Tokat Historike të Izraelit – Midis së drejtës dhe luftës së përhershme dhe beteja për rikthimin e tokave të veta

Kur Izraeli lufton për të rikthyer tokat e veta, ai nuk bën gjë tjetër veçse përpiqet të jetojë i lirë në shtëpinë e tij. Izraeli nuk është thjesht një shtet që lufton për disa kufij gjeografikë. Ai është një komb që po lufton për vetë ekzistencën e tij, për jetën e fëmijëve të tij dhe për trashëgiminë e shenjtë që ia kanë lënë të parët. Çdo sulm ndaj Izraelit është një sulm ndaj së drejtës, ndaj historisë dhe ndaj vetë qytetërimit.

Asnjë komb nuk mund të ndahet nga historia e vet. Për hebrenjtë, çdo gur i Jerusalemit dhe çdo pëllëmbë e Judesë është dëshmi e ekzistencës së tyre. Nëse kjo e drejtë historike mohohet, atëherë mohohet vetë ekzistenca e tyre. Rikthimi i tokave nuk është një akt pushtimi, por një akt kujtese dhe mbrojtjeje: kujtesë për sakrificat e brezave dhe mbrojtje për brezat që vijnë.

Çdo gur i kësaj toke mban mbi vete gjakun, lotët dhe besimin e një populli që ka mbijetuar mes persekutimeve dhe shpërnguljeve. Rikthimi i tokave nuk është një zgjedhje politike – është një detyrim moral dhe kombëtar. Kush guxon ta quajë këtë “pushtim”, është ose i verbuar nga urrejtja, ose i lidhur me propagandën e armiqve.

Palestinezët ekstremistë dhe shtetet që i mbështesin nuk kërkojnë paqe. Ata nuk kërkojnë kompromis. Ata kërkojnë vetëm një gjë: zhdukjen e Izraelit nga harta. Ata përdorin gjuhën e “çlirimit”, por në fakt kjo është thirrja e tyre për genocid ndaj hebrenjve. Dhe bota duhet ta kuptojë një herë e mirë: nuk ka asnjë vend në histori ku urrejtja ka fituar mbi të drejtën

Armiqtë e Izraelit shpesh nuk kërkojnë paqe, por zhdukje. Ata e maskojnë luftën e tyre me fjalë të mëdha për “çlirim”, por në të vërtetë synimi është shfarosja e një kombi të tërë. Historia e hebrenjve na mëson se çdo hap prapa, çdo kompromis i gabuar është shfrytëzuar nga urrejtja për t’i goditur edhe më rëndë.

Izraeli është sot i fortë, por forca e tij nuk është vetëm në armë – është në besimin se e drejta nuk shuhet. Kjo është arsyeja pse ky popull nuk u mposht as nga perandorë, as nga tiranë, as nga pushtues. Në fund, e drejta historike është më e fortë se çdo propagandë.

Kush e sheh Izraelin vetëm si një fuqi ushtarake, nuk kupton thelbin: është fjala për mbijetesë, për jetën e një kombi që nuk pranon të zhduket. Tokat e Izraelit nuk janë thjesht territor – ato janë identitet, janë histori, janë amanet i brezave

Izraeli sot është i fortë, sepse e di se dobësia do të thotë vdekje. Ushtria e tij është mburoja e një kombi që nuk pranon më të jetojë i shpërndarë dhe i ndjekur. Kushdo që ngre dorë kundër Izraelit duhet ta dijë se po sfidon një komb që ka mbijetuar perandorë, tiranë dhe pushtues për mijëra vjet.

Në këtë betejë të gjatë dhe të vështirë, bota ka përpara dy zgjedhje: ose të pranojë të drejtën e Izraelit për të jetuar në tokën e vet, ose të lejojë që dhuna dhe urrejtja të vazhdojnë të sundojnë.

Historia do ta dëshmojë përsëri: Izraeli nuk do të dorëzohet kurrë. Ai do të qëndrojë, sepse rrënjët e tij janë më të thella se çdo urrejtje dhe sepse e drejta nuk shuhet nga asnjë armë.

Kjo nuk është vetëm lufta e Izraelit. Është lufta e së vërtetës kundër gënjeshtrës, e jetës kundër shfarosjes, e lirisë kundër tiranisë. Populli hebre është betuar se kurrë më nuk do të lejojë askënd t’ia mohojë të drejtën për të jetuar në tokën e vet.

Armiqtë le të bërtasin, le të kërcënojnë – Izraeli do të mbetet në këmbë, sepse është i mbështetur mbi gurin e pathyeshëm të historisë dhe të drejtës.