Kur rruga bëhet mort
Poezi elegjiake
Ishe nisur për në Atdhe,
më gëzueshëm se asnjëherë,
me zemrën plot përshëndetje
për familjarë, shokë e miq.
Fluturoje si zogu
drejt folesë.
Por një orë e ligë,
mbështjellë me pëlhurë katrani,
të përpiu.
Kulla në Hertizë
të pret me trinën hapur,
me rrëfimet e gjyshit
mbi të bëmat e Azem Makollit.
Mijëra njerëz,
me dorën në zemër,
luten për shpirtin tënd të bardhë
që nuk e priti Nëntorin e tridhjetë e nëntë.
Dashnia prush për Atdhe
ty dhe shumë të tjerë
në rrugët serpentine të Evropës
tinëzisht u ka marrë.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 24 shkurt 2026
Poezi e ndjerë që prek zemrat e të gjithëve dhe sjell dhembje të madhe . Ngushëllime familjes, shokëve dhe miqve !