtuar Këshillit të Evropës, për “trafikimin e organeve të ushtarëve dhe policëve serbian, transpalntim ai që “bëhej” në një Shtëpi të verdhë” në Malësinë e Gjakovës, e ku torishta e bagëtive ishte nja 30 metra larg. Ky “zbulim” transplantimi që paska mundësi sipas rusëve dhe serbianëve të bëhet afër torishtës së bagëtive, madje në një shtëpi që nga jashtë nuk duket aq moderne, duhej ta “përvlonte” çdo zemër të urologëve dhe kardiokirugëve botërorë, pse nuk e paskan zbuluar më herët këtë “mundësi”, e që do të shpërbleheshin me çmimin “Nobel” për “kirurgji” të rrenave ruso serbiane. E pse mos ta themi edhe këtë se Konstantin Kosaçevi është i shpalluar “Person non grata në SHBA”, si marionetë dhe kriminel. Lidhur me këtë Maria Zaharova në deklaratën e saj,me një të rënë don ta lidhë rrenën e vitit 2011, të cilën Këshilli i Evropës e hagri si M… ndërsa kësaj radhe si duket “erën” ia ka ndier para se ta afronte te goja dhe: “nuk do ta hanë m.”, aq më parë se Rusia ka mjaftë mercenarë nga Afrika, por edhe përvojë për gjenocid në jug të vendit ku kanë psuar ne niliona civilë!.

Shtrohet tash pyetja, çka ndodhi me “Fletë rrufenë e Shqipërisë” për kurdisjën e rrenës së shekullit nga Dik Marti më 2011, “Për transpalntim të organeve…”, po jo vetëm kaq.

Shqipëria zyrtare do të duhej ta padiste Serbinë në KS OKB për PESË herë që ka bërë gjenocid mbi shqiptar më: 1877 në 714 katunde të Sanxhakut Nishit; për diegëjen e 132 fshtrave dhe 7 qyteteve shqiptare më 1912/13 në Kosovë e sidomos në Lumë; për diegjen dhe shndërrimin në krematorium të 182 fshtrave të Kosovës, sidomos në Rugëvë dhe Llap, për krijimin e tri kampeve të përqëndrimit për shqiptarë më 1919-1924; për krematoriumin ndaj shqiptarëve të Kosovës në: Tetovë, Shkup, Gjilan, Ferizaj, Drenicë më 1944/45; për shndërrimin e Kosovës në krematorium kur 1008 fshatra janë bombarduar me artileri më 1998/99, me që rast u krijuan 600 varreza amsive, u bartën kufomat për të humbur gjurmë nepër Serbi, kur 1 milionë shqiptarë u deprotuan jashtë Kosovës e mizori tjera që janë faktuar deri më tash në 9 gjuhë botërore. Ato krime të faktuara janë të plasuara në OKB dhe në çdo biblotekë me peshë civilizuese në Botë. Së kënejmi, nuk është ngritë asnjë akuzë për shtetin e Serbisë, policinë dhe ushtrinë e saj, për partinë Socialsite dhe Radikale në pushtet, për tërë shtabin e Milloshit,i cilin është  plasuar në këtë shkrim me arumente arkivore. E shqiptarëve nuk iu duhet kurrfar hallakame mediatike. Bile mentori i trillimit të “transplantimit” serbian Dr Millan S Protiq (historian), ish ambasador i Serbisë në Bern të Zvizërës, në Beograd sot gëzon reputacion duke defiluar nepër televizione se: “ka bërë një punë të shekullit për Serbinë”, që ia ka lërë këmbët e arushës Dik Matrit, sepse i ka marrë paratë nga Beogradi dhe sot jeton i qetë në Zvicër. Së këndejmi, shtrohet pyetja e shekullit: Çka lyp Edi Rama në miqësinë me A. Vuçiqin përmes “Open Ballkanit” të shpalluar i dështuar. Po, e dijmë, se ideatori A. Vuçiq donte t` i mbulojë krimet dhe të mirret me diçka që si ide (Ballkani i hapur) ka deshtuar qe 5 herë nga viti 1868, kur u lajmërua për herë të parë.

