Shkruen e knon: Lirim Patrioti
___
(Lirim Gashi, Prizren)
___
IDIOTIZMI PRIVAT, EPIDEMIA PUBLIKE DHE KUSHTETUTA QË I VË KURORË MARRËZISË
___
Dhjetë vjet para të tjerëve i parashikoj ngjarjet e së ardhmes si ora zvicerane Rolex që e mat kohën me teknologjinë e saj jashtëzakonisht të saktë — por unë nuk jam magjistar që mund t’ua nxjerr idiotëve idiotizmin nga koka.
Pra, çfarë bëj?
Bëj atë që e bën kushtetuta jonë: e toleroj budallallëkun e tyre për aq kohë sa mbetet i mbyllur në hapësirën e tyre private, në shtëpitë e tyre.
Por qasja ime ndaj idiotizmit është shumë më e shëndetshme se ajo e kushtetutës sonë të sëmurë.
Sepse sapo budallallëku i tyre privat del nga dera e shtëpisë dhe bëhet budallallëk publik, atëherë bëhet objektivi im — të cilit ia shkërmoqi nënën e nënës, nën dritën e diellit dhe nën shkëlqimin e hënës.
Ndërkohë, kushtetuta jonë jo vetëm që e toleron budallallëkun publik të figurave publike të të gjitha profesioneve, por e mbështet në çdo mënyrë, e shndërron në normë dhe i vë kurorë.
Çfarë dua të them me këtë?
Dua të them se kushtetuta jonë meriton t’ia shajmë të gjithë gjyqtarët sipas regjistrit, aq ashpër, aq fort dhe aq thellë, sa që të nesërmen të ankohet në shtypin kroat se ka dhimbje në prapanicë, në vaginë, në gjoks, në fyt dhe nën bel.
Humorin anash, ky është problemi që më mundon më së shumti.
Dhjetë vjet përpara turmës, unë i nuhas ngjarjet e së ardhmes me saktësinë cinike të një ore zvicerane — jo si një Rolex që mat sekondat, por si një mendje që mat budallallëkun.
Por ka një problem: unë nuk jam magjistar.
Unë nuk kam shkop magjik për t’ua nxjerrë idiotëve idiotizmin nga kafka, sepse ata e kultivojnë atë si një bimë shtëpie.
Prandaj, çfarë bëj?
E bëj atë që, teorikisht, duhet ta bëjë çdo rend i arsyeshëm: e toleroj marrëzinë e tyre — për aq kohë sa mbetet e mbyllur në dhomat e saj, si një erë e keqe që nuk del jashtë mureve.
Por ndryshe nga kushtetuta jonë — kjo krijesë me imunitet vetëshkatërrues — unë kam një vijë të kuqe.
Sepse në momentin kur marrëzia del nga dera, vishet me petkun publik dhe fillon të predikojë si normë, ajo nuk është më çështje private. Ajo bëhet epidemi publike.
Dhe aty hyj unë.
Jo si shërues — por si shkatërrues i iluzioneve.
E zhvesh, e çmontoj, e copëtoj nën dritën e diellit dhe nën heshtjen ironike të hënës, derisa të kthehet lakuriq në vaginën e nënës.
Ndërkohë, kushtetuta jonë e bën të kundërtën: ajo nuk lufton kundër marrëzisë publike — ajo e ushqen.
Nuk e kufizon — e zbukuron.
Nuk e ndëshkon — e shpall standard.
Dhe kështu lind absurdi: idiotizmi bëhet meritë, ndërsa arsyeja e shëndoshë trajtohet si devijim.
Çfarë dua të them me këtë?
Dua të them se një kushtetutë që e mbron më shumë marrëzinë publike sesa arsyen, nuk meriton respekt — por një përplasje brutale me realitetin.
Një përballje aq të ashpër sa të zgjohet të nesërmen e rrënuar, duke u ankuar jo për dinjitetin e humbur, por për dhimbjen që ia ka lënë prapa e vërteta.
Sepse ndonjëherë, e vetmja mënyrë për ta shëruar një sistem të kalbur… është ta lësh ta ndiejë dhimbjen e vet.
Ta qifsha shtetin, i cili e ka Shqipërinë perëndim dhe Serbinë lindje.
Sepse kjo do të thotë të jesh i ngujuar dhe shtypur në mes të sanduiçit të Vuçiçit i cili kapak të sipërm dhe shpues të poshtëm e ka Edi Ramën.
A kuptoni ju pak serbisht si Dullo Kotinski, apo e kuptoni gjuhën e armiqve Vuçiç dhe Rama, si Lirim Gashi?
