Poezi
(Viktimave të Gjenocidit në Kosovë)
I avitet dorasi viktimës
pa u skuq as një fije
Është vrasje për s’dyt’
për tokën, ujin, grimcat e ajrit,
për genin me gurin mocanik
jo për t’pashpresët
me kompleksin e Stokholmit
jo për parametrat, tokës time kurdisun
Fanitet një imazh i trisht qelekalaje
një horizont, plot mbetje eshtnash
I kërkoj, i rendis me sy
formoj një skelet
gjej një të vram‘
edhe një tjetër…
Iu vendos numra
te kafkat e shpueme
te gishtat e premë
te gjenitalet e gjymtueme
M’duhet t’shpejtoj
1653 të pagjetun janë,
ashtu u thonë… „të pagjetun“
M’duhet ti gjej
ti vë n’gjumë
s’e nuk gjetën paqen
as nën tokë, as në qiell
se nuk i lan t’kalojnë lumit të Akerontit
ndaj rënkojnë shpirtnat
kërkojnë eshtnat e tyne
poligoneve
asfalteve shtrue
gropave, natën mbulue
M’duhet ti rehatoj
para se eskadronët e vdekjes
me diafragmat e tyne t’përdala
në emën të s‘ardhmes
të dreqit a t’birit
t’vijnë e të fishkullojnë
tokës time
lavdinë e territ
M’duhet ti gjej…
ShB, 2021
