____
O NDALUNI OO HORRA BREEE
____
O Gjergj Kabashi, more mik, qitu e ke prekë nji plagë që po na rritet para syve e shumë po bajnë sikur s’e shohin! Sportisti kur del me fanellën e Kosovës, nuk del si imam, prift, hoxhë, aktivist i Gazës, i Izraelit, i Turqisë a i kujtdo tjetër. Del si: PËRFAQËSUES I KOSOVËS. Pikë. Haaaaa! E qitu asht marreja e madhe: kur dikush e merr fanellën e shtetit e nën të fut: ideologji fetare, urrejtje, provokim, nacionalizëm religjioz, apo solidaritet të njëanshëm që e damton Kosovën. Jo, more burra!
Fusha e futbollit nuk asht minber. Zhveshtorja nuk asht medrese politike. Fanella e Kosovës nuk asht flamur i asnji ideologjie fetare. Unë nuk kam asgja me myslimanin shqiptar që falet, punon, rrit fëmijët e don vendin e vet. Po me ekstremistin që fenë e ban armë kundër identitetit shqiptar, aty kam punë. Se ai nuk po mbron besim. Ai po ban politikë. E kur kjo politikë futet në sport, në shkollë, në institucione, në media e në rrugë: atëherë shteti duhet me thanë NDAL. Haaaaa!
Edhe një send, Gjergj: s’na duhet me e zëvendësue një ekstremizëm me tjetrin. As me u ba kundër palestinezëve. As kundër hebrenjve. As kundër arabëve. As kundër myslimanëve.
Po kundër secilit që thotë: “Tjetri duhet me u zhdukë.”
Aty mbaron politika e fillon barbaria. E shqiptari që e ka provue mbi kurriz çka do me thanë dëbim, spastrim, burg e masakër, duhet me qenë i pari që e kupton këtë. Prandaj po e them si shqiptar, si njeri i Pranverës 1981, e si qytetar i Kosovës: SPORTI DUHET ME BASHKUE. JO ME NXITË URREJTJE.
Nëse futbollisti bën provokim politik a fetar që e dëmton përfaqësimin e shtetit: le të hetohet, le të dëgjohet, e nëse ka shkelë rregullat — le të ndëshkohet sipas rregullores. Jo me turmë. Jo me hakmarrje. Po me ligj. E tash po ma kujton nji tregim të vjetër prej Rugove. Jam kanë nji herë i ri, kur Seku i zgerdhihej Kelit me mrrola e hundë t’fryme. E Keli s’e hëngri gjatë! Nji fjalë këtu. Nji thumb atje. Nji zgerdhje ma shumë se ç’duhej. E sherri plasi! Thonë se shkoi gjaku deri n’gju, breee! Haaaaahahaaaa! E qitu asht edhe mësimi për sot: mos e nënçmo provokimin e vogël. Se nji gjest i vogël mundet me u ba: nji grindje, nji urrejtje, nji përçarje, e mandej krejt oda merr flakë.
Rugova e ka nji fjalë: “Mos ia fryj hundën tjetrit n’sofër, se s’e din kah të vjen luga!” Haaaaa! E po ashtu: “Kur gaca bjen n’kashtë, mos prit me pyetë flakën kah nisi.”
Prandaj sportisti duhet me ditë ku asht kufini. Fanella e Kosovës nuk asht për me i çue mesazhe politike kujt t’i teket. As për me i sha popujt. As për me marrë anë në luftëra të hueja. As për me e përdorë stadiumin si minber.
Se kur niset: njani zgerdhihet, tjetri gërrithet, i treti thërret, i katërti kundërpërgjigjet, e mandej kemi: Sekun e Kelin e kohës moderne! Haaaaahahaaaa!
Prandaj: Besimi – privat. Sporti – për shtetin. Kosova – mbi çdo sekt e ideologji të importueme. Dhe provokimi – me u pre qysh n’fillim, para se me shku sherri deri n’gju!
Sak Muji ’26
