Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë
A është krim mohimi i Zotit apo Kombit? – Propaganda e Milazim Krasniqit dhe gjuha e islamit politik !
Nga shkrimi i fundit i Milazim Krasniqit në portalin “Prizreni Express” del një pretendim tronditës, i cili nuk është thjesht opinion fetar, por një mesazh ideologjik me prirje të rrezikshme: se “mohimi i Zotit është krimi më i rëndë” dhe se ata që nuk besojnë, janë “kriminelë potencialë”.
Ky lloj formulimi nuk është as teologji e ndershme, as analizë e shoqërisë, as moral. Është propagandë klasike e islamit politik, e ndërtuar mbi frikësim, shantazh psikologjik dhe demonizim të qytetarit të lirë.
1) Mohimi i Zotit nuk është krim – krim është mohimi i njeriut
Në shtetet demokratike, mohimi i Zotit nuk është krim. As në etikën moderne, as në ligj, as në logjikë.
Nëse mohimi i Zotit do të ishte krim, atëherë:
ateistët,
agnostikët,
besimtarët e feve të tjera,
dhe madje myslimanët që nuk e pranojnë interpretimin e Milazimit,
do duhej të trajtoheshin si “kriminelë potencialë”.
Kjo do të ishte fundi i lirisë së ndërgjegjes, fundi i shoqërisë së hapur dhe fillimi i një sistemi ku feja bëhet polici.
Në këtë pikë, problemi nuk është “Zoti”. Problemi është: kush e merr të drejtën të vendosë kush është njeri i mirë e kush kriminel, vetëm mbi bazën e besimit?
2) Manipulimi: ai përmend krimet e historisë, por i përdor si shkop propagande
Milazim Krasniqi bën një listë: Roma antike, Inkuizicioni, Hitleri, Stalini, Mao, Tito, Enveri, Pol Poti.
Ai kërkon të ndërtojë një përfundim të thjeshtëzuar:
“kur njerëzit nuk e besojnë Zotin, bëhen kriminelë.”
Ky është mashtrim logjik.
Hitleri, Stalini, Mao e të tjerët nuk ishin kriminelë sepse “mohojnë Zotin”. Ata ishin kriminelë sepse ishin totalitarë, sepse kishin pushtet absolut dhe sepse e shndërruan ideologjinë e tyre në fe shtetërore.
Ata nuk e mohuan fenë për të qenë humanë, por e mohuan fenë për ta zëvendësuar me kultin e partisë dhe të udhëheqësit.
Pra, shkaku nuk ishte mosbesimi. Shkaku ishte: fanatizmi, pushteti, dhuna, kontrolli dhe propaganda.
3) Hipokrizia e madhe: ai sulmon “krimet në emër të Kishës”, por hesht për krimet në emër të islamit
Krasniqi e përmend Inkuizicionin, për të lënë nënkuptimin se krimi është “i tjetrit”.
Por pse nuk e përmend:
vrasjen e apostatit,
vrasjen për blasfemi,
skllavërinë fetare,
pushtimet dhe islamizimin me dhunë,
ISIS-in, Al-Kaedën, Boko Haramin,
Talibanët dhe shkatërrimin e shoqërive?
Sepse ai e di se po t’i përmendë, bie propaganda e tij.
Ai e përdor historinë si armë kundër të krishterëve, por e pastron ideologjinë e vet nga çdo përgjegjësi.
Kjo nuk është objektivitet. Kjo është propagandë e një misionari.
4) “Kush nuk beson është kriminel potencial” – kjo është gjuhë totalitare
Kur dikush thotë:
“Ata që nuk besojnë janë kriminelë potencialë.”
ai nuk po jep mendim. Ai po bën një akt politik.
Kjo është gjuha që përdorën gjithmonë regjimet:
të demonizojnë grupin “tjetër”
t’i japin vetes të drejtën për t’i përjashtuar
dhe më pas t’i ndëshkojnë
Kjo është formula e:
diktaturës,
teokracisë,
persekutimit.
Pra, kush është “kriminel potencial”?
Jo ai që nuk beson. Por ai që dëshiron ta kthejë besimin në kod penal dhe mendimin në krim.
5) Morali nuk varet nga dogma – varet nga ndërgjegjja dhe karakteri
Milazimi dëshiron ta shesë idenë se morali vjen vetëm nga feja.
Por realiteti është i thjeshtë:
ka besimtarë që vjedhin, mashtrojnë, abuzojnë, dhunojnë
dhe ka jobesimtarë që janë të drejtë, humanë dhe të ndershëm
Nëse feja do të ishte garanci kundër krimit, vendet më fetare në botë do të ishin më të pastrat.
Por shpesh ndodh e kundërta: aty ku feja sundon shtetin, sundon hipokrizia, frika, shtypja dhe dhuna.
6) A është krim mohimi i Kombit?
Mohimi i kombit nuk është krim penal, por është një nga format më të rënda të asimilimit.
Për shqiptarët, mohimi i kombit ka qenë historikisht:
shërbim ndaj pushtuesit
pranim i kolonizimit kulturor
mohim i gjuhës, traditës dhe rrënjës
Dhe pikërisht këtu, islamistët politikë e kanë pasur gjithmonë projektin e tyre: ta zëvendësojnë identitetin kombëtar me identitetin fetar, dhe shqiptarët t’i bëjnë “umet”, jo komb.
Prandaj, përpjekja për ta shpallur “krim” mohimin e Zotit nuk është teologji. Është taktikë për të ndërtuar një shoqëri ku kombi bëhet dytësor dhe feja bëhet shtet.
7) Përfundimi:
Mohimi i Zotit nuk është krim – krim është mohimi i lirisë
Shkrimi i Milazim Krasniqit është një sinjal i qartë i frymës së islamit politik: frikë, përjashtim, etiketime dhe demonizim.
Ai nuk po mbron moralin. Ai po mbron një projekt ku:
qytetari i lirë quhet rrezik,
mendimi ndryshe quhet krim,
dhe feja kthehet në armë politike.
Në fund, e vërteta është kjo:
Nuk është krim të mos besosh.
Krim është të kërkosh ta ndëshkosh tjetrin pse nuk beson si ti.
Nuk është krim të mendosh ndryshe.
Krim është ta quash “kriminel potencial” një njeri të lirë.
