Jo, rastësishtë takon miku mikun , por as rastësisht nuk harrohet.
Në diten e veçantë edhe dhimbjet edhe kujtimet të hijedhin në valë të ndryshme të jetës, deshe apo nuk deshe.
Ishin vite të veshtira për miqët e mi poet dhe krijues, kur nuk pushonin s’eshkruari për çeshtjen e Kosovës dhe të mbarë kombit.
Një fat i tillë e ndjeki dhe e percolli poetin,publicistin dhe gazetarin e njohur prof.Nazmi Lukaj.
Në takimin e parë posa kishte përfunduar lufta u takuam si miq të pënës edhe pse nuk ishim të ndarë asnjëhere dhe aq më pak të harruar.
Takim që i ngrohi ndjenjat tona mës shokesh dhe miqësh nuk kishte se si mos të nderohej .U ndije krenar më Smajl Hajdaraj, Skender Mulliqin, Naim Kelmendin dhe Gani Tershnjaku,ashtu siç u ndiem edhe ne më te.
Kishim lexuar shkrimet e tija që kishte bër gjatë kohës se luftës dhe njera nder to më benë qê të ndihem krenar me guximin e tij intelektual sa kishte qendrue në Shqiperi kur në njerin nga shkrimet e tija të botuara e thotë qartë dhe shkurt:
Se shpirti i një populli eshtë UÇK/ja kurse truri i tij eshtê Presidenti i Kosovës dr.Ibrahim Rugova, e që në atë kohë nuk kisha degjuar gazetar më të guximshem dhe largpamës se Nazmiu!
Jo rastesht e mora librin ” A ESHTË KOSOVA NJË RAST UNIKAT”.
Ku në faqen e parë të librit shkruan fjlë lavdëruese dhe nderuese:
Mikut tim dhe burrit të fjalës dhe pushkës z.Tahir Cukaj, më shumë respekt nga autori Nazmi Lukaj!
Unë nuk dua ti besoj vdekjes pse na ndau nga Nazmi Lukaj , por dua ti besoj vargut dhe vepres që eshtë në mua e në mesin e miqëve dhe që e bartim në mendje dhe në biblotekat tona!
Nazmi Lukaj vdekja e parakoshme ishte një tranditje për miq dhe shoket që i pate dhe të patën!
Prehu i qetë në shpirtin e kesaj toke , të cilës i kushtove vargje dhe poezi!
Të më falish për noj dobësi timen dhe t’më bejsh hallall në jetë!
