Sak Muji, Rugovë
Epilog humoristik Balada e Mjekrës së Mjerimit
(me refren për gazetën islamiste Impakt)
Në Deçan a në Tiranë,
në portal a në fletë,
doli fjala me mustaqe,
po pa një pikë vërtetë.
E mbi krye — si kurorë
— mjekrra rrinte si flamur,
jo mjekërr urtie, jo…
po mjekërr për ta bërë zhurmë!
Refren: Hajde Impakt, hajde shpejt,
me listë emrash “bën” gazetë;
kur s’ke provë, s’ke argument,
bërtet fort
— e qun “moment”.
Imami Rexhep Elezaj
OLSI ecën me parulla, REXHEPI me predikim, të dy me “të drejtë” në xhep — po pa faturë e pa shënim.
E kur dikush thotë: “Burimet?” — u prishet gjithë vallja, se burimi, more vlla, s’bën rimë me… “shpallja”.
Refren: Hajde Impakt,
hajde shpejt, me listë emrash “bën” gazetë;
kur s’ke provë, s’ke argument,
bërtet fort —
e qun “moment”.
Dhe unë, SAK MUJI, rri e qesh (po edhe pak mërzitem), se kur fjala kthehet në shkop, s’është debat — është mësim i hidhët.
Po prapë mbyll me një urim, se jam i qytetëruar: t’ju rritet mjekrra e arsyes… e t’ju bjerë ajo e mjerimit, pa u ndier fare!
_________________________
Parodi tragjike
(me bojë të zezë)
Nga gishtat nuk rrjedh gjak, rrjedh bojë. Bojë e rëndë, e trashë, që s’vret trupin — po mjegullon mendjen. Dhe boja bie në tokë si fjalë pa peshë, si tituj që bërtasin pa thënë asgjë. Në këtë errësirë, dy emra ecin si hije jo si armiq, por si shembuj mjerimi njerëzor kur fjala shkëputet nga mendimi. Rexhep, me zërin që predikon më shpejt se kuptimi, si kambanë që bie pa orë, si fjali që e gjen fundin para se ta gjejë fillimin. Olsi, me librin nën sqetull e me bindjen në xhep, që kërkon histori nëpër simbole, por harron njerëzit që historia i ka lënë pas. Boja rrjedh… dhe mbulon emrat, jo për t’i fshirë, por për t’i bërë të padallueshëm nga zhurma. Sepse tragjedia nuk është gjesti. Tragjedia është moskuptimi i tij. Nuk është fjala. Është përdorimi i saj si shkop. Dhe kështu, në fund të faqes, mbetet vetëm boja e zezë, që s’akuzon, por dëshmon: se kur mendimi dorëzohet, edhe emrat kthehen në hije, edhe zërat në jehonë bosh, edhe “të mirët” në personazhe të një balade mjerimi.
Epilog baladesk (djall – bojë – mjerim)
Në fund, kur fjalët janë shpenzuar si monedha false, del djalli — jo me brirë, por me kolona.
Nuk vjen nga ferri i thellë, por nga zhurma e përditshme, me duar të pastruara nga përgjegjësia dhe gishta të nxirë nga boja. Ai s’vret. Ai shkruan. S’kërkon gjak, se gjaku lë gjurmë. Kërkon bojë, se boja mbulon gjithçka: mendimin, turpin, dhe arsyen pse dora u ngrit. Kur ngre dorën, nuk e di pse e ngre. Kur përsërit simbolin, nuk e di ç’peshë ka. Por e përsërit — se boshllëku do ritëm, jo kuptim. Dhe kështu, mjerimi vishet si qëndrim, padija si bindje, e zhurma si “e vërtetë”. Në fund të faqes, mbetet vetëm kjo fjali, si epitaf për fjalën e dorëzuar: Nga duart rrjedh bojë e zezë, jo gjak. Sepse dhuna më e lehtë është ajo që nuk godet trupin, por e lë mendjen të ecë krenare drejt errësirës.
Sepse kur s’ke ç’të thuash ndryshe, gjithmonë të duhet dikush për ta shpallur fajtor. Dhe kjo, më shumë se gazetari, është panik editorial. Përmbyllje dokumentare: pse duhen emrat Nuk është rastësi dhe as gabim editorial që “gazeta” IMPAKT përsërit vazhdimisht të njëjtët emra: Asllan Dibrani, Ahmet Musa, Sylejman Muja (Sak Muji), Alma Lama, Arben Cokaj, e të tjerë që nuk i përshtaten vijës së saj ideologjike. Këta emra nuk përmenden për shkak të fakteve, sepse fakte nuk ka.
Olsi Jazexhiu, udhëheqësi i islamistëve “arnaut”, fotografuar tek përmendorja e shpifur serbe e së ashtuquajturës “Beteja e Kosovës”, me tre gishtrinjt serbomëdhenj të ngritur lartë. Ky otomanist i njohur gjithandej, sigurisht që e kupton përmbajtjen e betimit serb në këtë tekst, andaj po ia rikujtojmë në gjuhën serbe, që ai e kupton mirë :
Ata përmenden sepse janë të nevojshëm për skemën. Një portal që nuk ndërton argument, është i detyruar të ndërtojë listë. Një portal që nuk bind me ide, është i detyruar të frikësojë me emra. Një portal që nuk duron kundërshtim, ka nevojë për armiq të gatshëm, të riciklueshëm sipas ditës. Sot në listë hyn laik-u. Nesër hyn kritiku. Pasnesër hyn kushdo që kërkon prova. Prandaj emrat nuk janë subjekt i shkrimit të tyre, por instrument pune. Lista zëvendëson analizën. Etiketa zëvendëson përgjegjësinë. Zhurma zëvendëson gazetarinë. Dhe kështu shpjegohet gjithçka. Sepse në fund, kur s’ke ç’të thuash për idenë, gjithmonë të duhet dikush për ta shpallur fajtor.
Një listë për sot, një armik për nesër.
Nga Sak Muji /d.v./
