Arif Ejupi, Gjenevë
Flamur në stuhi
Poezi
(Kushtuar Zahir Pajaziti — hero i kombit dhe themelues i celulës së parë të UÇK-së.)
Zemrën e kishe gurëthyes
që dhembjen bluan,
ujëvarë që plagën pastron.
Frikën e pate vrarë në djep,
guximin ua pate rrëmbyer luanëve.
Syrin e kishe dylbi,
dorën shigjetë, që shponte tej për tej.
Vdekjen e bëre me armë në duar, duke zanuar
ata që mendonin se Kosovën e shndërruan në
Shumadi.
Shumëherë pate thënë:
“ Në vdeksha pa marrë hak për ty, Kosovë,
mos qofsha biri yt. ”
Betimi kurrë nuk të mbeti peng.
Ishe e mbete kandil mbi Gallap e Pashtrik!
Me 4 shkurt 2026
Poezia “Flamur në stuhi” ngrihet si një himn i përmbajtur, por i fuqishëm, për figurën heroike të Zahir Pajaziti, ku heroizmi nuk paraqitet si mit i zbrazët, por si përvojë e dhimbshme, e ndërgjegjshme dhe e betuar. Vargjet janë të gdhendura me metafora të forta e të qëlluara, ku zemra “gurëthyes”, syri “dylbi” dhe dora “shigjetë” ndërtojnë portretin e njeriut që e ka shndërruar frikën në hi dhe guximin në mision.
Poeti e humanizon heroin pa ia zbehur madhështinë: ai është njëkohësisht ujëvarë që pastron plagën dhe kandil që ndriçon udhët e errëta të kombit. Betimi ndaj Kosovës përçohet si thelbi moral i veprimit të tij, si një akt i shenjtë që nuk mund të mbetet peng i fjalës. Kulmimi simbolik me figurën e “kandilit mbi Gallap e Pashtrik” e shndërron heroin në dritë orientuese kolektive, që tejkalon kohën dhe vdekjen.
“Flamur në stuhi” është një poezi që nuk klith, por që flet me zë të thellë ndërgjegjeje – një homazh dinjitoz për sakrificën, qëndresën dhe përjetësinë e idealit të lirisë.