Prof. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina
1. Kosova, si një rast “sui generis”, mbetet ende në proces të vetëkërkimit, verifikimit dhe vetëdëshmimit të organizimit të jetës sociale, politike e ekonomike. Ajo ka një NEVOJË të pashmangshme për një strategji gjithëpërfshirëse dhe ekspertizë shumëdimensionale dhe të nivelit kombëtar e shtetëror. Por dilema mbetet: kush do ta bëjë këtë punë të vështirë, kur shoqëria është e kapluar nga histeria e inateve, smirës, nepotizmit, hedonizmit, servilizmit, poltronizmit e konformizmit social, politik e kulturor?
2. Kjo nuk është më vetëm një dëshirë, por një NEVOJË ekzistenciale, që do të shërbente për profilizimin dhe artikulimin e qartë të ca kërkesava fundamentale të interesit shtetëror e kombëtar, si:
A. Definimi i qartë i sovranitetit ende pezull e të papërfunduar, në vorbullën e ridefinimit të rendit të ri botëror;
B. Zgjidhja e dilemës së (mos)bashkimit me Shqipërinë, duke pasur që tani një vizion të qartë për këtë proces;
C. Kyçja në Bashkimin Evropian, e cila ka mbetur pezull midis dy ekstremeve – integrimit dhe dezintegrimit;
D. Profilizimi kulturor dhe ideologjik, ku partitë e vjetra ose duhet të shkojnë në “histori”, ose të përshtaten me trendet e kohës së re;
E. Konsolidimi i demokracisë, që kërkon jo vetëm retorikë, por veprime konkrete për të dëshmuar orientimin tonë properëndimor.
3. Pyetja që mbetet është: kush duhet të përfshihet në këto “beteja”, që përveç tjerash, lidhen edhe me “bukën e përditshme” dhe me vendime historike?
– Qeveria që ende nuk është formuar, falë “shizofrenisë politike” dhe kacafytjeve e kalkulimeve të kota për ndarjen e pushtetit;
– Partitë politike, të cilat shumë më shumë po i shërbejnë “llukut” ideologjik, klaneve meskine, grupeve të interesit, dhe inateve personale, sesa interesit të shtetit e atij kombëtar;
– Klasa e të papunëve, që me sytë kah Perëndimi shpreson vetëm në arratisje të shpejtë dhe mirëqenie vetanake;
– Studentët dhe pedagogët (heshtaka!) e blerë me “qetësi sociale” nga politikanë të pangopur, që si makiavelistë të regjur nuk zgjedhin mjete për të fabrikuar të vërteta fluide mbi vetën dhe pushtetmbajtjen;
– Akademikët e senilizuar, të cilët më tepër se fatit të kombit i kushtojnë rëndësi heshtjes mortore dhe indeferencës idiotike duke e pakësuar kështu angazhimin e tyre në pamflete ideologjike në vend të kauzave shtetërore e kombëtare.
Kush, pra?
Ju lutem, më jepni gjykimet dhe qëndrimet tuaja, të çliruara nga pesha e përditshmërisë sonë sociopolitike…