Lexues të nderuar, po  e mbylli kështë shkrim (të përseritur!!!) se Gjashtë luftetarët kryesor të UÇK –ës sot janë duke u hetuar dhe gjykaur nga Gjykata Speciale në Hagë gati qe 3 vite, pa asnjë provë valide, madje gjykimi po mbahet edhe prapa perdeve (deshmitar të mbrojtur), madje edhe me dyer të mbyllura, fakt ky që nuk ka ngja as në Procesin e Nyrenbergut më 1946. Prandaj e shtroj pyetjën: ku është e fjetur ndërgjegje njerëzore sot, ku janë institucionet humaniste, ku janë drejtuesit e rreligjioneve respektive, ku janë shoqatat humanitare, shoqatat e shkrimtarëve, shoqatat e të drejtave të njeriut, a duhet ta ftojmë Emil Zollën të ngritët nga varri, dhe t` i thot Aferës DRAJFUS II, STOP më me trillime dhe fabrikime të Maria Zaharovave që paguhën nga mafia e nëntokës.

E vet fakti se në krye të Prokurorisë së “Specialës Kosovës”, deri me tash janë larguar disa kryeprokurorë, shpresoj se Gjykata e nderuar do të shkurtojë procesin e gjykimit dhe do ta jep verdiktin përfundimtar të pafajësisë për: Hashim Thaçin, Jakup Krasniqin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin, dhe dy drejtuesit e OVL UÇK-ës (Gucatin dhe Haradinin), të cilëve tmerrsisht iu ka montuar tërë procesi nga mafia e Beogradit, sepse dokumentet nga kanë ardhur para derës së zyreve të tyre, nuk kanë ardhur nga “shtallat e bagëtive”, por  nga qendrat mafioze të specialcave të Beogradit dhe Moskës nazifashiste, po besa ka mundësi edhe nga prokurorët që kanë gjetur grazhd të fortë në Hagë dhe për çdo mengjes brohorisin: ngate zot këtë shansë të shekullit e të paguhemi edhe nja pesë vjetë, për gjëra që dikur do të turpërohet bota e civiliuar.

Këtë vit serbia nazifashiste organizoi në stilin e Vagnerit sulm brutal në Kosovë më 24 shtator 2023. Në manastirin e Banjëskës plasi “atentati” i planifikur. Me atë armatim që bota e pa me sy, synohej që për fillim të okupohen komunat e Kosovës Veriore. Pastaj sipas skenarit të Kremlinit synohej të sulmohet Kosova, kuptueshëm pasi që të fillonte lufta Hamas-Izrael.

Tani Serbia është në prag të zgjedhjeve. Nazifashistët nuk do të dalin fitimtar aposlut, por me ndihmën ruse do të mbesin në pushtet, sepse për këtë kanë ndihmën nga qarqet: hungareze, sllovake, belloruse, spanjolle, rumune dhe nga disa vende arabe.

Në lidhje me këtë që u tha, konsideroi se rithemelimi i Institutit për krime lufte në Kosovë, këto ditë, në pamje të parë tregon se aty nuk do të lëvizet nga pozitat e atyre që deshtuan. Pra, pse mos ta themi se Fadil Hoxha me ata pak intelektual në krye me Prof Zekeria Rexhën, për katër muaj e kreu detyrën e hulumtimit të krimeve 1941-1944. Por Komisioni i Zekeria Rexhës e kreu edhe një detyrë të shenjët si: Paraqitja e llogarisë për dëmet e luftës dhe Raportin “Kush e kolonizoi Kosovën 1912-1941”. Institucionet e Republikës Kosovës, Qeveritë, gjykatat, prokuroritë, institutët përkatëse shkencore po punojnë për rroga dhe beneficione për të botuar libra autorial. E deri me tani Beohgradi i ka botuar 87 libra kundër popullit shqiptar, pa asnjë argument por në bazë të shkollës së shpifjeve të Panta Sreçkoviqit, nga arsenali i inkvizicionit serbian nga shekulli XIX dhe sidomos shekullit XX.

Prishtinë, më 11 dhjetor 2023