Akademik Rexhep Qosja, me vdekjen e tij nuk pranoi te perdoret politikisht.
Me amanetin per tu varrosur pa ceremoni fetare deshmoi se eshte intelektual i shquar.
Dhe padyshim ishte i tille. Veprat e tij, kritika letrare flasin per nje studiues te madh, nga me te rendesishmit e kombit shqiptar. Si shkrimtar, romani i tij “Vdekja me vjen prej syve te tille” per vleresimin tim eshte nga romanet me te mira ne gjuhen shqipe, eshte nje lloj perjashtimi ne stil, dramacitet, figuracion letrar. Per mua kur e kam lexuar gjate viteve te stidimeve, ka qene edhe nje njohje me Kosoven dhe shoqerine e saj. Nje pamje tjeter, gati surealiste, qe nuk te hiqet nga imagjinata.
Profesor Qosen e kam vizituar disa here me shtepine e tij, te tejmbushur me libra, per ta intervistuar.
Nuk kam pare kurre shtepi me interesante. Gjithcka ishte ne perfeksion. Me dukej si mendimet e tij te strukturuara, si studimet e tij.
Politikisht mund te mos cmohet ne Kosove, por politika baltos edhe njerezit me te shquar. Ai ishte ze i fuqishem per mbrojtjen e kombit, e deshmoi me veprat e tij te shkruara historike dhe politike.
Nuk do ta harroj fjalinë e tij për një personazh që organizonte protesta gjatë procesit të negociatave për pavarësinë e Kosovës. “Ky është teatër politik” më tha. Eshtë shfaqje pra, inskenim, e si i tillë i dëmshëm. Koha e vërtetoi plotësisht fjalën e profesor Qoses.
Nuk jam pajtuar me te ne shpjegimin e islamit si nje lloj identiteti per Kosoven dhe qe nuk e shihte realisht rrezikun e rrymave ekstreme, ne kohen e ekspansionit digital, por askush nuk mund te gjeje strehe ne mendimet e tij per kete ceshtje. Me amanetin per varrimin, e vulosi kete teme.
Prehu në paqe profesor Qosja!
Almë, ka shumë romane në letërsinë shqipe që janë të mira por cili është më i mir?
Jeta i gjason lumit, i cili buron, pastaj rrjedh e rrjedh, edhe jeta jonë lindë e rritet, zhvillohet, pastaj rrjedh gjatë e gjatë, për të përfunduar në një kohë dhe në një çast, (mbase nga dikush – diku e shkruar dhe e paracaktuar), kështu që, sikur se lumi që derdhet në det, edhe jeta, si çdo qenie rrumbullakson ciklin përfundimtar, atëherë dhe aty, kur dhe ku është thënë, nga se nga fillet e fillimit, gjatë cikleve dhe fazave të saj, episodeve – trajatike dhe ndodhive, veçanërisht në kohën e fundit, ajo humbë gradualisht nga intensiteti, nga fuqia dhe nga vitaliteti, i pakësohet energjia, emulacioni dhe antuziazmi, për t’u dobësuar deri në tkurrje e shuarje, kështu që përfundimisht arrin në stacionin e fundit të saj. Kjo gjendje dhe ky çast arrihet, qoftë qetë e heshtazi, qoftë me dhimbje e mundime, dergjë e lëngatë, herë-herë kohëzgjatë e me dhimbje të mundimshme: therrëse, linçuese dhe trishtuese./IMH