Pas tërmetit shkatërrues të vitit 1963 në Shkup, kisha e vjetër katolike pësoi dëmtime serioze. Komisioni për vlerësimin e dëmeve konstatoi se objekti përbënte rrezik për shembje, prandaj u mor vendimi që ajo të rrënohej. Si pasojë, komuniteti katolik mbeti pa një vend për lutje. Vlen të ceket se disa familje katolike shqiptare jetonin shumë afër kishës katolike dhe pranë kalasë së qytetit, në një zonë që kishte rëndësi të veçantë historike dhe kulturore për ta.
Me iniciativën e katolikëve shqiptarë, u vendos të hapej një kishë e vogël në pjesën shqiptare të qytetit, përtej lumit Vardar, në lagjen Bit Pazar. Kjo zonë u bë vatër e re shpirtërore për katolikët, pasi shumë prej tyre transferuan aty edhe bizneset e tyre, veçanërisht artarë, argjendarë dhe mjeshtër të filigranit.
Nga viti 1963 deri në vitin 1983, në këtë objekt të thjeshtë – një barakë e përshtatur – u mbajtën mesha të rregullta, përfshirë edhe në gjuhën shqipe.
Kjo kishë e përkohshme frekuentohej kryesisht nga katolikët shqiptarë të shpërngulur me dhunë nga qendra e qytetit, nën pretekstin e rindërtimit të Shkupit pas tërmetit. Kështu, në kushte të vështira, komuniteti katolik shqiptar arriti të ruajë jetën e tij fetare, gjuhën dhe identitetin kulturor.
Kisha ekziston ende sot në të njëjtin vend dhe objekt, mirëpo, fatkeqësisht, në të mungojnë meshat dhe lutjet në gjuhën shqipe, duke reflektuar një mungesë të vazhdueshme të përfaqësimit të këtij komuniteti në jetën fetare të përditshme.
