Një zbulesë e vonuar dhe fatale
Shqiptarët e kanë zbuluar më në fund Stokholmin. Jo qytetin, por sëmundjen.
Festojnë Skënderbeun me daulle e flamuj, por nuk jetojnë si ai.
Kënga është maska. Misioni është i harruar.
Ishte njëherë një burrë që deshi të bënte një shtet të ndritur, ku flitej shqip në çdo pëllëmbë, ku shteti sundonte mbi vesin, mbi korrupsionin, mbi pazarin e territoreve.
Por ai vdiq. Dhe pas tij, shqiptarët filluan të dhurojnë tokën. Si dhuratë për çdo sulltan, car, mbret, ose perandori që e quan veten “ndërkombëtare”.
Për 1500 vjet, toka shqiptare u coptua. Sllavët që erdhën si mysafirë, u bënë pronarë.
Nga 200 mijë kilometra katrorë, kemi rënë në 40 mijë.
Nga një komb i 60 milionëve, jemi venitur në pesë.
Të tjerët, të vrarë, të zhdukur, të asimiluar, të harruar.
Kolonizimi i mbuluar me petkun e paqes vazhdon.
Armiku nuk sulmon, ai shkon tek ndërkombëtari dhe i thotë: “Nuk dua luftë, por do të luftoj nëse nuk më jepni.”
Dhe ndërkombëtari i jep. Çfarë i kërkohet: pak tokë, pak dinarë, pak “zajednica”, pak Kosovë në Serbi.
Prapë pak.
Gjithmonë pak.
Ndërkohë, shqiptarët ngushëllohen me emra rrugësh e këngë patriotike.
Kaluan 500 vjet nga vdekja e Skënderbeut deri te ndërtimi i një universiteti ku flitet shqip.
Në mes: 500 vjet robëri, 100 vjet diktaturë, 30 vjet emigrim, tradhti dhe zhgënjim.
Dhe përsëri, përqafim i kriminelit, qoftë me armë, qoftë me kostum.
Skënderbeu ka vdekur.
Sot jeton Hamzai. Ai që e humbi betejën në Albulenë, por fitoi luftën për shpërbërjen e kombit.
Hamzai e ndërtoi këtë realitet: pa shtet, pa sovranitet, pa memorie.
Misioni i tij vazhdon.
Skënderbeu s’ka kush e ndjek.
Albulena është e urryer.
Tani, në këtë teatër gjakimi e harrese, centrifuga e shkatërrimit s’ka të ndalur.
Dhe shqiptarët, spektatorë të vetes së tyre akoma këndojnë për heroin që nuk duan të bëhen.
