“Fshisat e Mullahut dhe ‘Urtësia’ e Padishahut Virtual” !
Sot mulla Mustafë Bajrami na doli me një tjetër “thirrje publike” nga minarja e Facebook-ut. Një thirrje jo për dialog, jo për debat, por për një lloj pastrimi ideologjik: kush nuk mendon si mulla, qenka i sëmurë, patologjik dhe i pashërueshëm.
Pra, sipas këtij doktrinarit të ri të neootomanizmit digjital, shqiptarët duhet të ndahen në dy kategori:
ata që e duartrokasin mullahun – dhe ata që duhen “pastruar me fshisa”.
Në gjithë këtë predikim virtual lind një pyetje e vjetër popullore, që duket sikur është shpikur pikërisht për raste të tilla:
Kush na qenka një mullah që mend s’ka, por mend shet?
Sepse në vend të argumenteve, ai shpërndan diagnoza;
në vend të debatit, shpërndan anatema;
dhe në vend të urtësisë, na servir një fjalor që më shumë i ngjan një pazari nervoz sesa një tribune intelektuale.
Ironia bëhet edhe më e madhe kur misionari i islamit politik sapo përmend emrin e Allahut mendon se automatikisht është ngritur në një piedestal moral, prej nga mund t’i shpallë të gjithë të tjerët “injorantë”, “të sëmurë” dhe “patologjikë”.
Një logjikë e çuditshme kjo:
mullahut i takon e vërteta absolute, ndërsa shqiptarëve të tjerë u mbetet vetëm detyra të heshtin ose të largohen nga “muri” i tij.
Por historia e këtij populli ka treguar diçka tjetër.
Shqiptarët nuk janë rritur në oborret e ndonjë padishahu ideologjik që të tremben nga fshisat virtuale të një predikuesi nervoz.
Sepse kur dikush fillon të fshijë gjithë botën rreth vetes, zakonisht ndodh një gjë e thjeshtë:
pluhuri nuk është tek të tjerët – por tek pasqyra e tij.
Ndaj kjo “thirrje publike” e mullahut në fakt nuk është as këshillë, as urtësi.
Është vetëm një monolog i lodhur i një misionari ideologjik, që e ka ngatërruar Facebook-un me minaren, debatin me anathemën dhe kritikën me herezinë.
E shqiptarët, për fat të mirë, kanë një traditë më të vjetër se këto predikime të importuara:
të mendojnë me kokën e tyre – dhe të mos frikësohen nga fshisat e askujt.
